အသက်လုပွဲ
အသက်လုပွဲ
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ဖုန်တောထဲမှာပဲ အစပြုပြီး ဖုန်တောထဲမှာပဲ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတာပါ။ အညာနွေရဲ့ အပူရှိန်က ခေါင်းပေါ်မှာ တမြည့်မြည့်လောင်နေတဲ့အချိန်၊ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်သား ငလုံးဟာ ချွေးတပြိုက်ပြိုက်နဲ့ မြေကြီးကို တူးဆွနေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝက သိပ်ပြီး ရိုးရှင်းလွန်းပါတယ်။ ဝမ်းရေးအတွက်ဆိုရင် တောထဲက တောက်တဲ့လည်း ဖမ်းခဲ့ရဖူးတယ်၊ ပုတ်သင်ညိုလည်း ရောင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်သား ငလုံးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သားတစ်ယောက်ထက် ပိုပါတယ်။ သူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာလက်ရုံး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုတည်းသော အလင်းတိုင်လေးပါ။
ကျွန်တော် ငလုံးကို ငုံ့ကြည့်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ မကောင်းဘူး။ သူ့ရဲ့ အသားတွေက နေလောင်လို့ မည်းတူးနေပေမဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကတော့ တောက်ပနေတုန်းပဲ။ "အဖေ... ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်းပဲ တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်သွားရမှာလား" လို့ သူ တစ်ခါတစ်ရံ မေးတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်တိုင်း ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ။ ကျွန်တော့်မိန်းမ မိဂျမ်းကတော့ အိမ်မှာ ဟင်းရွက်လေးတွေ ခူး၊ ထမင်းချက်နဲ့ တစ်နေ့တာကို ခြိုးခြံချွေတာပြီး ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဟာ ဆင်းရဲခြင်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ ကပ်ငြိနေတဲ့ ရေညှိတွေလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် ငလုံးကို သစ်သီးကောင်းကောင်း၊ အစားအသောက်ကောင်းကောင်း မကျွေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိတဲ့ မေတ္တာအားလုံးကိုတော့ သူ့ကို ပုံအောပေးထားခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါက တောထဲမှာ မြွေတစ်ကောင်နဲ့ တိုးတော့ ငလုံးကို ဘေးဖယ်ခိုင်းပြီး ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် အသက်နဲ့ရင်းပြီး အဲဒီမြွေကို ဖမ်းခဲ့တာ ငလုံးကို အဝတ်အစားသစ်လေး ဆင်ပေးချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားလုံးတွေ အများကြီး မလိုခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် တွေးနေတာကို သူသိတယ်၊ သူ ဖြစ်ချင်တာကို ကျွန်တော် နားလည်တယ်။ အဲဒီလို သံယောဇဉ်တွေနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သံယောဇဉ်ကပဲ ကျွန်တော့်ကို နောင်တပင်လယ်ထဲ ဆွဲနှစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
"အဖေ... ကျွန်တော် ရွှေတောကို လိုက်သွားချင်တယ်"
ငလုံးရဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ကို မီးနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ ရွှေတောဆိုတာ ငွေရလွယ်သလောက် အသက်ပျောက်လွယ်တဲ့နေရာဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိတာပေါ့။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်ငယ်က ရွှေကျင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အထက်ပိုင်းက ရေစိမ်း၊ လေစိမ်းတွေ၊ ခြင်ထောင်မပါဘဲ အိပ်ရတဲ့ ညတွေ၊ ပြီးတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ငှက်ဖျားပိုးတွေ။ ကျွန်တော် တားခဲ့ပါတယ်။ "မသွားပါနဲ့ သားရယ်၊ အဖေတို့ ဒီမှာပဲ ကြုံရာကျပန်း လုပ်စားကြတာပေါ့" လို့ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ငလုံးက ခေါင်းမာတယ်။ "အဖေလည်း အသက်ကြီးပြီ၊ အမေလည်း ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ခုခုတော့ ရှာဖွေရမယ်။ ရွှေတောက အပြန်ကျရင် အဖေတို့အတွက် အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ပေးချင်တယ်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ထပ်မတားရက်ခဲ့ဘူး။ ဆင်းရဲခြင်းရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားနေရတဲ့ သားတစ်ယောက်ရဲ့ ရုန်းထွက်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုများ ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်ချိုးနိုင်မှာလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
ငလုံး ထွက်သွားတဲ့နေ့က ကျွန်တော် ရွာထိပ်အထိ လိုက်ပို့ခဲ့တယ်။ သူက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ လက်ပြနှုတ်ဆက်သွားတာ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဖုန်းလည်း မရှိ၊ အဆက်အသွယ် လုပ်ဖို့လည်း မလွယ်ဘူး။ နေ့ရက်တွေ ကုန်လွန်သွားတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေက တောင်လိုပုံလာတယ်။ ညတိုင်း ဘုရားရှိခိုးရင် သားလေး ဘေးကင်းဖို့ပဲ ဆုတောင်းခဲ့ရတယ်။ တစ်လကြာတယ်... နှစ်လကြာတယ်... ဘာသတင်းမှ မကြားရဘူး။ ရွာထဲက လူတွေက ပြောကြတယ်၊ "ငလုံးတို့ သွားတဲ့ဘက်မှာ လူတွေ ငှက်ဖျားမိပြီး သေကုန်ကြပြီတဲ့" တဲ့။ အဲဒီသတင်းကြားတိုင်း ကျွန်တော့်မှာ ထမင်းမေ့၊ ဟင်းမေ့ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တင်းကျပ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသလို ခံစားနေရတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ရွာထဲကို လှည်းတစ်စီး ဝင်လာတယ်။ လှည်းပေါ်မှာ ပါလာတာကတော့ လူမှန်းမသိအောင် ပိန်ချောင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်သား ငလုံးပါပဲ။ သူ့ကို တွဲခေါ်လာတဲ့ သူငယ်ချင်းက ပြောတယ် "ဦးလေးငတော... ငလုံး တစ်ယောက် ရွှေလည်း မရဘူး၊ ငွေလည်း မပါဘူး၊ အသက်နဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်တာပဲ ကံကောင်းတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် ငလုံးကို ပွေ့ချီလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက မီးလို ပူနေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပွင့်မလာတော့ဘူး။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ "အသက်လုပွဲ" ကြီး စတင်ခဲ့တော့တာပဲ။ ငလုံးဟာ သတိမရတော့ဘူး။ ခဏခဏ ယောင်တတ်တယ်။ "နွယ်ရှင်တွေ... နွယ်ရှင်တွေ... ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ပတ်နေပြီ... အဖေ ကယ်ပါဦး" လို့ သူ အော်ဟစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရင်တွေ ကွဲအက်ရပါတယ်။ မိဂျမ်းကတော့ ဘေးနားမှာ ထိုင်ပြီး ငိုနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ သားရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "သား... သတိထားပါဦး၊ အဖေ ရှိတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး" လို့ နှစ်သိမ့်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်အသံတွေက တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။
ကျန်းမာရေးမှူး ဦးသိန်းထွေး ရောက်လာပြီး ဆေးထိုးပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူပြောတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို ငရဲကျစေခဲ့တယ်။ "ငှက်ဖျားပိုးက ဦးနှောက်ထဲ ရောက်သွားပြီ ဦးငတော၊ အချိန်မီ ဆေးရုံကြီးကို မပို့နိုင်ရင်တော့ ခက်လိမ့်မယ်" တဲ့။ ဆေးရုံကြီးကို ပို့ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့လို ဆင်းရဲသားတွေအတွက်တော့ ကောင်းကင်ကို လှမ်းဖမ်းရသလိုပါပဲ။ ငွေလိုတယ်၊ လူလိုတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိဘူး။ ကျွန်တော့်သားကို ကြည့်လိုက်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ လက်တွေကို ကြည့်လိုက်နဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တောင် ပေါက်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သေလို့မဖြစ်ဘူး၊ ငလုံးကို ကယ်ရမယ်။
ငလုံးရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်လာပြီး မျက်တောင်တွေက တဆတ်ဆတ် တုန်နေတယ်။ ကျွန်တော် ရွာထဲက သူဌေး ဦးဘခက်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သူ့ခြေဖဝါးကို ဦးတိုက်ပြီး ငွေချေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "ဦးလေးကြီးရယ်... ကျွန်တော့်သားလေးကို ကယ်ပါဦး၊ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ဦးလေးကြီးရဲ့ ကျွန်အဖြစ် အလုပ်အကျွေး ပြုပါ့မယ်" လို့ ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဦးဘခက်က အေးစက်စက်ပါပဲ။ "မင်းမှာ အပေါင်ပစ္စည်း ဘာရှိလို့လဲ ငတော၊ မင်းရဲ့ အသက်က ငါ့အတွက် ဘာတန်ဖိုးရှိမှာလဲ" တဲ့။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လူ့လောကကြီးက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်သလား။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အဖိုးတန်တာ ဘာမှမရှိဘူး ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ပေးစပ်နိုင်တာ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ "အသက်" ပါပဲ။ ရွာနီးချုပ်စပ်မှာ တရားမဝင် ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောက်ကပ် တစ်လုံးကို ရောင်းချင်ပါတယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်နေခဲ့တယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး သဘောတူခဲ့ကြတယ်။ ရလာတဲ့ ငွေတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွန်တော် မျက်ရည်ကျမိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်သားအတွက် ဝယ်ယူလိုက်တဲ့ အသက်ဖိုးပါပဲ။ ကျွန်တော် ခွဲစိတ်မှု ခံယူခဲ့ရတယ်။ နာကျင်မှုက စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြလို့ မရအောင် ပြင်းထန်ပေမဲ့ ငလုံး အသက်ရှင်မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကျွန်တော် အောင့်အည်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဆေးရုံမှာ ငလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဆေးဝါးတွေ၊ အကောင်းဆုံး ကုသမှုတွေ ရခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဆေးရုံရဲ့ တစ်ဖက်ခန်းမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လဲလျောင်းနေခဲ့ရတယ်။
တစ်ပတ်ကြာပြီးတဲ့နောက် ငလုံး သတိရလာတယ်။ သူ မျက်လုံးပွင့်လာတဲ့အချိန်မှာ ပထမဆုံး ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံက "အဖေ" တဲ့။ ကျွန်တော် အားယူပြီး သူ့နားကို သွားခဲ့တယ်။ ငလုံးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ငိုတယ်။ "အဖေ... အဖေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိန်သွားတာလဲ၊ အဖေ့ ဗိုက်မှာ ဘာဒဏ်ရာလဲ" လို့ သူ မေးတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူ့လက်ကိုပဲ တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။
"သား အသက်ရှင်ရင် အဖေ ကျေနပ်ပါပြီ သားရယ်" လို့ပဲ ကျွန်တော် ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို အဆုံးအထိ မညှာတာခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက ခွဲစိတ်မှုအပြီးမှာ သိသိသာသာ ဆိုးရွားလာတယ်။ ပိုးဝင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီဒဏ်ကို မခံနိုင်တာလား မသိဘူး။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးတော့မယ်ဆိုတာ။
ငလုံးကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ကောင်းလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြုစုရင်းနဲ့ အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့နေ့မှာ သူ အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုခဲ့တယ်။ "အဖေ... ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ အဖေ ဒီလောက်တောင် ပေးဆပ်ခဲ့ရတာလား။ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး... အဖေ့ကို ကျွန်တော် ရွှေတောသွားချင်တယ်လို့ ပူဆာခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်အမှားပါ" လို့ သူ အဖန်ဖန် ပြောရှာတယ်။
ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ငလုံးရဲ့ မျက်နှာလေးကို သေချာကြည့်ခဲ့တယ်။ သူ အခုတော့ အသက်ရှင်သွားပြီ။ သူဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ အသက်က သူ့အတွက်တော့ အလင်းရောင် အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရင်း ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပါတော့တယ်။
"အဖေ... အဖေ... မသွားပါနဲ့ဦး" ဆိုတဲ့ ငလုံးရဲ့ အော်ဟစ်သံက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်လုပွဲမှာ ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်သားကတော့ အောင်နိုင်သူ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန်တွေကို မမြင်နိုင်တော့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်သားရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ရှင်သန်နေမှာပါ။
သင်ခန်းစာ - မိဘတို့၏ မေတ္တာသည် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သော်လည်း၊ ထိုစွန့်လွှတ်မှုမှ ရရှိသော အသက်သည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဖြစ်သည်။