နှင်းဆီနီဝိညာဥ်(စ-ဆုံး)

 နှင်းဆီနီဝိညာဥ်

ဂန့်ဂေါမြို့ကလေး၏ ဆောင်းညများမှာ မြူနှင်းတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတတ်သည်။ ပုံတောင်ပုံညာ တောင်တန်းကြီးများဆီမှ တိုက်ခတ်လာသော လေအေးများက အိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှန်များကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သည့်အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာကို စိုးရွံ့နေမိသလို ခံစားရသည်။ ဤအိမ်ကြီးသို့ ကျွန်မ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ပင် ပြည့်ခဲ့ပြီ။ သူနာပြုဆရာမတစ်ဦးအဖြစ် ရောက်လာခဲ့သော ကျွန်မကို အိမ်ရှင်မ မနန်းမေက ညီမအရင်းတစ်ဦးလို ချစ်ခင်ရှာသည်။ ကျွန်မကလည်း ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသော သူမကို စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပြုစုခဲ့သည်။ သူမက ရှမ်းသွေးစပ်သည့် အမျိုးသမီးဖြစ်သည့်အတိုင်း ဖြူဖျော့နေသည့်တိုင် လှပလွန်းသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သွေးကင်ဆာဟူသော ရောဂါဆိုးကြီးက သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ သွေးရောင်များကို ဝါးမြိုပစ်ခဲ့လေပြီ။

ကျွန်မ၏ နေ့ရက်များသည် ဆေးပုလင်းများ၊ ဂွမ်းစများနှင့် စန္ဒရားသံများကြားမှာသာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ မနန်းမေသည် ဂီတကို အလွန်မြတ်နိုးသည်။ ညစဉ်လိုလို သူမ တောင်းဆိုတတ်သည်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ "နွယ်... အမေရိကန်နှင်းဆီ သီချင်းလေးကို စန္ဒရားတီးပြပါလား" ဆိုသည့် စကားဖြစ်သည်။ ကျွန်မ စန္ဒရားခလုတ်များကို နှိပ်လိုက်တိုင်း သူမက ကုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ မှိန်းနေတတ်သည်။ သူမ၏ ကုတင်ဘေးမှာတော့ အမြဲတမ်း လတ်ဆတ်နေသော နှင်းဆီနီ အိုးတစ်အိုး ရှိနေတတ်သည်။ ထိုနှင်းဆီများသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း ဦးဝေအောင်က သူမအတွက် အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် ဝယ်ယူပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဦးဝေအောင်သည် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးခဏခဏ ထွက်ရသူ ဖြစ်သည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်သည့် ရက်များတွင် အိမ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတတ်သော်လည်း မနန်းမေ၏ ဖျော့တော့သော အပြုံးများကသာ အိမ်၏ အဓိက လေထုဖြစ်နေဆဲပင်။ ကျွန်မသည် ဦးဝေအောင်နှင့် ပတ်သက်လျှင် အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားစွာ နေခဲ့သည်။ သူကလည်း ကျွန်မကို "ဆရာမလေး" ဟု အမြဲခေါ်ကာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံတတ်သည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ မနန်းမေ အိပ်ပျော်နေစဉ် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲ၌ မတော်တဆ ဆုံမိသည့်အခါမျိုးတွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဖော်ပြမတတ်သာသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အထီးကျန်မှုများကို ကျွန်မ မြင်တွေ့ရတတ်သည်။

ကျွန်မသည် သူနာပြုတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နှစ်ရှည်လများ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် နေထိုင်လာရင်း မနန်းမေအပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်နှင့်အတူ ဦးဝေအောင်အပေါ်တွင်လည်း အားကိုးလိုစိတ် တစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကျွန်မ ငြင်း၍မရခဲ့။ ဂန့်ဂေါ၏ အေးစက်သော ညများတွင် စန္ဒရားသံများက ကျွန်မ၏ ရင်ခုန်သံကို ဖုံးကွယ်ထားပေးခဲ့သည်။ မနန်းမေကတော့ ကျွန်မကို လက်ကိုင်ပြီး "နွယ်... အမကတော့ သေရမယ့်သူပဲ။ ငါ့မောင် ဝေအောင်ကို နွယ်ပဲ ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ပေးပါနော်" ဟု ပြောတတ်သည်။ ထိုစကားများကို ကြားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲ၌ မီးစနှင့် ထိုးသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်ရည်ဝဲနေမိသည်။ ကျွန်မ မသိခဲ့သည်မှာ ထိုစကားများသည် ကျွန်မဘဝ ကျိုးပျက်ခြင်း၏ အစပျိုးသံများ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ပြဿနာများက မထင်မှတ်ဘဲ စတင်ခဲ့သည်။ မနန်းမေ၏ ကျန်းမာရေးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ တစ်ညတွင် ဦးဝေအောင် ခရီးမှ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်မှာ မနန်းမေက သတိလစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မမှာ အိမ်ဖော် ဒေါ်မင်းခနှင့်အတူ လောလောလောလော ပြုစုနေရစဉ် ဦးဝေအောင် 

ထိုညက မနန်းမေ သတိပြန်ရလာသော်လည်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲ၌ ကော်ဖီသောက်ရင်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် ရထားသံလမ်းပေါ်မှ ဖြတ်သွားသော ကုန်တင်ရထား၏ တဂျိန်းဂျိန်း အသံကိုပင် အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။ ဦးဝေအောင်က သက်ပြင်းချရင်း "ဆရာမလေး... ကျွန်တော် မနန်းကို အရမ်းသနားတာပဲ။ သူ ဒီလောက် ခံစားနေရတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်လည်း လူ့ဘဝကို စိတ်ကုန်လာပြီ" ဟု ဆိုသည်။ သူ၏ အသံများက တုန်ယင်နေသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမှန်း မသိခဲ့။ ကျွန်မ၏ လက်များက သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အလိုလို ရောက်သွားခဲ့သည်။

"စိတ်တင်းထားပါ ဦးဝေအောင်... ကျွန်မ ရှိပါတယ်" ဟု ကျွန်မ ပြောမိခဲ့သည်။ ထိုစကားမှာ ကျွန်မ၏ အသိစိတ်ထက် ခံစားချက်က ပိုနေခဲ့သည်။ ထိုညက စတင်၍ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။ မနန်းမေ အိပ်ပျော်နေသည့် အချိန်တိုင်း၊ မနန်းမေ၏ ရောဂါဝေဒနာများကို ပြုစုပေးနေရသည့် ကြားကပင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမှုများက ပို၍ ကြာမြင့်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အပြစ်မကင်းသည့် စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ဦးဝေအောင်၏ နွေးထွေးမှုများကို ငတ်မွတ်နေမိသည်။

မနန်းမေသည် သူမ၏ ရောဂါကြောင့် အာရုံများ ဝေဝါးနေသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တတ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျွန်မ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနေသလိုမျိုးပင်။ တစ်ခါတွင် သူမက ကျွန်မကို သူမ၏ လက်ထဲမှ နှင်းဆီနီတစ်ပွင့်ကို ပေးရင်း "နွယ်... နှင်းဆီက လှပေမယ့် ဆူးရှိတယ်နော်။ သတိထားကိုင်ပါ" ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမ၏ စကားက ကျွန်မကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝ၊ ကျွန်မ၏ သိက္ခာ၊ ကျွန်မ၏ သူနာပြု သစ္စာတရားများက စတင်၍ အက်ကြောင်း ထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မနန်းမေကို ပြုစုရသည့် လက်များက တုန်ယင်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျွန်မအတွက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်မ၏ ဘဝမှာ 

တစ်ရက်တွင် မနန်းမေ၏ ရောဂါက ပြင်းထန်စွာ ထဖောက်လာသည်။ သူမ၏ သွေးပေါင်ချိန်များ ကျဆင်းသွားပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ ကျွန်မ ဆေးရုံသို့ တင်ရန် ပြောသော်လည်း ဦးဝေအောင်က "သူ ဆေးရုံမှာ မသေချင်ဘူး နွယ်... ဒီအိမ်မှာပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း နေပါစေ" ဟု တားမြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို သံသယဝင်မိသည်။ ဦးဝေအောင်က မနန်းမေကို တကယ်ပဲ ချစ်နေသေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမ မြန်မြန်သေသွားမှာကို စောင့်နေတာလား။ ကျွန်မ၏ အတွေးများက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သို့သော် ကျွန်မသည်လည်း ထိုသစ္စာဖောက်မှု၏ အစိတ်

ကျွန်မ၏ မိဘများက ကျွန်မကို ဂုဏ်ယူနေကြသည်။ သူနာပြုဆရာမလေးအဖြစ် အလုပ်အကိုင် အဆင်ပြေနေသည်ဟု ထင်နေကြသည်။ သူတို့ ပို့ပေးလိုက်သည့် စာများကို ဖတ်တိုင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျရသည်။ "ငါ့သမီးလေးက စိတ်ထားကောင်းတော့ လူနာတွေက ချစ်ကြမှာပဲ" ဆိုသည့် အမေ့၏ စကားများက ကျွန်မကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသလိုပင်။ ကျွန်မသည် လူနာကို သစ္စာဖောက်သူ၊ ကျေးဇူးရှင်ကို စော်ကားသူ ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ပြင်ပတွင် တင့်တယ်နေသော်လည်း အတွင်းထဲတွင်မူ အပုပ်နံ့များ လှိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မနန်းမေကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ စကားနည်းလာသည်။ သူမသည် စန္ဒရားသံကိုပင် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က တောင်တန်းကြီးများကိုသာ ငေးကြည့်နေတတ်သည်။ တစ်ခါက ကျွန်မ သူမ၏ လက်သည်းများကို ညှပ်ပေးနေစဉ် သူမက "နွယ်... အမေရိကန်နှင်းဆီတွေက ညှိုးသွားရင် အရောင်က ပိုပြီး နက်သွားတတ်တယ်နော်။ သေခါနီး ဝိညာဉ်တွေလိုပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် ကျွန်မ ကျောချမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အိမ်ကြီးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးလာသည်။ ညဘက်များတွင် ကျွန်မ မတီးဘဲနှင့် စန္ဒရားသံ သဲ့သဲ့ကို ကြားရတတ်သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝကျိုးပျက်မှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် အချိန်သိပ်မလိုတော့ပေ။

ထိုညသည် ဂန့်ဂေါမြို့တစ်မြို့လုံး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးသံများက အိမ်ကြီးကို တုန်ခါစေသည်။ မနန်းမေ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ဝေဝါးနေပြီး အသက်ကို လုရှူနေရသည်။ ဦးဝေအောင်ကတော့ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက ကျွန်မဆီသို့ ခဏခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲ၌ အပူလုံးကြီး တစ်ခု ခံနေသည်။

"နွယ်... စန္ဒရားလေး... တီးပေးပါ" ဟု မနန်းမေက အားယူကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ နောက်ဆုံး တောင်းဆိုမှု ဖြစ်မည်ကို ကျွန်မ သိလိုက်သည်။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲရှိ စန္ဒရားဆီသို့ သွားကာ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် "အမေရိကန်နှင်းဆီ" သီချင်းကို စတင် တီးခတ်လိုက်သည်။ တေးသံများက မိုးသံများကြားထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ ကျွန်မ တီးနေရင်း ငိုနေမိသည်။ ကျွန်မ၏ အမှားများ၊ ကျွန်မ၏ သစ္စာဖောက်မှုများအတွက် နောင်တရနေမိသည်။

ထိုစဉ် စန္ဒရားသံ ရုတ်တရက် ရပ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ လက်များ ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

၎င်းမှာ မနန်းမေ၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း စာအုပ်ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ထိုစာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်၏ အကြောင်းစုံကို ရေးထားသည်။ သူမ သိနေခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှန်သမျှကို သူမ အစကတည်းက သိနေခဲ့သည်။ "နွယ်နဲ့ ဝေအောင်ကို ငါမြင်နေရတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါမတားဘူး။ ငါသေသွားတဲ့အခါ ဝေအောင်မှာ အထီးကျန်မှာကို ငါမလိုလားဘူး။ ဒါပေမယ့် နွယ်... နင့်ကို ငါကျိန်စာတိုက်ခဲ့မယ်။ နင် ဝေအောင်ကို ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် နင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က အမြဲရှိနေလိမ့်မယ်။ နင်တို့ အချစ်က နောင်တတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေစေရမယ်" ဟု ရေးထားသော စာသားများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကျွန်မတို့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်မဟုတ်၊ ကျွန်မတို့ကို ထာဝရ နောင်တမီးတောက်ထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မနန်းမေ ဆုံးသွားပြီးနောက် သုံးလခန့် ကြာခဲ့ပြီ။ အိမ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ ကျွန်မနှင့် ဦးဝေအောင်သည် တစ်အိမ်တည်းမှာ ရှိနေသော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စကားမပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ မမြင်ရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေခဲ့ပြီ။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ယခင်ကလို အချစ်များ မပါတော့ဘဲ ရွံရှာမှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။ ကျွန်မလည်း သူ့ကို ကြည့်သည့်အခါတိုင်း မနန်းမေ၏ ဖျော့တော့သော မျက်နှာကိုသာ မြင်နေမိသည်။

ဂန့်ဂေါ၏ ညများမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ အေးစက်လာသည်။ ကျွန်မ ညတိုင်းလိုလို အိပ်မက်ဆိုးများ မက်တတ်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မနန်းမေက နှင်းဆီနီများဖြင့် ကျွန်မကို ပတ်ချည်ထားတတ်သည်။ ကျွန်မ စန္ဒရားခုံရှေ့ကို မသွားရဲတော့ပေ။ သို့သော် ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တိုင်း စန္ဒရားသံမှာ အလိုလို ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ ဦးဝေအောင်ကလည်း တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် အရက်ကိုသာ ဖိသောက်လာပြီး ကျွန်မကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားလာတတ်သည်။ "နင့်ကြောင့်... နင့်ကြောင့် မနန်း သေသွားရတာ။ နင်က ငါ့ကို ဖျားယောင်းခဲ့တာ" ဟု သူက အော်ဟစ်ဆဲဆိုတတ်သည်။

ကျွန်မ၏ အလုပ်အကိုင်လည်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ မြို့ထဲရှိ လူများက ကျွန်မနှင့် ဦးဝေအောင်၏ အကြောင်းကို ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောကြသည်။ "လူနာရှင်ကို ဖြားယောင်းတဲ့ သူနာပြုမ" ဟု အမည်တပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ မိဘများကလည်း ထိုသတင်းကို ကြားပြီး ကျွန်မကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကျွန်မမှာ အားကိုးရာမဲ့ ဘဝကျိုးပျက်သွားခဲ့ရပြီ။ ကျွန်မ ရယူချင်ခဲ့သော အချစ်သည် ကျွန်မကို ပြန်လည် ဝါးမြိုပစ်ခဲ့လေပြီ။

တစ်ညတွင် ကျွန်မ အထုတ်များကို ပြင်လိုက်သည်။ ဤအိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ခြံတံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ လေထဲတွင် လွင့်ပါလာသော နှင်းဆီနီနံ့ကို ရလိုက်သည်။ ထိုအနံ့က ကျွန်မကို ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်အောင် လုပ်ထားသလိုပင်။ ကျွန်မ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက်တွင် ဖြူလွလွ အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရိပ်က ကျွန်မကို ပြုံးပြနေသလိုပင်။ ကျွန်မ သိလိုက်ပါပြီ။ မနန်းမေ ပြောခဲ့သလိုပင် ကျွန်မသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်၊ သူမ၏ ကျိန်စာထဲမှ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ဂန့်ဂေါမြို့ကလေး၏ မြူနှင်းများကြားတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အချစ်ဟု အမည်တပ်ကာ ပြုလုပ်ခဲ့သော အမှားများက ကျွန်မကို လူသေတစ်ယောက်လို ရှင်သန်စေခဲ့ပြီ။ နှင်းဆီနီများက လှပသော်လည်း ထိုလှပမှုနောက်ကွယ်မှ ဆူးများက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲသွားခဲ့လေပြီ။

သင်ခန်းစာ- သစ္စာမဲ့သော အချစ်ဖြင့် တည်ဆောက်သည့် အိမ်မက်သည် နောင်တဟူသော အုတ်မြစ်ပေါ်တွင်သာ လဲပြိုကျတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။