အရပ်ပျက် မိန်းမ
အရပ်ပျက်မိန်းမ
ကားအင်ဂျင်သံက တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သလို ကျွန်တော့်ရဲ့ ညောင်းညာနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အနားယူဖို့ အသည်းအသန် တောင်းဆိုနေပါပြီ။ နယ်ဝေးခရီးက ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ရရှိလာတဲ့ လုပ်အားခလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အိမ်အပြန်လမ်းဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးအောက်ကို အရောက်မှာတော့ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခု ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ အိမ်ထဲက ထွက်လာမယ့် စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ဆူးခင်းတဲ့ လမ်းဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုတင်သိနေခဲ့သင့်တာ။
"ကိုအေးသိန်း ကျွန်မ မသိလို့မေးပါအုံးမယ်..ရှင်ခရီးထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်လို့ရလာတဲ့ပိုက်ဆံက ဒီလောက်ပဲလား..ဟင်.."
အိမ်ထဲ ခြေချမိရုံရှိသေး၊ ပုဆိုးတောင် မလဲရသေးခင်မှာပဲ မနွဲ့ရဲ့ အသံက နားထဲကို လှံနဲ့ထိုးသလို ဝင်လာပါတယ်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေး မှုတ်ထုတ်လိုက်မိတယ်။ ခရီးသွားနေတုန်းက လမ်းဘေးဆိုင်တွေမှာ ထမင်းတစ်နပ်ကို ချွေတာပြီး စားခဲ့ရတာတွေ၊ ညဖက် ကားပေါ်မှာ ခြင်ထောင်မပါဘဲ အိပ်ခဲ့ရတာတွေကို သူမ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"နွဲ့ရယ် ဒီပိုက်ဆံ ငါးသောင်းက နည်းနေသေးလားကွာ…ငါ လမ်းမှာလည်း အလုပ်ကကျွေးတဲ့ ထမင်းဟင်းပဲစားပြီးနေလာတာ..ဘာမှ အပိုမကုန်ခဲ့ဘူး..မင်းကိုရသမျှ အကုန်အပ်တာပဲကွာ.."
ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် လေပြေလေးနဲ့ ချော့ပြောမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မနွဲ့ကတော့ ပိုက်ဆံတွေကို ရေတွက်နေရင်းက မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အပေါ် ထားတဲ့ ဂရုဏာထက် ငွေကြေးအပေါ်ထားတဲ့ လောဘက ပိုပြီး အထင်အသား ပေါ်နေသလားလို့တောင် ထင်မိပါရဲ့။
”အော်..ရှင်က ကျွန်မကို ငွေမက်လွန်းတယ်လို့ပြောချင်တာပေါ့လေ…ဒီမယ်ကိုယ်တော် အိမ်ကကလေးတွေက အငတ်နေနေသလား..အချိန်တန်ရင် မုန့်ဖိုး ၊ဟော ဘာဖိုး၊ရပ်ထဲရွာထဲမှာလည်း အကောက်အခံတွေက နည်းတာမဟုတ်ဘူး…တော်ကြာနေ ဘုန်းကြီးကျောင်းသိမ်အတွက် ၊တော်ကြာနေ ဘုန်းကြီးခရီးသွားဖို့အတွက်၊ဘုန်းကြီးအကြောင်းပြပြီး လာကောက်နေတာကနည်းသလား…ဟမ်..ကျွန်မမှာ မလောက်ငှရင် ဟိုလူ့ဆီမှာအောက်ကျို့၊ဒီလူ့ဆီမှာ အောက်ကျို့နဲ့…”
မနွဲ့ရဲ့ အသံက တစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေရုံတင်မကဘဲ ဘေးအိမ်တွေကပါ ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်လာပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ရှက်လွန်းလို့ ဘယ်ကို ပြေးရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ "အရပ်ပျက်မိန်းမ" လို့ နာမည်ကြီးနေတဲ့ မနွဲ့ရဲ့ စရိုက်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူမဟာ အပြောအဆို ကြမ်းတယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မညှာဘူး၊ လင်ဖြစ်သူ ကျွန်တော့်ကိုတောင် လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲဖို့ ဝန်မလေးတဲ့သူ။
"ကဲ..ကဲတော်ပါပြီကွာ..မင်းပဲ သင့်တော်သလိုစီမံပါ..ငါ ဘာမှမပြောတော့ပါဘူး.."
ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက်မပြောချင်တော့တာကြောင့် အိမ်နောက်ဖက်ကို ထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ဆို့ဆို့ကြီး။ ကျွန်တော်တို့မှာ သားနှစ်ယောက် ရှိပေမဲ့ သူတို့က ကျောင်းပိတ်မှ ပြန်လာကြတာဆိုတော့ အိမ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ မနွဲ့ပဲ ရှိတာပါ။ မနွဲ့ဟာ အရင်က ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ဘူးလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရတယ်။ ဘယ်အချိန်ကစပြီး သူမဟာ ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းပြီး ငွေမက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားရတာလဲ။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း နွေးထွေးမှုကို ရှာပေမဲ့ ကျွန်တော် ရရှိတာကတော့ အေးစက်တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံတွေသာ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ မနွဲ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပြီး ဆိုးဝါးလာပါတယ်။ အခုဆိုရင် ရပ်ကွက်ထဲမှာ မနွဲ့နဲ့ မောင်နိုင်ဆိုတဲ့ ရေထမ်းသမားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းတွေက တောမီးလို ပျံ့နေပြီ။ ကျွန်တော် ခရီးထွက်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ မောင်နိုင်က ကျွန်တော့်အိမ်ကို ခဏခဏ ဝင်ထွက်နေတယ်လို့ ဘေးအိမ်က လူတွေက တီးတိုးပြောလာကြတယ်။
ပထမတော့ ကျွန်တော် မယုံခဲ့ဘူး။ မနွဲ့က ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးဆိုး၊ သူ့သိက္ခာကိုတော့ သူ စောင့်ထိန်းမှာပဲလို့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က "ကိုသိန်း... ခင်ဗျား မိန်းမကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားတော့မှာလား" လို့ မေးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းတွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မနွဲ့ကို အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။
“မိန်းမ မင်းကိုငါ ပြောရအုံးမယ်..ရေထမ်းသမား မောင်နိုင်နဲ့ အနေအထိုင်လေး ဘာလေးဆင်ခြင်ကွာ..လူတွေ…”
စကားတောင် မဆုံးသေးဘူး၊ မနွဲ့က လက်ထဲက တံမြက်စည်းကို ပစ်ချပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရဲရဲနီနေပြီး ဒေါသတွေက လျှံထွက်နေသလိုပဲ။
”ဘယ်သူတွေက ဘာပြောနေကြလို့လဲဟင်…ဘယ်သူ့မျက်စိနဲ့မြင်လို့ ရှင်က ကျွန်မကိုဒီလိုလာပြောနေရတာလဲ..ဒီမယ် ကိုအေးသိန်း ရှင့်အမေတွေ ရှင့်နှမတွေပဲ ဒီအလုပ်မျိုး လုပ်ချင်လုပ်မယ်…မနွဲ့တို့က ဒါမျိုးမလုပ်ဘူးမှတ်ထား..”
မနွဲ့ရဲ့ ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘ မောင်နှမတွေကိုပါ ထိခိုက်လာတဲ့အထိ ရိုင်းစိုင်းလာပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငိုင်နေမိတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကိုတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုကိုပါ စော်ကားနေတာပါ။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကလည်း အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ ချောင်းကြည့်သွားကြတယ်။ ကျွန်တော် ရှက်လွန်းလို့ မြေကြီးထဲပဲ တိုးဝင်ချင်တော့တယ်။
“တော်ပါတော့..မိန်းမရာ..မင်းမလုပ်ရင်ပြီးတာပဲ မဟုတ်လား..ရပြီ…သူများကြားရင် ရှက်စရာကြီး.. ”
ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့မိတယ်။ နောက်ဖက်ကနေ မနွဲ့ရဲ့ ဆဲရေးတိုင်းထွာသံတွေက ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ ဘာလို့ ဒီမိန်းမဟာ ဒီလောက်အထိ အရပ်ပျက်သွားရတာလဲ။ ရေထမ်းသမား မောင်နိုင်နဲ့ကရော တကယ်ပဲ ပတ်သက်နေတာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမြစ်တွယ်လာခဲ့ပါပြီ။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာဆိုရင်၊ အခု ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကတော့
နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော် အိမ်ကို သိပ်မပြန်ဖြစ်တော့ဘူး။ ကားဂိတ်မှာပဲ အိပ်တယ်၊ ခရီးတွေပဲ ဆက်တိုက်ထွက်နေမိတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဆူပူသံတွေကြားရမှာထက်၊ ကားပေါ်မှာ ညဘက် လမ်းမတွေကို ကြည့်နေရတာက ပိုပြီး စိတ်အေးချမ်းရသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ပူလောင်နေခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် ခရီးကနေ အစီအစဉ်မရှိဘဲ အစောကြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်တံခါးက စိထားရုံလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ အိမ်ထဲကနေ တီးတိုး စကားပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့် နှလုံးသားက ဒိန်းခနဲ တုန်သွားတယ်။ မောင်နိုင်ရဲ့ အသံလား? ကျွန်တော် ခြေသံကို ဖျောက်ပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်သွားမိတယ်။
မနွဲ့နဲ့ မောင်နိုင်တို့ နှစ်ယောက် အိမ်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မနွဲ့က မောင်နိုင်ကို တစ်ခုခု ကမ်းပေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထိန်းမရတော့ဘဲ
"မင်းတို့... မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ!"
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး လန့်ဖျပ်သွားကြတယ်။ မောင်နိုင်က ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတယ်။ မနွဲ့ကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေဆဲပဲ။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့နေပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အရင်လို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ပုံစံကို ပြန်ပြောင်းလိုက်တယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရှင်က အခုမှ အိမ်ပြန်လာပြီး ဘာလာအော်နေတာလဲ။ မောင်နိုင်က ကျွန်မကို ကူညီနေတာပဲ ရှိတာ။ ရှင်မှ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်တာ..."
"ကူညီတာ ဟုတ်လား? ရေထမ်းသမားက မင်းကို ဘာတွေ ကူညီနေတာလဲ။ ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံတွေ အကုန်အပ်ခဲ့တာပဲ။ မင်း ဘာတွေ လိုနေသေးလို့လဲ မနွဲ့!"
ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်က အိုးခွက်ပန်းကန်တွေကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့် ဘဝမှာ တစ်ခါမှ ဒီလောက်အထိ ဒေါသမထွက်ဖူးဘူး။ မနွဲ့ကတော့ ကျွန်တော့်ကို မကြောက်တဲ့အပြင် ပိုပြီးတောင် ရန်တွေ့နေသေးတယ်။
"ရှင် ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ဘာမှ မလောက်ဘူး။ ကျွန်မမှာ ဘယ်လောက် ရုန်းကန်နေရလဲ ရှင် သိလား။ ရှင်ကတော့ ကားမောင်းပြီး ပျော်နေတာပဲ။ အခု ကျွန်မကို လာစွပ်စွဲမနေနဲ့။ ရှင် မကျေနပ်ရင် ဒီအိမ်က ထွက်သွား!"
ကျွန်တော် ရင်ဘတ်ထဲကနေ လှိုက်ပြီး နာကျင်လာတယ်။ ဒီမိန်းမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးလား။ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်အထိ မုန်းတီးနေတာလား။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေ ပြောတာတွေ အကုန်မှန်နေပြီ။ သူမဟာ တကယ့်ကို အရပ်ပျက်မိန်းမ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ အဝတ်အစား တချို့ကို ထည့်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။
ခြောက်လခန့် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာပဲ အခြေချပြီး ကားမောင်းနေခဲ့တယ်။ အိမ်ကိုလည်း ပိုက်ဆံ မပို့တော့ဘူး၊ သတင်းလည်း မမေးတော့ဘူး။ ကလေးတွေအတွက်တော့ သူတို့ ကျောင်းစရိတ်ကို ကျောင်းကို တိုက်ရိုက် ပို့ပေးဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ မနွဲ့ဆိုတဲ့ မိန်းမကို အသေသတ်လိုက်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ မောင်နိုင်က ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာတယ်။ သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း ကျွန်တော် ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရတယ်။
"ကိုအေးသိန်း... ခင်ဗျား အိမ်ပြန်လာမှ ဖြစ်မယ်။ မနွဲ့က... မနွဲ့က ဆုံးတော့မယ်..."
ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ဘာလဲ... သူတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းချင်လို့ ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားတာလား။
"မင်း ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ မောင်နိုင်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ပျော်ပျော်နေကြတော့လေ။ ငါ့ဆီ ဘာလာလုပ်တာလဲ"
မောင်နိုင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်တော့်လက်ထဲကို စာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ်နဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတချို့ကို ကမ်းပေးတယ်။
"ခင်ဗျား အထင်လွဲနေတာပါ။ မနွဲ့က သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေတာ ကြာပြီ။ ခင်ဗျားကို ပြောရင် ခင်ဗျား အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့မှာ စိုးလို့၊ ပြီးတော့ ဆေးကုရင် ခင်ဗျား စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားမှာ စိုးလို့ သူက ဘာမှ မပြောခဲ့တာ။ သူ ခင်ဗျားကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံတာက ခင်ဗျား သူ့ကို မုန်းပြီး အိမ်က ထွက်သွားအောင်၊ သူ သေသွားရင် ခင်ဗျား သိပ်မခံစားရအောင် သူ တမင် လုပ်ခဲ့တာပါ..."
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဆေးမှတ်တမ်းတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက သူမဟာ ဝေဒနာ ခံစားနေရတာပါ။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ ငါးသောင်းဆိုတာ သူမရဲ့ ဆေးဖိုးအတွက် တစ်ရက်စာတောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။
"ဒါဆို မင်းနဲ့ကရော..."
"ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေ ကိုသိန်းရဲ့။ ခင်ဗျား မသိတာပါ။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးတာ၊ ဆေးဝယ်ပေးတာတွေပဲ လုပ်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အနူးအညွတ် တောင်းပန်လို့ ခင်ဗျားကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာပါ။ အခုတော့ သူ မခံနိုင်တော့ဘူး။ ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်တယ်လို့ တဖွဖွ ပြောနေလို့ ကျွန်တော် လိုက်ရှာလာတာ..."
ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက်မတွေးနိုင်တော့ဘဲ ကားကို အမြန်ဆုံး မောင်းပြီး ရွာကို ပြန်ခဲ့မိတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေ၊ သူမကို အထင်လွဲခဲ့တာတွေအတွက် ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားနေရတယ်။ မနွဲ့ရယ်... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံခဲ့ရတာလဲ။ မင်း ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ဒဏ်ရာတွေကို ပိုက်ထားခဲ့ရတာလဲ။
အိမ်ထဲကို ရောက်တဲ့အခါ အရင်လို ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံတွေ မရှိတော့ဘူး။ အိမ်ကလေးက ခြောက်ကပ်ပြီး အေးစက်နေတယ်။ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ မနွဲ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်ကုန်တယ်။ သူမဟာ အရင်က မနွဲ့ မဟုတ်တော့ဘူး။ အရိုးပေါ် အရေတင်ပြီး အသက်ကို မနည်း လုရှူနေရတဲ့ လူမမာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ နားကို တိုးသွားပြီး လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။
"နွဲ့... ငါ ပြန်လာပြီ... ငါ ပြန်လာပြီ နွဲ့ရဲ့..."
မနွဲ့က မျက်လုံးလေးကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဝမ်းသာရိပ်ကလေး ဖြတ်ပြေးသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အသံက ထွက်မလာတော့ဘူး။
"မပြောနဲ့တော့ နွဲ့... ငါ အကုန်သိပြီ။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ငါ မင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး..."
မနွဲ့က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါပြတယ်။ သူမရဲ့ လက်ကလေးက ကျွန်တော့်လက်ကို အားမရှိပေမဲ့ တင်းတင်းလေး ပြန်ဆုပ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ ကုတင်ဘေးက သေတ္တာလေးကို ညွှန်ပြတယ်။ ကျွန်တော် ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စာအုပ်ကလေးတစ်အုပ်နဲ့ ပိုက်ဆံအထုပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
စာအုပ်ထဲမှာ သူမ ရေးထားတာက... "ကိုအေးသိန်း... ရှင်ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်မ တစ်ပြားမှ မသုံးပါဘူး။ ကလေးတွေ ပညာရေးအတွက် ကျွန်မ စုထားပေးတယ်။ ကျွန်မကတော့ အရပ်ပျက်မိန်းမ အဖြစ်နဲ့ပဲ အသေခံလိုက်ပါ့မယ်။ ရှင်ကတော့ ကျွန်မကို မုန်းပြီး ပျော်အောင် နေပေးပါ..."
ကျွန်တော့် မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရတော့ဘဲ သူမရဲ့ လက်ပေါ်ကို တစ်စက်စက် ကျလာတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်ကို ရိုင်းစိုင်းမှုတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာပါ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံပြီး ကျွန်တော့်အတွက်၊ ကလေးတွေအတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့တာပါ။
အဲ့ဒီညမှာပဲ မနွဲ့ဟာ ကျွန်တော့် ရင်ခွင်ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးက အရင်လို ဒေါသတွေ မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်းချမ်းနေသလိုပဲ။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကတော့ မနွဲ့ ဆုံးသွားတာကို သိတဲ့အခါ "အရပ်ပျက်မိန်းမ သေသွားပြီ" လို့ တီးတိုး ပြောကြတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သူမဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။
ကျွန်တော် အခုတော့ အိမ်ကလေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ မနွဲ့ စုပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကြည့်ရင်း၊ သူမရဲ့ ဆူပူသံလေးကိုတောင် ပြန်ကြားချင်မိတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေတုန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ကြဘူး။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ နောင်တဆိုတာက ကုစားလို့ မရနိုင်တဲ့ အနာဂတ် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြင်ပန်း အပြုအမူတွေထက် သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲက စေတနာကို အချိန်မီ နားလည်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတတ်လို့ပါပဲ။