သစ်ညိုကုန်းမှ အပြန်

 သစ်ညိုကုန်းမှ အပြန်

ထနောင်းနှစ်ခွရွာ၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် ဧရာဝတီမြစ်သည် ပြေးမလွတ်နိုင်အောင်ပင် ပြန့်ပြူးရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေသည်။ ကျွန်မတို့ ရွာသားများအတွက် ဧရာဝတီသည် မြင်ရုံသာမြင်ရပြီး မကြင်ရသည့် ချစ်သူနှင့်တူလှ၏။ ရေကြည်ရေအေးကို သောက်ချင်၊ ချိုးချင်သော်လည်း လှည်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း သောင်ပြင်ကိုဖြတ်ကာ သွားရသည်မှာ မွန်းတည့်မှ ပြန်ရောက်နိုင်သည့် ခရီး။ ထိုအခါ ကျွန်မတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာသည် သစ်ညိုကုန်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ သစ်ညိုကုန်းက ကျောက်နံရံကြားရှိ စမ်းတွင်းကလေး။ ထိုစမ်းတွင်းမှ ရေသည် ချိုလှ၏။ သို့သော် ထိုရေကိုရရန်အတွက် ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကြားကို အဖုအထစ်တွေနင်းကာ ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ဆင်းရသည်။ ထိုခက်ခဲလှသော ရေခပ်လမ်းကြောင်းသည် ကျွန်မနှင့် ကိုမြတ်တို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်း စတင်ခဲ့ရာ နေရာလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ အချစ်သည် သစ်ညိုကုန်းမှ ရေလိုပင် ချိုမြိန်မည်ဟု တစ်ချိန်က ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ကိုမြတ်သည် ရွာထဲတွင် လူခန့်ညား တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ့စိတ်ကို ကျွန်မ မဖတ်တတ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ ရေအိုးကြီးကို ခေါင်းပေါ်ရွက်ကာ ကျောက်အထစ်တွေကို နင်းဆင်းရတိုင်း သူက အမြဲတမ်း ကူညီတတ်ခဲ့သည်။ "နှင်း... ဖယ်ဦး၊ ကိုယ်ခပ်ပေးမယ်" ဟု ပြောတတ်သော သူ့စကားသံများက ကျွန်မအတွက်တော့ သစ်ညိုကုန်းမှ စိမ့်ထွက်လာသော ရေစမ်းလေးလိုပင် အေးမြခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအေးမြမှုနောက်ကွယ်တွင် အဆိပ်အတောက်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ မတွေးမိခဲ့ပါ။ ကိုမြတ်သည် ကျွန်မကို ချစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ထိုအချစ်သည် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုများအပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားကြောင်း ကျွန်မ သိလာရသောအခါ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ သူသည် ကျွန်မ၏ လွတ်လပ်ခွင့်မှန်သမျှကို ရေတွင်းထဲမှ ရေကို ခပ်ယူသလိုပင် တဖြည်းဖြည်း ချွေတာစပြုလာသည်။

ကျွန်မတို့ ရွာတွင် စက်ရေတွင်းရှိသော်လည်း ရေက မချို။ ထို့ကြောင့် ဇီဇာကြောင်သူ ကိုမြတ်အတွက် ကျွန်မသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သစ်ညိုကုန်းသို့ ရေသွားခပ်ရသည်။ ကိုမြတ်က အလုပ်မရှိ။ နေ့ခင်းဘက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ ညဘက်ဆိုလျှင် ဖဲဝိုင်းထဲ ရောက်တတ်သည်။ ကျွန်မကတော့ သူ့အတွက် သစ်ညိုရေကို အမောတကော ခပ်ပေးရဆဲ။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် စက်ရေတွင်းမှ ရေကို ခပ်လာလျှင် သူက ရေအိုးကို ရိုက်ခွဲပစ်တတ်သည်။ "ငါ့ကို ဒီလိုရေငန်တွေ တိုက်ရသလား" ဟု ဟိန်းဟောက်တတ်သော သူ့အသံများအောက်တွင် ကျွန်မ၏ ငယ်ဘဝ အိပ်မက်လေးများမှာ ကျောက်နံရံတွင် ရိုက်ခွဲခံရသည့် ရေအိုးလေးများလိုပင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲခဲ့ရသည်။ ကျွန်မက သူ့ကို ချစ်သောကြောင့် အရာရာကို သည်းခံခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်မှာ သူ့အပေါ် ထားရှိသော မပြတ်သားသည့် သံယောဇဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

နွေဦးကာလသည် ထနောင်းနှစ်ခွရွာသို့ အပူရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ရောက်ရှိလာသည်။ တပေါင်း၊ တန်ခူးလများတွင် သစ်ညိုကုန်းမှ ရေသည်လည်း ဆုတ်ယုတ်သွားတတ်သည်။ ထိုအခါ ကျောက်တုံးများကို ကားပြီးကန်ကာ ပို၍နက်သော နေရာသို့ ဆင်းရသည်။ ကျွန်မ၏ ဒူးဆစ်များမှာ ကျောက်အထစ်များနှင့် တိုက်မိကာ ပွန်းပဲ့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကိုမြတ်ကတော့ မသိကျိုးကျွံ ပြုနေဆဲ။ သူက ကျွန်မကို ရွာထဲမှ မည်သည့်ယောင်္ကျားနှင့်မျှ စကားမပြောရန် တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။ တစ်ခါက ရွာထဲမှ ကိုဝဲက ကျွန်မ၏ ရေအိုးကို ကူမပေးရန် ကြိုးစားစဉ် ကိုမြတ် ရောက်လာပြီး ရန်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုနေ့က အိမ်ရောက်သောအခါ ကိုမြတ်သည် ကျွန်မကို ဆံပင်မှဆွဲကာ အိမ်တိုင်နှင့် ဆောင့်ခဲ့သည်။ "မင်းက ငါ့အပြင် တခြားကောင်တွေကိုပါ မျက်စိပစ်ချင်နေတာလား" ဟု စွပ်စွဲသောအခါ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်ခဲ့ရသည်။

ကိုမြတ်၏ ချစ်ခြင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော အချုပ်အနှောင်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း စစ်ဆေးတတ်သည်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထံမှ လာသော မက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်လျှင်ပင် သူက သံသယမီးများ တောက်လောင်တတ်သည်။ ကျွန်မ၏ အမှားမဟုတ်သည်ကို သိသော်လည်း ကျွန်မကသာ အမြဲတမ်း တောင်းပန်ခဲ့ရသည်။ "နှင်း... မင်း ငါ့ကို တကယ်ချစ်ရင် ငါပြောတာ နားထောင်ရမယ်" ဟူသော စကားဖြင့် သူက ကျွန်မကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုကို အမြဲတမ်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် သူ့အနားတွင် ရှိနေသော်လည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ အထီးကျန်လာသည်။ ကျွန်မတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးသည် သစ်ညိုကုန်းမှ ရေလိုပင် တစ်စတစ်စ ခန်းခြောက်လာခဲ့သည်။

ထိုစဉ်အတွင်း ရွာတွင် သတင်းဆိုးတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။ ကိုဝဲ၏ နွားတစ်ကောင် သစ်ညိုကုန်း ရေတွင်းထဲသို့ လိမ့်ကျပြီး သေဆုံးသွားခြင်းပင်။ ရွာသူရွာသားများက "မရှိရတဲ့အထဲ နွားတစ်ဖက်က သေရသတဲ့" ဟု ညည်းတွားကြသည်။ ကိုမြတ်ကတော့ ထိုသတင်းကိုကြားသောအခါ ထူးဆန်းစွာပင် ပြုံးနေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေ့ကကတည်းက စိတ်အခြေအနေ မမှန်တော့သလိုပင်။ ကျွန်မကို သစ်ညိုကုန်းသို့ ရေသွားခပ်ရန် ပို၍ တိုက်တွန်းလာသည်။ "ရေက ပုပ်ကုန်တော့မှာ၊ မြန်မြန်သွားခပ်ဦး" ဟု သူက အမိန့်ပေးတတ်သည်။ ထိုရေတွင်းထဲတွင် နွားသေတစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို သိလျက်နှင့် သူက ကျွန်မကို ထိုနေရာသို့ လွှတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ကျန်းမာရေး သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ်ထက် သူ့၏ အလိုဆန္ဒကသာ အမြဲတမ်း အရေးကြီးနေခဲ့သည်။

ရွာမှ လူကြီးများက စက်ရေတွင်းကို ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။ တောင်ကန်နှင့် မြောက်ကန်တွင် ရေရှိနေသေးသဖြင့် စက်ရေတွင်းကို ခေတ္တနားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ သစ်ညိုကုန်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့။ သစ်ညိုကုန်းသို့ သွားရာလမ်းမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ မှောင်မိုက်နေသလို ခံစားရသည်။ ကိုမြတ်က ကျွန်မကို အပြင်ထွက်ခွင့် ပို၍ ပိတ်ပင်ထားပြီး သစ်ညိုကုန်းသို့ ရေခပ်သွားချိန်မှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များတွင် အိမ်ထဲမှာပင် ပိတ်လှောင်ထားတတ်သည်။ "မင်းကို လူတွေက ကြည့်နေကြတာ၊ ငါ မကြိုက်ဘူး" ဟု သူက အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာလေးသည် သစ်ညိုကုန်းနှင့် အိမ်ကလေးကြားတွင်သာ လည်ပတ်နေရသည်။

တစ်ညတွင် ကိုမြတ်က ဖဲဝိုင်းမှ အရှုံးကြီးရှုံးပြီး ပြန်လာသည်။ သူက ကျွန်မကို အိပ်ရာမှ ဆွဲထူကာ ငွေတောင်းသည်။ "နှင်း... မင်း အမေပေးထားတဲ့ ရွှေနားကပ် ပေးစမ်း၊ ငါ အရင်းပြန်လိုက်ရမယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ ကျွန်မ မပေးသောအခါ သူက ကျွန်မကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။ ထိုပါးရိုက်ချက်သည် ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပို၍ နာကျင်စေခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ ချစ်ခြင်းကို အသုံးချကာ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ဝါးမြိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ငိုယိုကာ တောင်းပန်သော်လည်း သူက မရပ်တန့်ခဲ့ပါ။ "မင်း ငါ့ကို တကယ်ချစ်ရင် ဒါလေးတော့ ပေးနိုင်ရမှာပေါ့" ဟူသော မှိုင်းတိုက်မှုများဖြင့် သူက ကျွန်မ၏ နားကပ်ကို ဖြုတ်ယူသွားခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် မှောင်မိုက်နေသော အိမ်ခန်းလေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ဧရာဝတီမြစ်ကို မမြင်ရသော်လည်း မြစ်၏ အသံကို ကြားနေရသလိုပင်။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ထိုမြစ်ရေလို လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းချင်သော်လည်း ကိုမြတ်ဆိုသည့် ကျောက်ဆောင်ကြီးများကြားတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘာကြောင့် မစွန့်လွှတ်နိုင်ရသနည်း။ ကြောက်ရွံ့မှုလား သို့မဟုတ် အကျင့်ပါနေသည့် သံယောဇဉ်လား။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသော်လည်း အဖြေကတော့ မျက်ရည်များသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ သစ်ညိုကုန်းရှိ ကျောက်အထစ်များကဲ့သို့ပင် ပဲ့ကြွေနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကိုမြတ်က ကျွန်မကို အစောကြီး နှိုးသည်။ "သစ်ညိုကုန်းကို သွားရအောင်၊ ငါ လိုက်ပို့မယ်" ဟု သူက ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြောလာသည်။ ကျွန်မ အံ့သြသွားသော်လည်း သူနှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူက စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ မျက်နှာတည်ကြီးနှင့် လျှောက်နေသည်။ သစ်ညိုကုန်းသို့ ရောက်သောအခါ ရေတွင်းထဲမှ နွားသေနံ့က ဟောင်ခနဲ ထွက်လာသည်။ ကိုမြတ်က ကျောက်နံရံအစွန်းတွင် ရပ်ကာ ရေတွင်းထဲကို ငေးကြည့်နေသည်။ "နှင်း... မင်း သိလား၊ ကိုဝဲရဲ့ နွားက သူ့အလိုလို ပြုတ်ကျသွားတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ကိုမြတ်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု ကျွန်မ မေးလိုက်သောအခါ သူက ကျွန်မဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက အရူးတစ်ယောက်လို တောက်ပနေသည်။ "ကိုဝဲက မင်းကို ရေအိုး ကူမပေးချင်ဘူးလား၊ အဲဒါကြောင့် ငါ သူ့နွားကို ဒီထဲ တွန်းချလိုက်တာ။ ဒီရေတွင်း ပုပ်သွားရင် မင်း ဒီကို လာစရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်းကို ဘယ်သူမှ မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို အိမ်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားတော့မယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ ကျွန်မ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် မနာလိုဝန်တိုမှုတစ်ခုအတွက်နှင့် သက်မဲ့နွားတစ်ကောင်ကိုသာမက ရွာသားများအားလုံး အားကိုးနေရသည့် ရေတွင်းကိုပါ ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှမက သူသည် ကျွန်မကို ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားရန် ကြံစည်နေခြင်းပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ ကျွန်မ ချစ်ရသော လူသားမဟုတ်ဘဲ ကြောက်စရာကောင်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။ "ရှင်... ရှင် လူမဟုတ်ဘူး" ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ သူက ကျွန်မ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်လိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့၊ မင်း ဒီကနေ ဘယ်မှ မသွားရဘူး" ဟု သူက ဟိန်းဟောက်သည်။ ကျွန်မ၏ အသက်ရှုသံများ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ကျွန်မ လက်ထဲမှ ရေပုံးကို အားကုန်သုံးကာ သူ့ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူ ယိုင်နဲ့သွားစဉ် ကျွန်မသည် ကျောက်အထစ်များကို ကျော်ကာ အပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ပြေးတက်ခဲ့သည်။ နောက်ကနေ လိုက်လာသော သူ့၏ ခြေသံများနှင့် ဆဲရေးသံများကို ကြားနေရသော်လည်း ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါ။

ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်မသွားတော့ပါ။ ရွာပြင်ရှိ ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းနဖူးသို့သာ အသက်လုကာ ပြေးခဲ့သည်။ မြစ်ကမ်းစပ်သို့ ရောက်သောအခါ မွန်းတည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဧရာဝတီမြစ်ရေသည် ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် ငွေရောင်အတိ တောက်ပနေသည်။ ကျွန်မသည် ထိုရေပြင်ကျယ်ကို ကြည့်ကာ အကြာကြီး ငိုချလိုက်သည်။ သစ်ညိုကုန်းမှ အပြန်တွင် ကျွန်မ၏ လက်ထဲ၌ ရေအိုးမပါလာတော့သလို ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ကိုမြတ်အပေါ်ထားသော အချစ်များ မကျန်ရှိတော့ပါ။ သူသည် ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့သည်မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မကို ပန်းတစ်ပွင့်လို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်မဟုတ်ဘဲ လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်လို ပိတ်လှောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွာသားအချို့က ကျွန်မကို တွေ့သောအခါ အပြေးအလွှား လာမေးကြသည်။ ကျွန်မ ဖြစ်သမျှ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်သည်။ ကိုမြတ်သည် ရွာသားများ၏ ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ရေတွင်းကို ဖျက်ဆီးမှု၊ နွားကို သတ်မှုနှင့် ကျွန်မကို နှိပ်စက်မှုများအတွက် ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ပျော်ရွှင်မှု မရှိပါ။ နာကျင်မှုနှင့် နောင်တများသာ ကြီးစိုးနေသည်။ အဆိပ်ရှိသော အချစ်ကို အချစ်စစ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အပြစ်တင်နေမိသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းနှင့် လေးစားခြင်းအပေါ်တွင်သာ တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ အသက်နှင့်ရင်း၍ သင်ခန်းစာ ရခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျွန်မသည် ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းစပ်တွင် ရပ်နေရင်း မြစ်ရေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မြစ်ရေသည် အလှမ်းဝေးသော်လည်း ကြည်လင်၏။ လွတ်လပ်၏။ သစ်ညိုကုန်းမှ ရေသည် ချိုမြိန်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် နာကျင်စရာ အတိတ်များ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မသည် သစ်ညိုကုန်းမှ အပြန်လမ်းတွင် လူသစ်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည် မွေးဖွားခဲ့သည်။ နာကျင်စရာကောင်းသော အတိတ်များကို မြစ်ရေထဲသို့ မျှောချလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင်တော့ အမှားမကျူးလွန်မိအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် အရည်ပျော်ကျသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်၏ တန်ဖိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းသာ ဖြစ်သင့်ကြောင်း ကျွန်မ နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။

သင်ခန်းစာ - မိမိကို ထိန်းချုပ်ပြီး နာကျင်စေသော အချစ်သည် အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအဆိပ်ထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်းသည်သာ စစ်မှန်သော လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။