မိသားစုကို သစ္စာဖောက်တဲ့ယောကျာ်း
မိသားစုကို သစ္စာဖောက်တဲ့ယောကျာ်း
နောင်တဟူသောအရာသည် အချိန်နှောင်းမှ ရောက်ရှိလာတတ်သည့် ဧည့်သည်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ လက်ဆောင်မှာမူ တစ်သက်စာ နာကျင်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အစောပိုင်းနေ့ရက်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် နံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ ဖုန်တက်နေတဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဝေဝါးနေပေမယ့် အဲဒီထဲက ပျော်ရွှင်မှုတွေကတော့ ထင်ရှားနေတုန်း။ ကျွန်တော်နဲ့ မေနှင်း လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ အခုဆိုရင် ဆယ့်ငါးနှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ချွေးနံ့စော်နံတဲ့ ဘတ်စ်ကားတွေကို အတူတူတိုးစီးခဲ့ကြတယ်၊ လစာထုတ်တဲ့ရက်ကျမှ ကြက်သားဟင်းလေးတစ်ခွက်ကို အတူတူခွဲစားခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော် အလုပ်ပင်ပန်းလို့ ပြန်လာတိုင်း မေနှင်းက အမြဲတမ်း ပြုံးပြီး ကြိုတတ်တယ်။ သူမရဲ့ လက်ဖဝါးနွေးနွေးလေးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်ခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။
“ကိုကြီး... ပင်ပန်းနေပြီလား၊ ရေနွေးလေး သောက်လိုက်ဦးနော်”
ဒီစကားသံလေးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသာယာဆုံး တေးသံပဲ။ ပြီးတော့ သမီးလေး မေမြတ် ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကလေးက ပိုပြီး ပြည့်စုံသွားခဲ့တယ်။ သမီးလေးရဲ့ ကလေးဘဝ တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်ဟာ စံပြဖေဖေတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ညတိုင်း ပုံပြင်ပြောသိပ်တယ်၊ ကျောင်းပိတ်ရက်ဆိုရင် ပန်းခြံထဲမှာ သမီးကို ကျောပိုးပြီး လိုက်ပတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်က ဒီမိသားစုလေးကို ချမ်းချမ်းသာသာ ထားနိုင်ဖို့ပဲ။ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ ရုန်းကန်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ စီးပွားရေးလောကမှာ ကျွန်တော် နေရာတစ်နေရာ ရလာခဲ့တယ်။ ငွေတွေ အများကြီး ရှိလာတယ်၊ ကားကောင်းကောင်း စီးနိုင်လာတယ်၊ တိုက်အိမ်အကြီးကြီးနဲ့ နေနိုင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအောင်မြင်မှုတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်စိကို ကွယ်စေခဲ့တာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း မသိလိုက်ဘူး။
လူဆိုတာ ပြည့်စုံလာတဲ့အခါ မူလအမြစ်ကို မေ့တတ်ကြတယ်တဲ့။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။ အလုပ်ကိစ္စတွေ အကြောင်းပြပြီး အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ မေနှင်း ခူးခတ်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းက အေးစက်သွားတာ တစ်ရက်မဟုတ်၊ နှစ်ရက်မဟုတ်။ ဖုန်းကိုလည်း အမြဲတမ်း လက်ကမချဘဲ လျှို့ဝှက်နံပါတ်တွေ ခံထားလိုက်မိတယ်။
“ကိုကြီး... ဒီနေ့ သမီးရဲ့ မွေးနေ့လေ၊ ကိုကြီး မေ့နေတာလား”
မေနှင်းဆီက လာတဲ့ ဖုန်းကောလ်တွေကို ကျွန်တော် ‘’ ပြပြီး မကိုင်ဘဲ ထားလိုက်မိတဲ့ အကြိမ်တွေက မနည်းတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေတာက နန်း ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး။ သူမက ငယ်ရွယ်တယ်၊ လှပတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေကို မြှောက်ပင့်ပေးတတ်တယ်။ သူမနဲ့ ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ အသက် ကျော် ယောကျာ်းတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ အသက် အရွယ် လူပျိုပေါက်တစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။
မေနှင်းဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ တစ်စောင်ပြီးတစ်စောင် ဝင်လာတတ်တယ်။
“ထမင်းစားပြီးပြီလား ကိုကြီး”
“သမီးက ဖေဖေ့ကို မျှော်နေတယ်နော်”
“နေမကောင်းဘူးဆိုရင်လည်း ပြောပါဦး”
ကျွန်တော် အဲဒီစာတွေကို ဖတ်ပြီး စိတ်ပျက်သလိုမျိုး သက်ပြင်းချမိတယ်။ မေနှင်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အချုပ်အနှောင်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သစ္စာဖောက်နေပြီဆိုတာ သိပေမယ့် “ငါလည်း ပင်ပန်းခဲ့တာပဲ၊ ငါ့ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ငါရှာခွင့်ရှိတယ်” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ နန်းအတွက် သိန်းရာချီတန်တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဝယ်ပေးနေချိန်မှာ အိမ်က မေနှင်းအတွက်တော့ နှစ်ပတ်လည်လက်ဆောင်တောင် ဝယ်ဖို့ မေ့လျော့နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ အပြင်ပန်းမှာ အောင်မြင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမယ့် အတွင်းစိတ်မှာတော့ ပုပ်အက်နေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း ခံစားရတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ်။ မေနှင်းက ကျွန်တော့်ကို အရင်လို စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ သံသယတွေ ပြည့်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို ရန်မတွေ့ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုက ရန်တွေ့တာထက် ပိုပြီး ကြောက်ဖို့ကောင်းမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
တစ်ရက်မှာတော့ နန်းနဲ့ ကျွန်တော် ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ စားသောက်နေတုန်း သမီးလေးဆီက ဗီဒီယိုကောလ် ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဖုန်းပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ တစ်စက္ကန့်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တစ်ချက်တော့ ဆစ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ နန်းရဲ့ အပြုံးက အဲဒီခံစားချက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့တယ်။
“ကိုကြီး... မေနှင်း သိသွားပြီ ထင်တယ်” လို့ နန်းက တစ်နေ့မှာ ပြောလာတယ်။
ကျွန်တော် မထူးခြားသလိုပဲ နေခဲ့တယ်။ “သိလည်း သိပါစေပေါ့၊ ငါက ရှာကျွေးနေတာပဲ” လို့ မောက်မာစွာ တွေးမိခဲ့တယ်။ အဲဒီညက အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မေနှင်းက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်စောင့်နေတယ်။ မီးတွေ အကုန်ပိတ်ထားပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ထဲမှာ သူမရဲ့ ပုံရိပ်က သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်လို ခြောက်ခြားဖို့ကောင်းနေတယ်။
“ကိုကြီး... မေနှင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပါ၊ ကိုကြီးမှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေတာလား”
ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ “မင်းက ငါ့ကို စစ်ဆေးနေတာလား၊ ငါ အပြင်မှာ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းနေရသလဲ မင်းသိလား” ဆိုပြီး အပြစ်မရှိတဲ့ မေနှင်းကို အပြစ်တင်ခဲ့တယ်။ မေနှင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မမြင်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကိုပဲ မြင်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် အထုတ်အပိုးတွေ ပြင်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သမီးလေး မေမြတ်က ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတားဆီးနေတဲ့ကြားက ကျွန်တော် ရည်စူးချက်ရှိရှိနဲ့ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။
နန်းနဲ့အတူတူ နေထိုင်တဲ့ လပိုင်းတွေက အစပိုင်းမှာတော့ ပျော်စရာကောင်းသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြာလာတဲ့အခါ နန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ငွေကြေးကိုပဲ မက်မောတာ၊ ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေချိန်မှာ သူမက ပါတီပွဲတွေပဲ သွားချင်နေတာတွေကို သိလာရတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခု အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ပြီး ဘဏ်စာရင်းတွေ အကုန် အသိမ်းခံရမယ့် အခြေအနေ ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နန်းက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်တောင် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ တခြားသူတစ်ယောက်ဆီ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း
စာအိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်။ ဆေးစစ်ချက်မှာ မေနှင်းဟာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရတယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ကနေ ထွက်မသွားခင်ကတည်းက သူမ သိနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူမ ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့ဘူး။ ဘဏ်စာအုပ်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော် လစဉ် ပေးခဲ့တဲ့ အိမ်စရိတ်တွေထဲကနေ သူမ ချွေတာပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေ အားလုံး ရှိနေတယ်။ အဲဒီငွေတွေကို သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်လို့ ရေးထားတယ်။
စာလေးတစ်စောင်လည်း ပါသေးတယ်။
“ကိုကြီး... ကိုကြီး ပျော်နေရင် မေနှင်း ကျေနပ်ပါတယ်။ မေနှင်းမှာ ရောဂါရှိနေတာ သိရင် ကိုကြီး စိတ်ညစ်ရမှာ စိုးလို့ မပြောခဲ့တာပါ။ ကိုကြီးကို မေနှင်း အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါ။ သမီးလေးကိုတော့ စောင့်ရှောက်ပေးပါနော်”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘူး၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုတ်ညံ့ဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ သူမဟာ သေအံ့ဆဲဆဲ အချိန်မှာတောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ငုံ့ခံပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ အိမ်ကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ သမီးလေးကို တွေ့ချင်တယ်၊ မေနှင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ချင်တယ်။
ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ရှေ့မှာ မဏ္ဍပ်အဖြူရောင်လေး ထိုးထားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကဲ့ရဲ့တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတာက... နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ မေနှင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံ။ သူမက ပြုံးနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးအောက်မှာ ကျွန်တော် မရှိတော့ဘူး။
“ဖေဖေ... ဖေဖေ မေမေ့ကို သတ်လိုက်တာ”
သမီးလေး မေမြတ်က ကျွန်တော့်ကို မြင်မြင်ချင်း စူးစူးရှရှ အော်ဟစ်ငိုယိုတော့တယ်။ သမီးလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ မရှိတော့ဘဲ နာကျည်းမှုတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်တော် မေနှင်းရဲ့ အလောင်းနားကို တိုးသွားပြီး ထိတွေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သမီးလေးက ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်ပစ်တယ်။
“မထိနဲ့... မေမေ ဆုံးခါနီးအထိ ဖေဖေ့ကို မျှော်နေခဲ့တာ။ မေမေ နာကျင်နေရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ဖေဖေ ဘယ်မှာလဲ။ အခုမှ လာမငိုနဲ့၊ ဖေဖေ့မှာ ငိုပိုင်ခွင့်မရှိဘူး”
ကျွန်တော် အိမ်ပြင်ကို လွင့်စဉ်ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးတွေက သည်းထန်စွာ ရွာချနေတယ်။ ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ငွေတွေ ရှိခဲ့စဉ်က ကျွန်တော်ဟာ အရာအားလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အိမ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဇနီးလည်း မရှိတော့ဘူး၊ သမီးရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာလည်း မရှိတော့ဘူး။
နောင်တဆိုတာ အချိန်နှောင်းမှ ရောက်လာတဲ့အခါ ၎င်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို ခွင့်မလွှတ်တတ်သလို၊ အမှားကို ပြင်ဆင်ခွင့်လည်း ဘယ်တော့မှ မပေးတော့ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - “ဘဝမှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာတွေဟာ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့မရတဲ့အရာတွေ ဖြစ်တတ်ပြီး၊ လက်လွှတ်လိုက်ရမှ အဲဒီတန်ဖိုးကို သိလိုက်ရခြင်းဟာ အကြီးမားဆုံးသော ကျိန်စာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။”