တစ်ဖက်လပ်အဖေ

 တစ်ဖက်လပ်အဖေ

အခန်း ()

ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အစောဆုံးမှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ အမေဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်က မှုန်ဝါးလွန်းလှပါတယ်။ သတိရစအရွယ်မှာတင် အမေက ကျွန်တော်တို့ သားအဖကို ပစ်ထားခဲ့ပြီ။ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်နေမှန်း၊ အသက်ရှင်ရဲ့လားဆိုတာတောင် မသိရတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လွမ်းရတာဟာ အင်မတန် ပင်ပန်းဖို့ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေကတော့ ထိုအချိန်ကတည်းက စကားနည်းသူတစ်ယောက်ပါ။ အဖေဟာ ကျွန်တော်တက်နေတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းမှာ ကျောင်းစောင့်လုပ်ပါတယ်။ ညဆိုရင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လက်၊ တုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ ကျောင်းဝင်းထဲ ပတ်နေတတ်တဲ့ အဖေ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်ဟာ ဂုဏ်ယူရမယ့်အစား ရှက်စိတ်တွေပဲ အမြဲမွေးဖွားခဲ့ရပါတယ်။

ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက အဖေ့ကို သနားလို့ ကျွန်တော့်ကို အခမဲ့ ကျောင်းထားပေးခဲ့တာပါ။ "ကျောင်းစောင့်သား" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်က ကျွန်တော့်နဖူးမှာ အမြဲကပ်နေသလို ခံစားရတယ်။ အဖေက အဲဒီခံစားချက်ကို သိပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အဖေနဲ့အတူ မနေစေဘဲ မြို့ပြင်က အဘိုးအိမ်မှာပဲ သွားနေစေခဲ့တယ်။ ကျောင်းမှာတွေ့ရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို မသိသလို နေတတ်တယ်။ အဖေဟာ ကျွန်တော့်ဂုဏ်ငယ်မှာကို ကြောက်လို့ သူ့ကိုယ်သူ ကျွန်တော့်ဘဝထဲက ဖယ်ထုတ်ထားပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စေတနာကို ကျွန်တော်က အချစ်လို့ မမြင်ဘဲ အဖေ့ရဲ့ နိမ့်ကျမှုလို့ပဲ မြင်ခဲ့မိတယ်။

ကျွန်တော် ဆိုးသွမ်းခဲ့ပါတယ်။ အဖေ့ရဲ့ အဝေးက စောင့်ရှောက်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လမ်းမှားခဲ့တယ်။ မူးယစ်ဆေးဝါး ဖြန့်ဖြူးတဲ့ အဖွဲ့တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်မိတော့ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အမှောင်ထဲကို တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားခဲ့တာပေါ့။ ငွေလွယ်လွယ်ရတာကို သဘောကျပြီး အန္တရာယ်တွေကို မမြင်ခဲ့ဘူး။ "မင်းအဖေက ကျောင်းစောင့်၊ မင်းက လူမိုက်" ဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ မြှောက်ပင့်မှုကို ဂုဏ်ယူနေခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခုပါ။

ညတစ်ညမှာတော့ အခြေအနေတွေက တင်းမာသွားတယ်။ ရဲတွေက ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကို ဝိုင်းတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ မူးယစ်ဆေးထုပ်တွေကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ အိမ်မပြန်ရဲတော့ဘဲ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလို ထွက်ပြေးနေတုန်းမှာပဲ သတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ အဖေ ဆေးရုံတက်နေရပြီတဲ့။ အဖေ့မျက်လုံးတစ်လုံး ကွယ်သွားပြီတဲ့။ စက်ဘီးမှောက်ပြီး ကျောက်တုံးနဲ့ တိုက်မိတာလို့ လူတွေက ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ စိတ်က အဖေ့ဆီ သွားကြည့်ဖို့ထက် ကိုယ့်လုံခြုံရေးကိုပဲ အရင်စဉ်းစားနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ တကယ့်ကို အဓမ္မစိတ်ရှိတဲ့ သားဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အခန်း ()

အဖေ ဆေးရုံက ဆင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ အဖေ့မျက်နှာဟာ ကြည့်မကောင်းတော့ပါဘူး။ မျက်လုံးတစ်ဖက်က ဟောက်ပက်ကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက သနားလို့ အဖေ့ကို ကျောင်းစောင့်အလုပ် ဆက်ပေးထားပေမဲ့ အဖေဟာ ပိုပြီးတော့တောင် အထီးကျန်သွားသလိုပဲ။ မူးယစ်ဆေးဝါး အမှုကလည်း ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းတဲ့သူ အဖမ်းခံလိုက်ရတော့ ကျွန်တော့်ဆီ အမှုမပတ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကျောင်းပြန်တက်ခွင့် ရခဲ့ပါတယ်။

အဖေ့ကို တွေ့တိုင်း ကျွန်တော် စိတ်တိုမိတယ်။ "ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် ဂရုမစိုက်ရတာလဲ၊ အခုတော့ ကြည့်ရဆိုးလိုက်တာ" လို့ စိတ်ထဲကနေ အမြဲအပြစ်တင်နေမိတယ်။ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ရင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မျက်နှာလွှဲသွားတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို မုန်းလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကျွန်တော် မြင်မှာစိုးလို့လားဆိုတာ ကျွန်တော် မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့အပေါ်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတွေ စတင်နေခဲ့ပြီ။

တစ်ရက်မှာ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ထမင်းချိုင့် လာပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ဆောင့်အောင့်ပြီး ပြောလိုက်မိတာက "ဘယ်သူက လာပေးခိုင်းလို့လဲ၊ ကျွန်တော့်ကို လူတွေ ဝိုင်းကြည့်နေတာ မမြင်ဘူးလား" ဆိုတဲ့ စကားပါ။ အဖေဟာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီကျောပြင်က အရင်ကထက် ပိုပြီး ပိန်လှီသွားသလိုပဲ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနက အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာထက် ပိုကြီးထွားနေခဲ့တယ်။ အဖေ ကျွန်တော့်ကို ပညာတတ်စေချင်တာကို သိပေမဲ့ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ အေးစက်လွန်းလှပါတယ်။ စကားတစ်ခွန်း ပြောဖို့ထက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြစ်တင်ဖို့ပဲ အမြဲအသင့်ဖြစ်နေခဲ့ကြတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ကသာ အဖေ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ပေးနေခဲ့တာပါ။ အဖေကတော့ ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ကို တုံ့ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။

အခန်း ()

နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားတွေရဲ့ မိတ်ဆုံစားပွဲနေ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ မိဘတွေကို ခေါ်လာရမယ့်ပွဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို လုံးဝမလာဖို့ ကြိုပြောထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက အဖေ့ကို အတင်းခေါ်ခဲ့တာပါ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက အဖေ့ကို စင်ပေါ်ခေါ်ပြီး ဆုချီးမြှင့်တယ်။ အဖေ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ကျေပွန်မှုနဲ့ သားဖြစ်သူကို ပညာတတ်ဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်မှုအတွက် ဂုဏ်ပြုစကားတွေ ပြောခဲ့တယ်။

"သူဟာ ကျောင်းစောင့်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ကျေစွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတယ် … ခုဆိုရင် သူ့သားဟာလည်း ကျွန်တော်တို့ကျောင်းကနေ အထက်တန်းအောင်မြင်ခဲ့ပါပြီ … ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်လေးကနေ သားတစ်ယောက်ကို ပညာတတ်အောင် ပထမဆုံးပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက် အနေနဲ့လည်း ကျွန်တော်သူ့ကို ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါတယ်"

လူတွေက လက်ခုပ်တီးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီလက်ခုပ်သံတွေဟာ ကဲ့ရဲ့သံတွေလိုပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးစစလုပ်နေကြတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော် ရှက်လွန်းလို့ ထိုင်ရာက ထွက်လာခဲ့မိတယ်။ အဖေက စင်ပေါ်မှာ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေတာကို မြင်ပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဖေ့ကို ကျွန်တော် အဆိုးဆုံး စကားလုံးတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ "ကျောင်းစောင့်သား အထက်တန်းအောင်တယ်ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူနေတာပေါ့လေ" လို့ ကျွန်တော် ဆီးပြောလိုက်တော့ အဖေက ဝမ်းသာအားရနဲ့ "ဂုဏ်ယူတာပေါ့သားရယ် … အဖေက သားကို ပညာတတ်ကြီးဖြစ်စေချင်တာ" တဲ့။

ကျွန်တော်က ထပ်ပြီး "ပညာတတ်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ … ကျွန်တော့်ကို မှီခိုစားမယ်ပေါ့ ဟုတ်လား" လို့ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ အဖေ့မျက်နှာ ညှိုးငယ်သွားတာကို မြင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဒေါသက မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ "မဟုတ်ဘူးသား … ပညာတတ်သွားတော့ မင်းဘဝကောင်းစားမှာကို အဖေက မြင်ချင်တာ" လို့ အဖေက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြန်ပြောတယ်။

"တော်စမ်းပါဗျာ" လို့ အော်ဟစ်ပြီး ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ဟာ ကျွန်တော် အဖေ့ကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့ နေ့ပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အဆိပ်အတောက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်ခဲ့တယ်။ အဖေ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှကို ခြေဖဝါးနဲ့ နင်းခြေခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ တကယ့်ကို သားမိုက်တစ်ယောက်ပါ။

အခန်း ()

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ မြို့ကြီးမှာ အောင်မြင်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အတိတ်က အနာဂတ်တွေကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးနှစ်ယောက် ရလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ပြည့်စုံနေပြီလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတစ်လေ ညဖက်တွေမှာ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းရှိတဲ့ အဖေ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်ပြီး လန့်နိုးတတ်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိပ်ပြာမလုံမှုတွေပါပဲ။

တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် ရုံးကအိမ်ပြန်လာစဉ် ခြံဝမှာ အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အင်္ကျီအဟောင်းလေးနဲ့၊ ခါးကလည်း နည်းနည်းကိုင်းလို့။ ကားမှန်ကိုချပြီး "ဘယ်သူလဲ … ဘာကိစ္စလဲ" လို့ ကျွန်တော် ခပ်ပြတ်ပြတ် မေးလိုက်တယ်။ ထိုအဘိုးအိုက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ အဲဒါ ကျွန်တော့်အဖေ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ကျောင်းက ကျောင်းစောင့်ဟောင်း တစ်ယောက်ပါ။

သူက ကျွန်တော့်လက်ထဲကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ "မင်းအဖေ ဆုံးပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ "အဖေက မင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်လို့ မလာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ မသေခင်မှာ ဒါလေးကို မင်းဆီရောက်အောင် ပေးခိုင်းသွားတယ်" လို့ ပြောပြီး ထိုအဘိုးအို ထွက်သွားခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ထဲမှာ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ ဆေးရုံမှတ်တမ်းဟောင်း တစ်ခုပါတယ်။ စာထဲမှာ ရေးထားတာက -

"သား ... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးကြောင့် သား သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ မျက်နှာငယ်ခဲ့ရတာ အဖေ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ ပြောပြချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်။ သား ဟိုတုန်းက မူးယစ်ဆေးတွေ ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တုန်းက အဲဒီဆေးတွေက ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ အဖေက သားနောက်က လိုက်ကြည့်နေရင်း အဲဒီဆေးထုပ်တွေကို ကောက်သိမ်းလိုက်မိတာ။ အဲဒီလူမိုက်တွေက အဖေ့ကို ဖမ်းမိသွားပြီး ဆေးတွေပြန်တောင်းတယ်။ ဆေးတွေက ရဲလက်ထဲ ပါသွားပြီလို့ အဖေ လိမ်ပြောခဲ့တယ်။ သူတို့က အဖေ့ကို နှိပ်စက်ခဲ့ကြတယ်။ မျက်လုံးတစ်လုံးကို သူတို့ ဓားနဲ့ ထိုးဖောက်လိုက်ကြတာ။ သားကို သူတို့ ဆက်မလိုက်ဖို့အတွက် အဖေက အဲဒီမျက်လုံးနဲ့ လဲခဲ့တာပါ။ သား အန္တရာယ်ကင်းသွားအောင် အဖေ အဲဒီဒဏ်ရာကို စက်ဘီးမှောက်တာလို့ပဲ လိမ်ပြောခဲ့တာပါ။ သားကို အဖေ ဘာမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သားရဲ့ အနာဂတ်လေးကိုတော့ အဖေ ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့တာပါ..."

စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ရွံရှာခဲ့တဲ့၊ ရှက်စရာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးတစ်ဖက်ဟာ ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပါလား။

အခန်း ()

ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ငွေကြေးတွေ၊ အဆင့်အတန်းတွေဟာ အဖေ့ရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာတရား ရှေ့မှာ ဘာမှတန်ဖိုးမရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ကို အဆိပ်အတောက်တွေပဲ ပေးခဲ့တာပါ။ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ဆီက ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ပြုံးပြုံးလေး ခံယူပြီး ကျွန်တော့်ကို အလင်းရောင်တွေပဲ ပြန်ပေးခဲ့တယ်။

အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါလို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေမိပေမဲ့ အဖေကတော့ ပြန်ထူးတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ တစ်ဖက်လပ်အဖေကို မုန်းခဲ့ပေမဲ့ အဖေကတော့ တစ်ဖက်လပ်မျက်လုံးနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံး ရှိနေပေမဲ့ ဘဝရဲ့ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်တဲ့ လူကန်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။

ကျွန်တော့်သားသမီးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ မိဘရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ ပုံရိပ်လွှာတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အပေါ်ယံ ရုပ်ရည်နဲ့ အဆင့်အတန်းကိုပဲ ကြည့်ပြီး တကယ့် အနှစ်သာရကို မြင်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ကြတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွင်းဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးနဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော မေတ္တာပင်လယ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာလို့ လူတွေ ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် နောင်တဆိုတာ ထာဝရ မဆုံးနိုင်တဲ့ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။ အဖေ့ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခါလောက် ဖက်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင်၊ အဖေ့လက်ကို ကိုင်ပြီး "သားမှားပါပြီ" လို့ ပြောခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ပြန်မလှည့်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ တစ်ဖက်လပ်အဖေ့ရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့အတူ အဆုံးမဲ့တဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေပါပဲ။

သင်ခန်းစာ- မိဘတို့၏ ပေးဆပ်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ရသော ပုံရိပ်ထက် များစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းတတ်သဖြင့် အပေါ်ယံအလှအပနှင့် အဆင့်အတန်းဖြင့် တန်ဖိုးမဖြတ်ပါနှင့်။ အချိန်မနှောင်းမီ ချစ်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ပါ။