မုဆိုးမ ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့အခါ
မုဆိုးမ ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့အခါ
ကျွန်မက နွေဦး။ အမည်နဲ့လိုက်အောင် နွေးထွေးတဲ့ဘဝလေးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကားအက်စီးဒင့်တစ်ခုမှာ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ အသက် နှစ်အရွယ်နဲ့ မုဆိုးမဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို ရခဲ့တာပါ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကွယ်ရာက အတင်းအဖျင်းတွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ အေးခဲနေတဲ့ ရေခဲတုံးတစ်ခုလို နေသားကျခဲ့ရပါတယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ အမေနဲ့ ညီမလေး မိုးကို စောင့်ရှောက်ရင်း ကျွန်မရဲ့ လူငယ်ဘဝကို အနက်ရောင်ဝတ်စုံတွေအောက်မှာ မြှုပ်နှံထားခဲ့တာပါ။
ကိုထက်နဲ့ တွေ့ဖြစ်တာကတော့ မိုးရဲ့ သူငယ်ချင်းအစ်ကိုဆိုတဲ့ ပတ်သက်မှုကနေ စတာပါ။ ကိုထက်က တည်ငြိမ်တယ်၊ ကြင်နာတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ နှလုံးသားကို သူကပဲ နွေဦးနေရောင်လို လာရောက်နွေးထွေးစေခဲ့တာပါ။ "နွေ... ကိုယ့်ဘေးမှာ နွေ့ကို အမြဲရှိစေချင်တယ်" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ညက မိုးရေစက်တွေကြားမှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ ထပ်တူကျခဲ့ကြတယ်။ မုဆိုးမတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ ကျွန်မကို လူတောမတိုးမှာ သူစိုးရိမ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့အချစ်ကိုပဲ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလိုပဲ။ မုဆိုးမတစ်ယောက်က နောက်ထပ် အချစ်သစ်ရှာတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်မ ယောက္ခမနဲ့ မိုး သိသွားမှာကို အရမ်းကြောက်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
ပြဿနာက အစပြုပြီ။ ကျွန်မ နောက်ဆုံးရာသီလာခဲ့တာ နှစ်လကျော်ခဲ့ပြီ။ ရင်ထဲမှာ တလှပ်လှပ်နဲ့ ကြောက်စိတ်တွေ ကြီးစိုးလာတယ်။ တိတ်တဆိတ် ဝယ်လာတဲ့ စမ်းသပ်တံလေးပေါ်က အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ "ငါ... ငါ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ကိုထက်ဆီ ဖုန်းခေါ်ခဲ့တယ်။ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်... သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ခဲ့တယ်။ "ကို... ကျွန်မမှာ ပြောစရာ အရေးကြီးတာရှိတယ်၊ ဖုန်းပြန်ခေါ်ပေးပါဦး" လို့။ အချိန်တွေ ကြာသွားတယ်၊ သူ "" ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာ မလာခဲ့ဘူး။ ညနက်တဲ့အထိ ကျွန်မ ဖုန်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း စောင့်နေခဲ့မိတယ်။ "သူ ဘာလို့ မဖြေတာလဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို သတ်နေသလိုပဲ။ အပြင်မှာတော့ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေက အဲဒီမိုးမှောင်ကြီးထက် ပိုပြီး မှောင်မိုက်နေခဲ့ပြီ။ မုဆိုးမတစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်ဆိုတာ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခံရတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်လား။
နောက်တစ်နေ့မှာ ကိုထက်ရဲ့ ညီမဆီကနေ သတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ ကိုထက်ရဲ့ မိသားစုက စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းဖြစ်နေလို့ လုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးနဲ့ ကိုထက်ကို အတင်းစီစဉ်နေကြတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကိုထက်က ငြင်းဆန်နေပေမဲ့ သူ့အမေက နှလုံးရောဂါအခံနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး အကျပ်ကိုင်နေတာတဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး စူးစူးနင့်နင့် နာကျင်ရပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့အကြောင်းကို သူသိရင် သူ ပိုပြီး အကျပ်ရိုက်သွားမှာ သေချာတယ်။
ကျွန်မ ယောက္ခမကလည်း ရိပ်မိလာပုံရတယ်။ "နွေ... ညည်း နေမကောင်းဘူးလား၊ အစားအသောက်တွေ ပျို့နေတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ မေးတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်ပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာရှိတဲ့ သိက္ခာတရားတွေက ဖဲပြားလေးတစ်ခုလို လွင့်စင်သွားတော့မှာလား။ ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ကိုထက်ရဲ့ အနာဂတ်၊ ကိုထက် မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းဟောင်းရဲ့ မိသားစု။ ကျွန်မသာ ဒီကိုယ်ဝန်နဲ့ ကိုထက်ကို ဆွဲထားရင် အားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် မိုးလေး... သူက အခုမှ လူပျိုလူရည်သန့်လေးတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်ထားတာ။ အစ်မဖြစ်သူက သိက္ခာမရှိတဲ့ မုဆိုးမဖြစ်သွားရင် မိုးလေးရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးလည်း ထိခိုက်ရတော့မယ်။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ရတော့တယ်။ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ရပါစေတော့။
ကျွန်မ ကိုထက်ကို ချိန်းလိုက်တယ်။ မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ကဖေးလေးတစ်ခုမှာ။ ကိုထက် ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက အားငယ်ရိပ်တွေ ပြည့်နေတာ တွေ့ရတယ်။ သူ ကျွန်မကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားတယ်။ "နွေ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ အမေက..." တဲ့။ ကျွန်မ သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "ကို... ကျွန်မ ပြောတာ အရင်နားထောင်ပါ။ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။"
သူ ကြောင်သွားတယ်။ "ဘာလို့လဲ နွေ... ကိုယ် နွေ့ကို လက်ထပ်မှာပါ၊ ခဏလေးပဲ စောင့်ပါ" လို့ သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးတယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားကို သံပူနဲ့ အထိုးခံရသလို ခံစားရပေမဲ့ မျက်နှာကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်တယ်။ "မဟုတ်ဘူး ကို... ကျွန်မမှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ ခင်ဗျားဆီက ရနိုင်တာထက် ပိုပေးနိုင်တဲ့သူ။ ကျွန်မ ခင်ဗျားကို အပျော်ပဲ တွဲခဲ့တာ။"
ကျွန်မရဲ့ စကားလုံးတွေက သူ့ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ "နွေ... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ" လို့ သူ အော်မိတယ်။ ကျွန်မက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့ ဗိုက်ကို တစ်ချက်ကိုင်ရင်း "ဒီမှာကြည့်... ခင်ဗျား မဟုတ်တဲ့ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ရလာတဲ့ ကိုယ်ဝန်။ ကျွန်မက မုဆိုးမလေ... လိုအပ်ချက်တွေ ရှိတာပဲ မဟုတ်လား" လို့ ရက်ရက်စက်စက် လိမ်ညာလိုက်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်တွေ ကျလာတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်ခဲ့ရတယ်။ သူ ကျွန်မကို ရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး "မင်း... မင်း တကယ် ယုတ်မာတာပဲ" လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ မသိတာက... အဲဒီကိုယ်ဝန်က သူ့သွေးသားစစ်စစ် ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်လွန်းလို့၊ သူ့အနာဂတ်ကို မဖျက်ဆီးချင်လို့ ကိုယ့်သိက္ခာကို အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်ခဲ့တာပါ။
ငါးနှစ် ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ မြို့နဲ့ အဝေးက ရွာလေးတစ်ရွာမှာ သမီးလေးနဲ့အတူ နေထိုင်နေပါတယ်။ ရွာမှာတော့ ကျွန်မက ရန်ကုန်က ပြန်လာတဲ့ မုဆိုးမ၊ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ ဘယ်သူ့သွေးသားလဲလို့ မေးကြတဲ့အခါ ကျွန်မ အမြဲ ပြုံးပြီးပဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာက ကိုထက်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း။ သူ့ကို ကြည့်မိတိုင်း လွမ်းဆွတ်ခြင်းတွေက ရင်ထဲမှာ လှိုင်းထနေတတ်ပါတယ်။
ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ်မှာ ကိုထက်ရဲ့ သတင်းတွေကို မကြာခဏ မြင်ရတယ်။ သူ အခုတော့ အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ဇနီးနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ကျေနပ်မိပါတယ်။ ကျွန်မသာ အဲဒီတုန်းက အတ္တကြီးပြီး သူ့ကို ဆွဲထားခဲ့ရင် သူ ဒီလို နေရာမျိုး ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ သိက္ခာမဲ့သွားတာက လူအနည်းငယ်ပဲ သိပေမဲ့၊ သူ သိက္ခာကျသွားရင် သူ့ဘဝတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမှာ။ မိုးလေးလည်း အခုဆိုရင် အိမ်ထောင်နဲ့ သားသမီးနဲ့ ပျော်ရွှင်နေပြီ။ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပေးဆပ်မှုက လူအများကြီးကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့တာပဲလေ။
ညနေခင်း နေဝင်ချိန်မှာ သမီးလေးက ကျွန်မလက်ကို ဆွဲပြီး "မေမေ... ဖေဖေက ဘယ်မှာလဲဟင်" လို့ မေးတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ သမီးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပါ။ နောင်တ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... နာကျင်ရပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ လက်တွေ့ ခံစားခဲ့ရပြီ။ ကျွန်မကတော့ မုဆိုးမ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အဖြစ်ကနေ အဖေမရှိတဲ့ ကလေးအမေအဖြစ်နဲ့ ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ အဆုံးသတ်သွားပါတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောခြင်းထက်၊ အပြစ်တင်မှုအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ယူ၍ ကျောခိုင်းထွက်ခွာခြင်းကသာ ချစ်ရသူအတွက် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ဖြစ်တတ်သည်။