ဘဝပျက်သော မိန်းမ
ဘဝပျက်သော မိန်းမ
မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ပြင်ပေါ်မှာ အပြိုင်အဆိုင် စီးကျနေကြတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်ကတော့ အေးစက်လို့နေပြီ။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။ နံရံက နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံထက်တောင် ပိုကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ အောင်သူရ ပြန်မလာသေးဘူး။ အရင်ကဆိုရင် "သန္တာ... ကိုယ်ပြန်လာပြီ" ဆိုတဲ့ အသံချိုချိုလေးက ဒီအိမ်လေးကို နွေးထွေးစေခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီအသံဟာ ဝေးလွင့်သွားခဲ့တဲ့ တိမ်တိုက်တွေလိုပါပဲ။
ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း ခုနစ်နှစ်၊ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်။ အဲဒီဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါးကာလအတွင်းမှာ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်၊ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာ။ သူကလည်း ကျွန်မကို အစပိုင်းမှာ အရမ်းတန်ဖိုးထားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်၊ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခါစက သူပြောခဲ့တဲ့စကား "သန္တာ့ကို ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျစေရဘူး" တဲ့။ အဲဒီစကားက အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းနေတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
ကျွန်မ ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ဟောင်းလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံ။ ဓာတ်ပုံထဲက ကျွန်မဟာ ဘယ်လောက်တောင် တောက်ပပြီး ပျော်ရွှင်နေခဲ့သလဲ။ အခုမှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်နဲ့၊ ပါးပြင်တွေ ချောင်ကျပြီး အသက်မဲ့နေတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ။ အောင်သူရက အလုပ်တွေ အရမ်းများလာတယ်၊ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မနဲ့ စကားပြောတာတွေ နည်းလာတယ်။ သူနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ အထူးသဖြင့် ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး မမြင်ရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် "" ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်စာတစ်ကြောင်းမှ မလာတော့ဘူး။ အဲဒီ "" ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်နေတဲ့ အဆိပ်ငွေ့လေးတစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မ သူ့ကို မေးဖူးပါတယ်။ "ကိုကို... သန္တာ့ကို တစ်ခုခု စိတ်ဆိုးနေတာ ရှိလား" လို့။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ "မဟုတ်ပါဘူး၊ အလုပ်တွေ ပင်ပန်းလို့ပါ" လို့ပဲ ခပ်အေးအေး ပြန်ပြောလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အရင်လို နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘူး။ စိမ်းသက်သက်နဲ့ ရွံရှာမှု အစအနလေးတွေတောင် ပါနေသလားလို့ ကျွန်မ ထင်မိတယ်။ ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မ သူ့အပေါ်မှာ ဘာတွေ လိုအပ်သွားခဲ့လို့လဲ။ အဖြေမရှိတဲ့ မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့ ကျွန်မ နေ့ရက်တိုင်းကို ဖြတ်သန်းနေရတာဟာ ငရဲကျနေတာထက်တောင် ပိုဆိုးပါတယ်။
အမှန်တရားရဲ့ အစအနကို ကျွန်မ စတင်တွေ့ရှိခဲ့တာကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကပါ။ အောင်သူရ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု။ ကျွန်မ ဖုန်းကို မကြည့်ချင်ပေမယ့် နှလုံးသားက ခိုင်းစေမှုကြောင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ "ဒီည တွေ့ရအောင်၊ ဟိုကိစ္စအတွက် ပိုက်ဆံထပ်လိုတယ်" တဲ့။ ပေးပို့သူက နာမည်မရှိတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ပိုက်ဆံ? ဘာပိုက်ဆံလဲ? အောင်သူရက အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဘာလို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပိုက်ဆံတွေ အမြဲပေးနေရတာလဲ။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မ သူ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ ယုံကြည်မှု ဖောက်ဖျက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မ သိရပါတော့မယ်။ တစ်ရက်မှာ သူ အလုပ်ကစောစောထွက်သွားပြီး မြို့ပြင်က တိုက်ခန်းအိုလေးတစ်ခုကို သွားတာ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ သူ တွေ့နေတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်မထက် အများကြီး အသက်ကြီးပုံရပြီး နွမ်းပါးတဲ့ ပုံစံရှိတယ်။ သူတို့ စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ အဝေးကနေ ကြည့်နေမိတယ်။ အောင်သူရရဲ့ မျက်နှာက ပျော်ရွှင်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ အရမ်းကို စိတ်ညစ်ညူးပြီး ကြောက်လန့်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့ကို အဲ့ဒီအကြောင်း မေးလိုက်တယ်။ "ကိုကို... ဒီနေ့ ဘယ်သွားခဲ့လဲ"။ သူက ကျွန်မကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ရုံးမှာပဲလေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" တဲ့။ လိမ်လိုက်တာ။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ "ကိုကို လိမ်နေတာပဲ။ ကျွန်မ အားလုံး မြင်ပြီးပြီ။ မြို့ပြင်က တိုက်ခန်းကို ဘာသွားလုပ်တာလဲ။ အဲဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတယ်။ အောင်သူရရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ပြီး "မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာလား သန္တာ။ မင်း ဘာမှမသိဘဲ လျှောက်မပြောနဲ့။ အဲဒီကိစ္စတွေက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး" လို့ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။
"မဆိုင်ဘူး ဟုတ်လား? ကျွန်မက ကိုကို့ဇနီးလေ။ ကိုကို့ဘဝက ကျွန်မဘဝပဲ။ အခု ကိုကိုက ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်၊ လိမ်ညာနေတယ်။ ကိုကို့မှာ နောက်မိန်းမ ရှိနေတာလား" လို့ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး မေးမိတယ်။ အောင်သူရက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက သူ အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မှောင်မည်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဘဝလေး ပြိုလဲနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ ခံစားနေရပြီ။ အရင်က ချိုမြိန်ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေက အခုတော့ ကျွန်မကို ပြန်ပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ ဖြစ်လို့နေပြီ။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အောင်သူရက အိမ်ကို ခဏတဖြုတ်ပဲ ပြန်လာတော့တယ်။ ပြန်လာရင်လည်း ကျွန်မကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို ထပ်မမေးရဲတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းလာပြီး ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားနိုင်တော့ဘူး။ အလုပ်က သူငယ်ချင်းတွေက ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ မိဘတွေက လာတွေ့ရင်လည်း နေကောင်းပါတယ်လို့ပဲ လိမ်ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ မာနတွေက ကျွန်မကို အမှန်တရား မပြောနိုင်အောင် တားဆီးထားတယ်။ "ဘဝပျက်နေတဲ့ မိန်းမ" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ခံရမှာကို ကျွန်မ ကြောက်နေမိတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ အောင်သူရရဲ့ အလုပ်စားပွဲကို မတော်တဆ ရှင်းလင်းရင်းနဲ့ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အထဲမှာ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ငွေလွှဲစာရွက်တွေ အများကြီးပဲ။ ကျွန်မ အသေးစိတ် ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ယာဉ်တိုက်မှုတစ်ခုအကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီယာဉ်တိုက်မှုမှာ လူတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ကတော့ ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အောင်သူရက အဲဒီမိသားစုကို လစဉ်လတိုင်း ငွေတွေ အမြောက်အမြား လွှဲပေးနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ပါတဲ့ ကားနံပါတ်က ကျွန်မတို့ အရင်က စီးခဲ့တဲ့ ကားနံပါတ် ဖြစ်နေတာပဲ။
ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်... ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း အစောပိုင်းကာလ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ကမ်းခြေတစ်ခုကို ခရီးသွားခဲ့ကြတယ်။ အပြန်မှာ မိုးတွေ အရမ်းရွာနေပြီး ကျွန်မတို့ ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မှတ်မိတာကတော့ အောင်သူရက မောင်းနေတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ တခြားကားတစ်စီးကို ရှောင်ရင်း လမ်းဘေးက သစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိတာပဲ။ ကျွန်မ ခဏလေး သတိလစ်သွားခဲ့ပြီး ပြန်နိုးလာတော့ အောင်သူရက ကျွန်မကို ဖက်ထားပြီး "ဘာမှမဖြစ်ဘူး သန္တာ၊ ကိုယ်ရှိတယ်" လို့ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မတိုက်မိဘူးလို့ သူ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာလေ။ အခု ဒီမှတ်တမ်းတွေက ဘာလဲ။
ကျွန်မ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးကုန်တယ်။ ကျွန်မကို သူ လိမ်ခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ပေမယ့် သူ မကိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မောဟိုက်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ဘဝကြီးက သဲနန်းတော်လိုပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုကျနေပြီ။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသားဟာ လူသတ်သမား တစ်ယောက်လား။ ဒါမှမဟုတ် သူက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးနေတာလား။ ကျွန်မရဲ့ အတွေးတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရိုက်ပုတ်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေကျပြီး သတိလစ်သွားခဲ့တော့တယ်။
ကျွန်မ နိုးလာတော့ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ။ ဘေးမှာ အောင်သူရ ထိုင်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက အရမ်းကို နွမ်းနယ်နေပြီး မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေတယ်။ ကျွန်မ သတိရလာတာကို မြင်တော့ သူက ကျွန်မလက်ကို လှမ်းကိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့လက်ကို ခါချလိုက်တယ်။ "ကျွန်မ အားလုံး သိသွားပြီ ကိုကို။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က အကြောင်းတွေ။ ဘာလို့ ကျွန်မကို လိမ်ခဲ့တာလဲ။ ကိုကို လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တာလား" လို့ ကျွန်မ အားမရှိတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
အောင်သူရက ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ပြီး ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ပြီးမှ သူက ရှိုက်သံနဲ့ စကားပြောလာတယ်။ "မဟုတ်ဘူး သန္တာ... မင်း မှားနေပြီ။ အဲဒီနေ့က ကားကို မောင်းခဲ့တာ မင်းပဲလေ"။
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ"။
"အဲဒီနေ့က မင်းက အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ဆိုပြီး ကားမောင်းတာကို ကိုယ်က တားခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ရတယ်ဆိုပြီး ဇွတ်မောင်းခဲ့တာ။ မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတဲ့အချိန်မှာ မင်းက လမ်းဖြတ်ကူးတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို ဝင်တိုက်မိခဲ့တာ။ ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ ပါတဲ့ လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး... ယောက်ျားဖြစ်သူက ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားပြီး မိန်းမဖြစ်သူကတော့ တစ်သက်လုံး လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့တဲ့ ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ မင်းကတော့ အဲဒီတိုက်မိတဲ့ အရှိန်ကြောင့် ခေါင်းနဲ့ မှန်နဲ့ ဆောင့်မိပြီး သတိလစ်သွားခဲ့တာလေ"။
အောင်သူရက ဆက်ပြောပြတယ်။ ကျွန်မ သတိလစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို မဖျက်ဆီးချင်တာကြောင့် သူက ကားမောင်းသူနေရာကို ပြောင်းထိုင်ခဲ့တယ်။ ရဲတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ သူပဲ မောင်းတာပါလို့ ဝန်ခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ငွေကြေးနဲ့ သြဇာရှိတာကြောင့် အမှုမဖြစ်အောင် ငွေနဲ့ လိုက်ဖြေရှင်းခဲ့ရတယ်။ အဲဒီမိသားစုကိုလည်း တစ်သက်လုံး ထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်ဆိုတဲ့ ကတိနဲ့ နှုတ်ပိတ်ခဲ့ရတယ်။ "မင်း သတိရလာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီဒဏ်ရာကြောင့် မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အဲဒီယာဉ်တိုက်မှု အစိတ်
ကျွန်မ နားထဲမှာ ဘာအသံမှ မကြားရတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ လူသတ်သမား တစ်ယောက်လား။ ကျွန်မဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူလား။ "ဒါဆို... အခု ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလို ဆက်ဆံနေရတာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မကို ထားခဲ့ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးမိတယ်။
အောင်သူရက ကျွန်မကို မျက်ရည်တွေကြားက ကြည့်လိုက်တယ်။ "အဲဒီမိသားစုရဲ့ သားဖြစ်သူက အခု အရွယ်ရောက်လာပြီး ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေလို့လေ။ သူက အမှန်တရားကို သိသွားပြီ။ မင်းကို ထောင်ထဲပို့မယ်လို့ သူက ပြောနေတာ။ ကိုယ်က မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်လုံးကို သူ့ကို ပေးလိုက်ရတယ်။ ကိုယ် အခု ဘာမှမရှိတော့ဘူး သန္တာ။ ကိုယ် မင်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ မပေးချင်ဘူး။ ပြီးတော့... ကိုယ် မင်းကို ကြည့်တိုင်း အဲဒီသေဆုံးသွားတဲ့သူရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်နေရလို့ ကိုယ် အရမ်းနာကျင်ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် မင်းနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ"။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ အောင်သူရ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမှား၊ ကျွန်မရဲ့ မေ့လျော့မှုတွေက အောင်သူရရဲ့ ဘဝကိုရော၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ကိုရော ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မဟာ ဘဝပျက်နေတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဘဝပျက်မှုက ကျွန်မ ထင်ထားသလို သူစိမ်းတစ်ယောက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ရဲ့ အတိတ်က အမှားတွေကြောင့် ဖြစ်နေတာက ပိုလို့တောင် နာကျင်ဖို့ ကောင်းနေပါတော့တယ်။
ဆေးရုံက ဆင်းလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကြီးဟာ ချောက်ကပ်လို့ သွားခဲ့ပြီ။ အောင်သူရကတော့ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို တာဝန်ယူဖို့အတွက် ရဲစခန်းမှာ သွားရောက် အဖမ်းခံခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးဖို့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပြီး မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မလည်း ရဲစခန်းကို သွားပြီး အမှန်တရားကို ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥပဒေအရ ဆယ်နှစ်ကျော်သွားပြီဖြစ်တဲ့အပြင် သက်သေအထောက်အထားတွေက အောင်သူရကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးနေခဲ့တယ်။
အောင်သူရ ထောင်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အပြင်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကတော့ အောင်သူရနဲ့အတူ ထောင်ထဲကို ပါသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း သူ့ဆီကို သွားတွေ့တယ်။ သူကတော့ ကျွန်မကို မြင်တိုင်း ပြုံးပြတယ်။ "သန္တာ... စိတ်မကောင်းမဖြစ်နဲ့။ ကိုယ်က မင်းကို ချစ်လို့ လုပ်ခဲ့တာပဲ။ မင်း ပျော်အောင် နေပါ" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်မကို ပိုပြီး သေစေချင်အောင် လုပ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘယ်လို ပျော်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မကို ချစ်တဲ့သူရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ရလာတဲ့ လွတ်လပ်မှုက ကျွန်မအတွက်တော့ သံခြေကျဉ်းထက်တောင် ပိုပြီး လေးလံနေပါတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်လေးကို ရောင်းလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မမှာ အခု ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ အိုးအိမ်လည်း မရှိ၊ ချစ်တဲ့သူလည်း မရှိတော့ဘူး။ လမ်းဘေးက တိုက်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရင်း အတိတ်က ပုံရိပ်တွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မဟာ တကယ်ပဲ ဘဝပျက်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဘဝပျက်မှုဟာ ငွေကြေးမရှိတာ၊ ဂုဏ်ဒြပ်မရှိတာထက် ပိုဆိုးတာကတော့ ကိုယ့်ကို အသက်ထက်ချစ်တဲ့သူကို ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ ဖျက်ဆီးခဲ့မိတာပါပဲ။
ညတိုင်း ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း အဲဒီညက မိုးရေထဲမှာ လွင့်စင်သွားတဲ့ ဆိုင်ကယ်လေးနဲ့ အောင်သူရရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ စတေးမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဆိုပေမယ့် အဲဒီစတေးမှုက တစ်ဖက်လူကို ငရဲကျစေတယ်ဆိုရင် အဲဒါဟာ အချစ်စစ် ဟုတ်နိုင်ပါဦးမလား။ ကျွန်မ အောင်သူရကို မေးချင်ပေမယ့် သူကတော့ အပြစ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သံတိုင်တွေနောက်မှာ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်မိပါတယ်။
အမှန်တရားဆိုတာ နေမင်းကြီးလိုပဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားပါစေ တစ်နေ့မှာတော့ ထွက်ပေါ်လာမြဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားက နောက်ကျပြီးမှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မဟာ ဘဝပျက်နေတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတာကတော့...
သင်ခန်းစာ- "တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်မတို့ တစ်ပါးသူကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ပဲ သူတို့ရဲ့ ဘဝကို အရှင်လတ်လတ် သတ်မိတတ်ကြပါတယ်။ အမှန်တရားဟာ နာကျင်စရာကောင်းပေမယ့် လိမ်ညာခြင်းနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကတော့ သေခြင်းတရားထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှပါတယ်။"