မီးခိုးတန်း
မီးခိုးတန်း
ကျွန်မနာမည်က မိတဆုပ်။ ဒီကြာကန်ရွာလေးမှာ ကျွန်မကို မသိတဲ့သူ မရှိသလောက်ပါပဲ။ အသားညိုညို၊ ကိုယ်လုံးတုတ်တုတ်နဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ ရွက်ကြမ်းရေကျိုအဆင့်တောင် မရှိလှတဲ့ ကျွန်မဟာ တစ်ရွာလုံးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အနှိပ်သည်ပေါ့။ လူတွေက ကျွန်မကို "အ" တယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ခပ်ကြောင်ကြောင်လို့လည်း မြင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုခံစားချက်တွေ အုံခဲနေသလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မမှာ ကလေးသုံးယောက် ရှိတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အဖေမတူကြဘူး။ ကျွန်မဘဝက အိမ်ထောင်ရေးကံ ခါးသီးလွန်းပါတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အတူနေတယ်၊ ကလေးတစ်ယောက်ရတယ်၊ အဲဒီယောက်ျားက ကျွန်မကို ထားခဲ့တယ်၊ ဒါပါပဲ။ နောက်ဆုံးရခဲ့တဲ့ ယောက်ျားက ဖားကန့်ဘက်ကို အလုပ်သွားလုပ်မယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတာ အခုဆို အငယ်ဆုံးလေး သုံးနှစ်ပြည့်တဲ့အထိ ဘာသံမှ မကြားရတော့ဘူး။
နေ့ဘက်ဆိုရင် ကျွန်မဟာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ဝင်ငွေရအောင် အနှိပ်သည်အလုပ်အပြင် နှမ်းနုတ်၊ ပဲဆွတ်၊ ပေါင်းထိုး အကုန်လုပ်ရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမီးအကြီးမလေး ဆယ်နှစ်ကျော်ကျော်နဲ့ အလတ်မလေးတို့ကလည်း မအေကို ကူရှာကြရှာတယ်။ ဒန့်သလွန်ညွန့်လေး ခူးရောင်း၊ ဟိုအိမ်သည်အိမ် တောက်တိုမည်ရ လုပ်ပေးနဲ့ပေါ့။ ကျွန်မတို့ သားအမိတွေမှာ ဝမ်းရေးက ခက်ခဲလွန်းလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ထူးခြားတဲ့ ဝါသနာတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက ဗွီဒီယိုရုံ သွားကြည့်တာပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲဆင်းရဲ၊ ညဘက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ သားအမိတစ်သိုက် ဗွီဒီယိုရုံကို မရောက်ရောက်အောင် သွားတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ စည်းကမ်းတစ်ခုရှိတယ်။ အလွမ်းဇာတ်၊ ငိုရမယ့် ဇာတ်လမ်းမျိုးဆိုရင် ကျွန်မ လုံးဝ မကြည့်ဘူး။ အဲဒီလို ဇာတ်ကားမျိုး ပြပြီဆိုရင် ရုံထဲမှာတင် မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားတတ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ တကယ့်ဘဝကြီးက အဲဒီဇာတ်ကားတွေထက် ပိုပြီး လွမ်းစရာကောင်းနေလို့၊ ပိုပြီး နာကျင်နေရလို့ပါ။ လက်တွေ့ဘဝမှာ ငိုနေရတာ အားမရလို့ ဖျော်ဖြေရေးမှာပါ ထပ်ငိုရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ နှလုံးသားက ခံနိုင်ရည် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ လေထဲမှာ လွင့်နေတဲ့ မီးခိုးတန်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဘယ်ကစလို့ ဘယ်မှာ ဆုံးမယ်မှန်း မသိဘူး။ ခဏတာ မြင်လိုက်ရပြီးတော့မှ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားရတဲ့ အရာမျိုးပေါ့။ တစ်ရွာလုံးက ကျွန်မကို အရေးမစိုက်ကြသလို၊ ကျွန်မကလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုယ့်သားသမီးတွေ ဝမ်းဝဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတာကို ရွာထဲက စပ်စုချင်တဲ့သူတွေ သတိထားမိကုန်ကြပြီ။ ယောက်ျားမရှိဘဲ ဗိုက်ကြီးလာတဲ့ မိတဆုပ်အကြောင်းဟာ ဇယ်ခုံကနေ အရက်ဆိုင်အထိ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီပေါ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေထက် အထီးကျန်မှုတွေက ပိုပြီး ကြီးစိုးနေခဲ့ပါတယ်။
"ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး မိတဆုပ်ရဲ့၊ ညည်းမှာ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ ငါတို့က ညည်းကို မိန်းမချင်း ကိုယ်ချင်းစာလို့ မေးနေတာ။"
ဒေါ်လှခင်ရဲ့ အသံက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဆူးလို စူးဝင်သွားတယ်။ ဘေးမှာလည်း ဒေါ်တင်ဥက စူးစမ်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မ အိမ်နီးချင်း ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ တစ်ရွာလုံးမှာ စပ်စုဆုံး လူတွေပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဖောင်းကြွလာတဲ့ ဗိုက်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့က အဖေဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြတာ။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေမိတယ်။ ကျွန်မမှာ ပြောစရာ စကားလုံးတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒီဗိုက်ထဲက ကလေးက ဘယ်သူ့ဆီကရတာလဲလို့ မေးရင် ကျွန်မ ဘယ်လို ဖြေရမလဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူသွားတဲ့ သူတစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြောပြရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို အဖော်ပြုပေးမယ်လို့ ကတိပေးပြီးမှ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြောရမလား။
"ဘာလဲ... ညည်းက သူများယောက်ျားနဲ့ ဖြစ်ခဲ့လို့ မပြောချင်တာလား။" ဒေါ်တင်ဥက ထပ်မေးတယ်။
ကျွန်မ သူတို့ကို မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "နေပါဦး အရီးတို့ရယ်၊ အခုဟာက ကျွန်မ ဗိုက်ကြီးတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ကိစ္စပါ။ အရီးတို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ဇွတ်ဖြစ်နေကြတာလဲ။" ကျွန်မ အသံက နည်းနည်း တင်းမာသွားတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ခုခံစစ်ပေါ့။ လူတွေက ကိုယ့်ဒဏ်ရာကို လာနှိုက်နေတာကို ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး။
"အောင်မယ်... ဒီကောင်မက။ တို့က ညည်းကို သနားလို့ ပြောနေတာ။ အရပ်ထဲမှာ နာမည်ပျက်မှာ စိုးလို့လေ။" ဒေါ်လှခင်က စိတ်ဆိုးသလိုလိုနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ခါးသီးစွာ ပြုံးနေမိတယ်။ နာမည်ပျက်ရအောင် ကျွန်မမှာ ဘာနာမည် ရှိသေးလို့လဲ။ မိတဆုပ်ဆိုတာနဲ့ တစ်ရွာလုံးက အထင်သေးပြီးသား။ ယောက်ျားသုံးယောက်ယူပြီး သားသမီးသုံးယောက်ရထားတဲ့ ကျွန်မအတွက် အရှက်ဆိုတာက လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မီးခိုးတန်းတွေလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို သူတို့မှ မသိတာ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်က ကျွန်မကို ကလေးတစ်ယောက် ရတဲ့အထိပဲ ပေါင်းကြပြီး ထွက်သွားကြတာဟာ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်လား။ ကျွန်မကပဲ ဆိုးလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကပဲ လွယ်လွန်းလို့လား။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် ဒီမေးခွန်းကို အဖြေမထုတ်နိုင်သေးဘူး။ ကျွန်မ သိတာတစ်ခုကတော့ ကျွန်မဟာ အချစ်ကို ငတ်မွတ်ခဲ့တယ်။ နွေးထွေးမှုကို တမ်းတခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရခဲ့တာကတော့ ခါးသီးတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကလေးတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ညက မှောင်လာပြီ။ ကျွန်မ ဗွီဒီယိုရုံကို သွားဖို့ ပြင်တယ်။ သားအမိလေးယောက် တန်းစီပြီး ထွက်လာကြတာပေါ့။ ဒီည ပြတဲ့ကားက အလွမ်းကားလို့ ကြားတယ်။ ကျွန်မ မကြည့်ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေက ကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့ လိုက်ခဲ့ရတာ။ ရုံထဲရောက်တော့ ကျွန်မ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ကလေးတွေကတော့ မျက်လုံးတောက်တောက်လေးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြတာ။ ကျွန်မကတော့ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်တယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ ရုံထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ပုံရိပ်တွေက ပြန်ပေါ်လာတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါးလလောက်က ဖားကန့်သွားတဲ့ ကျွန်မယောက်ျားဆီက လူကြုံနဲ့ သတင်းတစ်ခု ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ အလုပ်ထဲမှာ မတော်တဆဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားပြီတဲ့။ အဲဒီသတင်းကို လာပြောတဲ့သူက သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အားကိုးရာမဲ့သွားတဲ့ ကျွန်မကို အဲဒီလူက နှစ်သိမ့်ပေးတယ်။ ကူညီမယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ ကျွန်မကလည်း အားကိုးရှာနေတဲ့သူဆိုတော့ သူ့ကို ယုံကြည်မိခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ကျွန်မကို အလိုမတူဘဲ အနိုင်ကျင့်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူလည်း ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မမှာ ဘယ်သူ့ကို သွားတိုင်ရမလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ဒီလိုပါပဲ။ လူတွေက ကျွန်မကို "အ" တယ်လို့ ထင်ကြတော့ ကျွန်မကို အသုံးချဖို့ပဲ ကြိုးစားကြတယ်။
အခု ဒီဗိုက်ထဲက ကလေးက အဲဒီလူယုတ်မာရဲ့ သန္ဓေသားပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရွာထဲမှာ အဲဒီအကြောင်းကို မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်သွားတာပါလို့ ပြောရင်လည်း ဘယ်သူကမှ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ "မိတဆုပ်ကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ၊ ရုပ်ဆိုးသလောက် ကာမဂုဏ်မှာ အားကြီးတယ်" လို့ပဲ ပြောကြမှာ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်လွန်းလို့ အော်ဟစ်ပစ်ချင်ပေမယ့် အပြင်မှာတော့ ဘာသံမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို တိတ်တဆိတ် စီးကျလာတယ်။ ဗွီဒီယိုရုံထဲက လွမ်းခန်းသီချင်းသံတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရှိုက်သံတွေက ရောထွေးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာလို့ အလွမ်းကားတွေ မကြည့်တာလဲဆိုတာကို အခုတော့ ကျွန်မ ပိုသိသွားပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ဒီထက်ပိုပြီး ဘာမှ ဆိုးစရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ကျွန်မ အမှားကြီး မှားသွားခဲ့ပြီလေ။
ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာသလို၊ ရွာထဲက ကဲ့ရဲ့သံတွေကလည်း ပိုကျယ်လာတယ်။ အလုပ်သွားလုပ်ရင်တောင် လူတွေက ကျွန်မကို ရှောင်ဖယ်ရှောင်ဖယ် လုပ်လာကြတယ်။ အနှိပ်သည်ဆိုလို့လည်း ကျွန်မဆီကို ဘယ်သူမှ အနှိပ်မခံရဲကြတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဝင်ငွေတွေက ပြတ်တောက်ကုန်ပြီ။ ကလေးတွေမှာလည်း ထမင်းငတ်တဲ့ရက်တွေ များလာခဲ့တယ်။ သမီးအကြီးမလေးကတော့ သူ့အမေ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို ရိပ်မိပုံရတယ်။ သူက ဘာမှမပြောပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ခြေထောက်လေးတွေကို ညဘက်ဆို နှိပ်ပေးတတ်တယ်။
"အမေ... နေမကောင်းဘူးလား။" သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။
ကျွန်မ သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးရင်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ ဒီကလေးတွေကို ကျွေးဖို့ တာဝန်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မလိုက်နိုင်တော့ဘူး။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးကို ဖျက်ချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ရွာထဲက ဆေးနည်းတွေနဲ့ စမ်းကြည့်တယ်။ နာကျင်မှုက အသည်းခိုက်မတတ်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးက မကျဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ ပျက်စီးသွားသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာကတော့... ဒီကလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ကြောင့် ရလာတာမဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ခံနိုင်ရည်ကို စမ်းသပ်ဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်မယ်ဆိုတာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကတော့... ဖားကန့်က သတင်းတစ်ခု ထပ်ရောက်လာခဲ့တာပါပဲ။ ကျွန်မယောက်ျားက မသေသေးဘူးတဲ့။ သူ ထောင်ကျနေတာတဲ့။ ကျောက်မှောင်ခိုမှုနဲ့ မိသွားတာတဲ့။ အရင်က လာပြောတဲ့လူဟာ သူ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို လုယူသွားပြီး ကျွန်မကိုပါ လာလိမ်သွားတာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်သွားတဲ့သူဟာ ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ ဒီအမှန်တရားက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတွေဟာ တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ယောက်ျား ထောင်က ပြန်ထွက်လာရင်ရော ဒီဗိုက်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ဘာပြောမလဲ။ ကျွန်မကို ယုံမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ရွာလုံး ပြောသလို "မိတဆုပ်က ဖောက်ပြန်တယ်" လို့ပဲ သတ်မှတ်မလား။ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းဟာ မြူနှင်းတွေ ဖုံးနေသလို မီးခိုးတန်းတွေကြားမှာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပါပြီ။
နောက်ဆုံးတော့ ကလေးလေးကို မွေးလိုက်ပါပြီ။ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်။ ဖြူဖြူချောချောလေး။ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အချစ်နဲ့ အမုန်းက ဒွန်တွဲနေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို နာကျင်စေခဲ့တဲ့ လူရဲ့ သွေးသား ဖြစ်နေပေမယ့်လည်း ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ကလေးပဲ မဟုတ်လား။ ရွာထဲကလူတွေကတော့ ပြောမဆုံးကြတော့ဘူး။ "ကလေးက ဖြူဖြူလေး၊ မိတဆုပ်နဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ ဘယ်သူ့သားလဲ မသိဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။
ကျွန်မ ယောက်ျား ထောင်က လွတ်လာပြီး ရွာကို ပြန်ရောက်လာတဲ့နေ့မှာတော့ တစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ သူ ကျွန်မ အိမ်ကို လာတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မနဲ့ ရင်ခွင်ထဲက ကလေးကို သူ မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးတွေက တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ သူ ဘာမှ မပြောဘူး။ ကျွန်မလည်း ဘာမှ မရှင်းပြဘူး။ ရှင်းပြဖို့လည်း အင်အား မရှိတော့ဘူး။
"ဒါ... ငါ့ကလေး မဟုတ်ဘူးနော်။" သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ကျွန်မ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ်။ ရှင့်ကလေး မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်သူငယ်ချင်း... ရှင်သေပြီဆိုပြီး ကျွန်မဆီကို သတင်းလာပေးတဲ့လူရဲ့ ကလေး။"
သူ့မျက်နှာက နာကျင်မှုနဲ့ ပြည့်သွားတယ်။ သူ ကျွန်မကို ရိုက်မလားလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူ မရိုက်ဘူး။ သူ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တာပဲ။ သူကလည်း သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကို သနားနေတာလား။ ကျွန်မလည်း မသိတော့ဘူး။ သူ အိမ်ပေါ်ကနေ ပြန်ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ ကျွန်မတို့ဆီကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။
အခုဆိုရင် ကျွန်မမှာ ကလေးလေးယောက် ရှိသွားပြီ။ ဘဝကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ရုန်းကန်နေရတုန်း။ ညဘက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ သားအမိတွေ ဗွီဒီယိုရုံကို သွားမြဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ အလွမ်းကားတွေကို ကြည့်တတ်နေပြီ။ ဇာတ်ကားထဲက မင်းသမီး ငိုတဲ့အခါ ကျွန်မလည်း လိုက်ငိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ငိုတာက ဇာတ်လမ်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ပြာပုံဖြစ်သွားတဲ့ ဘဝကြောင့်ပါ။ ကျွန်မတို့ဘဝက လေထဲမှာ လွင့်နေတဲ့ မီးခိုးတန်းတွေလိုပါပဲ။ ခဏတာ အားကောင်းမောင်းသန် ရှိနေတတ်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ လေထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားရတာပါပဲ။ ဘယ်သူကမှလည်း သတိမထားမိသလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း နှမြောတသ မရှိကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမီးခိုးတန်းတွေကပဲ တစ်ခါတုန်းက မီးတောက်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာ မဟုတ်လား။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှားထက် အဲဒီအမှားရဲ့ နောက်ကွယ်က နာကျင်မှုနဲ့ အခြေအနေကို ပိုပြီး မြင်အောင် ကြည့်ပေးပါ။ ဘဝဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ချက်မှားခြင်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ မီးခိုးတန်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ အဲဒီမီးခိုးတန်းတွေထဲမှာလည်း လူသားဆန်တဲ့ နှလုံးသားတစ်ခု ရှိနေတတ်ပါတယ်။