သစ္စာမဲ့ မိန်းမအတွက် စီရင်ချက်
သစ္စာမဲ့ မိန်းမအတွက် စီရင်ချက်
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော် မေသူ့ကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူမဟာ မိုးရေထဲမှာ တုန်ရီနေတဲ့ ငှက်ငယ်တစ်ကောင်လို အားကိုးရာမဲ့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီအားကိုးရာမဲ့မှုကိုပဲ မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားမိခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ရိုးရှင်းပါတယ်။ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံသေကားကျ အလုပ်တွေ၊ ပုံဆွဲခုံရှေ့မှာ ကုန်ဆုံးတဲ့ အချိန်တွေနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မေသူ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာလေးဟာ ရောင်စုံပန်းချီကားတစ်ချပ်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
"ကိုကို... မေသူ့ကို တစ်သက်လုံး ဒီလိုပဲ ဖက်ထားပေးမှာလားဟင်"
သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံလေးက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မေသူဟာ ကျွန်တော့်အတွက် နတ်သမီးတစ်ပါးလိုပါပဲ။ သူမ စားချင်တာရှိရင် မြို့အဆုံးထိ သွားဝယ်ပေးခဲ့တယ်၊ သူမ စိတ်ညစ်ရင် တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး ချော့မြှူခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လစာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချိန်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အားလုံးကို သူမ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပုံအပ်ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ယုံကြည်လွန်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ဖြစ်သလို၊ တစ်ဖက်လူက ကိုယ့်အပေါ် သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးတဲ့ လူအနုစားလေးပါ။
ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ပြီးစ နှစ်တွေဟာ သိပ်ကို ကြည်နူးဖို့ ကောင်းခဲ့ပါတယ်။ မနက်ခင်းမှာ သူမ နှိုးပေးတဲ့ အနမ်း၊ ညဘက်မှာ သူမ ရင်ခွင်ထဲ အိပ်စက်ရတဲ့ ခံစားချက်။ ဒါတွေဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အနှစ်သာရတွေလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ဘက်က အားနည်းချက်ကတော့ သူမကို အလိုလိုက်လွန်းတာပါပဲ။ သူမ ဘာလုပ်လုပ်၊ ဘယ်သွားသွား ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မတားခဲ့ဘူး။ "ယုံကြည်မှု" ဆိုတာ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်လို့ ကျွန်တော် ခံယူထားခဲ့တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြန်သတ်မယ့် ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မေသူ့အတွက်ဆိုတဲ့ နေရာလေးက အမြဲတမ်း နွေးထွေးနေခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ လိုအင်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာကိုက ကျွန်တော့်အတွက် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မေသူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက ပြောင်းလဲလာတယ်။ သူမဟာ အရင်လို နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပဟေဠိတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မသိချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ "သူမ ပင်ပန်းနေလို့ နေမှာပါ" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့နေခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပေါ့။
ပြောင်းလဲမှုတွေက သိပ်သိသာပါတယ်။ အရင်ကဆို ဖုန်းမြည်ရင် ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတင် ကိုင်တတ်တဲ့ မေသူဟာ အခုဆို ဖုန်းကို မှောက်ထားတတ်လာတယ်။ စကားပြောရင်လည်း တစ်ဖက်ကို လှည့်ပြောတတ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေးစကားတွေကို "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပိတ်ပင်တတ်လာတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့အခါ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ မရှိတော့ဘဲ စိမ်းသက်တဲ့ အေးစက်မှုတွေပဲ မြင်နေရတော့တယ်။
"မေသူ... ဒီညလည်း အပြင်သွားဦးမှာလား"
ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတော့ ပြင်ဆင်ခြယ်သနေတဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးမိတယ်။ သူမက မှန်ထဲကနေ ကျွန်တော့်ကို မဲ့ပြုံးလေး ပြုံးပြတယ်။
"ကိုကိုကလည်း... သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလို့ပါ။ ရှင်ကလည်း အိမ်မှာပဲ အမြဲပိတ်လှောင်ထားချင်နေတာပဲ"
သူမရဲ့ စကားတွေက ဆူးတွေလို ကျွန်တော့်ရင်ကို စူးရှစေတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ သူမကို မပိတ်လှောင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို မွန်းကြပ်စေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို မြင်လာခဲ့ပြီ။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သူမဟာ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခရီးသွားတာတွေ ခဏခဏ လုပ်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်စောင့်နေရင်း နာရီလက်တံတွေရဲ့ တချက်ချက် အသံကို နားထောင်ရတာဟာ ငရဲကျနေသလိုပါပဲ။
တစ်ညမှာတော့ သူမ ဖုန်းကို ရေချိုးခန်းထဲမှာ မေ့ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မကြည့်ချင်ပေမဲ့ စိတ်ထဲက စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ သံသယက ကျွန်တော့်လက်ကို တွန်းပို့ခဲ့တယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ နာမည်က "မောင်" တဲ့။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ဖတ်ကြည့်မိတော့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားတော့တာပဲ။
"ဒီနေ့ အိမ်က လူကြီး မရှိဘူး၊ လာခဲ့မလား"
"သူ့ကို ကြည့်ရတာ ရွံဖို့ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ်၊ မောင့်ကိုပဲ သတိရနေတယ်"
အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် "ရွံဖို့ကောင်းတဲ့ လူကြီး" တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖုန်းကို ပြန်ချထားလိုက်တယ်။ သူမ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်တော် ပြုံးပြလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးဟာ သေလူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးထက်တောင် ပိုပြီး အသက်မဲ့နေခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးနေရတဲ့ ဘဝဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သိနေတာကို သူမ မသိဘူး။ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ သရုပ်ဆောင်ကောင်းနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးမိတယ်။ "ငါ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ?"၊ "ငါ့အချစ်တွေက မင်းအတွက် မလုံလောက်ခဲ့ဘူးလား?"။ ဒါပေမဲ့ အဖြေကတော့ ဆိတ်သုဉ်းခြင်းပါပဲ။
ကျွန်တော် အလုပ်မှာလည်း အာရုံမရတော့ဘူး။ ပုံဆွဲတာတွေ မှားတယ်၊ လူကလည်း ပိန်ချောင်ကျလာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက မေးကြပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်မိန်းမ သစ္စာဖောက်နေတာကို ဘယ်သူ့ကို သွားပြောရမှာလဲ။ မေသူကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုလဲမှုကို မြင်ပေမဲ့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ သူမက ပိုပြီးတောင် ရဲတင်းလာတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတင် ဖုန်းတွေကို တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့
"မေသူ... ကိုယ်တို့ စကားခဏ ပြောရအောင်"
တစ်ညမှာ ကျွန်တော် သတ္တိမွေးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချတယ်။
"ဘာပြောဦးမလို့လဲ ကိုကိုရယ်... ရှင့်ရဲ့ ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ တရားတွေကို ကျွန်မ မနားထောင်ချင်ဘူး"
"မင်း ပျော်နေရဲ့လား မေသူ... ကိုယ့်ဘေးမှာနေရတာ မင်း တကယ်ပဲ စိတ်ညစ်နေတာလား"
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
"ရှင်က အရမ်း ကောင်းလွန်းတယ် ကိုကို။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အကောင်းတွေက ကျွန်မကို မွန်းကြပ်စေတယ်။ ရှင်က ပျော့ညံ့လွန်းတယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်တဲ့ ခွန်အား မရှိဘူး။ ကျွန်မက အဲ့ဒီလို ပျော့ညံ့တဲ့လူမျိုးကို မချစ်နိုင်ဘူး"
အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အလိုလိုက်ခဲ့တာ၊ ယုံကြည်ခဲ့တာတွေက သူမအတွက်တော့ "ပျော့ညံ့မှု" တဲ့လား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်စစ်ဟာ သူမအတွက်တော့ အမှိုက်သရိုက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို တိတ်တဆိတ် စီးကျလာတယ်။ သူမကတော့ အဲ့ဒီမျက်ရည်တွေကို ကြည့်ပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့
သည်းခံခြင်းရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ မေသူဟာ သူမရဲ့ "မောင်" ဆိုတဲ့ လူနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီ "မောင်" ဆိုတဲ့ လူဟာ ကျွန်တော့်ဆီကနေ ငွေညှစ်ဖို့ မေသူနဲ့ ပေါင်းပြီး ကြံစည်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ မေသူ့ဆီကနေ ငွေတွေကို လိမ်ညာယူနေတဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပါ။ မေသူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေကို ခိုးယူပြီး အဲ့ဒီလူဆီကို ပုံပေးနေခဲ့တာ။
ကျွန်တော် အရာအားလုံးကို စုံစမ်းပြီးသွားပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်အားခတွေကိုပါ သူမက ဖျက်ဆီးနေခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီညမှာ မေသူ အထုတ်အပိုးတွေနဲ့ အိမ်က ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတုန်း ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းမှာ မီးပိတ်ပြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။
"သွားတော့မလို့လား မေသူ"
ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံက အရင်လို နူးညံ့မနေတော့ဘူး။ အေးစက်ပြီး တည်ငြိမ်နေတယ်။ သူမ လန့်သွားပြီး အထုတ်ကို နောက်မှာ ဝှက်လိုက်တယ်။
"ကို... ကိုကို... ကျွန်မ ခရီးသွားမလို့ပါ"
"ခရီးလား? ဟိုလူလိမ်နောက်ကို လိုက်သွားမလို့လား။ မင်း ခိုးယူထားတဲ့ ငါ့ပိုက်ဆံတွေရော ပါသေးရဲ့လား"
သူမ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတယ်။ "ရှင်... ရှင် ဘယ်လို သိတာလဲ"
"ငါ သိတာ ကြာပါပြီ မေသူ။ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တယ်။ မင်း နောင်တရမလားလို့ ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ နင်းခြေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်"
ကျွန်တော် ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်တယ်။ သူမ နောက်ကို ဆုတ်သွားတယ်။
"မေသူ... မင်း ပြောခဲ့တဲ့ 'ပျော့ညံ့တဲ့လူ' ဆိုတာက မင်းကို ချစ်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရှိတာပါ။ အခု ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေတာက ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ မင်းကို ဘာမှမလုပ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ 'မောင်' ဆိုတဲ့ လူကတော့ အခု ရဲစခန်းမှာ ရောက်နေပြီ။ သူ မင်းဆီက ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကလည်း ငါ့ရဲ့ တရားဝင် အထောက်အထားတွေနဲ့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီ"
မေသူ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်သွားတယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတော့တယ်။
"ကိုကိုရယ်... မေသူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ မေသူ မှားသွားတာပါ။ အဲ့ဒီလူက မေသူ့ကို လှည့်စားခဲ့တာပါ"
ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်တွေကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဖယ်ထုတ်လိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာ ဘာနာကျင်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။ အားလုံးက ထုံကျင်သွားပြီ။
"စီရင်ချက်က မင်း ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ မေသူ။ သစ္စာမဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် အဆိုးဆုံး ပြစ်ဒဏ်က သေတာမဟုတ်ဘူး။ သူမ တကယ် ချစ်ခဲ့တဲ့သူက သူမကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတာပဲ"
ကျွန်တော် အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မေသူ့ရဲ့ ငိုယိုအော်ဟစ်သံတွေက အိမ်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ရဲလက်ထဲ မအပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ အိမ်၊ ပိုက်ဆံ၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်။ သူမဟာ သူမရဲ့ လောဘနဲ့ သစ္စာမဲ့မှုတွေကြားမှာ တစ်ယောက်တည်း လောင်မြိုက်နေခဲ့ရပြီ။
လအနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်၊ မေသူဟာ အလုပ်အကိုင် မရှိဘဲ လမ်းဘေးမှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေတယ်တဲ့။ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတွေ အခါခါ ဆက်တယ်၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အစောင်စောင် ပို့တယ်။ "ကိုကိုရယ်... တစ်ခါလောက်ပဲ တွေ့ခွင့်ပေးပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် တစ်စောင်မှ ပြန်မဖတ်ခဲ့ဘူး။ တောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘက်က ပေးတဲ့ အေးစက်ဆုံးသော လက်စားချေမှုပါပဲ။
အခု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း နေရတာဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အေးချမ်းလာပါတယ်။ ရင်ထဲမှာ အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ကျန်နေခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီအမာရွတ်ကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး သန်မာစေခဲ့တယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အရာအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ တချို့သော အမှားတွေက ခွင့်လွှတ်ဖို့ လမ်းစမရှိသလို၊ တချို့သော လူတွေကလည်း ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေးနဲ့ မထိုက်တန်ကြဘူး။
မိုးတွေ ပြန်ရွာနေပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခု မိုးထဲမှာတော့ ကျွန်တော် အားကိုးရာမဲ့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထီးလေးကို ကျွန်တော် ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ။ မေသူ့ကို စီရင်ခဲ့တာက ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သူမကို ပြန်ပြီး စီရင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီ အတိတ်ဆိုးတွေထဲကနေ လွတ်မြောက်လာတဲ့ လူတစ်ယောက် အဖြစ်နဲ့ ရှေ့ဆက်နေဦးမှာပါ။
သစ္စာတရားဆိုတာ တန်ဖိုးထားတတ်သူတွေအတွက်ပဲ မြတ်နိုးစရာ ဖြစ်ပြီး၊ သစ္စာမဲ့သူတွေအတွက်ကတော့ အချိန်တန်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်မယ့် အဆိပ်အတောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဒီစာမျက်နှာကို ကျွန်တော် ဒီမှာတင် အပြီးတိုင် ပိတ်လိုက်ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သော အကာအကွယ်မဟုတ်သလို၊ သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်သည် နောင်တဖြင့်သာ အဆုံးသတ်တတ်သည်။ မိမိကို တန်ဖိုးထားသူကို နင်းခြေခြင်းသည် မိမိ၏ အနာဂတ်ကို မိမိဘာသာ ဖျက်ဆီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။