ရေတိမ်နစ်ရတဲ့ သမီး
ရေတိမ်နစ်ရတဲ့ သမီး
ပြင်ပမှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေသည်။ ပြတင်းမှန်ပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေတဲ့ မိုးရေစက်ကလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ နွေးထွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်မဘဝဟာ ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။ အဖေ့ထံက အမွေရခဲ့တဲ့ မြေကွက်ကလေးရယ်၊ အမေနဲ့ ကျွန်မ ဖွင့်ထားတဲ့ အထည်ဆိုင်လေးရယ်၊ ပြီးတော့... ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့ မင်းခန့်။
မင်းခန့်က ကျွန်မဘဝထဲကို မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ဝင်လာခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ ညနေခင်း လေပြေညင်းလေးလို အေးအေးလူလူ ဝင်ရောက်လာခဲ့သူပါ။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ လုံခြုံရာ၊ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစလို့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမှားဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထိုစဉ်က မတွေးခဲ့မိဘူး။ "သီရိ... ကိုယ် မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားမယ်နော်" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားသံတွေက အခုထိ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။
ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း ငါးနှစ်အတွင်းမှာ သူဟာ ကျွန်မအပေါ် တစ်ခါမှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။ အမေ့အပေါ်မှာလည်း သားအရင်းတစ်ယောက်လို ပြုစုယဉ်ကျေးခဲ့သူပါ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အယုံလွယ်တာထက် ပိုပါတယ်။ ချစ်မိပြီဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ချန်မထားဘဲ ပုံအောပြီး ပေးဆပ်တတ်တာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပေါ့။ မင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ အဲဒီအားနည်းချက်ကို ကောင်းကောင်းသိခဲ့ပုံရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ စကားတွေ ပြောလာကြတယ်၊ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ မက်လာကြတယ်။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံး အချိန်တွေလို့ ထင်ခဲ့တာ အမှန်တော့ ချောက်ကမ်းပါးဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေခဲ့တာပါလား။
တစ်ရက်မှာတော့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ညှိုးငယ်နေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းခန့်... တစ်ခုခု အခက်အခဲရှိလို့လား" လို့ ကျွန်မ မေးမိတော့ သူက ခေါင်းခါပြသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့ကို မနေနိုင်အောင် မေးမြန်းတဲ့အခါမှ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချပြီး ပြောပြလာခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းမှာ ငွေကြေးအကျပ်အတည်း ဖြစ်နေကြောင်း၊ အချိန်မီ ငွေမသွင်းနိုင်ရင် သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးရတော့မယ့်အပြင် အမှုအခင်းပါ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း မျက်ရည်ဝဲလျက် ပြောပြလာသည်။
ကျွန်မ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ဘယ်လောက်တောင် လိုနေလို့လဲဟင်" လို့ ကျွန်မ မေးတော့ သူပြောတဲ့ ပမာဏက ကျွန်မတို့ အထည်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်လုံး ရောင်းရင်တောင် မလောက်နိုင်တဲ့ ပမာဏ။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "သီရိ... ကိုယ် တကယ်ပဲ လမ်းပျောက်နေပြီ။ မင်းရဲ့ အဖေပေးခဲ့တဲ့ မြေကွက်ကို ခဏလောက် အာမခံထားပြီး ချေးငွေထုတ်ပေးလို့ ရမလား။ ကိုယ် သုံးလအတွင်း အားလုံး ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ မင်းကိုလည်း မင်္ဂလာဦး လက်ဆောင်အဖြစ် ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်" လို့ ကတိတွေ တသီတတန်းကြီး ပေးခဲ့သည်။
ကျွန်မ တွေဝေသွားခဲ့သည်။ ဒါက အဖေ သေခါနီးမှာ ကျွန်မအတွက် နောက်ဆုံး ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ အမွေ။ အမေကလည်း ဒါကို အမြတ်တနိုး ထိန်းသိမ်းစေချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ သူ့ရဲ့ ဒူးထောက် တောင်းပန်မှုတွေ ရှေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားတွေဟာ ဖယောင်းတိုင်လို အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ရသည်။ "ယုံပါတယ်... မင်းခန့်ကို သီရိ ယုံပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲ ပုံအပ်မိလိုက်တာပါပဲ။ စာချုပ်စာတမ်းတွေမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တဲ့နေ့က သူ့မျက်လုံးထဲက အရောင်တစ်မျိုးကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့တာ တကယ်ကို နောင်တရစရာပါ။
သုံးလဆိုတဲ့ အချိန်က ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ဆီက ငွေအကြောင်း ဘာသံမှ မကြားရတော့ဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း "အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ သီရိရယ်၊ ခဏနေ ပြန်ဆက်မယ်နော်" ဆိုတဲ့ စကားနဲ့တင် အမြဲ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း "" ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာ တစ်လုံးမှ မလာတော့တဲ့ အခါမှာတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေက လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို စတင် ရိုက်ခတ်လာပါတော့သည်။
အဆိုးဆုံးကတော့ တစ်မနက်မှာ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့ ရှေ့နေတစ်ယောက်နဲ့ လူစိမ်းအချို့ပါပဲ။ သူတို့က အိမ်နဲ့ မြေကွက်ကို သိမ်းဆည်းဖို့ လာတာတဲ့။ "ဒီမြေကွက်ကို ဦးမင်းခန့်က တစ်ပါးသူထံ ရောင်းချထားပြီးပါပြီ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ အမေ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ အမေက ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး လဲကျသွားရှာတယ်။ အမေဟာ သွေးတိုးရောဂါ အခံရှိသူမို့ ဒီဒဏ်ကို မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
ဆေးရုံပေါ်မှာ အမေ သတိမေ့နေစဉ်မှာ ကျွန်မ မင်းခန့်ဆီကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ ဖုန်းက ပိတ်ထားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်သွားရင်း သူနေတတ်တဲ့ နေရာတွေ၊ သူ့ရုံးခန်းတွေကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ သူဟာ မြေလျှိုးမိုးပျံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ငွေတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အမွေတွေတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေပါ သူနဲ့အတူ ပါသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မကို ယုံကြည်ပြီး ငွေချေးခဲ့တဲ့ လူတွေကလည်း ဆိုင်ကို လာရောက် ရန်ရှာကြသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားရတာက ရေနက်ပိုင်းမှာ နစ်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ခြေမျက်စိလောက်ပဲရှိတဲ့ ရေတိမ်လေးထဲမှာ ရုန်းမရဘဲ အသက်ရှူကျပ်နေရသလိုပါပဲ။
ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်အနေနဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကို သွားပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ကာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ ကျွန်မ မသိခဲ့တဲ့၊ မသိချင်ခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။ "သီရိ... မင်းကို မင်းခန့်က တကယ်ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အစကတည်းက ကြွေးမြီတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေတာ။ မင်းရဲ့ အမွေမြေကွက် ရှိမှန်းသိလို့ မင်းနားကို ကပ်ခဲ့တာ။ အခု သူ မင်းဆီက ရတဲ့ငွေတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ တကယ်ချစ်ရတဲ့ ရည်းစားဟောင်းနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားပြီ" တဲ့။
ထိုစကားက ကျွန်မကို လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သစ္စာဖောက်ခံရတာထက် ပိုနာကျင်ရတာက မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်စိတ်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ ယုံကြည်မှုကြောင့် အမေ ဆေးရုံတင်လိုက်ရပြီ၊ အဖေ့ရဲ့ အမွေတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီ၊ ကျွန်မဘဝလည်း အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ရင်း ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းမှာ ငိုကြွေးနေမိသည်။
ထိုစဉ်မှာပဲ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ထွက်လာပြီး "လူနာရှင် သီရိလား... အမေကတော့ ဆုံးရှုံးသွားပါပြီ။ နှလုံးရပ်သွားတာပါ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ရသည်။ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မဆီက အရာအားလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ အမေ့ကိုပါ သတ်လိုက်တာပါပဲ။ ကျွန်မဟာ ရေတိမ်နစ်ရုံတင်မကဘဲ အဲဒီရေတိမ်ထဲမှာပဲ မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေ၊ သူပြခဲ့တဲ့ အပြုံးတွေက အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ဓားမြှောင်တွေမှန်း သိလိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။
အခုဆိုရင် အမေ့ရဲ့ နာရေးလည်း ပြီးသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မမှာ နေစရာ အိမ်မရှိတော့ဘူး။ အထည်ဆိုင်လေးလည်း ကြွေးမြီတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဟာ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ လမ်းဘေးရောက်ခဲ့ရတဲ့ သမီးမိုက် တစ်ယောက်ပါ။ ညစဉ်တိုင်း ကျွန်မ အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း မင်းခန့်ရဲ့ လှည့်စားခဲ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်က ဝေဒနာ ခံစားနေရတဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်နေရတယ်။
ကျွန်မကို လူတွေက ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ "ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်တောင် ရူးရူးမူးမူး ယုံရလား" တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မဟာ အချစ်ကို ကိုးကွယ်မိလို့ အသိတရား ကင်းမဲ့ခဲ့သူပါ။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အသက်ရှင်နေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းလိုပါပဲ။ ဘဝမှာ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ လှမ်းကြည့်လို့မရတဲ့ ကြယ်တွေလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသင်ခန်းစာအတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းလှသည်။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက ဘယ်တော့မှ မကျက်နိုင်တဲ့ အမာရွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ ရေတိမ်နစ်တယ်ဆိုတာ အနက်ကို မသိဘဲ ဆင်းမိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘေးကနေ လက်တွဲထားတဲ့သူက ကိုယ့်ကို ရေထဲ တွန်းချလိုက်တာမျိုးပါ။ ကျွန်မဟာ အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းခဲ့တဲ့ သမီးတစ်ယောက်၊ ယုံကြည်မှုကြောင့် ဘဝပျက်ခဲ့ရတဲ့ သမီးတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ပဲ ကျန်ရှိနေပါတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရတာ မှန်ပေမယ့်၊ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုကတော့ မိမိကိုယ်တိုင် တူးထားတဲ့ တွင်းထဲကို ပြန်ကျစေတတ်တဲ့ အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်သည်။