ခွင့်လွှတ်ထိုက်မှ ခွင့်လွှတ်ပါ
ခွင့်လွှတ်ထိုက်မှ ခွင့်လွှတ်ပါ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်မှာ ကပ်ငြိနေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ကော်ဖီခွက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာတော့ ကျော်စွာ့ဆီက လာနေကျ သစ်သားပွတ်သံတွေ၊ ဒီဇိုင်းဆွဲနေတဲ့ ခဲတံခြစ်သံတွေနဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ ဒီခုနစ်နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး ကျော်စွာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးမှာ အားကိုးရဆုံး၊ အကြည်ညိုရဆုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ ဗိသုကာပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာထက် ကျွန်မရဲ့ ဘဝဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးခဲ့တဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။
ကျွန်မရဲ့ ဖခင်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ယာဉ်တိုက်မှုတစ်ခုနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မဟာ ဘဝပျက်လုနီးပါး ခံစားခဲ့ရတယ်။ အိမ်ထောင်စုရဲ့ တိုင်တစ်လုံး ပြိုလဲသွားတဲ့နောက်မှာ မိခင်ကလည်း စိတ်ကျရောဂါနဲ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြန်တယ်။ အဲဒီလို အမှောင်အတိကျနေတဲ့ အချိန်မှာ ကျော်စွာက ကျွန်မဘဝထဲကို ရောက်လာခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်၊ လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိဘူးလို့လည်း ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။
“သီရိ... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
ကျော်စွာ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်မ အတွေးထဲကနေ နိုးထလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မ ပုခုံးလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဘေးမှာ လာထိုင်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း တွေ့နေကျ ဂရုဏာရိပ်တွေ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို ကျွန်မ မြင်နေရတုန်းပဲ။
“အဖေ့အကြောင်း တွေးနေတာပါ... မိုးရွာရင် အဖေက လက်ဖက်ရည်ကြမ်း သောက်ရတာ ဝါသနာပါတာ သတိရလို့”
ကျွန်မ ပြောလိုက်တော့ ကျော်စွာ့မျက်နှာက ခေတ္တမျှ မှေးမှိန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ချက်ချင်းပဲ ပြန်ပြုံးပြပြီး ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေက ပြီးသွားပါပြီ သီရိရယ်။ ကိုယ် မင်းဘေးမှာ တစ်သက်လုံး ရှိနေမှာပါ။ ကိုယ့်ကို ယုံတယ်မလား”
ကျွန်မ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ ယုံတာပေါ့။ သူ့ကို ယုံကြည်ရတာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အေးချမ်းမှု အစစ်အမှန်လို့ကို သတ်မှတ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ အရာက ဘယ်လောက်တောင် ကြွပ်ဆတ်လွယ်သလဲဆိုတာကို အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ မသိခဲ့သေးဘူး။
အဖြစ်အပျက်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က စတင်ခဲ့တာပါ။ ကျော်စွာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို ခရီးထွက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲက ဗီရိုဟောင်းကြီးကို ဖုန်သုတ်ရင်း ကျွန်မ တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဗီရိုရဲ့ အောက်ခြေ အကန့်လေးထဲမှာ သော့ခတ်ထားတဲ့ သံသေတ္တာလေးတစ်လုံး ရှိနေတယ်။ အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းလေ့ရှိတဲ့ ကျော်စွာက ဘာလို့ ဒါကို သော့ခတ်ထားရတာလဲဆိုတဲ့ စူးစမ်းစိတ်က ကျွန်မကို တွန်းအားပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်မ စာပွဲအံဆွဲထဲက အပိုသော့တွဲနဲ့ စမ်းဖွင့်ကြည့်တော့ အလွယ်တကူပဲ ပွင့်သွားတယ်။ သေတ္တာထဲမှာ ပါတာက အဝါရောင်သန်းနေတဲ့ သတင်းစာဖြတ်ပိုင်းတွေ၊ ရဲစခန်းက မှတ်တမ်းအဟောင်းအချို့နဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ လက်ပတ်နာရီတစ်လုံး။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတယ်။ သတင်းစာဖြတ်ပိုင်းကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ...
“-နှစ်ခန့်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော လူသေဆုံးမှုရှိသည့် ယာဉ်တိုက်မှုတွင် တရားခံ ရှာမတွေ့သေး”
သတင်းထဲမှာ ပါတဲ့ ကားနံပါတ်နဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်လာတယ်။ အဲဒီကားနံပါတ်... အဲဒါ ကျော်စွာ့ရဲ့ ဖခင်ပိုင်တဲ့ ကားအဟောင်းကြီးပဲ။ ပြီးတော့ သွေးစွန်းနေတဲ့ လက်ပတ်နာရီ... အဲဒါ ကျွန်မ အဖေ ဆုံးပါးသွားတဲ့ ညက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အဖေ့ရဲ့ နာရီ။
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ကျော်စွာဟာ ကျွန်မအဖေကို တိုက်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီအမှုနဲ့ သူ ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ စတင်ပြီး ယိမ်းယိုင်လာခဲ့တယ်။
သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ကြည့်ပေမဲ့ သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ တစ်ညလုံး ကျွန်မ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း စောင့်နေခဲ့တယ်။ မနက်လင်းတော့ ကျော်စွာ ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ရိပ်တွေနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလက်ထဲက လက်ပတ်နာရီကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာတော့ သူ့မျက်နှာ တစ်ပြင်လုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားခဲ့တယ်။
“ဒါ... ဒါက ဘာလဲ ကျော်စွာ”
ကျွန်မ အသံက တိုးပေမဲ့ တည်ငြိမ်နေအောင် ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်တယ်။ ကျော်စွာက ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ကျွန်မရှေ့မှာတင် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။
“ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ် သီရိ... ကိုယ် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်”
သူ့ရဲ့ တောင်းပန်စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ လှောင်ပြောင်သံတွေလို ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ သူ ရှင်းပြတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို သတ်လိုက်တာထက် ပိုနာကျင်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက သူဟာ အရက်သောက်ထားပြီး ကားကို အရှိန်နဲ့ မောင်းလာခဲ့တာ။ မှောင်မှောင်မည်းမည်းထဲမှာ လမ်းဖြတ်ကူးတဲ့ ကျွန်မအဖေကို သူ တိုက်မိခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှ သူတိုက်မိတဲ့သူဟာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိခဲ့ရတဲ့အခါ သူ နောင်တရခဲ့သတဲ့။
“မင်းကို တွေ့တဲ့အခါ... မင်းရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကိုယ် မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးချင်ခဲ့တာပါ။ ကိုယ့်အပြစ်တွေကို ချေဖျက်ဖို့ မင်းကို လက်ထပ်ခဲ့တာပါ”
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို ရွံရှာစေခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မကို ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် “ဝယ်ယူ” ခဲ့တာလား။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခုနစ်နှစ်တာ အချိန်တွေ၊ အမှတ်တရတွေဟာ အပြစ်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပြာပုံကြီးလား။
ကျွန်မ စိတ်တွေ ထိန်းမရတော့ဘဲ အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်ခဲ့မိတယ်။ မိုးက သဲသဲမဲမဲ ရွာနေတုန်းပဲ။ သူ နောက်ကနေ လိုက်လာပြီး ကျွန်မကို တားတယ်။
“သီရိ... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။ ကိုယ် မင်းကို တကယ်ချစ်သွားခဲ့တာပါ။ အတိတ်က အမှားအတွက် ကိုယ် အခုထိ နောင်တရနေတာပါ”
ကျွန်မ သူ့လက်ကို ခါချလိုက်တယ်။
“ခွင့်လွှတ်ဖို့လား... ကျော်စွာ။ ရှင် ကျွန်မကို လူစင်စစ်ကနေ လူရုပ်မပေါက်အောင် ဘဝပျက်စေခဲ့တာ။ ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ နေပြီး ရှင်တိုက်သတ်ခဲ့တဲ့ လူရဲ့ သမီးကို ပြုံးပြနိုင်ခဲ့တာ။ ရှင့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ။ ရှင်ဟာ ခွေးမြီးကောက်ကို ကျည်တောက်စွပ်ထားသလိုပဲ။ အခုမှ လာပြီး နောင်တရတယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် စက်ဆုပ်ဖို့ ကောင်းသလဲ”
ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေက မိုးသံတွေကြားမှာ ပျော်ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ရတာ အရင်ကလို လေးစားမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ သူ့မျက်နှာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာပဲ။
နောက်တစ်ပတ်လောက် ကျွန်မ သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ သွားနေပြီး ဘာကိုမှ စဉ်းစားလို့ မရအောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျော်စွာကတော့ နေ့တိုင်း ဖုန်းဆက်တယ်၊ စာတွေ ပို့တယ်။ "ကိုယ် မင်းမရှိရင် မနေနိုင်ဘူး" "ကိုယ့်ကို တစ်ကြိမ်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဆိုတဲ့ စာတွေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်စိထဲမှာ မြင်နေရတာက အဖေ့ရဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ နာရီနဲ့ အမှောင်ထဲမှာ လဲကျနေမယ့် အဖေ့ရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ။
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျော်စွာ့ဆီကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မ ပြန်လာတာကို မြင်တော့ ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုရှာတယ်။
“သီရိ... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား”
ကျွန်မ သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျော်စွာ... ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာ ကိုယ့်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ဖယ်ထုတ်လိုက်တာပဲ။ ရှင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဒေါသအစိုင်အခဲကြီးကို ကျွန်မ မသယ်ချင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ရှင့်ကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်”
သူ့မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တွေ ယှက်သန်းသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စကားမဆုံးသေးဘူး။
“ဒါပေမဲ့... ခွင့်လွှတ်ခြင်းဟာ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပေမဲ့ ရှင့်ကို ကျွန်မ ပြန်ပြီး မယုံကြည်နိုင်တော့ဘူး။ ရှင့်ကို မြင်တိုင်း ကျွန်မအဖေ သေသွားတဲ့ညကိုပဲ သတိရနေတော့မှာ။ ရှင့်ရဲ့ အကြင်နာတွေ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေဦးမလဲဆိုတာကို ကျွန်မ သံသယဝင်နေရတာဟာ ကျွန်မအတွက် ငရဲပဲ။ သံသယရှိနေတဲ့ အချစ်တစ်ခုနဲ့ ရှေ့ဆက်ဖို့ဆိုတာ ဆူးတစ်ချောင်းကို ရင်ဘတ်ထဲ စိုက်ပြီး နေနေရသလိုပဲ ကျော်စွာ”
သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်းပဲ ပြန်လည် ညှိုးနွမ်းသွားတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ အထုတ်အပိုးတွေကို ပြန်ပြင်နေမိတယ်။
“သီရိ... မသွားပါနဲ့။ ကိုယ် အရာအားလုံး ပြန်ပြင်ပါ့မယ်”
“ပြင်လို့ မရတော့ဘူး ကျော်စွာ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရရင် မူလအတိုင်း အကောင်းပြန်ဖြစ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ရှင်ဟာ မယုံကြည်ထိုက်သူလို့ ကျွန်မ သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။ ခွင့်လွှတ်တယ်ဆိုတာ ရှင့်ကို ကျွန်မဘဝထဲ ပြန်ပေးဝင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ ထုတ်ပစ်လိုက်တာပဲ”
ကျွန်မ အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ကျော်စွာကတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ရပ်ပြီး ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လှည့်မကြည့်မိအောင် ကြိုးစားပြီး လမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။
ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကိုယ်ပိုးထားရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုကို ချလိုက်ရသလို ပေါ့ပါးသွားတာကိုလည်း ခံစားရတယ်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာ တကယ်တော့ တစ်ဖက်လူအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကုသပေးတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့အပေါ် ထားရှိတဲ့ ဒေါသတွေ၊ နာကျည်းမှုတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင် ကျွန်မပဲ ဆက်ပြီး နာကျင်နေရမှာ။
အခုတော့ ကျွန်မ လွတ်လပ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလွတ်လပ်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါကတော့ ကျွန်မ တစ်ချိန်က မြတ်နိုးခဲ့ရတဲ့၊ ယုံကြည်ခဲ့ရတဲ့ အချစ်စစ်ဆိုတာကြီး ပျောက်ဆုံးသွားတာပါပဲ။ ယုံကြည်မှု ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့ဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေရတဲ့ အချိန်တွေဟာ အလွန် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ဘေးမှာ ဆက်နေခဲ့ရင်လည်း "သူ ငါ့ကို အသုံးချနေတာလား" "သူ လိမ်နေဦးမလား" ဆိုတဲ့ သံသယစိတ်တွေနဲ့ပဲ တစ်သက်လုံး ရှင်သန်သွားရမှာ။
မိုးက တဖြည်းဖြည်း စဲသွားပြီ။ လမ်းမပေါ်မှာ ရေကွက်ကလေးတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့သလို ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာလည်း အမာရွတ်တွေ ကျန်ခဲ့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမယ်။
ကျော်စွာ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်တာဟာ သူ့အပြစ်တွေ မရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကို ကျွန်မဘဝရဲ့ အရေးပါတဲ့ အစိတ်
ကျွန်မ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ နောက်ကို လုံးဝ လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ အမှန်တရားဟာ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရပေမဲ့၊ အဲဒီအမှန်တရားကပဲ ကျွန်မကို လှောင်အိမ်ထဲကနေ လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား။
(သင်ခန်းစာ - ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် သင့်အား နာကျင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသော်လည်း၊ မထိုက်တန်သူအား ထပ်မံယုံကြည်ခြင်းသည် သင့်အား ထပ်မံနာကျင်စေလိမ့်မည်။)