လက်မထပ်ရသေးခင်ရတဲ့ဗိုက်

 အမုန်းဖြင့်ထွင်းထုအပ်သော ပန်းပုရုပ်တု

ပြင်ပမှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာသွန်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက် မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ မိုးစက်တွေက ပြိုင်ပွဲဝင်သလို တစ်စက်ပြီးတစ်စက် လိမ့်ဆင်းနေကြသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာတော့ ထိုမိုးစက်များထက် ပိုမိုအေးစက်နေသော အသိတစ်ခုက နေရာယူထား၏။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားသော စစ်ဆေးတံလေးပေါ်က နီရဲရဲ မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။ ထိုမျဉ်းနှစ်ကြောင်းသည် ကျွန်မ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်သော အစွမ်းသတ္တိရှိမှန်း ကျွန်မ သိသည်။ 

"နှင်း... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ၊ ကိုယ်ခေါ်နေတာ ကြားလား"

ဖုန်းထဲက ထွက်ပေါ်လာသော မင်းခန့်၏ အသံက နွေးထွေးမြဲ။ ကျွန်မ၏ ချစ်သူ၊ ကျွန်မ၏ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ။ သူနှင့် ကျွန်မ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိခဲ့ဖူးဟု ကျွန်မ ထင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့၏ အချစ်က ရိုးသားခဲ့သလောက်၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်ခဲ့မိသော ထိုညတစ်ည၏ ရလဒ်ကတော့ ယခု ကျွန်မလက်ထဲမှာ။ 

"အင်း... ကြားတယ် ကိုမင်း၊ ဒီနေ့ မိုးရွာလို့ စိတ်လေနေတာပါ"

ကျွန်မ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြောလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်က ကိုမင်းကို လွန်ကဲစွာ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အားကိုးခြင်းပင်။ သူ့ကို မရှိဘဲ ကျွန်မ မနေနိုင်။ သို့သော် ယခုအချိန်မှာတော့ ထိုယုံကြည်မှုတွေက ကျွန်မကို ပြန်လည် ခြိမ်းခြောက်နေသလို ခံစားရသည်။ ကိုမင်းက ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ ပေါက်ဖွားလာသူ ဖြစ်သော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ဂျပန်နိုင်ငံသို့ အလုပ်သင်သွားရန် လူရွေးချယ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့မိသားစု၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်၊ သူ့ဘဝ၏ လှေကားထစ်ဖြစ်သည်။ 

"နှင်း... ကိုယ် သတင်းကောင်းတစ်ခု ပါးချင်လို့၊ ကိုယ်တို့ အားလုံး အောင်မြင်ပြီ။ နောက်အပတ်ဆို ဗီဇာထွက်ပြီတဲ့။ ကိုယ် ဂျပန်သွားရတော့မယ်။ ဟိုမှာ သုံးနှစ်လောက် ကြိုးစားပြီးရင် ပြန်လာပြီး နှင်းကို လာတောင်းတော့မယ်နော်။ ကိုယ့်ကို စောင့်နိုင်မလား"

သူ့အသံမှာ ဝမ်းသာအားရမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်မ၏ လည်ချောင်းထဲမှာတော့ ခါးသက်သော အရသာတစ်ခုက စို့တက်လာ၏။ "ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးရှိနေပြီ" ဆိုသော စကားလုံးကို ကျွန်မ လျှာဖျားအထိ တွန်းတင်လိုက်သော်လည်း၊ ဂျပန်သွားရတော့မည့် သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ထိုစကားလုံးတွေက ကျောက်ခဲတစ်လုံးလို ပြန်လည် နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။ 

ကျွန်မတို့၏ အချစ်သည် လှပသော ပန်းအိုင်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုအိုင်လေးသည် ကျွန်မကို ဝါးမြိုမည့် ရွှံ့နွံအိုင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်သည်။ သူ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးမည့်သူ မဖြစ်ချင်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ဘဝ၊ ကျွန်မ၏ သိက္ခာ၊ ကျွန်မ မိဘတွေ၏ မျက်နှာကိုကော ဘယ်လိုလုပ်ရမည်နည်း။ 

ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ကိုယ်ဝန်က တဖြည်းဖြည်း ရင့်မာလာသလို ခံစားရသည်။ မနက်ခင်းတိုင်း ခံစားရသော ပျို့အန်ခြင်းဝေဒနာထက်၊ ရင်ထဲက စိုးရိမ်စိတ်က ပိုမို နှိပ်စက်သည်။ ကိုမင်းနှင့် တွေ့တိုင်း ကျွန်မ မလန်းမဆန်း ဖြစ်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလာသည်။ 

"နှင်း... နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"

သူက ကျွန်မ၏ လက်ကလေးကို အုပ်ကိုင်ပြီး မေးသည်။ ကျွန်မ သူ့မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့် မကြည့်ရဲ။ ထိုမျက်လုံးတွေထဲမှာ သူ့မိသားစုအတွက် တောက်ပနေသော မျှော်လင့်ချက်တွေကို ကျွန်မ မြင်နေရသည်။ သူ့အမေက ကျောက်ကပ်မကောင်းသူ၊ ညီမလေးက ကျောင်းတက်နေတုန်း။ သူသာ ဂျပန်မသွားရလျှင် သူတို့မိသားစု ဘဝပျက်မည်မှာ သေချာသည်။ 

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ကိုမင်း၊ ညက အိပ်ရေးပျက်လို့ပါ"

ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျွန်မ အမေဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ရောက်နေသည်။ "သမီး... ဒီအပတ် အိမ်ပြန်လာဦးမလား၊ အဖေက သမီးကြိုက်တဲ့ ငါးသလောက်ပေါင်း ထားခိုင်းတယ်" တဲ့။ ထိုစာကို မြင်ရုံနှင့် ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ဝေ့တက်လာသည်။ အစဉ်အလာကြီးမားပြီး သိက္ခာကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားသော ကျွန်မ၏ မိဘများ။ လက်မထပ်ရသေးခင် ဗိုက်ကြီးနေသော သမီးတစ်ယောက်ကို သူတို့ ဘယ်လိုလက်ခံနိုင်ပါ့မည်နည်း။ 

ထိုညက ကိုမင်းဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး အားလုံးကို ဖွင့်ပြောဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို သူ ချက်ချင်းပင် လက်ခံခဲ့သည်။ 

"ကိုမင်း... နှင်း ပြောစရာ ရှိတယ်"

"အင်း ပြောလေ နှင်း၊ ကိုယ်လည်း ပြောစရာ ရှိတယ်၊ အမေ ဒီနေ့ ဆေးရုံတက်ရတယ် နှင်းရာ။ ကိုယ်သွားမယ့် အလုပ်အတွက် အာမခံကြေးသွင်းဖို့ကလည်း လိုနေပြီ။ နှင်းဆီကနေ ကိုယ် အကူအညီ တောင်းရမှာ အားနာပေမယ့်..."

သူ့အသံက တုန်ရီနေသည်။ သူက ကျွန်မထက် ပိုပြီး အကြပ်အတည်း တွေ့နေရသည်။ ကျွန်မ ပြောမည့် စကားလုံးတွေက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့် မွှန်းသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ သူက တာဝန်ယူတတ်သူဖြစ်သဖြင့် ကျွန်မကို ပစ်ထားမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ သူသာ ကျွန်မကို တာဝန်ယူလိုက်လျှင် သူ့ဘဝ၊ သူ့မိသားစုဘဝ အားလုံး ပြာကျသွားလိမ့်မည်။ 

"ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး ကိုမင်း၊ အမေနေကောင်းအောင် ဂရုစိုက်ပါ၊ နှင်းလည်း နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့၊ နောက်မှ ဆက်လိုက်မယ်"

ကျွန်မ ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။ "" ဖြစ်သွားသော မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ အဖြေမပေးနိုင်သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက ကျွန်မတို့ကြားမှာ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ရှောင်နေမိသည်။ သူကတော့ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ဖုန်းတွေ အဆက်မပြတ် ဆက်နေခဲ့သည်။ 

တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျွန်မ၏ အခြေအနေက ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့။ အစားအသောက် ပျက်လာခြင်း၊ လူက ပိန်ချောင်လာခြင်းတို့ကြောင့် သူငယ်ချင်းအချို့က သံသယဝင်လာကြသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်က နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီ။ 

ကျွန်မ ကိုမင်းနှင့် လူချင်းတွေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤပြဿနာကို တစ်နည်းနည်းနှင့် အဆုံးသတ်ရမည်။ သူနှင့်တွေ့သောနေ့က နေက ပူပြင်းလွန်းသည်။ ကျွန်မတို့ ပုံမှန်တွေ့နေကျ ပန်းခြံလေးထဲမှာ သူက စောင့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာကလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ပြည့်နေသည်။ 

"နှင်း... ကိုယ် ဘာမှားခဲ့လို့လဲ၊ ဘာလို့ ဖုန်းတွေ မကိုင်တာလဲ၊ ကိုယ့်ကို စိတ်နာနေတာလား"

သူက ကျွန်မ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး တုန်တုန်ရီရီ မေးရှာသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားရသည်။ သူ့ကို ဖက်ပြီး "ကျွန်မမှာ ကိုမင်းရဲ့ ကလေး ရှိနေပြီ" လို့ အော်ဟစ် ငိုချလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ထွက်နေသော ဂျပန်စာအုပ်လေးနှင့် သူ့မျက်နှာပေါ်က မျှော်လင့်ချက်တွေကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ခိုင်မာသွားသည်။ 

"ကိုမင်း... ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်"

ထိုစကားက ကျွန်မ၏ ပါးစပ်ဖျားက ထွက်လာသည်ဟုပင် ကျွန်မ မယုံနိုင်။ ကိုမင်းက ဆွံ့အသွားသည်။ 

"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ နှင်း၊ ကိုယ် နားမလည်ဘူး"

"ကျွန်မ တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာ ကြာပြီ။ သူက ကိုမင်းထက် အများကြီး ပိုပြည့်စုံတယ်။ ကိုမင်းလို ဆင်းရဲတဲ့သူ၊ မိသားစုဝန်ပိနေတဲ့သူနောက်ကို ကျွန်မ လိုက်မလာနိုင်ဘူး။ အခုလည်း ကျွန်မမှာ သူ့ရဲ့..."

ကျွန်မ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ကလေးရှိနေပြီ" ဟု လိမ်ပြောလိုက်ရသော ခါးသီးမှုက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို 

"မင်း... မင်း တကယ် ပြောနေတာလား နှင်း။ ကိုယ့်ကို ဒီလောက်တောင် စော်ကားရသလား။ ကိုယ် မင်းအတွက် ဘာတွေ ကြိုးစားနေလဲ မင်းသိရဲ့သားနဲ့"

"သိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကြိုးစားမှုတွေက ကျွန်မအတွက် အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေရမှာပဲ။ သူကတော့ ကျွန်မကို အခုချက်ချင်း အရာအားလုံး ပေးနိုင်တယ်။ ကိုမင်း သွားပါတော့၊ ဂျပန်ပဲသွားသွား၊ ဘယ်ပဲသွားသွား ကျွန်မကို နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့"

ကျွန်မ သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ကနေ ခေါ်နေသော သူ့အသံကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့ရသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းက ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေသော်လည်း ကျွန်မ မရပ်တန့်ခဲ့။ ကျွန်မ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် သူ့မျက်ရည်တွေကို မြင်ပြီး ကျွန်မ ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်ပြီး သူကောင်းစားဖို့အတွက် ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ကိုမင်းနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ကျွန်မ ဘဝက ငရဲတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မိဘတွေဆီကို အမှန်အတိုင်း မပြောရဲသဖြင့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ အကူအညီနှင့် ဝေးလံသော မြို့လေးတစ်မြို့သို့ အလုပ်ကိစ္စ အကြောင်းပြပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ 

ထိုမြို့လေးမှာ ကျွန်မ ဗိုက်ကလေးနှင့် တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ မနက်ခင်းတွေမှာ ကလေးပစ္စည်းလေးတွေ ကြည့်ပြီး ငိုခဲ့ရသော ညပေါင်းများစွာ။ ကိုမင်းကတော့ ဂျပန်ကို ထွက်သွားပြီဟု ကြားရသည်။ သူ ကျွန်မကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းနေလိမ့်မလဲ။ "ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမ၊ ငွေမက်တဲ့ မိန်းမ" ဟု သူ သတ်မှတ်ထားမည်မှာ သေချာသည်။ သူ မုန်းလေလေ၊ သူ့ဘဝအတွက် ပိုကောင်းလေလေဟု ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့ရသည်။ 

သို့သော် ကံကြမ္မာက ရက်စက်လှသည်။ ကျွန်မ ကလေးမွေးခါနီးအချိန်မှာ ကိုမင်း၏ ညီမလေးဆီက ဖုန်းတစ်ကော် ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ ဖုန်းနံပါတ်ကို သူတို့ မသိဟု ထင်ထားသော်လည်း သူ ဘယ်လိုရလာသည် မသိ။ 

"မမနှင်း... အစ်ကိုကြီးက မမကို အရမ်းမုန်းနေတာ။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး ဂျပန်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း မတော်တဆဖြစ်လို့ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်။ သူက မေ့နေတဲ့ကြားက မမနာမည်ကိုပဲ ခေါ်နေတာ။ ပြီးတော့... သူ မသွားခင်က ကျွန်မကို စာတစ်စောင် ပေးခဲ့တယ်။ မမကို ပေးပေးပါဆိုပြီး"

ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး တစ်ခုခု ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားရသည်။ သူမ ပို့ပေးသော စာကို ဖတ်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ချေပြီ။ 

"နှင်း... နှင်း လိမ်နေတာ ကိုယ်သိတယ်။ နှင်းမှာ ကိုယ့်ကလေး ရှိနေတာကိုလည်း ကိုယ် သိနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ နှင်း ကိုယ့်ကို လမ်းခွဲစကား ပြောတဲ့နေ့က နှင်းမျက်လုံးထဲက နာကျင်မှုတွေကို ကိုယ် မြင်နေရတယ်။ ကိုယ် ဂျပန်သွားမှ နှင်းနဲ့ ကလေးအတွက် ငွေရှာပေးနိုင်မယ်ဆိုတာ သိလို့ နှင်းရဲ့ အမုန်းကို ကိုယ် ခါးစည်းခံခဲ့တာပါ။ ကိုယ် ဂျပန်ကို ရောက်ရင် အလုပ်နှစ်ဆလုပ်ပြီး နှင်းတို့ဆီကို ငွေတွေ ပို့ပေးမယ်လို့ ကြံစည်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကိုယ် မင်းတို့ဆီကို အားအင်တွေနဲ့ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်..."

ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျသွားသည်။ တွစ်စ် က ကျွန်မ မထင်မှတ်ထားသော နေရာက ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မက သူ့ကို စတေးခဲ့သည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း၊ သူကလည်း ကျွန်မ၏ အခြေအနေကို သိသိကြီးနှင့် သူ၏ သိက္ခာနှင့် အချစ်ကို စတေးပြီး ကျွန်မတို့အတွက် ငွေရှာပေးရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် အချင်းချင်း ကာကွယ်ချင်စိတ်ဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အနာကျင်ဆုံးသော လိမ်ညာမှုများဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ 

ငါးနှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

ကျွန်မသည် မြို့လေးတစ်မြို့၏ မူလတန်းကျောင်းလေးတစ်ခုမှာ ဆရာမအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေသည်။ ကျွန်မ၏ ဘေးမှာတော့ ငါးနှစ်အရွယ် သားလေးတစ်ယောက် ရှိသည်။ သားလေး၏ မျက်နှာက ကိုမင်းနှင့် ပုံတူပင်။ 

ကိုမင်းကတော့ ပြန်မလာနိုင်တော့ပါ။ ဂျပန်မှာဖြစ်ခဲ့သော မတော်တဆမှုက သူ့ကို ထာဝရ အိပ်မောကျစေခဲ့သည်။ သူ မသေဆုံးမီ ကျွန်မနှင့် ကလေးအတွက် အာမခံကြေးနှင့် သူ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေတွေကို သူ့ညီမလေးမှတစ်ဆင့် ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထိုငွေတွေက ကျွန်မနှင့် ကလေးကို ဘဝတစ်ခု ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲက အပေါက်ကြီးကိုတော့ မဖာထေးနိုင်ခဲ့ပါ။ 

ကျွန်မ ညတိုင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး စဉ်းစားမိသည်။ ကျွန်မတို့သာ အချင်းချင်း ပွင့်လင်းခဲ့ကြလျှင်၊ "လက်မထပ်ရသေးခင် ရတဲ့ဗိုက်" ဆိုသော အရှက်တရားထက် "ချစ်ခြင်းမေတ္တာ" ကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး အတူတူ ရုန်းကန်ခဲ့ကြလျှင် ယခုလို ဝေးကွာခြင်းမျိုး ကြုံရပါ့မလား။ 

ကျွန်မ၏ အမှားမှာ "တစ်ဖက်လူအတွက်" ဟု အကြောင်းပြပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ လိမ်ညာခဲ့ခြင်းပင်။ အချစ်မှာ စတေးခြင်းက လှပသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ လိမ်ညာမှုဖြင့် တည်ဆောက်သော စတေးခြင်းသည် နောင်တကိုသာ မွေးဖွားပေးတတ်သည်။ 

သားလေးက ကျွန်မလက်ကို ဆွဲပြီး "မေမေ... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး သားလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ 

"မငိုပါဘူး သားရဲ့... မေမေ သားရဲ့ ဖေဖေအကြောင်း စဉ်းစားနေတာ။ သားရဲ့ ဖေဖေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးနဲ့ အသတ္တိအရှိဆုံး လူသားတစ်ယောက်ပါ"

ကျွန်မတို့၏ ဇာတ်လမ်းက အောင်မြင်သော အဆုံးသတ် မဟုတ်ခဲ့ပါ။ နောင်တနှင့် နာကျင်မှုတွေကြားမှာ ရှင်သန်နေရသော ဘဝတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသင်ခန်းစာကိုတော့ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ 

သင်ခန်းစာ - "ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွင် အနစ်နာခံခြင်းသည် မြတ်သော်လည်း၊ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုမရှိသော စတေးခြင်းသည် တစ်ဖက်လူအတွက် နာကျင်စရာ အမွေတစ်ခုသာ ဖြစ်ကျန်ရစ်တတ်သည်။"