တဏှာကြီးတဲ့ မောင်အရင်း
တဏှာကြီးတဲ့ မောင်အရင်း
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းမှန်ပေါ်မှာ လိပ်ခဲတည်းခဲ စီးကျနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာလည်း အဲဒီမိုးစက်တွေလိုပဲ အေးစက်စက်နဲ့ လေးလံနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်ကမှ ကျွန်မနဲ့ မင်းသန့်ရဲ့ မင်္ဂလာရက်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း ခုနစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလဟာ ဒီပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့ အတော်လေး ရုန်းကန်ခဲ့ရတာပါ။ မင်းသန့်က ရိုးသားတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်၊ ကျွန်မကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝလေးက ရိုးရှင်းပေမဲ့ နွေးထွေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေကြားထဲမှာ အမြဲတမ်း အရိပ်မည်းတစ်ခုလို ရှိနေတာက ကျွန်မရဲ့ မောင်အရင်း 'ပြည့်စုံ' ပါပဲ။
ပြည့်စုံက ကျွန်မထက် ငါးနှစ်ငယ်တယ်။ အမေနဲ့ အဖေ ဆုံးသွားပြီးကတည်းက ကျွန်မပဲ သူ့ကို ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ရတာ။ သူက ရုပ်ရည်ချောမောသလောက် စိတ်နေစိတ်ထားကတော့ အလိုမကျမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတတ်တယ်။ "မမ... ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ဆင်းရဲနေရတာလဲ" ဆိုတဲ့ စကားကို သူ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ငွေကြေးနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာအပေါ် မက်မောတဲ့ တဏှာရမ္မက်တွေက အမြဲ တောက်လောင်နေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိပေမဲ့ မောင်အရင်းမို့လို့ လျစ်လျူရှုခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေ၊ မင်းသန့်က ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ စုထားတဲ့ သိန်းရာချီတဲ့ ငွေတွေကို သူကတော့ သာမန် စက္ကူတွေလိုပဲ ထင်နေခဲ့တာ။
"မမ... မင်းသန့်က လူကောင်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူဌေးမှမဟုတ်တာ။ မမ ဘာလို့ သူ့ကိုမှ ရွေးရတာလဲ" လို့ သူ မေးတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးပဲ နေခဲ့မိတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ငွေနဲ့ ဝယ်လို့မရဘူးဆိုတာကို သူ့ကို နားလည်စေချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လောဘဇောတွေက အဲဒီအသိကို ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီ။ အဲဒီနေ့ညက မင်းသန့် ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်တယ်။ သူ့အသံက ထူးထူးခြားခြား တုန်ယင်နေတာ။ "နွေ... ကိုယ့်ဘဏ်အကောင့်ထဲက မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး အလွဲသုံးစား လုပ်ခံလိုက်ရပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ပြည့်စုံကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူကတော့ ဘာမှမသိသလိုနဲ့ ဂိမ်းဆော့နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တုန်ယင်နေတဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ ဂဏာမငြိမ်တဲ့ ပုံစံက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားမှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရပါတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မတို့ဘဝဟာ ငရဲလို ပူလောင်လာခဲ့တယ်။ မင်းသန့်က သူ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အတွက် ရဲတိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ "နွေ... ဒါက သာမန် ခိုးမှုမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ကို သိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်တာ" လို့ မင်းသန့်က ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးက ပိုပြီး လေးလံလာတယ်။ ပြည့်စုံက မင်းသန့်နဲ့ အမြဲ ရင်းနှီးခဲ့တာပဲ။ မင်းသန့်က သူ့ကို ညီအရင်းလို သဘောထားပြီး ဖုန်းတွေ၊ ကွန်ပျူတာတွေ ပေးသုံးခဲ့တာ။ ကျွန်မ ပြည့်စုံကို သီးသန့်ခေါ်ပြီး မေးခဲ့တယ်။
"ပြည့်စုံ... နင် အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း။ ကိုမင်းသန့် ပိုက်ဆံတွေကို နင် ယူလိုက်တာလား"
သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားတယ်။ ပြီးတော့မှ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်တော့တာပဲ။ "အေး... ငါယူတာ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေက မမနဲ့ သူ့အတွက်ပဲ သုံးမှာ မဟုတ်လား။ ငါကတော့ ဒီအိမ်စုတ်ထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားရမှာလား။ ငါ့မှာလည်း ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်၊ ငါလည်း လူတောတိုးချင်တယ်" တဲ့။ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ မောင်အရင်းတစ်ယောက်ဆီက ဒီလို စကားမျိုး ကြားရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူက အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို အွန်လိုင်းလောင်းကစားမှာ အကုန်ထည့်လိုက်ပြီတဲ့။ ရမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်၊ ပိုပြီး ချမ်းသာချင်တဲ့ တဏှာဇောတွေက သူ့ကို လူသတ်သမားတစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး ရက်စက်စေခဲ့တာ။
"နင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ ပြည့်စုံ... အဲဒါ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဘဝပဲလေ"
ကျွန်မ ငိုယိုပြီး ပြောနေပေမဲ့ သူကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ "မမ သူ့ကို ဖျောင်းဖျပေးပါ။ ရဲမတိုင်ဖို့ ပြောပေးပါ။ ကျွန်တော် ထောင်မကျချင်ဘူး" လို့ သူက ပြန်တောင်းပန်တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့မှာ ရှိနေတာက ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေမက်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လားဆိုတာ ခွဲခြားလို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ မင်းသန့်ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ။ ကျွန်မရဲ့ သွေးသားက ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီဆိုတာ သူ သိသွားရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ ချစ်သူနဲ့ မောင်လေး ကြားမှာ ကျွန်မ ညှပ်မိနေပြီ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ကမ္ဘာလေးဟာ အက်ကြောင်းတွေ ထလာခဲ့တော့တယ်။
မင်းသန့်က အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့နေ့မှာ အရာအားလုံးက ပြိုလဲကုန်တော့တာပဲ။ သူက ကျွန်မအိမ်ကို ရောက်လာပြီး ပြည့်စုံကို ရဲလက်အပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မကတော့ မောင်အရင်းဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်ကြောင့် မင်းသန့်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့မိတယ်။ "ကိုမင်းသန့်ရယ်... နွေ့ကို ငဲ့ညှာပြီး တစ်ကြိမ်လောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါလား။ သူက ငယ်သေးလို့ မှားသွားတာပါ" လို့ ကျွန်မ အရှက်မရှိ ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းသန့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက ကြည့်လိုက်တဲ့ အကြည့်ကို ကျွန်မ အခုထိ မေ့လို့မရသေးဘူး။ အဲဒါဟာ နာကျင်မှု၊ စိတ်ပျက်မှုနဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ အကြည့်။
"နွေ... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လောက် ချစ်လဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ့်ထက် မင်းရဲ့ လူမိုက်မောင်လေးကို ပိုပြီး ကာကွယ်နေတာလား။ ဒီပိုက်ဆံတွေက ကိုယ်တို့ ဘဝအတွက် နှစ်နဲ့ချီပြီး စုခဲ့ရတာ။ သူက အဲဒါတွေကို လောင်းကစားဝိုင်းမှာ ဖြုန်းပစ်လိုက်တာတောင် မင်းက သူ့ဘက်က ရပ်တည်နေတုန်းလား"
မင်းသန့်ရဲ့ စကားတွေက မှန်လွန်းလို့ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က မျက်ကွယ်ပြုမိတဲ့ အချစ် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ ပြည့်စုံကတော့
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မင်းသန့်က လှည့်ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ နောက်ကနေ ပြေးလိုက်ဖို့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာတော့ ပြည့်စုံက ဆိုဖာပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတယ်။ "တွေ့လား... သူက မမကို တကယ်မချစ်လို့ ပိုက်ဆံလေး နှမြောပြီး ထားခဲ့တာ" လို့ သူက ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့ပါးကို စုံရိုက်မိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပါပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဦး၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
လအနည်းငယ် ကြာသွားပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက မကျက်သေးဘူး။ မင်းသန့်က တခြားမြို့ကို ပြောင်းသွားပြီး ဖုန်းနံပါတ်တွေလည်း အကုန်ပြောင်းလိုက်ပြီ။ ကျွန်မဆီက ဖုန်းတွေကို သူ တစ်ခါမှ ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။ ကျွန်မလည်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် ငိုယိုရင်း ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ပြည့်စုံက ပြောင်းလဲမသွားဘူး။ သူ့ရဲ့ တဏှာကြီးမှုက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာတယ်။ အခုဆို သူက မူးယစ်ဆေးဝါးတွေနဲ့ လူမိုက်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာပြီ။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း သူက အတင်းလုယူတတ်လာတယ်။
တစ်ညမှာ ပြည့်စုံ အိမ်ကို ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူက လူတစ်ယောက်ကို ဓားနဲ့ ထိုးမိခဲ့လို့တဲ့။ အဲဒီလူက တခြားသူမဟုတ်ဘူး... မင်းသန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်မတို့ ကိစ္စကို ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးနေတဲ့သူ။ ပြည့်စုံက သူ့ဆီက ပိုက်ဆံထပ်ချေးဖို့ ကြိုးစားရာကနေ စကားများပြီး ဖြစ်ကြတာ။ ကျွန်မ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားတယ်။ "နင်... နင် တကယ်ပဲ လူသတ်သမား ဖြစ်သွားပြီလား" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့မှာ ရဲကားသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ပြည့်စုံက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကျွန်မကို ဖက်ထားတယ်။ "မမ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး။ ကျွန်တော် ထောင်ထဲ မသွားချင်ဘူး။ မမပဲ ကျွန်တော့်အစား ဝန်ခံပေးပါလား" တဲ့။ သူ့ရဲ့ ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ရှိသမျှ သံယောဇဉ်တွေ အကုန်လုံး ပြတ်တောက်သွားတော့တယ်။ သူက ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်၊ သူ့ရဲ့ ကျွန်တစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ လောဘ၊ သူ့ရဲ့ တဏှာတွေအတွက် ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို အကြိမ်ကြိမ် ယဇ်ပူဇော်ခိုင်းနေတာ။
ကျွန်မ သူ့လက်တွေကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ ရဲတွေ ဝင်လာပြီး သူ့ကို ဖမ်းခေါ်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ဆဲဆိုနေခဲ့သေးတယ်။ "နင်က ငါ့အမ မဟုတ်ဘူး... နင်က ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာ" တဲ့။ သစ္စာဖောက်တာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ချစ်လွန်းလို့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ မင်းသန့်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့တာ။ အခုတော့ အရာအားလုံးက လမ်းဆုံးခဲ့ပြီ။
အခုဆို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ပြည့်စုံကတော့ ထောင်ထဲမှာ နှစ်ရှည်လများ ပြစ်ဒဏ်ကျခံနေရတယ်။ မင်းသန့်ကတော့ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားပြီလို့ ကြားတယ်။ ကျွန်မဆီကို မင်းသန့်ဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီစာထဲမှာ သူက "နွေ... ကိုယ် မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ပြန်မချစ်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့ အချစ်က သစ္စာရှိပေမဲ့ မင်းရဲ့ သံယောဇဉ်က မျက်ကွယ်ပြုလွန်းတယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့ သစ်ပင်ကို ရေလောင်းနေသရွေ့တော့ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း အဆိပ်သင့်နေမှာပဲ" တဲ့။
ကျွန်မ စာကို ဖတ်ရင်း အသံမထွက်ဘဲ ငိုနေမိတယ်။ ကျွန်မ မှားခဲ့တာက မောင်အရင်းကို ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို 'မောင်လေးမို့လို့' ဆိုပြီး ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။ သူ့ရဲ့ ငွေအပေါ် တဏှာကြီးမှုကို ကျွန်မက အ প্রশာ ပေးခဲ့မိလို့ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ချစ်သူလည်း မရှိ၊ မောင်လေးလည်း မရှိ၊ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး။
ပြတင်းပေါက်အပြင်က မိုးဖွဲလေးတွေကတော့ အရင်လိုပဲ ရွာနေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မနွေးထွေးနိုင်တော့တဲ့ ရေခဲတိုက်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အတိတ်ကို ပြန်ပြင်လို့ ရခဲ့ရင် ကျွန်မ ပထမဆုံး အကြိမ်ကတည်းက သူ့ကို တားဆီးခဲ့မိမှာပါ။ အခုတော့ နောင်တဆိုတာ နောက်ဆုံးမှ ရတဲ့အရာဆိုတဲ့အတိုင်း ကျွန်မ ခါးစီးခံနေရုံပဲ ရှိပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - သွေးသားရင်းချာ ဖြစ်သော်လည်း အမှားကို အလိုလိုက်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်ရော အခြားသူများကိုပါ ပျက်စီးစေတတ်သည့် အဆိပ်ပင်ကို ရေလောင်းပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။