ခေါင်မိုးကလုံလျှင်

 ခေါင်မိုးကလုံလျှင်

သွေးညှိနံ့တွေက ကျွန်တော့်လက်မှာ စွဲကျန်နေဆဲလို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က ကျွန်တော်သည် ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းနေသည့် ရိုးသားသော လူငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော ကံကောင်းခြင်းမှာ နန်းချိုနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းပင်။ နန်းချိုသည် နာမည်နှင့်လိုက်အောင်ပင် အေးချမ်းပြီး ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသည့် အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းမှုတွေ ကိန်းအောင်းနေတတ်ပြီး ကျွန်တော့်၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်တတ်သော စရိုက်ကို သူမ၏ မေတ္တာတရားဖြင့် အမြဲထိန်းကျောင်းပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာသည် ကျွန်တော်တို့ကို မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ပါ။

ထိုနေ့က ဆွေမျိုးနီးစပ်တော်သူတစ်ဦးနှင့် စကားများရာမှ ကျွန်တော့်၏ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဒေါသက အမှောင်ဖုံးသွားခဲ့သည်။ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ဓားက ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ မည်သို့ရောက်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ပါ။ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေသော ထိုလူကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ဘဝ နေဝင်သွားပြီဆိုတာကို နားလည်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဓလေ့ထုံးစံအရ လူသတ်မှုကျူးလွန်သူသည် ဇနီးသည်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရွာမှ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားရမည်ဖြစ်သည်။ နန်းချိုသည် ဘာတစ်ခွန်းမှ မညည်းညူခဲ့ပါ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံနေသော်လည်း ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။

ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ခရီးအဝေးကြီးကို နှင်ခဲ့ကြပြီး တောတောင်တွေကြားက ရွာငယ်လေးတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုရွာတွင် ဘဝသစ်ကို ပြန်လည်စတင်ရန် ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့သည်။ နန်းချိုအတွက် အိမ်ကလေးတစ်လုံးကို ကိုယ်တိုင်ဆောက်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအိမ်ကလေးသည် သေးငယ်သော်လည်း ကျွန်တော်တို့အတွက်တော့ နန်းတော်တစ်ခုပမာပင်။ ကျွန်တော်သည် ရွာတွင် နေရာရစေရန်နှင့် အကာအကွယ်ရစေရန် ရွာလူကြီး အိမ်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်ကာ အကူအညီတောင်းခံခြင်း၊ အကြံဉာဏ်ယူခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ရွာလူကြီးသည် အစပိုင်းတွင် အလွန်ပင် စိတ်ကောင်းရှိပုံရသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းတွေက နန်းချိုကို တွေ့လိုက်ရသည့် နေ့ကစပြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အမှားတစ်ခုမှာ လူတစ်ယောက်၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ရိုးသားမှုဟု ထင်မြင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရွာသစ်တွင် အခြေကျစပြုလာသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက ကပ်ပါးရပ်ပါး တွယ်ကပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ နန်းချိုကတော့ ဝတ်ပြုခြင်း၊ အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ ဘဝကို အေးဆေးစွာ ဖြတ်သန်းနေသည်။ တစ်နေ့တွင် ရွာလူကြီးက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ယူတွေ့ဆုံသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေသည်။

"မောင်မင်းဟိန်း ... ငါ သတင်းကောင်းတစ်ခု ကြားထားတယ်ကွ။ ဒီရွာနဲ့ အလှမ်းဝေးတဲ့ တောင်ခြေတစ်ဝိုက်မှာ စားကျက်မြေကောင်းတွေ ရှိနေတယ်လို့ သိရတယ်။ အဲဒီနေရာက ငါတို့ရွာအတွက် အနာဂတ်မှာ အရမ်းအရေးပါလာနိုင်တယ်။ အဲဒါကို သွားပြီး အကဲဖြတ်ပေးဖို့ လူယုံ လိုနေတယ်" ဟု ရွာလူကြီးက ပြောသည်။

ကျွန်တော်သည် ရွာလူကြီး၏ ယုံကြည်မှုကို ရလိုသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရပင် လက်ခံလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော်နှင့်အတူ အခြားရွာသား သုံးဦးကိုလည်း ထည့်ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုခရီးသည် သွားရပြန်ရ ရက်အနည်းငယ် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ နန်းချိုကို ထိုသတင်း ပြောပြတော့ သူမ၏ မျက်နှာက ညှိုးငယ်သွားသည်။

"ရှင် မသွားလို့ မရဘူးလား ... ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေသလိုပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။

ကျွန်တော်က သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း "မပူပါနဲ့ နန်းချိုရယ်။ ရွာလူကြီးက ငါတို့ကို ကူညီထားတဲ့သူပဲ။ သူ့အလုပ်ကို ကူညီပေးမှ ငါတို့ ဒီရွာမှာ ရေရှည်နေလို့ ရမှာပေါ့။ ရက်ပိုင်းအတွင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ချော့မော့ပြောခဲ့သည်။

ထိုနေ့ညက ကျွန်တော် မအိပ်နိုင်ခဲ့ပါ။ အမှန်တော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာလည်း မရှင်းလင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်၏ အတိတ်က အပြစ်တွေကြောင့် ရွာလူကြီး၏ အကာအကွယ်ကို မရမှာ စိုးရိမ်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ ခရီးထွက်မည့် မနက်တွင် နန်းချိုက ကျွန်တော့်ကို အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်ပို့ရင်း သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း ဘုရားစာရွတ်ကာ ဆုတောင်းပေးရှာသည်။ သူမကို ထားရစ်ခဲ့ရခြင်းသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနှင့်လှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝအတွက်ဟု အတင်းအားတင်းကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် မသိခဲ့သည်မှာ ထိုနေ့သည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အလုံခြုံဆုံးသော ခေါင်မိုးကို ကျွန်တော့်လက်နှင့် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖယ်ရှားလိုက်သည့်နေ့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ခရီးထွက်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်ရမည့် နေရာသည် ရွာလူကြီး ပြောသကဲ့သို့ စားကျက်မြေကောင်းများ ရှိရာမဟုတ်ဘဲ တောနက်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော်နှင့်အတူ ပါလာသော ရွာသားသုံးယောက်မှာလည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်ရိပ်ပြနေကြသည်ကို သတိထားမိလာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒါဟာ ထောင်ချောက်တစ်ခုလား။

ထိုညတွင် ကျွန်တော်သည် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေရင်း သူတို့၏ စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ "သူကြီးကတော့ အခုအချိန်ဆို အိမ်က ကောင်မလေးဆီ ရောက်နေလောက်ပြီ။ ဒီကောင် ပြန်ရောက်လာတဲ့အထိ အချိန်ဆွဲထားဖို့ မှာထားတယ်" ဟု တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး သွေးများ ဆူပွက်လာသည်။ ကျွန်တော့်၏ နန်းချို ... ကျွန်တော့်၏ အသက်ထက် ချစ်ရသော ဇနီးလေး။ ကျွန်တော်သည် ဒေါသနှင့် စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မဆင်မခြင် ထရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူတို့က လက်နက်ကိုယ်စီနှင့် ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွာထဲ၌ ရွာလူကြီးသည် ကျွန်တော့်အိမ်တံခါးကို လာခေါက်နေခဲ့သည်။ နန်းချိုသည် ကြောက်လန့်တကြားနှင့် ဘယ်သူလဲဟု မေးသည့်အခါ ရွာလူကြီးက သူ၏ ယုတ်မာသော အကြံဖြင့် ချော့မော့ပြောဆိုခဲ့သည်။

"သမီးရယ် ... အဘက သမီးကို မြင်ကတည်းက စိတ်ထဲမှာ စွဲလမ်းနေမိတာ။ မောင်မင်းဟိန်းကလည်း မရှိတော့ဘူး။ သမီးကို အဘ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ အိမ်ထဲသို့ အတင်းဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

နန်းချိုသည် တုန်ရီနေသော်လည်း သူမ၏ ပညာဉာဏ်ဖြင့် ခုခံခဲ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ အဘရယ်။ အဘက ဒီလို ဆန္ဒရှိနေတယ်ဆိုရင် ကျွန်မ မေးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြေပေးပါ။ ဖြေနိုင်ရင် အဘ အလိုရှိရာ ဖြစ်စေရပါမယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။

ရွာလူကြီးသည် သူမ၏ အလှကို မျက်စိကျနေသဖြင့် မဆင်မခြင်ပင် သဘောတူလိုက်သည်။ နန်းချိုက "အိမ်တစ်အိမ်မှာ ခေါင်မိုးဆိုတာ ရှိပါတယ်။ ခေါင်မိုးက မိုးမလုံရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ အဲဒါကို မိုးစိုမယ်ဆိုတာထက် ပိုတဲ့ အဖြေတစ်ခု ဖြေပေးပါ" ဟု မေးခဲ့သည်။ ရွာလူကြီးသည် ပညာဉာဏ် နည်းပါးသူဖြစ်သဖြင့် မဖြေနိုင်ဘဲ နောက်ရက်မှ ပြန်လာမည်ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အရှုံးမပေးပါ။ ရွာရှိ လူကြီးသူမများကို စုဝေးစေပြီး ထိုအဖြေကို ရှာခိုင်းလေတော့သည်။ ကျွန်တော်သည်လည်း တောနက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ရှာဖွေရင်း နန်းချိုရှိရာသို့ အသည်းအသန် ပြန်လာခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ရွာကို ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ရွာလယ်ဇရပ်၌ လူတွေ အုပ်စုလိုက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွာလူကြီးက နန်းချို မေးလိုက်သော မေးခွန်းကို အဖြေရှာရန် ရွာသူရွာသားများကို စုဝေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဖုံးကွယ်ရင်း သူတို့ ဘာပြောနေကြသည်ကို နားထောင်မိသည်။

ရွာရှိ အသက်အကြီးဆုံး အဘိုးအိုတစ်ဦးက ရွာလူကြီးကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟေ့ ရွာလူကြီး ... ခေါင်မိုးမလုံရင် မိုးစိုတာထက် ပိုဆိုးတဲ့အရာကတော့ အိမ်ကြီးရဲ့ အခြေအမြစ်တွေ ဆွေးမြည့်သွားတာပဲ။ အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ ခေါင်မိုးက မလုံရင် အဲဒီအိမ်ထဲမှာ နေတဲ့သူတွေဟာ အပြင်ကလာတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကိုတင် မကဘူး၊ ကိုယ့်အိမ်ကို ကိုယ်တောင် မယုံကြည်နိုင်တော့တဲ့အထိ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ခိုင်ခံ့နေသေးတဲ့ အိမ်ကြီးဟာ အတွင်းက ဆွေးပြီး အလိုအလျောက် ပြိုကျသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါ ခေါင်မိုးမလုံခြင်းရဲ့ အနိဋ္ဌာရုံပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ထိမှန်သွားသည်။ ကျွန်တော်သည် နန်းချိုအတွက် ခေါင်မိုးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သလား။ ကျွန်တော့်၏ ဒေါသကြောင့် လူသတ်ခဲ့မှုသည် ကျွန်တော်တို့ ဘဝအိမ်လေး၏ ခေါင်မိုးကို စတင်ပြီး ပေါက်ပြဲစေခဲ့ခြင်းပင်။ ကျွန်တော်သည် ရွာလူကြီး၏ ယုတ်မာမှုကိုသာ အပြစ်တင်နေခဲ့သော်လည်း အမှန်တော့ ကျွန်တော့်ကိုယ်၌က ခေါင်မိုးမလုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်သည် အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ အိမ်တံခါးက ပွင့်နေသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "နန်းချို ... နန်းချို" ဟု အော်ခေါ်သော်လည်း အသံပြန်မလာပါ။ အိမ်ထဲတွင် နန်းချို မရှိတော့ပါ။ စားပွဲပေါ်တွင်တော့ သူမ၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော စာတိုလေးတစ်စောင် ရှိနေသည်။

"ကျွန်မ သွားရတော့မယ်။ ရှင်ဟာ ကျွန်မအတွက် ခိုင်ခံ့တဲ့ ခေါင်မိုးတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ လက်မှာ စွန်းပေနေတဲ့ သွေးတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ခေါင်မိုးကို ပေါက်ပြဲစေခဲ့ပြီ။ အခုလည်း ရှင့်ကို ရွာလူကြီးက ထောင်ချောက်ဆင်မှန်း သိရက်နဲ့ ရှင် ထွက်သွားခဲ့တာဟာ ကျွန်မကို အကာအကွယ်မဲ့စေခဲ့တာပဲ။ မိုးတွေ အရမ်းရွာနေပြီ မောင် ... ခေါင်မိုးက မလုံတော့ဘူး"

ကျွန်တော်သည် လမ်းမပေါ်သို့ ပြေးထွက်သွားမိသည်။ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာချနေသည်။ နန်းချိုသည် ရွာလူကြီး၏ ရန်မှ လွတ်မြောက်ရန် တောလမ်းအတိုင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း။

မိုးအလွန်ရွာပြီးနောက် မနက်ခင်းတွင် ကျွန်တော်သည် နန်းချိုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ရွာအပြင်ဘက်က ချောင်းနံဘေးမှာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရေစီးနှင့်အတူ မျောပါသွားခဲ့ဟန်ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ အေးချမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာကတော့ အေးစက်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ ရုပ်အလောင်းကို ပွေ့ဖက်ရင်း လူသူမရှိသော တောအုပ်ကြီးထဲတွင် ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။

ကျွန်တော့်၏ ဒေါသကြောင့် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့သည်။ ထိုအပြစ်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ရွာက ထွက်လာခဲ့ရသည်။ ရွာသစ်မှာလည်း ကျွန်တော့်၏ အမှားများက ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်အောင် မနေနိုင်ခဲ့ခြင်း၊ ရွာလူကြီး၏ လှည့်ကွက်ကို မသိနိုင်လောက်အောင် လောဘနှင့် မောဟ ဖုံးလွှမ်းခဲ့ခြင်းတို့က ကျွန်တော့်၏ အချစ်ဆုံးသူကို သေတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရွာလူကြီးသည် နောက်ပိုင်းတွင် လူသတ်မှု၊ အာဏာအလွဲသုံးစားမှုများဖြင့် ရွာသားများ၏ ပြစ်တင်မှုကို ခံရကာ ရွာမှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်ဟု ကြားသိရသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အရေးမပါတော့ပါ။ ကျွန်တော်သည် နန်းချို၏ အုတ်ဂူကလေးအနားတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ညတိုင်း မိုးရွာသည့်အခါတိုင်း ကျွန်တော်သည် နန်းချို၏ စကားကို ကြားနေမိသည်။ "ခေါင်မိုးမလုံရင် ဘာဖြစ်မလဲ" တဲ့။ အဖြေကတော့ ရှင်းပါသည်။ ခေါင်မိုးမလုံလျှင် အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေတင် ပျက်စီးတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးသော "မေတ္တာ" တွေပါ ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်သည် နန်းချိုအတွက် ခိုင်ခံ့သော ခေါင်မိုးတစ်ခု ဖြစ်ခွင့်ရခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စိတ်ဓာတ်မခိုင်ခံ့မှုကြောင့် ထိုခေါင်မိုးသည် ယိုစိမ့်ခဲ့ရသည်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ဘဝအိမ်လေးဟာ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။ ခေါင်မိုးလည်း မရှိတော့သလို၊ အိမ်ထဲမှာ ခိုလှုံမည့်သူလည်း မရှိတော့ပါ။ ကျွန်တော်သည် မိုးရေထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ရင်း၊ ပြန်မရနိုင်တော့သော အတိတ်ကို တမ်းတကာ နောင်တမျက်ရည်များဖြင့်သာ ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေရပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - အိမ်တစ်အိမ်၏ ခေါင်မိုးသည် မိုးရေကို ကာကွယ်ရန်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ အိမ်ထောင်ဦးစီး၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် တာဝန်ယူမှုသည်သာ ထိုအိမ်ကို အစစ်အမှန် လုံခြုံစေခြင်းဖြစ်သည်။ ခေါင်မိုးသည် အတွင်းက ဆွေးလျှင် အပြင်က မည်မျှ ပြင်ပြင် မလုံနိုင်တော့ပါ။