အဖေ့မှာတမ်း

အဖေ့မှာတမ်း

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲက ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော နာကျင်မှုကို ပို၍ပင် ကြီးထွားလာစေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ဝီစကီဖန်ခွက်ထဲမှ ရေခဲတုံးလေးများ အရည်ပျော်သွားသလိုပင် ကျွန်တော့်ဘဝသည်လည်း အချိန်တိုအတွင်းမှာ တစစီ ပျက်စီးယိုယွင်းခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော စာရွက်အဟောင်းလေးတစ်ရွက်ကို တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်မိသည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် ဖေဖေကိုယ်တိုင် လက်ရေးဖြင့် ရေးသားခဲ့သော "အဖေ့မှာတမ်း" ဆိုသည့် စာတမ်းလေး ရှိနေသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ဖေဖေ ကွယ်လွန်ခါနီးတွင် ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးခဲ့သော ထိုစာရွက်ထဲက စကားလုံးများကို ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မိုက်မဲစွာ လှောင်ပြောင်ခဲ့မိသည်။ အခုတော့ ထိုစာသားတစ်ခုချင်းစီက ကျွန်တော့်ပါးကို ရိုက်လိုက်သလို နာကျင်လှချေပြီ။

ကျွန်တော့်နာမည် မင်းသန့်။ တစ်ချိန်က အောင်မြင်ကျော်ကြားမည့် အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည်ဟု အိပ်မက်ခဲ့ဖူးသူ။ ဒါပေမဲ့ မေသူနဲ့ တွေ့ခဲ့ချိန်ကစလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေဟာ ပုံစံပြောင်းသွားခဲ့သည်။ မေသူက ချမ်းသာသော၊ သြဇာရှိသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ။ ကျွန်တော့်ကို သူမက စွဲစွဲမြဲမြဲ ချစ်ခဲ့သည်။ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့က ဖေဖေသည် တစ်ချက်မှ မပြုံးခဲ့။ လူတကာက "မင်းသန့်တော့ ကံကောင်းပြီ၊ ရွှေပုံပေါ် လှဲလိုက်ရပြီ" ဟု ချီးကျူးနေချိန်တွင် ဖေဖေက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မင်းဟာ ထဘီနားခိုစားတဲ့သူ ဖြစ်နေရင် မင်းခေါင်းပေါ်မှာ ဘုရားသခင်ကလည်း ဘယ်တော့မှ ရှိမနေဘူး သား" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော် စိတ်ဆိုးခဲ့သည်။ မေသူက ကျွန်တော့်ကို ချစ်တာပဲ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို အစစအရာရာ ထောက်ပံ့တာပဲ၊ ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲဟု အတွေးတိုခဲ့သည်။ အခုတော့ အဲဒီ "ထောက်ပံ့မှု" ဆိုသည့် စကားလုံးအောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက်ျားမာန်တွေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေအားလုံး အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေဆုံးခဲ့ရပြီဆိုတာကို နောင်တကြီးစွာဖြင့် သဘောပေါက်နေမိတော့သည်။

---

ကျွန်တော် မေသူ့အိမ်ကြီးပေါ်သို့ ရောက်ခဲ့သည့် ပထမဆုံးနှစ်များက နိဗ္ဗာန်ဘုံဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့။ မေသူက "မောင် ပင်ပန်းမှာစိုးလို့၊ မောင့်အလုပ်က ရတဲ့ လစာက မောင့်ဖိနပ်ဖိုးတောင် မရှိတာ၊ မောင့်ကို မေသူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေမှာပဲ အဖော်အဖြစ် ထားချင်တယ်" ဟု ချိုချိုသာသာ ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ရိုးသားစွာပင် လက်ခံခဲ့မိသည်။ မနက်ခင်းဆိုလျှင် ခေါင်းရင်းမှာ ကော်ဖီအသင့်၊ စားစရာအသင့်။ ကားသော့ကို လက်ထဲထည့်ပေးပြီး "ဒီနေ့ မေသူနဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့နော်" ဟု ပြောသည့်အခါ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ အရိပ်အောက်မှာ ပျော်မွေ့ခဲ့သည်။ ဖေဖေပြောခဲ့ဖူးသော "မင်းကို စားစရာအသင့်၊ နေစရာအသင့်၊ ပိုက်ဆံဆို လက်ဖြန့်တာနဲ့ ရပြီးသား လိုလေသေးမရှိ ထားတဲ့သူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားသား အဲဒီဘဝမျိုး ရောက်တာနဲ့ မင်းဘဝဟာ သေနေပြီ" ဆိုသည့် စကားကို ကျွန်တော် မေ့လျော့ထားခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျွန်တော့်ဘဝသည် အရောင်မှိန်လာသည်။ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် တွေ့လျှင် ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာ အကြောင်းအရာ မရှိတော့။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အလုပ်အကြောင်း၊ အခက်အခဲအကြောင်း၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအကြောင်းတွေ ပြောနေချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ မေသူ့ကို ဘယ်ဆိုင်လိုက်ပို့ပေးခဲ့ကြောင်း၊ မေသူက ဘယ်လို အဝတ်အစားမျိုးတွေ ဝယ်ပေးကြောင်းတွေကိုသာ သိတော့သည်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် လူကြီးတစ်ယောက်ဟု ထင်နေသော်လည်း တကယ်တော့ မေသူ့လက်ထဲက အရုပ်တစ်ခုလို၊ ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့။ မေသူက ကျွန်တော့်ကို အချစ်တွေ ပေးသော်လည်း ထိုအချစ်ထဲတွင် "လေးစားမှု" ဆိုသည့် အရာ မပါဝင်တော့သည်ကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမ ခိုင်းသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ရခြင်း၊ သူမ စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်ခြင်းခံရခြင်းတို့သည် ကျွန်တော့်အတွက် ပုံမှန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ မာနဆိုသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စာအုပ်ထဲက စကားလုံးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

---

ပြိုလဲခြင်း၏ အစသည် သိမ်ငယ်မှုမှ စတင်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က မေသူ့မိသားစု၏ ပါတီပွဲတစ်ခုတွင် ကျွန်တော် မထင်မှတ်ဘဲ လူကြားထဲတွင် အရှက်ရခဲ့သည်။ မေသူ့အဖေက သူ့စီးပွားဖက်တွေရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို "ဒါကတော့ ငါ့သမီးရဲ့ ယောက်ျား၊ အိမ်မှာပဲ ကလေးထိန်းသလိုလို၊ အဖော်လုပ်သလိုလိုနဲ့ နေတာပေါ့ကွာ" ဟု ရယ်မောကာ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ထိုစကားလုံးများက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးဖြင့် မေသူ့ကို ကြည့်မိချိန်တွင် မေသူ့မျက်လုံးထဲ၌ ကျွန်တော့်အပေါ် သနားစရာသတ္တဝါလေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်သလို ကြည့်နေသည့် အကြည့်မျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုညက ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

"မေသူ ... မင်း မိသားစုရှေ့မှာ ငါ့ကို ဘာလို့ အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်အောင် လုပ်ရတာလဲ။ ငါက မင်းရဲ့ လင်ယောက်ျားလေ" ဟု ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိသည်။

မေသူက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း "မောင် ... မောင့်ကိုယ်မောင် ယောက်ျားတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။ မောင် ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကအစ၊ မောင် သုံးနေတဲ့ ဖုန်း၊ မောင် စီးနေတဲ့ကား အားလုံးက မေသူ့ပိုက်ဆံတွေလေ။ မေသူက မောင့်ကို အလိုလိုက်ထားလို့ မောင် ဒီလောက် ဖြစ်နေတာ။ မောင်က မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အမိုးအောက်မှာ ခိုလှုံနေတဲ့သူဆိုတာကို မမေ့နဲ့ဦး" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောချလိုက်သည်။

ထိုစကားသည် ဖေဖေ့မှာတမ်းထဲက "သူသနားမှ မင်းချမ်းသာတဲ့ဘဝ၊ သူ့အရိပ်မိုးမှ မင်းလုံခြုံတဲ့ဘဝ၊ သူအားပေးမှ မင်းရပ်တည်နိုင်တဲ့ဘဝ သွားပြီပေါ့ကွာ" ဆိုသည့် စကားနှင့် ထပ်တူကျနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ ပြန်ပြောနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့။ အကြောင်းမှာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲတွင် မတ်မတ်ရပ်တည်နိုင်စေမည့် "ကျောရိုး" ဆိုသည့် မာန မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုညက မေသူ့ကို စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်တွင် ခွေခွေလေး ပြန်ထိုင်နေခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်သည် ယောက်ျားတစ်ယောက်မဟုတ်တော့ဘဲ မေသူ့အိမ်က ခွေးလေးတစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ နိမ့်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထိုစဉ်ကပင် ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရသည်။

---

သို့သော် ဘဝ၏ အနိမ့်ဆုံးပျက်စီးမှုက ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်ခဲ့။ ကျွန်တော်သည် မေသူ့အပေါ် မှီခိုနေရင်းက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ နွဲ့နယ်လာကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုများ ပျောက်ဆုံးလာသည်။ အလုပ်တစ်ခု ပြန်ရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်နှင့် ဝေးကွာခဲ့သော ကျွန်တော့်ကို မည်သူကမျှ အလုပ်မခန့်ချင်ကြတော့။ ထိုအချိန်တွင် မေသူက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးမှုများ ပိုမိုပြသလာသည်။ သူမတွင် အခြားယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည့်နေ့သည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ပင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် မေသူ့ကို စွပ်စွဲမိချိန်တွင် သူမက ဖုံးကွယ်ဖို့တောင် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ "ဟုတ်တယ် ... မောင့်ထက် သာတဲ့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့၊ ယောက်ျားပီသတဲ့သူတစ်ယောက်ကို မေသူ တွေ့နေတာ ကြာပြီ။ မောင်ကတော့ မေသူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ။ မေသူ့ကို ဦးဆောင်နိုင်တဲ့သူ၊ လေးစားစရာကောင်းတဲ့သူကိုပဲ မေသူ လိုချင်တာ။ မောင့်လို ထဘီနားခိုစားတဲ့သူမျိုးကို မေသူ ငြီးငွေ့လှပြီ" ဟု သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ထိုနေရာတွင်တင် အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်မှာ မာနရှိခဲ့ရင် ထိုအချိန်တွင် သူမပါးကို ရိုက်ပြီး ထွက်သွားနိုင်ရမည်။ သို့သော် ကျွန်တော်သည် သူမခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး "မောင့်ကို မထားခဲ့ပါနဲ့" ဟု ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့မိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အရှက်ရဆုံးနှင့် အနိမ့်ကျဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ကို သူမက စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ကြည့်ပြီး အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများမှလွဲ၍ ဘာမှ ယူခွင့်မရခဲ့။ သူမ ဝယ်ပေးထားသော ကားသော့ကို သူမက သိမ်းလိုက်သည်။ သူမပေးထားသော ဖုန်းကို သူမက ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်သည် လမ်းဘေးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

---

အခုတော့ ကျွန်တော်သည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသော ညတစ်ညတွင် လမ်းဘေးက ဇရပ်ဟောင်းတစ်ခုထဲ၌ ခိုလှုံနေမိသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ဖေဖေ့၏ စာရွက်လေးတစ်ရွက်သာ ရှိတော့သည်။ ကျွန်တော့်ဘဝသည် ရှင်လျက်နှင့် သေနေပြီ။ ဖေဖေပြောခဲ့သလိုပင် "ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချလွန်းရင် ဘဝကလည်း မင်းကို နိမ့်တဲ့နေရာမှာပဲ ထားလိမ့်မယ်" ဆိုတာ အခုတော့ လက်တွေ့ခံစားနေရပြီ။ ကျွန်တော်သည် မေသူ့အပေါ် မှီခိုရင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝကြမ္မာ အားလုံးကို ရောင်းစားခဲ့မိသည်။

ကျွန်တော်သည် မိုးရေထဲကို ငေးကြည့်ရင်း ဖေဖေ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို တောင်းပန်နေမိသည်။ "ဖေဖေ ... သား မှားခဲ့ပါတယ်။ သားဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်လို မတ်မတ်မရပ်တည်နိုင်ခဲ့လို့ အခုတော့ အမှိုက်တစ်ခုလို လွင့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီ" ဟု ရင်ဘတ်ကို ထုကာ ငိုကြွေးနေမိသည်။ ကျွန်တော့်မှာ မာနမရှိခဲ့။ မာနဆိုသည်မှာ တလွဲမာန မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မတ်မတ်ရပ်တည်နိုင်စေမည့် ကျောရိုးဖြစ်ရမည်ဆိုသည့် အချက်ကို ကျွန်တော် သတိမထားခဲ့မိ။ ထိုမာနတွေ မရှိတော့သည့်အခါ ကျွန်တော့်ဘဝသည် လမ်းဘေးက ဖုန်မှုန့်တစ်ခုထက်ပင် တန်ဖိုးနည်းသွားခဲ့ရပြီ။

မနက်ဖြန်တွင် ကျွန်တော် ဘာဆက်လုပ်ရမည်နည်း။ ကျွန်တော့်တွင် ဘာမှမရှိတော့။ အလုပ်မရှိ၊ အိမ်မရှိ၊ ပိုက်ဆံမရှိ။ ထို့ထက် ပိုဆိုးသည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု (-) လုံးဝမရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ထမင်းတစ်လုတ်အတွက် ထင်းခုတ်ချင်ခုတ်ရမည်၊ သို့သော် ဖေဖေမှာခဲ့သလို "ယောက်ျားလို ကျားကျားလျားလျား ရပ်တည်ပါကွာ" ဆိုသည့် စကားကို နားထောင်ပြီး ဘဝသစ်ကို ပြန်စဖို့ ကြိုးစားရမည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲက အမာရွတ်တွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အမိုးအောက်မှာ ခိုလှုံရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ခဲ့မိသော ထိုနေ့ရက်များကို ကျွန်တော် သေတိုင်အောင် နောင်တရနေမိတော့မည် ဖြစ်သည်။

"မာနဆိုတာ ကျောရိုးပဲ။ အဲဒီကျောရိုး ကျိုးသွားတဲ့နေ့ဟာ မင်းလူဖြစ်ရှုံးတဲ့နေ့ပဲ သား။"

ဖေဖေ့ရဲ့ စကားသံက မိုးသံတွေကြားထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေသလို ခံစားလိုက်ရရင်း ကျွန်တော်သည် မျက်ရည်များကြားကနေ မတ်တပ်ရပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ အခုမှတော့ နောက်ကျနေပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါဟာ အစပဲလား။ ကျွန်တော် မသိပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ ကျွန်တော်သည် နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ ဘယ်သူ့ရဲ့ ထဘီနားကိုမှ ခိုစားမည့်သူ မဖြစ်စေရတော့ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်မိတော့သည်။

အနှစ်သာရ - ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးသည် သူပိုင်ဆိုင်သော ငွေကြေးပေါ်တွင် မူတည်သည်မဟုတ်၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်မှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ လေးစားမှု မပါသော အချစ်သည် ချုပ်နှောင်မှုသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် မရပ်တည်နိုင်သော ယောက်ျားသည် ရှင်လျက်နှင့် သေနေသူသာ ဖြစ်သည်။