အရွယ်မတိုင်ခင်ရတဲ့ကိုယ်ဝန်
အရွယ်မတိုင်ခင်ရတဲ့ကိုယ်ဝန်
ဆယ်တန်းစာမေးပွဲပြီးစ နွေရာသီရဲ့ ညနေခင်းတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ပန်းရောင်လွင်ပြင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ပုသိမ်မြို့ရဲ့ ငြိမ်သက်တဲ့ လမ်းကြားလေးထဲမှာ စက်ဘီးလေးတွန်းပြီး လျှောက်လာတိုင်း လေထဲမှာ လွင့်ပျံ့နေတဲ့ စံပယ်ပန်းနံ့တွေက ကျွန်မရဲ့ ဆယ်ကျော်သက်နှလုံးသားကို ယစ်မူးစေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မရဲ့ကမ္ဘာဟာ အရမ်းကို ရိုးရှင်းခဲ့တာပါ။ ဂုဏ်ထူးဘယ်နှစ်ဘာသာထွက်မလဲဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရယ်၊ ပြီးတော့ ‘ကျော်’ ဆိုတဲ့ လူသားရယ်။ ကျော်က ကျွန်မထက် နှစ်နှစ်ကြီးတယ်။ သူက တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်ကျောင်းသား။ ချောမောတဲ့ရုပ်ရည်ထက်စာရင် သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်မှာ ကျွန်မဟာ ကောက်ရိုးမျှင်လေးတစ်မျှင်လို အားကိုးတကြီး တွယ်ကပ်ခဲ့မိတယ်။
“မေ... ကိုယ်တို့ အနာဂတ်မှာ တစ်အိမ်တည်း အတူတူနေကြမယ်နော်။ မေက ဆရာဝန်မလေးဖြစ်မယ်၊ ကိုယ်ကတော့ မေ့ကို ဂရုစိုက်တဲ့ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်”
သူ့ရဲ့ အဲ့ဒီကတိစကားတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်သျှင်နောင်ရဲ့ ရတုတွေထက်တောင် ပိုပြီး လှပနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ မီးတောက်တစ်ခုလိုပဲ။ မြန်ဆန်တယ်၊ ပြင်းရှတယ်၊ ပြီးတော့ အန္တရာယ်ရှိမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ လူကြီးတွေမရှိတဲ့ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုမှာ၊ မိုးစက်တွေ တဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ အချိန်မှာ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ကို သစ္စာဆိုခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒါဟာ အပြစ်တစ်ခုလို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ချစ်သူချင်း ဖြစ်တတ်တဲ့ သဘာဝပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ကျော်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ ကာကွယ်သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အရှင်သခင်လို့ မှတ်ယူခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ချိန်းတွေ့မှုတွေဟာ ပိုပြီး စိပ်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းတက်ရမယ့်ရက်တွေ နီးလာလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်တွေက ပိုပြီး ကြီးထွားလာလေလေပဲ။ ကျော်က ကျွန်မကို လက်ဆောင်ပေးတဲ့ ကလစ်လေးကို အမြဲတမ်း ဆံပင်မှာ တပ်ထားတတ်တယ်။ အဲ့ဒီကလစ်လေးကို မြင်တိုင်း ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနွေရာသီရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ လှပတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကနေ၊ မှင်ရည်တွေ ဖိတ်စင်သွားတဲ့ စက္ကူစုတ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားတော့မယ်ဆိုတာကိုပေါ့။
မိုးတွင်းရောက်တော့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာတယ်။ မနက်မိုးလင်းတိုင်း ခေါင်းထဲမှာ မူးဝေနေပြီး အစားအသောက်တွေ မြင်ရင် အော့အန်ချင်စိတ်က တားမရဆီးမရ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပထမတော့ ရာသီဥတုကြောင့်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်လကျော်သွားတဲ့အထိ လစဉ်ကိစ္စက ပေါ်မလာတော့တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကြောက်စိတ်တွေက သွေးကြောထဲအထိ စီးဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ခိုးပြီး ဆီးစစ်တံလေး ဝယ်ခဲ့တယ်။ အိမ်သာထဲမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ စစ်ကြည့်နေတဲ့ အဲ့ဒီ မိနစ်အနည်းငယ်ဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အရှည်လျားဆုံး အချိန်တွေပါပဲ။
နီရဲနေတဲ့ မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။
အဲ့ဒီမျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်ပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းတောင် မထွက်သေးဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်မက်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဆရာဝန်ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေရဲ့ မျက်နှာ... အရာအားလုံးက ရေလှိုင်းအောက်မှာ နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကျော်ကို ဖုန်းဆက်တယ်။ တစ်ခါခေါ်တယ် မကိုင်ဘူး။ နှစ်ခါခေါ်တယ် မကိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို သူ ‘’ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ငိုနေခဲ့ရတယ်။ နောက်နေ့မှာ ကျော်နဲ့ လူချင်းတွေ့တော့ သူ့မျက်နှာက ကျွန်မသိခဲ့တဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ကျော် မဟုတ်တော့ဘူး။
“မေ... မင်း သေချာလို့လား။ ငါက ကျောင်းတက်နေတုန်းပဲလေ။ ငါ့မှာ ဘာမှမရှိသေးဘူး။ မင်း... မင်း ဒါကို တစ်ခုခုလုပ်လိုက်လို့ မရဘူးလား”
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ “တစ်ခုခုလုပ်လိုက်ပါ” တဲ့လား။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အသက်လေးကို သူက အမှိုက်တစ်ခုလို သဘောထားနေတာလား။ ကျွန်မ ငိုရင်းနဲ့ သူ့ကို ဖက်ထားမိပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျော်က ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းတွေကို မကိုင်တော့ဘူး။ လမ်းမှာတွေ့ရင်လည်း မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ လူသားဟာ ကျွန်မကို ချောက်ထဲတွန်းချပြီး ထွက်ပြေသွားခဲ့ပြီ။
လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ ကြာကြာဖုံးထားလို့ မရပါဘူး။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲမှာ အန်နေတာကို မေမေတွေ့သွားတယ်။ မေမေက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဆီးစစ်တံလေးကို မေမေတွေ့သွားတဲ့အခါ အိမ်ထဲမှာ ငလျင်လှုပ်သွားသလိုပါပဲ။ ဖေဖေက ကျွန်မကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ရိုက်တာထက် ပိုနာတယ်။ မေမေကတော့ ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ငိုတယ်။
“ငါတို့ ဘယ်မှာ အမှားလုပ်ခဲ့မိလို့လဲ မေရယ်။ မင်းကို ငါတို့က ယုံကြည်ခဲ့တာလေ။ တစ်မြို့လုံးက လူတွေကြားမှာ ငါတို့ မျက်နှာ ဘယ်လိုပြရတော့မလဲ”
အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မကို သေချာပေါက် သတ်နေတာပါ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက စပ်စုတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။ “ဟိုအိမ်က သမီးလေး ကိုယ်ဝန်ရသွားပြီတဲ့” ဆိုတဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ကျွန်မ ကျောင်းသွားလို့ မရတော့ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝေးကွာသွားတယ်။ ဆယ်တန်းအောင်စာရင်း ထွက်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ဂုဏ်ထူးလေးဘာသာနဲ့ အောင်ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မပျော်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အောင်စာရင်းဟာ အိမ်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာမဟုတ်ဘဲ ရှက်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ဖေဖေက ကျွန်မကို အိမ်ကနေ နှင်ထုတ်ဖို့အထိ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မေမေက တောင်းပန်လို့သာ အိမ်ရဲ့ နောက်ဖေးခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်မ ကပ်နေရတယ်။ ကျော်ရဲ့ အိမ်ကို ဖေဖေတို့ သွားခဲ့ကြသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျော့်မိဘတွေက “ကျွန်မတို့ သားက အဲ့လိုလူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီမိန်းကလေးက တခြားသူနဲ့ ရတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ” လို့ ရက်ရက်စက်စက် ငြင်းဆိုခဲ့ကြတယ်တဲ့။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ ကျော်က ဖုန်းနံပါတ်ပါ ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ ချစ်သူလည်း မရှိတော့ဘူး၊ မိသားစုရဲ့ မေတ္တာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အနာဂတ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ကျွန်မကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ရယ်မောနေကြသလိုပဲ။
ကိုယ်ဝန် ရှစ်လထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက ရူးမတတ် ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မ ကျော့်ကို ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ပုန်းနေပါစေ၊ ကျွန်မရဲ့ ကလေးအတွက် သူ တာဝန်ယူရမယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျော့်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီကနေ ကျော် ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ရခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ကြီးတကားကားနဲ့ ရန်ကုန်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ လိပ်စာအတိုင်း လိုက်ရှာတော့ ကျော်က ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခုမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရနဲ့ လှမ်းခေါ်မိပေမဲ့ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
ကျော်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားတယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ကိုယ်ဝန်ငါးလလောက် ရှိနေပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ လင်မယားတွေလိုပဲ။ ကျွန်မ သူတို့ဆီကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျော် ကျွန်မကို မြင်သွားတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားတယ်။
“ကျော်... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အမှန်တရားတစ်ခုကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ကျော်က ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက မြို့မှာရှိတဲ့ သူဌေးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ခိုးပြေးခဲ့တာ။ ကျွန်မကို ထားခဲ့တာက တာဝန်မယူချင်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ထပ် ဘဝသစ်တစ်ခုကို သူ တည်ဆောက်ပြီးသား ဖြစ်နေလို့။ သူက ကျွန်မကို ‘လူပို’ တစ်ယောက်လို ကြည့်နေခဲ့တာ။
“မင်း... မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါတို့ကိစ္စက ပြီးသွားပြီလေ။ အဲ့ဒီကလေးက ငါ့ကလေးဆိုတာ ဘာသက်သေရှိလဲ”
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားနေသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ လမ်းသွားလမ်းလာတွေက ကျွန်မကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်မဟာ အရှက်တရား ကင်းမဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ တွှစ်ကတော့ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တာပါပဲ။ “ညီမလေး... ယောကျ်ားတွေကို လွယ်လွယ်မယုံနဲ့လေ။ အခုတော့ နင့်ကလေးက အဖေမရှိတဲ့ ကလေး ဖြစ်သွားပြီပေါ့” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားတယ်။ ကျော်က ကျွန်မကို ကာကွယ်မယ့်အစား သူ့မိန်းမသစ် ရှေ့မှာ ကျွန်မကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို၊ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အရာတစ်ခုလို ဆက်ဆံခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ ပုသိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမီးလေးကို မွေးဖွားခဲ့တယ်။ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်တိုင်း ကျော့်ကို မြင်နေရတာက ကျွန်မအတွက် ငရဲပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက တက္ကသိုလ်တက်ပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းနေကြချိန်မှာ၊ ကျွန်မကတော့ နို့နံ့တွေ၊ သေးနံ့တွေကြားမှာ နစ်မွန်းနေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဆရာဝန်ဖြစ်ချင်တဲ့ အိမ်မက်ဟာ အနှီးထုတ်တွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ဖေဖေက အခုထိ ကျွန်မကို စကားမပြောဘူး။ မေမေကတော့ ကလေးကို ကူထိန်းပေးပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အမြဲတမ်း မျက်ရည်တွေ ရှိနေတတ်တယ်။ ကျွန်မဟာ အိမ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ၊ မိဘကို လုပ်ကျွေးရမယ့်အစား ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့သူပါ။ ကျွန်မ အလုပ်ရှာတော့လည်း “အရွယ်မတိုင်ခင် ကလေးရထားတဲ့ မိန်းမ” ဆိုပြီး ဘယ်သူကမှ အကောင်းမမြင်ကြဘူး။ ဈေးထဲမှာ ငါးရောင်းတဲ့ အလုပ်ကိုပဲ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့ရတယ်။ လက်တွေမှာ ညှိစော်နံနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ပိုပြီး ပုပ်စပ်နေခဲ့တယ်။
ညဘက်တွေမှာ သမီးလေး အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်မိတယ်။ ဟိုတုန်းက ပန်းရောင်နွေရာသီတွေကို လွမ်းပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်မဟာ အရမ်းကို မိုက်မဲခဲ့တာပါ။ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးနောက်မှာ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပေးခဲ့မိတဲ့ နောင်တတွေက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေတယ်။ ကျွန်မ ကျော့်ကို မမုန်းတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့် သမီးလေးဟာ ‘အဖေမရှိတဲ့ ကလေး’ ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ခံရတော့မယ်။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ ဒီမှာတင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကျိုးပျက်သွားတဲ့ ဖန်ခွက်တစ်ခုကို ပြန်ဆက်လို့ မရသလိုပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ဟာလည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မလှနိုင်တော့ဘူး။ ဒါဟာ ခဏတာ သာယာမှုအတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးရဲ့ တန်ဖိုးပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ကတိစကားတွေထက် ပိုလေးနက်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်တတ်ခင်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြွင်းမဲ့ မယုံကြည်ပါနဲ့။ ဘဝမှာ ပြင်ဆင်လို့မရတဲ့ အမှားတစ်ခုဟာ တစ်သက်လုံးစာ မျက်ရည်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။