ကျောင်းဆရာရဲ့ ယုတ်မာမှု

 ကျောင်းဆရာရဲ့ ယုတ်မာမှု

အခန်း (တစ်)

မိုးအေးအေးတွင် ရွာချလိုက်သော မိုးစက်တို့သည် ကျွန်မတို့မြို့ကလေး၏ မြေနီလမ်းမထက်ဝယ် ရွှံ့ဗွက်များကို ဖန်တီးနေကြသည်။ ထိုနေ့က ကျွန်မ၏ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ဖြစ်သလို၊ ကျွန်မဘဝ၏ အလှပဆုံးသော နွေဦးကို စတင်ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် နေ့လည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ဆရာဦးသန့်ဇင်သည် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မြို့ကလေး၏ အထက်တန်းကျောင်းတွင် အင်္ဂလိပ်စာပြသော ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကြောင့် ကျောင်းသူတိုင်း၏ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် ဖြစ်ခဲ့သူပါ။ သို့သော် ထိုအိပ်မက်ကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းသာ လက်တွေ့ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရခဲ့သည်။

“မေ... ဆရာ့ကို တကယ်ပဲ ယုံကြည်သလား”

သူ့အသံက တိုးညှင်းသော်လည်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းလေးများက ကျွန်မ၏ လက်ဖမိုးကို ခပ်ဖွဖွ အုပ်ကိုင်ထားသည်။ စာကြည့်တိုက်၏ ထောင့်စွန်း၊ လူသူကင်းဝေးသော နေရာလေးတွင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်၏ ကမ္ဘာငယ်လေး ရှိနေခဲ့သည်။ စာအုပ်နံ့ဟောင်းဟောင်းလေးများနှင့်အတူ ဆရာ့ဆီက ရနေကျ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးက ကျွန်မကို မူးယစ်စေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝတွင် ဆရာသည် ပထမဆုံးသော ချစ်သူ၊ ပထမဆုံးသော လမ်းပြသူနှင့် ပထမဆုံးသော ကိုးကွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

“ယုံတာပေါ့ ဆရာ... ဆရာ့အတွက်ဆို ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ရဲပါတယ်”

ကျွန်မ၏ စကားက ကလေးဆန်ချင် ဆန်နေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က ကျွန်မသည် အချစ်၏ နက်ရှိုင်းမှုကို မသိသေးဘဲ၊ အချစ်ကိုသာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေခဲ့သည့် အရွယ်မဟုတ်ပါလား။ ဆရာက ကျွန်မကို ပြုံးကြည့်သည်။ ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်တွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေမည်ကို ကျွန်မ လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ မိဘများက ဆင်းရဲသော်လည်း သိက္ခာကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆရာက ကျွန်မကို စာအခမဲ့ ပြပေးရင်း၊ ကျွန်မ၏ ဘဝရှေ့ရေးကို မြှင့်တင်ပေးမည့်သူဟု သူတို့က အထင်ကြီး လေးစားနေခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးသည် ကျောင်းဆရာနှင့် ကျောင်းသူဆိုသည့် ဘောင်ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပါ။ ညနေခင်းတိုင်း ဆရာ့အိမ်တွင် စာသွားသင်သည့် အချိန်များသည် ကျွန်မအတွက်တော့ ပျော်ရွှင်စရာ အကောင်းဆုံး အချိန်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆရာက ကျွန်မကို ကဗျာတွေ ဖတ်ပြတတ်သည်၊ အချစ်အကြောင်းတွေ ပြောပြတတ်သည်၊ နောက်ပြီး... ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို သူပိုင်ဆိုင်ကြောင်း နူးညံ့စွာ သတိပေးတတ်သည်။ ထိုနေ့ညက မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့ပြီး၊ ဆရာ့အိမ်၏ မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် ကျွန်မ၏ အနာဂတ်ကို ဆရာ့လက်ထဲ အပ်နှံခဲ့သည်။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ ထာဝရအတွက် ကတိသစ္စာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်၊ ဆရာ့အတွက်တော့ ဒါဟာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်မ မတွေးခဲ့မိဘူး။

အခန်း (နှစ်)

သုံးလခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် မြို့ကလေး၏ လေထုက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မနက်ခင်း လမ်းလျှောက်ရင်း ကြားရသော လူတို့၏ တီးတိုးစကားသံများက ကျွန်မ၏ ကျောပြင်ကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ “ဦးသန့်ဇင်နဲ့ ကျောင်းသူလေး မေ...” ဆိုသည့် စကားလုံးများက ရေဒီယိုလှိုင်းတစ်ခုလို မြို့အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဆရာ့ထံ ဖုန်းဆက်သော်လည်း ဆရာက ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ စိုးရိမ်စိတ်တို့သည် ဒီရေလို တိုးလာခဲ့သည်။ ကျောင်းသွားသည့်အခါတိုင်း သူငယ်ချင်းများ၏ ကြည့်နေကျ မဟုတ်သော အကြည့်များ၊ ဆရာမများ၏ ရှုံ့ချသော မျက်နှာပေးများကို ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ အပြစ်က ဘာလဲ။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ချစ်မိခြင်းက ယုတ်မာမှု ဖြစ်နေပြီလား။

ထိုနေ့ညနေတွင် ကျွန်မ ဆရာ့အိမ်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဆရာ့အိမ်ရှေ့တွင် လူအချို့ စုဝေးနေကြပြီး၊ ဆရာ့ကို ကျောင်းကော်မတီဝင်များက မေးခွန်းထုတ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်မကို မြင်သည်နှင့် ဆရာ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က နူးညံ့ခဲ့သော မျက်လုံးများတွင် ယခုတော့ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဆရာ... ဒါတွေက ဘာတွေလဲဟင်”

ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ဆရာက လူအများရှေ့တွင် ကျွန်မကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“နင် ဘာလာလုပ်တာလဲ။ နင် ငါ့ကို ဖျားယောင်းခဲ့တာ အားမရသေးဘူးလား။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ နင်ပဲလေ။ ငါက နင့်ကို စာသင်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို နင်က ငါ့အပေါ် မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ ကြံစည်ပြီး အခုလို ကောလာဟလတွေ ဖြန့်တာ မဟုတ်လား”

ကျွန်မ နားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်မကို ယုတ်မာစွာ စွပ်စွဲနေသူမှာ ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ရသော ဆရာပင် ဖြစ်နေသည်။ ဆရာ့စကားကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ အကြည့်များက ကျွန်မထံသို့ လှံများကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျွန်မ၏ အဖေသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ဆရာ့စကားကြောင့် ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်နှင့် အုပ်ကာ ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ ဆရာသည် မိမိ၏ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ဘဝကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

“ဆရာ... ဆရာ အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း မေးမိသည်။ သို့သော် ဆရာက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ပထမဆုံးသော အချစ်သည် ကျွန်မဘဝ၏ အဆိုးဝါးဆုံးသော ဒဏ်ရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဆရာ၏ ယုတ်မာမှုသည် ကျွန်မ၏ သိက္ခာကိုသာမက၊ ကျွန်မ၏ လူသားများအပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုကိုပါ သတ်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

အခန်း (သုံး)

ရက်သတ္တပတ်များစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း နာကျင်မှုများက လျော့ပါးမသွားခဲ့ပါ။ ကျွန်မ ကျောင်းမတက်နိုင်တော့ဘဲ အိမ်ထဲမှာပင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရသည်။ အဖေသည် ထိုနေ့မှစ၍ စကားမပြောတော့ဘဲ အရက်ကိုသာ ဖိသောက်နေခဲ့သည်။ အမေကတော့ တစ်နေ့လုံး ငိုယိုနေတတ်သည်။ မြို့ကလေးက လူတွေက ကျွန်မကို “ဆရာ့ကို ဖျားယောင်းတဲ့ ကောင်မလေး” ဟု တံဆိပ်ကပ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ ဆရာ့ဆီကို စာတွေ အကြိမ်ကြိမ် ရေးခဲ့သည်။ ကျွန်မကို ဘာကြောင့် ဒီလို လုပ်ရတာလဲဆိုတာ သိချင်ခဲ့သည်။ ဖုန်းဆက်သော်လည်း ဆရာက ကျွန်မကို Block လုပ်ထားခဲ့သည်။ “Seen” ဖြစ်သွားသော မက်ဆေ့ခ်ျလေးများက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဆားနှင့် ပက်သလို ခံစားရစေသည်။

တစ်ညတွင် ကျွန်မ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဆရာ့အိမ်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းရှင်းလေးပါ။ ဆရာ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး အမှန်တရားကို မေးမြန်းချင်ရုံသာ။ ဆရာ့အိမ်ပြတင်းပေါက်မှ မီးရောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်မ၏ ရင်ခုန်သံများက မြန်ဆန်လာသည်။ ကျွန်မ အိမ်နောက်ဖေးကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဆရာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသည်။ ထိုသူမှာ မြို့၏ ဩဇာအာဏာရှိသော လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျွန်မ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

“ဦးသန့်ဇင်... မင်း အခုလို လုပ်လိုက်တာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီကောင်မလေးကို အပြစ်ပုံချလိုက်တော့ ငါ့သမီးနဲ့ မင်းရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းလည်း ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်တော့မှာပဲ”

ထိုစကားသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ဆရာသည် ကျွန်မကို အသုံးချခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရာထူးတက်လမ်းနှင့် ချမ်းသာသော အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် ကျွန်မကို ခြေနင်းတုံးတစ်ခုလို အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မကို ချစ်သည်ဆိုသော စကားများ၊ ကျွန်မကို အကာအကွယ်ပေးမည်ဆိုသော ကတိများသည် သူ၏ ယုတ်မာသော အကြံအစည်များအတွက် အဖုံးအုပ်ရုံသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျွန်မ အမှောင်ထဲတွင် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်က ထွက်မလာတော့ပါ။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။ ကျွန်မ အားကိုးခဲ့သော၊ ကျွန်မ ကိုးကွယ်ခဲ့သော လူသားသည် မြေခွေးတစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ယုတ်မာသူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ပေးဆပ်မှု၊ ကျွန်မ၏ အချစ်တို့သည် သူ့အတွက်တော့ ရယ်စရာ ပြက်လုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ ထိုနေရာမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိဘဲ၊ မည်သည့်လူကို ယုံကြည်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ၊ ကျွန်မ၏ ဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်ရန်သာ စိတ်ကူးမိတော့သည်။

အခန်း (လေး)

သို့သော် ဘဝသည် ကျွန်မကို အဆုံးသတ်ခွင့် မပေးခဲ့ပါ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အမေက အချိန်မီ တွေ့ရှိခဲ့၍ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည်တော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မနှင့် ကျွန်မ မိသားစုသည် ထိုမြို့ကလေးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မတို့သည် နာမည်အသစ်၊ ဘဝအသစ်ဖြင့် တခြားမြို့တစ်မြို့တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း အတိတ်၏ အရိပ်မည်းများက ကျွန်မကို နေ့စဉ် ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။

ဆယ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...။

ကျွန်မသည် ယခုအခါ ရှေ့နေတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ ဘဝကို နာကျင်မှုများဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ရသည်။ တစ်နေ့တွင် ကျွန်မ၏ ရုံးခန်းသို့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီး၊ ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မျက်လုံးများတွင်တော့ အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေသည်။ ထိုသူမှာ ဦးသန့်ဇင် ဖြစ်နေမည်ဟု ကျွန်မ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ပါ။ သူသည် ကျွန်မကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း မှတ်မိသွားပုံရသည်။ သူ၏ လက်များ တုန်ရီနေခဲ့သည်။

“မေ... ဆရာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”

သူ့အသံက အရင်လို မနူးညံ့တော့ဘဲ ခြောက်ကပ်နေသည်။ သူသည် ကျွန်မရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ပြောပြချက်အရ ထိုစဉ်က သူသည် ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ မိသားစုတွင် ကြီးမားသော ကြွေးမြီပြဿနာများ ရှိနေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ မြို့မျက်နှာဖုံး လူကြီး၏ သမီးနှင့် လက်ထပ်မှသာ ထိုပြဿနာများ ပြေလည်မည် ဖြစ်သောကြောင့်၊ ကျွန်မကို အပြစ်ပုံချကာ လမ်းခွဲခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ထိုလက်ထပ်ပွဲသည်လည်း မပျော်ရွှင်ခဲ့ဘဲ၊ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက သူ့ကို အမြဲ နှိပ်စက်စော်ကားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ ကျွန်မကို တောင်းပန်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေနေခဲ့ရကြောင်း ငိုယိုကာ ပြောပြနေသည်။

သို့သော် ထိုစကားများက ကျွန်မအတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပါ။

“ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ 'အကြောင်းပြချက်' တွေက ကျွန်မရဲ့ ဆယ်ကျော်သက်ဘဝကို ပြန်ပေးနိုင်မလား။ ကျွန်မ အဖေ ရှက်လွန်းလို့ ရူးသွားခဲ့တာကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှိနေတဲ့ အမည်းစက်တွေကိုရော ဆေးကြောပေးနိုင်မလား”

ကျွန်မ၏ အသံသည် အေးစက်နေသည်။ ဆရာက ကျွန်မကို ကြည့်ကာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ၏ ယုတ်မာမှုသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်ဟု သူက ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် သူသည် လူသားတစ်ယောက်၏ ဘဝကို အရှင်လတ်လတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နောင်တသည် နောက်ကျလွန်းခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ခြင်း မရှိသလို၊ မုန်းတီးခြင်းလည်း မရှိတော့ပါ။ ကျွန်မအတွက်တော့ သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့သော လူစိမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

အခန်း (ငါး)

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မသည် ကျွန်မ၏ မြို့ဟောင်းလေးသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဆရာ ဦးသန့်ဇင်သည် ကျွန်မနှင့် တွေ့ပြီး မကြာမီမှာပင် မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ကြောင်း သတင်းကြားခဲ့ရသည်။ သူ ချန်ထားခဲ့သော စာတစ်စောင်ထဲတွင် ကျွန်မအပေါ် ထားရှိခဲ့သော သူ၏ အချစ်နှင့် ယုတ်မာမှုများအကြောင်း အသေးစိတ် ရေးသားထားခဲ့ပြီး၊ ထိုစာကြောင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ မြေခခဲ့ရသည်။

ကျွန်မသည် ကျွန်မတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော စာကြည့်တိုက်ဟောင်းလေးရှေ့တွင် ရပ်နေမိသည်။ ယခုတော့ ထိုအဆောက်အဦးမှာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီ။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ဆန်းကြယ်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြစ်မယူချင်တော့ပါ။ သို့သော် သူ့ကို ပြန်ချစ်ဖို့ဆိုသည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့သော ကိစ္စပါ။ ကျွန်မတို့ကြားက အချစ်သည် လှပစွာ စတင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယုတ်မာမှုများဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ထိုနေ့က ဆရာသည် သိက္ခာနှင့် အတ္တကို အချစ်ထက် ပိုတန်ဖိုးမထားခဲ့လျှင်၊ ယခုအချိန်တွင် ကျွန်မတို့သည် အေးချမ်းသော မိသားစုလေးတစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်ပါလိမ့်မည်။

သို့သော် “အကယ်၍” ဆိုသော စကားလုံးသည် နောင်တသမားများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင်တော့ ဆုံးရှုံးသွားသော အရာများသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ပါ။ အထူးသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိသော အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်မှ တဆင့် မှောင်မည်းနေသော စာကြည့်တိုက်ထဲကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဆယ်နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှင့် ခန့်ညားသော ဆရာတစ်ယောက် ကဗျာတွေ ဖတ်နေကြဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်မိသည်။ သို့သော် ထိုပုံရိပ်သည် မိုးရေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ နာကျင်မှုများမှ သင်ခန်းစာယူကာ ရှေ့ဆက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာ့ဆီက ရခဲ့သော သင်ခန်းစာသည် ခါးသီးလွန်းလှသော်လည်း၊ ထိုသင်ခန်းစာကြောင့်ပင် ကျွန်မသည် ယခုကဲ့သို့ ခိုင်မာသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝကို ယုတ်မာမှုများဖြင့် ဖျက်ဆီးခဲ့သူကို ကျွန်မ ကျေးဇူးမတင်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုနာကျင်မှုကို အရင်းပြု၍ ပိုမိုတောက်ပသော အနာဂတ်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ပါမည်။

အချစ်ဆိုသည်မှာ ပေးဆပ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုပေးဆပ်မှုသည် မှားယွင်းသော လူသားတစ်ဦးအတွက် ဖြစ်နေခဲ့လျှင် ထိုအချစ်သည် သင့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးမည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။

သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည် မမှားသော်လည်း၊ အတ္တနှင့် သိက္ခာကို အချစ်ထက် ပိုတန်ဖိုးထားသူနှင့် ဆုံတွေ့သောအခါ သင်၏ အချစ်သည် သင်၏ အဆိပ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။