အပျက်မအဖြစ်တွေ့ရတဲ့ သမီး
အပျက်မအဖြစ်တွေ့ရတဲ့ သမီး
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ကျွန်တော့်အိမ်ရှေ့က ဧည့်ခန်း ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ လိပ်ခဲတည်းခဲ စီးကျနေကြတယ်။
သီရိက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီး၊ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မီးအိမ်လေးပါ။ သူမ အသက် ပြည့်လို့ ရန်ကုန်ကို အလုပ်သွားလုပ်မယ်ဆိုတုန်းက ကျွန်တော် အတော်လေး စိတ်ပူခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေ၊ သူမရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ခွင့်ပြုခဲ့မိတယ်။ "အဖေ... သမီး ပြန်လာရင် အဖေ့ကို အကောင်းဆုံး ပြုစုမှာပါ၊ သမီးကို ယုံကြည်ပေးပါ" တဲ့။ အဲဒီစကားလေးက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ သူမ ရန်ကုန်ကို ရောက်သွားပြီး ပထမပိုင်းမှာတော့ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ဆက်တယ်၊ ပိုက်ဆံတွေ ပို့တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက ကျဲလာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အယုံလွယ်တာပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် သမီးအပေါ်မှာ ထားတဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ မေတ္တာက ကျွန်တော့်မျက်စိကို ကွယ်စေခဲ့တာလား။ သီရိဆီက ဖုန်းဝင်လာတိုင်း သူမရဲ့ အသံတွေက တစ်မျိုးဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိခဲ့သင့်တယ်။ တစ်ခါတလေ ငိုသံပါနေတာမျိုး၊ တစ်ခါတလေ ဘေးကနေ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ ငေါက်ငမ်းသံ ခပ်အုပ်အုပ် ကြားနေရတာမျိုး။ ဒါပေမယ့် သမီးက "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အဖေ၊ အလုပ်ကိစ္စကြောင့်ပါ" လို့ ပြောလိုက်တိုင်း ကျွန်တော်က အသာတကြည်ပဲ ယုံကြည်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်တော့်သမီးကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုတာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့ဘူး။ နှလုံးသားက ပေးတဲ့ သတိပေးခေါင်းလောင်းသံတွေကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့မိတာ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ သီရိဆီက သတင်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီး ထူးဆန်းလာတယ်။ သူမ ပြောနေကျ စကားတွေက တိုတောင်းလာတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ရှောင်လွှဲလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းခေါ်ရင် "အခု အလုပ်ရှုပ်နေလို့ နောက်မှ ပြန်ခေါ်မယ်" လို့ ပြောပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ ပျောက်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်တော် ပို့လိုက်တဲ့ စာတိုလေးတွေကို သူမ ဖတ်တယ် ( ဖြစ်တယ်) ဒါပေမယ့် စာပြန်မလာဘူး။ အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ရင်ထဲမှာ ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ဘူး။ သမီး တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ကျွန်တော့် အလိုလို သိနေခဲ့ပေမယ့် အဝေးကနေ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
တစ်ရက်မှာတော့ သူမဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် သီရိ မဟုတ်ဘူး။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ။ "ဦးလေး... ခင်ဗျားသမီး ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိတယ်။ ပိုက်ဆံ လိုချင်ရင် သူခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ရမယ်လို့ ပြောထားတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီလူက "ကောင်းခန့်" တဲ့။ သီရိရဲ့ ချစ်သူဆိုသူပေါ့။ နောက်ပိုင်းမှ သိရတာက သီရိဟာ အဲဒီလူရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရတာ။ ကောင်းခန့်ဆိုတဲ့ လူက သီရိကို အချစ်နဲ့ မျှားပြီး၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာ။ သူမကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီး ရသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို သူက လောင်းကစားလုပ်ဖို့ ယူတယ်။ သီရိက သူ့ကို အတင်းအကြပ် ချစ်နေရသလိုမျိုး၊ သူ မရှိရင် မဖြစ်တော့သလိုမျိုး မှိုင်းမိနေခဲ့တာ။
သီရိဟာ ကောင်းခန့်ရဲ့ လက်ထဲမှာ အရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူ စိတ်ဆိုးရင် သူမကို ရိုက်နှက်တယ်၊ ပြီးရင် ပြန်ချော့တယ်။ သီရိက အဲဒီ "အဆိပ်အတောက်" ဖြစ်နေတဲ့ ပတ်သက်မှုကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာလို့ ထင်မှတ်ခဲ့ပုံရတယ်။ "သမီး... ပြန်လာခဲ့ပါ" လို့ ကျွန်တော် ဖုန်းထဲကနေ တောင်းပန်ခဲ့ပေမယ့် သမီးက "သမီး ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူး အဖေ... သမီးမှာ တာဝန်ရှိတယ်" လို့ပဲ တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ သူမ ပြောတဲ့ တာဝန်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်သမီးလေးဟာ အဲဒီလူရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ပျောက်ဆုံးနေပြီဆိုတာကိုပဲ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်။ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဖုန်းမကိုင်တာတွေ၊ စာပြန်မလာတာတွေက ကျွန်တော့်ကို သေလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အထိ သီရိဆီက ဘာသတင်းမှ မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်ကို လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သမီး နောက်ဆုံးနေခဲ့တဲ့ လိပ်စာကို လိုက်ရှာတော့ အဲဒီနေရာမှာ သူမ မရှိတော့ဘူး။ မြို့ကြီးပြကြီးရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကြားမှာ ကျွန်တော် လမ်းပျောက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သိတဲ့ သီရိဆိုတာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးနဲ့ ကျောင်းတက်နေတဲ့ ကောင်မလေးပါ။ အခုတော့ သူမ ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေမလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေပဲ ဝင်နေမိတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် လမ်းဘေးက မီးရောင်စုံတွေအောက်မှာ သမီးကို လိုက်ရှာမိတယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်ကြပေမယ့် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းနံပါတ် အစိမ်းတစ်ခုကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ "ခင်ဗျားသမီးကို တွေ့ချင်ရင် ဒီနေရာကို လာခဲ့" ဆိုတဲ့ လိပ်စာတစ်ခု။ အဲဒီနေရာက ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အမှောင်ထု အလွှမ်းမိုးဆုံး ရပ်ကွက်တစ်ခုက "နှင်းဆီဖြူ" ဆိုတဲ့ နဲ့ အနှိပ်ခန်း တစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ ခိုင်တိုင်အောင် မနည်း ထိန်းထားရတယ်။ သမီး... သမီး အဲဒီလို နေရာမျိုးမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာတော့ သီရိက အဲဒီမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ကြမ်း လုပ်နေရတာလို့ပဲ တွေးနေမိသေးတယ်။ သမီးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မစော်ကားချင်ခဲ့ဘူး။
အဲဒီနေရာကို ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို လူမိုက်ပုံစံ လူနှစ်ယောက်က အတွင်းထဲ ခေါ်သွားတယ်။ ဆေးလိပ်နံ့တွေ၊ အရက်နံ့တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့
"အဖေ... ဘာလို့ လာတာလဲ၊ ပြန်သွားပါ... သမီးကို ကြည့်မနေနဲ့ ပြန်သွားပါတော့" လို့ သူမက ငိုယိုပြီး အော်ပြောတယ်။ ကျွန်တော်က သူမကို ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကောင်းခန့်က ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ "ဦးလေး... ခင်ဗျားသမီးက သူ့သဘောနဲ့သူ လုပ်နေတာ။ ကျုပ်ဆီမှာ သူ အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်" တဲ့။ အဲဒီမှာပဲ တကယ့် အမှန်တရားကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ ကောင်းခန့်ဟာ သီရိကို ချစ်လို့ ထိန်းချုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ သီရိရဲ့ အားနည်းချက်ကို အသုံးချပြီး သူမကို ဒီလုပ်ငန်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာ။ သီရိက သူ့ကို အရူးအမူး ချစ်ခဲ့မိလို့၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးတီး ဗီဒီယိုတွေကို သူက ဖြန့်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ထားလို့ ဒီဘဝကို ရောက်ခဲ့ရတာ။
ဒါပေမယ့် အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံး ကတော့ သီရိဟာ ဒီအလုပ်ကို လုပ်နေတာ ကောင်းခန့်ကို ကြောက်လို့ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကောင်းခန့်ရဲ့ လောင်းကစားအကြွေးတွေကြောင့် အသတ်ခံရတော့မယ့် အခြေအနေကနေ ကယ်ဖို့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ရောင်းစားနေတာ ဖြစ်နေတယ်။ "အဖေ... သူ သေသွားမှာ စိုးလို့ သမီး လုပ်ပေးနေတာ၊ သူက သမီးရဲ့ အသက်ပဲ" လို့ သူမ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ဖြစ်နေတဲ့ ချစ်ခြင်းတရားတစ်ခုအတွက် သမီးဟာ သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူမရဲ့ ဘဝ၊ သူမရဲ့ အနာဂတ် အားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေဟာ သူမအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေခဲ့ပုံရတယ်။
ကျွန်တော် သီရိကို အတင်းဆွဲခေါ်ခဲ့ပေမယ့် သူမက လိုက်မလာခဲ့ဘူး။ "အဖေ... သမီး ညစ်ပတ်သွားပြီ။ အဖေ့ရဲ့ အိမ်ကို သမီး ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူး။ သမီးရဲ့ ပုံရိပ်က အဖေ့ကို အရှက်ရစေလိမ့်မယ်" တဲ့။ သူမဟာ ကောင်းခန့်ရဲ့ ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး ငိုနေတုန်းပဲ။ ကောင်းခန့်ကတော့ သူမကို ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး "သွားစမ်းပါ... အဖေခေါ်ရင် လိုက်သွားလိုက်ပေါ့" လို့ ပြောပြီး ခြေထောက်နဲ့ ကန်ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သွေးမျက်ရည် ကျခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် သမီးကို ကယ်ချင်ပေမယ့် သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က အဲဒီလူရဲ့ အဆိပ်တွေကြားမှာ သေဆုံးနေပြီ။
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ရတယ်။ အိမ်မှာတော့ သီရိ ငယ်ငယ်က ဝတ်ခဲ့တဲ့ အင်္ကျီလေးတွေ၊ သူမ ရခဲ့တဲ့ ဆုတံဆိပ်လေးတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် သီရိကတော့ မရှိတော့ဘူး။ သူမဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့သူ တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ပြတင်းပေါက်ကနေ လမ်းကို ကြည့်နေမိတယ်။ သမီး ပြန်လာနိုးနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်မှာလည်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သမီးကို စည်းကမ်းတွေနဲ့ပဲ အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး၊ သူမရဲ့ ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေကို နားလည်ပေးဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလွန်အမင်း တင်းကျပ်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ စည်းဝိုင်းကပဲ သမီးကို အမှားလုပ်မိတဲ့အခါ အိမ်ပြန်လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တာလား။
နောင်တဆိုတာ နောက်မှရတာ မှန်ပေမယ့် ဒီနောင်တကတော့ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်လို့ ကုန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သမီးဟာ အပျက်မတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမဟာ မှားယွင်းတဲ့ ချစ်ခြင်းတရားရဲ့ သားကောင်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အထီးကျန်ခြင်းတွေကြားမှာ သမီးရဲ့ ငယ်ဘဝ ပုံရိပ်တွေကိုပဲ ဖက်တွယ်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒီပုံပြင်ရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ဘယ်သူမှ မနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကောင်းခန့်လည်း ထောင်ကျသွားတယ်လို့ ကြားရပေမယ့် သီရိကတော့ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်နေမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့် ရင်ခွင်ဟောင်းလေးကတော့ အမြဲတမ်း ပွင့်နေပေမယ့် ပျံသန်းသွားတဲ့ ငှက်ငယ်လေးကတော့ ပြန်လာဖို့ လမ်းပျောက်နေခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ — "ချစ်ခြင်းတရားဆိုတာ ချုပ်ကိုင်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ သိက္ခာဆိုတာလည်း အမှားလုပ်မိတဲ့အခါ အိမ်ပြန်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ တံတိုင်းတစ်ခု မဖြစ်သင့်ပါဘူး။ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို အချစ်လို့ ထင်မှတ်မိခြင်းက ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာကျစေနိုင်ပါတယ်။"