အပျိုမစစ်သည် အဒေါ်
အပျိုမစစ်သည် အဒေါ်
အမည်းစက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဝတ်လုံတစ်ခုကို ခြုံပြီး ကျွန်တော့်ဘဝကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးကြီးအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် ဆစ်ခနဲ နာကျင်ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဒေါ် ဒေါ်သီတာဟာ တစ်မြို့လုံးရဲ့ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုကို ပြုံးပြုံးကြီး ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့သူပါ။ လူတွေက သူ့ကို ကွယ်ရာမှာ "အပျိုမစစ်တဲ့ မိန်းမ" လို့ ခေါ်ကြသလို၊ တချို့ကလည်း "ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိတဲ့ အဒေါ်ကြီး" လို့ နှာခေါင်းရှုံ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာ အဲဒီစကားလုံးတွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဆူးခင်းတဲ့ လမ်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျောင်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေက "မင်းအဒေါ်က ဘယ်သူ့မယားငယ် ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" လို့ မေးတိုင်း ကျွန်တော်ဟာ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အဒေါ့်ကို ရန်ရှာခဲ့မိတယ်။ အဒေါ်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကျွန်တော့်အတွက် ဟင်းကောင်းကောင်းလေး တစ်ခွက်ကိုပဲ ကျော်ပေးတတ်စမြဲပါ။ အဒေါ့်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝမ်းနည်းမှု တစ်ခုရှိနေတတ်ပေမယ့် အဲဒါကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ သေချာ မမြင်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝ ရှေ့ဆက်ဖို့အတွက် အဒေါ်ဟာ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ရောင်းစားခဲ့တယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ။
အဒေါ်နဲ့ ကျွန်တော် နေတဲ့ အိမ်လေးက မြို့စွန်က သစ်သားအိမ်အိုလေးပါ။ အိမ်ရှေ့မှာ ပန်းပင်လေးတွေ စိုက်ထားတတ်ပေမယ့် အိမ်နီးနားချင်းတွေကတော့ အဒေါ့်ကို ပန်းနဲ့ မပူဇော်ဘဲ တံတွေးနဲ့ပဲ ထွေးခဲ့ကြတယ်။ အဒေါ်ဟာ တစ်ခါတလေ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်မှာနေရင်း "ငါ့အဒေါ်ဟာ ဘယ်သူနဲ့ သွားအိပ်နေတာလဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ရင်ထဲမှာ မီးတောက်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုများလာတယ်။ အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို ငွေထုတ်ပေးတိုင်း "ဒါ မင်းကျောင်းလခအတွက်" လို့ ပြောရင် ကျွန်တော်က အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ရွံရှာစွာနဲ့ ဆွဲယူခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မသိနားမလည်မှုတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေက အဒေါ့်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်လောက်တောင် ဓားနဲ့မွှန်းနေမလဲဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် မစဉ်းစားတတ်ခဲ့ဘူး။ အဒေါ်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရောင်လွင့်နေတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲ၊ တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။
ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို ဖြူဖြူ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ အခြေအနေတွေက ပိုပြီး ဆိုးဝါးလာခဲ့ပါတယ်။ ဖြူဖြူက မြို့ထဲက ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုက ဆင်းသက်လာသူပါ။ ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူဖြစ်ကြတဲ့အခါ ဖြူဖြူ့ရဲ့ မိဘတွေက သဘောမတူခဲ့ကြဘူး။ အကြောင်းပြချက်ကတော့ ရှင်းပါတယ်။ "ငါတို့သမီးကို အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် လက်ထဲမှာ ကြီးပြင်းလာတဲ့ကောင်နဲ့ မပေးစားနိုင်ဘူး" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဒေါ့်ကို ပေါက်ကွဲခဲ့မိတယ်။ အိမ်ထဲကို ဝုန်းခနဲ ဝင်သွားပြီး အဒေါ့်ရှေ့မှာ ရှိသမျှ ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တယ်။ "အဒေါ့်ကြောင့်... အဒေါ့်ရဲ့ အတိတ်ကြောင့် ကျွန်တော့်ဘဝ ပျက်စီးရပြီ" လို့ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ အဒေါ်ဟာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဖန်ကွဲစတွေကို တိတ်တဆိတ် ကောက်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကနေ သွေးတွေ ထွက်နေတာတောင် သူ မသိသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့
အဲဒီညက အဒေါ် အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူဟာ ညနက်ရင် ပြန်လာတတ်ပေမယ့် အဲဒီနေ့ကတော့ မနက်လင်းတဲ့အထိ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ကျောင်းသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညနေပိုင်းမှာ ရဲစခန်းက ဖုန်းဝင်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဒေါ် ဆေးရုံမှာ ရောက်နေပြီတဲ့။ အဒေါ်ဟာ မြို့နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟောင်းရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ လဲကျနေတာကို တွေ့လို့ လူတွေက ပို့ပေးခဲ့တာတဲ့။ ဆေးရုံကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အဒေါ်ဟာ သတိမရတော့ဘူး။ အောက်ဆီဂျင် ပိုက်တွေ တပ်ထားရပြီး ဖြူဖျော့နေတဲ့ အဒေါ့်မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြောက်လန့်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဆဲဆိုနေမယ့်အစား၊ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နှက်နေမယ့်အစား ဒီလိုမျိုး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတာကို ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး။
အဒေါ့်ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း အဒေါ့်ရဲ့ လက်ကိုင်အိတ်အိုလေးထဲက စာအုပ်အစုတ်လေး တစ်အုပ်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါဟာ အဒေါ့်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ပါ။ စာမျက်နှာတွေကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် မယုံနိုင်စရာ အမှန်တရားတွေကို တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်။ အဒေါ်ဟာ အပျိုစစ်စစ် တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ကျော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင် (အဒေါ့်ရဲ့ ညီမအရင်း) ဟာ လူကုံထံတစ်ယောက်ရဲ့ သားနဲ့ မှားယွင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်ဝန်ရခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်အမေကို လူတွေ ဝိုင်းပြီး သတ်မလို ဖြစ်နေချိန်မှာ အဒေါ်က ရှေ့က ထွက်ရပ်ခဲ့တာပါ။ "ဒီကလေးဟာ ငါ့ကလေးပဲ၊ ငါပဲ အမှားလုပ်ခဲ့တာ" လို့ အဒေါ်က တစ်မြို့လုံးရှေ့မှာ ဝန်ခံခဲ့တယ်။ အမေဟာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုသွားနိုင်ဖို့အတွက် အဒေါ်ဟာ သူ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်ခဲ့တာပါ။
စာမျက်နှာတွေထဲမှာ အဒေါ် ရေးထားတာက "ဒီနေ့ မောင်မောင် (ကျွန်တော်) ကျောင်းမှာ ရန်ဖြစ်လာတယ်။ ငါ့ကြောင့် သူ အရှက်ရနေတာကို သိရတော့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးရဲ့ ဘဝကိုတော့ ငါ မဖျက်စီးနိုင်ဘူး။ မောင်မောင့်ကို ငါ့သားလိုပဲ ချစ်တယ်။ သူ ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းမုန်း၊ သူ ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်ရင် ငါ ကျေနပ်ပါပြီ" တဲ့။ ကျွန်တော် ဖတ်နေရင်း မျက်ရည်တွေဟာ စာရွက်ပေါ်ကို တစက်စက် ကျလာတယ်။ အဒေါ်ဟာ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားဖို့အတွက် ညဘက်တွေမှာ လူချမ်းသာတွေအိမ်မှာ အဝတ်လျှော်၊ အိမ်သာဆေးတဲ့ အလုပ်တွေကို နှိမ်ချပြီး လုပ်ခဲ့ရတာပါ။ လူတွေက အဒေါ် ညဘက်ထွက်တာကို ကြည့်ပြီး ဖာသည်မလို့ စွပ်စွဲခဲ့ကြတာကို အဒေါ်က ပြုံးပြုံးလေးပဲ ခံယူခဲ့တယ်။ အဒေါ်ဟာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျွန်တော့်အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခဲ့တာပါ။
အဒေါ် သတိပြန်ရလာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် အဒေါ့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖက်ပြီး အားရပါးရ ငိုချလိုက်တယ်။ "အဒေါ်... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်တော် ဘာမှမသိခဲ့ဘူး" လို့ တတွတ်တွတ် ပြောနေမိတယ်။ အဒေါ်ဟာ အားနည်းနေတဲ့ လက်ကလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အပြစ်တင်ခြင်း မရှိဘူး။ မေတ္တာတရားတွေပဲ ပြည့်နှက်နေတယ်။ "သားလေး... အဒေါ်က ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သားလေး ပျော်ရင် အဒေါ် ကျေနပ်ပါပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားသံဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို ခံစားရစေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အဒေါ့်ကို လူတွေ ကဲ့ရဲ့သလို အထင်သေးခဲ့မိတာ၊ အဒေါ့်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကို အနန္တတန်ဖိုး မထားခဲ့မိတာတွေအတွက် နောင်တတွေက တောင်လိုပုံနေခဲ့ပြီ။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ အဒေါ်ဟာ အဲဒီစကားလေး ပြောပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပဲ ကျွန်တော့်ကို ထာဝရ စွန့်ခွာသွားခဲ့တယ်။ အဒေါ့်ရဲ့ ဈာပနမှာ လူနည်းနည်းလေးပဲ ရှိခဲ့တယ်။ လူတွေကတော့ "ဒီမိန်းမ သေတာ အေးရော" လို့ ပြောနေကြတုန်းပါပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဒေါ့်ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရင်း ကတိတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ "အဒေါ်... လူတွေက အဒေါ့်ကို အပျိုမစစ်ဘူးလို့ ပြောကြပေမယ့်၊ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဒေါ်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖြူစင်ဆုံး အမျိုးသမီးပါ" လို့။ အဒေါ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမာရွတ်တွေ၊ အဒေါ် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ဘဝတွေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအောင်မြင်မှုတွေကို အဒေါ့်ကို ပြသခွင့် မရတော့တာကတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အနာရွတ်ပါပဲ။ ကျွန်တော် အခုတော့ သိလိုက်ပါပြီ။ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ရရင်တောင် ချစ်ရသူကို ပြုံးစေချင်တဲ့ အရာမျိုးပါလားဆိုတာ။
သင်ခန်းစာ - စစ်မှန်သော ဖြူစင်ခြင်းသည် အပေါ်ယံ ဂုဏ်သိက္ခာတွင် မရှိဘဲ၊ တစ်ပါးသူအတွက် ပေးဆပ်ရဲသော အနစ်နာခံမှုထဲတွင်သာ တည်ရှိသည်။ အမှန်တရားကို မသိဘဲ ဝေဖန်ခြင်းသည် ချစ်ခင်ရသူကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးစေနိုင်သည့် နောင်တ၏ အစပြုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။