စစ်နှင့်လူသား

 စစ်နှင့်လူသား

 ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ၏ နောက်ဆုံးနေ့သည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နိဂုံးနှင့် နိဒါန်းတို့ ဆုံစည်းရာ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ အင်းလျားကမ်း၏ ဆည်းဆာသည် ထိုနေ့က ထူးထူးခြားခြား ညှိုးနွမ်းနေသယောင် ထင်ရသည်။ ကမ်းနဖူးမှ ကုန်းသွယ်သွယ်လေးပေါ်တွင် ရပ်ရင်း ဝေးကွာတော့မည့် တက္ကသိုလ်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဆောင်းနှောင်းကာလဖြစ်၍ သစ်ရွက်ဝါများက မြေခစပြုနေပြီ။ လေအဝေ့တွင် ကံ့ကော်ရွက်ခြောက်လေး တစ်ရွက် ရေပြင်ပေါ်သို့ ဝဲကာကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သော လွမ်းဆွတ်မှုတို့က အနည်ထိုင်နေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ငြိမ်းချမ်းလှသော ဆည်းဆာကို ဖြတ်သန်းကာ အမြောက်သံ တအိန့်အိန့်က ဟိန်းထွက်လာသည်။ အင်းစိန်ဘက်မှ လာသော ထိုအသံသည် ကျွန်တော်တို့ တည်ဆောက်ထားသော ပညာရေးအိမ်မက်များကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးလိုက်သည့် အသံပင် ဖြစ်သည်။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းကြီး ပိတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အင်းလျားဆောင် တစ်ခုလုံးသည်လည်း ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်နေသည်။ အစဉ်အမြဲ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတတ်သော ကျောင်းတော်သူတို့၏ ရယ်သံများ၊ အပြုံးများနေရာတွင် ယခုမူ သေနတ်သံနှင့် မီးခိုးမှိုင်းတို့က အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်သည် စာအုပ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ သေနတ်ကို ကိုင်စွဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရသည်။ "ငါ့မြေ၊ ငါ့ပြည်၊ ငါ့လူမျိုး" ဟူသော ကြွေးကြော်သံများအောက်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် "ငါ" ဟူသော အတ္တများကို ရှေ့တန်းတင်ရင်း လူသားချင်း သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာပင် မောဟ၏ လွှမ်းမိုးမှုလော။ ကျွန်တော် မြတ်နိုးရသော၊ ကျွန်တော့်ကို စောင့်မျှော်နေမည့် "ဝေဝေ" ကို နှုတ်ဆက်ရန်ပင် အချိန်မရခဲ့။ ဝေဝေသည် ပညာရေးကို မြတ်နိုးသူဖြစ်ပြီး စစ်ကို မုန်းတီးသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းရေးကိုသာ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်သည် သူမကို ထားရစ်ခဲ့ကာ တာဝန်ဟူသော အမည်နာမအောက်တွင် စစ်မြေပြင်သို့ ခြေဆန့်ခဲ့သည်။ စစ်သည် လူသားချင်းစာနာမှုကို ဝါးမြိုတတ်မှန်း ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မသိခဲ့သေးပေ။ ကျွန်တော် သိသည်မှာ ကျွန်တော့်ယုံကြည်ချက်အတွက် ကျွန်တော် တိုက်ပွဲဝင်ရမည်ဟူသော အသိတစ်ခုသာ။

 ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ၏ နောက်ဆုံးပတ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်တော်သည် အင်းစိန်စစ်မျက်နှာ၏ "ငှက်ပျောခြံ" စခန်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော နေရောင်အောက်၌ သစ်ပင်များက ညှိုးနွမ်းနေကြသည်။ သစ်တိုပင်မှ နီရဲသော အရွက်များက သွေးရောင်ပမာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျနေသည်။ ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ရှစ်ရက်လကွေး၏ မှုန်ပျပျအလင်းအောက်တွင် ကျွန်တော် ကင်းစောင့်နေရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့် မိမိ၏ ရင်ခုန်သံကိုပင် ပြန်ကြားနေရသည်။ လက်ထဲမှ သေနတ်သည် အေးစက်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးတို့ကမူ ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။ ဟိုဘက်ခြမ်းတွင် ရှိနေမည့် ရန်သူများကို ကျွန်တော် မမြင်ဖူးပါ။ သူတို့သည်လည်း ကျွန်တော့်ကဲ့သို့ပင် မိဘရှိသူ၊ ချစ်သူရှိသူ၊ အိမ်မက်ရှိသူ လူသားများသာ ဖြစ်ပေလိမည်။ သို့သော်လည်း စစ်မြေပြင်တွင်မူ သူတို့သည် ကျွန်တော့်အတွက် သတ်ရမည့် ပစ်မှတ်များသာ ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ သတ်နေကြတာလဲ" ဟူသော မေးခွန်းက ခေါင်းထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လာသည်။ ကျွန်တော့်အနားတွင် အိပ်မောကျနေသော ရဲဘော်များကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ အိမ်မက်များတွင် ဘာတွေရှိနေမလဲဟု တွေးမိသည်။ တိုက်ပွဲတစ်ခုနှင့် တစ်ခုကြားတွင် ရရှိသော ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ လရောင်အောက်တွင် ဖွေးဖွေးပေါ်နေသော လှည်းလမ်းကြောင်းလေးသည် တစ်ချိန်က လူသားတို့ ကူးလူးဆက်ဆံခဲ့ရာ လမ်းကလေး ဖြစ်မည်။ ယခုမူ ထိုလမ်းသည် သေမင်း၏ လမ်းကြောင်းကဲ့သို့ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသည်။ စနိုက်ပါသမား၏ ကျည်ဆန်က မည်သည့်အချိန်တွင် ကျွန်တော့် ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားမည်နည်း။ ကျွန်တော် သေသွားလျှင် ဝေဝေ ဘယ်လိုနေမလဲ။ သူမ စိုက်ထားသော ကံ့ကော်ပင်လေး ပွင့်ချိန်မှာ ကျွန်တော် ရှိမနေတော့လျှင် သူမ ငိုနေမလား။ အတွေးတို့က စစ်မြေပြင်၏ အေးစက်မှုကို ကျော်လွန်ကာ အတိတ်ဆီသို့ ပြေးလွှားနေမိသည်။

စစ်ပွဲက ရက်စက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်တော်တို့၏ စိတ်နှလုံးများသည်လည်း ခက်ထန်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော်တို့ စခန်းသို့ ရန်သူဘက်မှ လူငယ်တစ်ဦးကို ဒဏ်ရာဖြင့် ဖမ်းမိလာသည်။ ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ သူသည် ဝေဝေ၏ မောင်လေး "ညီညီ" ဖြစ်နေသည်။ ညီညီသည် တက္ကသိုလ်ပထမနှစ် ကျောင်းသားလေးသာ ဖြစ်ပြီး ဝေဝေ အလွန်ချစ်သော မောင်လေး ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း ကျွန်တော့်ကဲ့သို့ပင် သူ့ယုံကြည်ချက်၊ သူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် သေနတ်ကိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမည်။ သူ၏ ခြေထောက်တွင် သေနတ်ဒဏ်ရာ ရထားပြီး သွေးများက တရွှဲရွှဲ ကျနေသည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် သူက ကျွန်တော့်ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်သည်။ "အစ်ကို... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ" ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောရှာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်တို့ တိုက်နေသော စစ်ပွဲသည် မိသားစုချင်း၊ မောင်နှမချင်းကိုပါ ခွဲခြားပစ်နေပြီလား။

ကျွန်တော့် တပ်စုမှူးက ထိုလူငယ်ကို ရန်သူ့သူလျှိုအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးလျှင် "ရှင်းပစ်" ရန် အမိန့်ပေးထားသည်။ ကျွန်တော်သည် ဝေဝေ၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာသည်။ သူမ၏ မောင်လေးကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သတ်ရမည်လား။ သို့မဟုတ် သူတစ်ပါး သတ်သည်ကို ကြည့်နေရမည်လား။ ကျွန်တော့်တွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိသလောက်ပင်။ ကျွန်တော်သည် တာဝန်နှင့် မေတ္တာတရားကြားတွင် မြေစာပင် ဖြစ်နေရသည်။ ထိုညက ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ ဒဏ်ရာဖြင့် ညည်းတွားနေသော ညီညီ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော စတေးမှု ဖြစ်လာမည်ကို ကျွန်တော် သိနေသည်။ ဝေဝေ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်၊ လူသားချင်း စာနာမှုအတွက် ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အနာဂတ်ကို ရင်းရတော့မည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ကျွန်တော်သည် ကင်းစောင့်တာဝန်ကို တောင်းဆိုကာ ယူခဲ့သည်။ အားလုံး အိပ်မောကျနေချိန်တွင် ကျွန်တော် ညီညီ့အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ဖြတ်ပေးလိုက်သည်။ "ညီညီ... ပြေးတော့၊ ဘယ်တော့မှ နောက်ကြောင်းပြန်မကြည့်နဲ့" ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ညီညီသည် အံ့သြသွားသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မှောင်ရိပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို သေချာစေရန် ကျွန်တော်သည် သေနတ်ကို ကောင်းကင်သို့ ပစ်ဖောက်ကာ "ရန်သူ ထွက်ပြေးပြီ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် စခန်းတစ်ခုလုံး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်တော့်၏ အစီအစဉ်အတိုင်းပင် ကျွန်တော်သည် ရန်သူကို လွှတ်ပေးခဲ့သော "သစ္စာဖောက်" အဖြစ် စွပ်စွဲခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျွန်တော်သည် စစ်ခုံရုံးသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရသည်။ ကျွန်တော့်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းသူများက ကျွန်တော့်ကို ရန်သူနှင့် ပူးပေါင်းသူဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့် နှုတ်ခမ်းများက စေ့နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ဝေဝေ၏ မောင်လေးကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားကို မကွဲကြေအောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြေသိမ့်နေမိသည်။ သို့သော် ထိုစတေးမှု၏ ရလဒ်က ပြင်းထန်လှသည်။ ကျွန်တော်သည် တပ်မတော်မှ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံရရုံမက ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော် ချစ်သော တက္ကသိုလ်၊ ကျွန်တော် မြတ်နိုးသော ဝေဝေ၊ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ချင်သော အနာဂတ်အားလုံးသည် ထိုညက ညီညီ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် နောင်တမရပါ။ စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ကျွန်တော့်အတွက် အောင်ပွဲတစ်ခုပင်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်...။ ကျွန်တော် ထောင်မှ လွတ်လာချိန်တွင် လောကကြီးသည် များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အင်းစိန်စစ်မျက်နှာမှ အမြောက်သံများ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း စစ်၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်သော အမာရွတ်များကမူ လူသားတို့၏ ရင်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အင်းလျားကမ်းဘေးသို့ တစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ ကံ့ကော်ပင်ကြီးများသည် အရင်အတိုင်းပင် ပွင့်နေကြသည်။ ကျွန်တော်သည် ဝေဝေရှိရာ အိမ်ကလေးသို့ သွားခဲ့မိသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဝေဝေ၏ ဂူဗိမာန်လေးသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျွန်တော် ထောင်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် ရောဂါတစ်ခုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာပြီ။ ညီညီကမူ ယခုအခါ ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး သူတစ်ပါးအသက်များကို ကယ်တင်နေသည်ဟု ကြားရသည်။ ကျွန်တော် ပြုခဲ့သော စတေးမှုသည် အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ပါ။

ကျွန်တော်သည် ကမ်းခြေတွင် ထိုင်ရင်း ဝေဝေထံသို့ နောက်ဆုံးစာတစ်စောင် ရေးနေမိသည်။ "ဝေဝေ... မောင် မင်းရဲ့ မောင်လေးကို ကယ်ခဲ့တယ်။ မင်းကိုလည်း မောင် အရမ်းချစ်ခဲ့တယ်။ စစ်ပွဲက ငါတို့ကို ခွဲခွာစေခဲ့ပေမယ့် ငါ့ရင်ထဲက လူသားဆန်မှုကိုတော့ မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး" ဟု ရေးကာ ထိုစာကို ရေထဲသို့ မျှောလိုက်မိသည်။ နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စစ်ဆိုသည်မှာ အနိုင်အရှုံးထက် လူသားချင်း စာနာမှုကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ဘေးဆိုးကြီးသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အရာများက များပြားလှသော်လည်း ကျွန်တော့်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကမူ ယခုမှ ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်မြေပြင်မှ သွေးနံ့များကြားတွင် ကျွန်တော်သည် လူသားအဖြစ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။

နိဂုံးသင်ခန်းစာ - စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် အကြီးမားဆုံးသော အောင်ပွဲမှာ ရန်သူကို သတ်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ ရင်ထဲ၌ လူသားဆန်မှုကို မပျောက်ပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။