ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း
ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း
ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ဆောင်းဦးညများမှာ ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် အေးစက်လွန်းလှသည်။ အိုဆာကာမြို့၏ အထပ်မြင့်တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခြင်းကို အဖော်ပြုနေခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ကျော်ခဲ့လေပြီ။
“ဖေဖေ … ဘာဖြစ်လို့လဲ … ပြော”
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရီနေသည်။ ဤအချိန်၌ မြန်မာပြည်မှ ဖုန်းလာခြင်းသည် ကောင်းသောနိမိတ်မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် သိသည်။ ဖေဖေ့အသံက ဟိုဘက်မှ အက်ရှရှထွက်လာသည်။
“ဂျပန်မှာ ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ သား”
“ခုမှ မနက် နာရီ ခွဲပဲရှိသေးတယ် ဖေဖေရယ်”
“ဆောရီးကွာ … ဖေဖေ မပြောမဖြစ်လို့ ပြောရတော့မယ် … ဖေဖေ အိပ်မရတော့တာနဲ့ သားဆီကို ဆက်လိုက်တာ”
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်လာသလို ခံစားရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ခိုင်မာခြင်းမရှိတော့ဘဲ နာကျင်မှုတစ်ခုကို မြိုသိပ်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“ဘာများလဲဖေဖေရယ်”
“မင်း အမေနဲ့ငါ ကွာရှင်းတော့မယ်”
ကျွန်တော့်နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ထွက်သွားသယောင်။ ကျွန်တော်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိအောင် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။
“ဟင် … ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ဖေဖေရယ် … ဒီအရွယ်ကြီးတွေကျမှ”
“အေး … မင်း အမေကို ငါသည်းခံလာခဲ့တာ နှစ်တောင်ရှိနေပြီ … ခုတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး”
ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ ဗြောင်းဆန်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်က ကျွန်တော် ဂျပန်ကို ထွက်လာခဲ့စဉ်က ဖေဖေနှင့် မေမေသည် ရွှေလက်တွဲမြဲခဲ့ကြသူများ မဟုတ်ပါလား။ သူတို့အသက်တွေက ကျော်နေပြီ။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမရင်း နေကြရမည့်အရွယ်မှာမှ ဘာကြောင့်များ ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ရသနည်း။
“ဖေဖေ … မေမေက ဘာဖြစ်လို့လဲ … အဲသည်လို မလုပ်ပါနဲ့ … မေမေက ဒီအရွယ်ကျမှ ဖေဖေကွာရှင်း လိုက်ရင် ဒုက္ခရောက်မှာပေါ့”
“ငါတို့ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ … သူကလည်း သဘောတူတယ် … အဲဒါ မင်းကို ပထမဆုံး သတိပေးတာ … မင်း ညီမလေးကို သွားမပြောလိုက်နဲ့ … သူစိတ်မကောင်းဖြစ်နေလိမ့်မယ် … ဒါပဲ”
ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။ ဖုန်းထဲက "တူ...တူ..." မြည်သံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွမ်းမံနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ တစ်ခန်းလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းတိုက်ခတ်နေဆဲ။ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီး ပြိုလဲတော့မည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရသည်။
ဖေဖေက မပြောနှင့်ဟု ဆိုသော်လည်း ကျွန်တော် မနေနိုင်ပါ။ ကျွန်တော်သည် အမေရိကန်တွင် နေထိုင်သော ညီမဖြစ်သူ ဆီသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဖုန်းဝင်သွားသောအခါ ကျွန်တော့်အသံမှာ ငိုသံစွက်နေပြီ။
“ကိုကို … ပြော”
“ဖေဖေနဲ့ မေမေ ကွာရှင်းတော့မယ်တဲ့”
ညီမလေးဘက်မှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင်မှ သူမ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဘယ်သူပြောလဲ”
“ဖေဖေကိုယ်တိုင် ခုပဲ ငါ့ဆီကို ဖုန်းဆက်တာ … နင့်ကို မပြောနဲ့တဲ့ … ဒါပေမဲ့ နင်သိထားသင့်တယ် ထင်လို့”
“အို ဘယ်ဖြစ်မှာလဲ … မေမေဒုက္ခရောက်မှာပေါ့ … ဖေဖေက ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ။ သူနောက် အိမ်ထောင် ပြုချင်လို့များလား … ဒီလိုတော့မရဘူး … ညီမလေး ဖေဖေ့ဆီကို ဖုန်းဆက်မယ်”
ကျွန်တော်လည်း ဖုန်းကို နားမချနိုင်။ ညီမလေး၏ ဒေါသနှင့် စိုးရိမ်မှုများကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ပြန်တွေးမိသည်။ ဂျပန်မှာ အလုပ်တွေ ပိနေလိုက်သည်မှာ နှစ်ရှိပြီ။ အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့။ အောင်မြင်မှုနောက်ကို လိုက်ရင်း မိဘတွေကို အဝေးကနေ ငွေပို့ပေးရုံနှင့် တာဝန်ကျေပြီဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ ယခုတော့ ထိုငွေတွေက ဖေဖေနှင့် မေမေ၏ အိမ်ထောင်ရေးအက်ကြောင်းကို မဖာထေးနိုင်ခဲ့ပါလား။
ထိုညက ညီမလေးသည် ဖေဖေ့ဆီကို တရစပ် ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ ဖေဖေ၏ အဖြေကတော့ ထပ်တူပင်။ "သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းက အဓိပ္ပာယ်များစွာ ဆောင်နေသလိုပင်။
“ဖေဖေ … ဖေဖေ … အဲသည်လို တစ်ဖက်သတ်မပြောပါနဲ့ … မကွာရှင်းလိုက်ပါနဲ့ဦး … သမီးနဲ့ ကိုကို တစ်ပတ် အတွင်း ရောက်အောင်ပြန်လာကြမယ်။ ဖေဖေ တစ်ပတ်အတွင်း ဘာမှ မလုပ်ပါနဲ့ဦး … သမီးတို့လာမှ ပြောကြ မယ် … ကိုကို့ကိုလည်း ခေါ်မယ် … ကြားတယ်နော်ဖေဖေ”
ညီမလေး၏ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဖေဖေက နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် ဖုန်းအချတွင် ဖေဖေ၏ နောက်ဆုံးစကားက ကျွန်တော့်ကို ပို၍ ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။ "မင်းတို့ အမေကို စိတ်ဝင်စားဖို့က ငါ့အလုပ် မဟုတ်တော့ဘူး" ဟူသော စကားက နှုတ်ဆက်ခြင်းတစ်မျိုးလော။
ကျွန်တော့်ဘဝက ထိုနေ့မှစ၍ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျလာခဲ့သည်။ ဂျပန်တွင် ကျွန်တော် လုပ်ကိုင်နေသော ပရောဂျက်ကြီးမှာ အဆုံးသတ်ကာနီး အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိဘများ၏ ပြဿနာကြောင့် ကျွန်တော် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့။ အလုပ်တွင် အမှားမှားအယွင်းယွင်း ဖြစ်လာသည်။ သူဌေး၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံရသည်။
“မင်း ဒီအချိန်မှာ ခွင့်ယူလို့ မရဘူး … မင်း သွားရင် ဒီပရောဂျက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”
သူဌေး၏ စကားက ပြတ်သားလွန်းသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် မိသားစုက ပိုအရေးကြီးနေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လုံးလုံး မိသားစုကို ပစ်ထားခဲ့မိသော နောင်တက ကျွန်တော့်ကို ဖိစီးနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် အလုပ်မှ ထွက်စာတင်လိုက်ရသည်။ နှစ်ပတ်လုံး တည်ဆောက်လာခဲ့သော ရာထူးနှင့် အခွင့်အရေးများအားလုံး တစ်ခဏအတွင်း ပြာကျသွားခဲ့သည်။
ထို့ပြင် ကျွန်တော့်၏ ဂျပန်သူဇနီးလေးနှင့်လည်း အကြီးအကျယ် စကားများရသည်။ သူမက မြန်မာပြည်သို့ အပြီးပြန်မည့် ကျွန်တော့်အစီအစဉ်ကို သဘောမတူ။
“ရှင်က ရှင့်မိဘတွေအတွက်နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးတော့မှာလား”
သူမ၏ မေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ဆွံ့အစေသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝသည် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းအောက်တွင် အရာရာ ကျိုးပျက်ကုန်ပြီ။ အလုပ်ပြုတ်သည်၊ အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာတက်သည်၊ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးများကို လေယာဉ်လက်မှတ်နှင့် အပြီးပြန်ရန် အသုံးစရိတ်များအတွက် သုံးစွဲလိုက်ရသည်။
လေဆိပ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ကျွန်တော် ငိုမိသည်။ ကျွန်တော်သည် အောင်မြင်သော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဂျပန်မှ ပြန်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ဘာမှမရှိသော လူရှုံးသမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဖေဖေနှင့် မေမေသာ ကွာရှင်းဖြစ်သွားပါက ကျွန်တော့်မှာ ခိုနားစရာ မိသားစုပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်။
မြန်မာပြည်သို့ ရောက်သောအခါ ညီမဖြစ်သူနှင့် လေဆိပ်တွင် ဆုံကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး မျက်နှာမကောင်း။ နှစ်ကြာမှ ပြန်ဆုံကြသော်လည်း ဝမ်းသာရမည့်အစား စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ကျွန်တော်တို့သည် အငှားကားတစ်စီးဖြင့် ရန်ကုန်မြို့ပြင်က မိဘများ၏ အိမ်လေးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။
အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ကလေးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ခြေလှမ်းများ တုန့်ခနဲ ရပ်သွားသည်။ ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထိုစားပွဲပေါ်တွင် မေမေ ချက်နေကျ ဟင်းလျာများက အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည်။
ဖေဖေက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မေမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွန်တော်တို့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။ မေမေကတော့ ဝမ်းသာအားရ ငိုယိုကာ ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ ပြေးလာသည်။
“သား … သမီး … ရောက်လာကြပြီလား”
ကျွန်တော် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
“ဖေဖေ … ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ … ကွာရှင်းမယ်ဆိုတာ”
ဖေဖေက ရယ်မောရင်း မေမေ့လက်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
“မင်း သားနဲ့ မင်းသမီး တစ်ပတ်အတွင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ပြောသားပဲ … မေမေရယ် … စိတ်ချ”
“ကိုမောင်ရယ် သူတို့ ပြန်မလာတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ” မေမေက မေးသည်။
“ နှစ် … ခုတော့ သူတို့ မနေနိုင်လောက်ဘူးလေ … ငါက မင်းနဲ့ ကွာရှင်းတော့မယ်လို့ ပြောပြီး ခေါ်လိုက်တာကိုး”
ဖေဖေက ဂုဏ်ယူစွာနှင့် ပြောလိုက်သော ထိုစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော့် ခြေထောက်များ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားသည်။
“ဖေဖေရယ် … တကယ်ကြီးလား … ဖေဖေ လိမ်လိုက်တာလား”
“အေးလေ … တစ်ညတာဝေးရင်တောင် ရက်ပေါင်းတစ်ရာလို့ထင်တဲ့ ခေတ်သစ် ကိန္နရီ ကိန္နရာတွေပါကွယ် … မင်းတို့ မပြန်လာတာ ကြာလို့ ဖေဖေက ဉာဏ်ဆင်လိုက်တာပါ … မင်းမေမေရဲ့ နှစ်မြောက် မွေးနေ့မှာ မိသားစု စုံစုံလင်လင် ရှိစေချင်လို့”
ကျွန်တော်သည် ဝမ်းသာရမလို၊ ဝမ်းနည်းရမလိုနှင့် ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ သူတို့ကတော့ သူတို့၏ ချစ်ခြင်းတရားကို သက်သေပြရန်နှင့် သားသမီးကို မြင်ချင်ရန်အတွက် ဤသို့ "ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း" ဆိုသည့် စကားလုံးကို အသုံးချခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရာရာနှင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပါ။
ကျွန်တော်သည် မိဘများရှေ့တွင် အတင်းပြုံးနေရသော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသည်။ ညီမလေးကတော့ ဝမ်းသာအားရနှင့် မေမေ့ကို ဖက်ကာ ငိုနေသည်။ သူမသည် အမေရိကတွင် အလုပ်နားရက် ယူခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် ပြန်သွားလျှင် အားလုံး အဆင်ပြေဦးမည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုသို့မဟုတ်။
ကျွန်တော်သည် ဂျပန်မှ အလုပ်ပြုတ်ခဲ့ပြီ။ ဇနီးသည်နှင့်လည်း လမ်းခွဲရတော့မည်။ ကျွန်တော့်၏ နှစ်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများမှာ ဖေဖေ့၏ "အလိမ်အညာ" စကားတစ်ခွန်းအောက်တွင် ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်သည် မွေးနေ့ပွဲတွင် ဟန်ဆောင်ကာ ရယ်မောနေရင်းမှ မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။
မှန်ထဲက လူသည် အသက် နီးပါး ရှိနေသော်လည်း ယခုတော့ ဘာမှမရှိသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့နေသည်။ မိဘတွေကို ချစ်သော်လည်း သူတို့၏ တကိုယ်ကောင်းဆန်မှု (သို့မဟုတ်) နားမလည်မှုအပေါ် နာကျင်မိသည်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အနားမှာ ရှိစေချင်ရုံနှင့် ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သလို ခံစားရသည်။
ညနေခင်းတွင် ဖေဖေက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို လာပုတ်သည်။
“သား … ဂျပန်မှာ အလုပ်တွေ အဆင်ပြေတယ်မလား … အခုတခေါက် ပြန်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ”
ကျွန်တော် ဖေဖေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖေဖေ့မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပြောရမည်နည်း။ "ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်မရှိတော့ဘူး ဖေဖေ၊ ကျွန်တော့်ဘဝ ပျက်စီးသွားပြီ" ဟု ပြောရမည်လော။ ကျွန်တော် မပြောရက်ပါ။
“အဆင်ပြေပါတယ် ဖေဖေ … သား ဒီမှာ တစ်သက်လုံး နေဖို့ ပြန်လာတာ”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဖေဖေနှင့် မေမေ ပျော်သွားကြသည်။ သူတို့ ပျော်နေချိန်တွင် ကျွန်တော်သည်
ကျွန်တော်သည် မိဘနှင့် ပြန်ဆုံစည်းခွင့် ရခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်၏ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော့်၏ အိမ်ထောင်ရေး၊ ကျွန်တော့်၏ ဂုဏ်သိက္ခာများနှင့်တော့ ထာဝရ ကွာရှင်းပြတ်စဲလိုက်ရလေပြီ။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်တကိုယ်ကောင်းဆန်တတ်ပြီး၊ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားသော စကားတစ်ခွန်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာကျစေနိုင်သည်။