ပေးသူနှင့်ယူသူ မတည့်တော့တဲ့အခါ
ပေးသူနှင့်ယူသူ မတည့်တော့တဲ့အခါ
မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်မှာ အပြိုင်အဆိုင် စီးကျနေကြတယ်။ ရန်ကုန်ရဲ့ ညနေခင်းဟာ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်းနဲ့ အဖော်မဲ့လွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်မ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လင်းကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ လင်းကတော့ သူ့ရဲ့ ပန်းချီကားချပ်ထဲမှာ အာရုံနစ်ဝင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခုနစ်နှစ်တာ သံယောဇဉ်ဟာ ဒီတိုက်ခန်းလေးထဲမှာပဲ အမြစ်တွယ်ခဲ့တာ။ လင်းဟာ အနုပညာကို မြတ်နိုးတဲ့၊ အောင်မြင်မှုကို ဆာလောင်နေတဲ့ ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေအတွက် လှေကားထစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေးခဲ့တဲ့ ဘဏ်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပေါ့။
"လင်း... ခဏနားပါဦးလား။ လက်ဖက်ရည် အေးကုန်ပြီ" လို့ ကျွန်မ ခပ်တိုးတိုး ပြောမိတယ်။
လင်းက စုတ်တံကို မချဘဲ "နေပါဦး သွင်ရယ်၊ ဒီအရောင်လေး ရအောင် စပ်နေတာမို့လို့။ မင်းကလည်း အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်ဖို့ပဲ သိတယ်" လို့ စိတ်မရှည်သလို ပြန်ပြောတယ်။
အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အပ်နဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြစ်မတင်ရက်ပါဘူး။ လင်းရဲ့ ဘဝမှာ အောင်မြင်မှုရဖို့ ကျွန်မ ကိုယ့်အိပ်မက်တွေကို စတေးခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ လစာထဲက အများစုဟာ သူ့ရဲ့ ဆေးရောင်စုံတွေ၊ ကင်းဗတ်စတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ပြပွဲတွေအတွက်ပဲ သုံးစွဲခဲ့တာပါ။ ကျွန်မအတွက် အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံဝယ်ဖို့ ဝေခွဲနေရချိန်မှာ လင်းအတွက် ဈေးကြီးတဲ့ စုတ်တံတွေကိုတော့ မတွန့်မတို ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ ပေးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ ပျော်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မပေးတဲ့ အရာတွေကနေ လင်း အောင်မြင်လာတာကို မြင်ချင်တာက ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒပေါ့။
လင်းက ကျွန်မကို ပြန်ကြည့်ပြီး "သွင်... ဒီလ ပြပွဲအတွက် ငွေထပ်လိုဦးမယ်ထင်တယ်။ မင်း စုထားတာလေးတွေ ရှိသေးတယ်မလား" လို့ မေးတယ်။
ကျွန်မ ခဏတော့ ငြိမ်သွားမိတယ်။ အဲဒီငွေက ကျွန်မ အမေ နေမကောင်းဖြစ်ရင် သုံးဖို့ ဖယ်ထားတာလေ။ ဒါပေမဲ့ လင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲက မျှော်လင့်ချက်တွေကို မြင်တော့ ကျွန်မ ခေါင်းညိတ်မိပြန်တယ်။ "ရှိပါတယ် လင်း၊ သွင် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားကို ပြောလိုက်မိတာဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ပေးသူနဲ့ ယူသူဆိုတဲ့ စည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မက အဆုံးမရှိ ပေးဆပ်သူ၊ သူကတော့ အားမနာတမ်း ယူငင်သူ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ အနာဂတ်မရှိတဲ့ လမ်းတစ်ခုပေါ်မှာ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ကြပါတယ်။
အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ လင်းဟာ အောင်မြင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေ ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းရလာပြီး အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ နေရာတစ်ခု ရလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက လင်း အောင်မြင်လာလေလေ၊ ကျွန်မနဲ့ သူနဲ့ ဝေးကွာလာလေလေပဲ။ အရင်ကလို အလုပ်ကအပြန် ကျွန်မကို ကြိုတာမျိုး၊ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောတာမျိုးတွေ မရှိတော့ဘူး။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ အလုပ်က စောစောပြန်လာတော့ လင်းကို ဖုန်းဆက်ကြည့်တယ်။ "" ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ပူပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ဆက်ပေမဲ့ သူ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ညဉ့်နက်မှ သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ အရက်နံ့တွေနဲ့။
"ဘယ်သွားနေတာလဲ လင်း။ သွင် ဘယ်လောက် စိတ်ပူနေလဲ သိရဲ့လား" လို့ ကျွန်မ မေးတော့ သူက ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ကြည့်တယ်။
"သွင်... မင်းက အရမ်း စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ငါက အခု အရင်လို လမ်းဘေးပန်းချီဆရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့မှာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးတွေ ရှိတယ်၊ ပါတီတွေ ရှိတယ်။ မင်းက အိမ်ထဲမှာပဲ အိုစာနေတဲ့ မိန်းမကြီးလို ဖြစ်နေပြီ" တဲ့။
အဲဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မကို အစိမ်းလိုက် ခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။ "သွင်က အိုစာနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လင်း အောင်မြင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ရုန်းကန်ပေးခဲ့လို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာလား" လို့ ကျွန်မ ပြန်မေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ လင်းဟာ အိမ်ကို ပြန်မလာတာတွေ များလာတယ်။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ တွေကို "" လုပ်ပြီး ပြန်စာမပို့တာဟာ ပုံမှန်လို ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ဖုန်းခေါ်ရင် "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ဖုန်းချသွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ ငွေကြေးတွေ၊ အချိန်တွေအားလုံးဟာ အခုတော့ အရာမထင်တော့သလိုပဲ။ လင်းက ကျွန်မကို "အသုံးမဝင်တော့တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု" လို သဘောထားလာတာကို ခံစားရတာဟာ သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာထက် ပိုနာကျင်ရပါတယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာတာပဲ။ လင်းက ကျွန်မရဲ့ ကတ်ကို ယူထားပြီး သူ့ရဲ့ အသုံးစရိတ်တွေအတွက် တောက်လျှောက် သုံးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ ပေးသူဆိုတာ ယူသူထက် ပိုမြတ်တယ်လို့ ယူဆခဲ့လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ "ယူသူ" က ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ ဝေးစွ၊ အထင်တောင် မကြီးတော့တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မတို့ကြားက အက်ကြောင်းဟာ ပြင်မရအောင် ကြီးမားလာခဲ့ပါပြီ။
အချစ်ဆိုတာ နှစ်ယောက်အတူတူ တည်ဆောက်ရတဲ့ အရာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရုန်းကန်နေရတာပါ။ လင်းရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောထားတဲ့ စာတွေကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့နေ့က ကမ္ဘာပျက်သွားသလိုပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးက လင်းရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ဝယ်ယူတဲ့ သူဌေးသမီးတစ်ယောက်တဲ့။
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်နေရင်း လင်းကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်မ ဖုန်းကို ပြလိုက်တယ်။
"ဒါ ဘာလဲ လင်း။ ရှင် ကျွန်မကို ဒီလိုပဲ ပြန်ပေးဆပ်တာလား"
လင်းက ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာပျက်မသွားဘူး။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်ရင်း "သွင်... မင်းနဲ့ ငါနဲ့က အဆင့်အတန်း မတူတော့ဘူး။ သူက ငါ့အနုပညာကို နားလည်တယ်၊ ငါ့ကို အထက်တန်းလွှာထဲ ပို့ပေးနိုင်တယ်။ မင်းကတော့ ငါ့ကို ငွေနည်းနည်း ပေးနိုင်ရုံကလွဲရင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး" တဲ့။
"ငွေနည်းနည်း ဟုတ်လား။ လင်းရဲ့ ပညာသင်စရိတ်၊ လင်းရဲ့ အဖေ ဆေးရုံတက်စရိတ်၊ လင်းရဲ့ ပြပွဲစရိတ်တွေအားလုံးက သွင် မစားမသောက်ဘဲ စုထားတဲ့ ငွေတွေလေ။ အခုတော့ ငွေနည်းနည်းပဲ ဖြစ်သွားပြီလား" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ပြောမိတယ်။
လင်းက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။ "အဲဒါကြောင့် မင်းကို ငါ မုန်းတာ။ မင်း ပေးခဲ့တာတွေကို အမြဲတမ်း ပြန်ပြောနေတာ။ ပေးခဲ့ရင်လည်း ပြီးသွားပြီပေါ့။ အခု ငါ့ဆီက ဘာပြန်လိုချင်နေတာလဲ။ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်လိုချင်တာလား"
ကျွန်မ စကားတစ်လုံးမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ လင်းဟာ ဒီလိုလူစားမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒီညကစပြီး လင်းဟာ အိမ်ကို လုံးဝ ပြန်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးဟာ သဲထဲရေသွန်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ငိုယိုရင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ရင်း အချိန်တွေကို ကုန်လွန်စေခဲ့တယ်။
"ပေးသူနဲ့ ယူသူ မတည့်တော့တဲ့အခါ" ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ပေးသူက အတိုင်းအဆမရှိ ပေးတဲ့အခါ ယူသူက တန်ဖိုးမထားတတ်တော့ဘဲ အခွင့်အရေးတစ်ခုလိုပဲ မြင်တော့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အမှားကတော့ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ သွားအပ်ခဲ့တာပဲ။
လင်း ပျောက်သွားတာ သုံးလလောက် ရှိပြီ။ အဲဒီအတောအတွင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေ အကုန်လုံးကို လင်း ထုတ်သွားခဲ့တာကို သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းထားသမျှ သိန်းရာချီတဲ့ ငွေတွေ တစ်ပြားမှ မကျန်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားရတယ်။ လင်းကို ရှာဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ထားသလို၊ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ကျွန်မကို မသိသလို လုပ်နေကြတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်တဲ့ ဘဏ်ကို ရဲအရာရှိအချို့ ရောက်လာတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို စစ်ဆေးမေးမြန်းစရာ ရှိတယ်ဆိုပြီး ခေါ်သွားကြတယ်။ အကြောင်းရင်းကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ကနေ ငွေအမြောက်အမြားကို တရားမဝင် လွှဲပြောင်းမှုတွေ ရှိနေလို့တဲ့။ ကျွန်မ မင်သက်သွားမိတယ်။ ကျွန်မ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကတ်နဲ့ က လင်းဆီမှာ ရှိနေတာလေ။
ကျွန်မ အချုပ်ခန်းထဲမှာ တစ်ညလုံး ငိုနေခဲ့တယ်။ လင်းက ကျွန်မကို ဒီလောက်ထိ ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ နောက်နေ့မှာတော့ ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ကျွန်မကို အာမခံနဲ့ ထုတ်ပေးတယ်။ အဲဒီရှေ့နေက လင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း ရဲမင်း ဖြစ်နေတာကို တွေ့တော့ ကျွန်မ အံ့သြသွားတယ်။
"ရဲမင်း... လင်း ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို လုပ်ရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ မေးတော့ ရဲမင်းက မျက်နှာမကောင်းဘူး။
"သွင်... နင် အမှန်တရားကို သိဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ လင်းက နင့်ကို သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ နင့်ကို ကာကွယ်ခဲ့တာ"
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိတယ်။ ရဲမင်းက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကျွန်မကို ကမ်းပေးတယ်။ အထဲမှာ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေနဲ့ လင်း ရေးထားတဲ့ ပေးစာတစ်စောင် ပါလာတယ်။
"သွင်... လင်းမှာ ဦးနှောက်အကျိတ် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ။ သူ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကုလို့မရတော့တဲ့ အဆင့် ရောက်နေပြီ။ သူ သေသွားရင် နင့်မှာ ဘာမှ ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ နင့်အဖေ အတိတ်က လုပ်ခဲ့တဲ့ ကြွေးမြီကိစ္စတွေ၊ လောင်းကစားကြွေးတွေကြောင့် နင့်ကို လူမိုက်တွေ လိုက်ရှာနေတာကို လင်း သိသွားတယ်။ အဲဒီလူတွေက နင့်ကို ဒုက္ခပေးတော့မှာမို့လို့ လင်းက နင့်အကောင့်ထဲက ငွေတွေကို ယူပြီး အဲဒီကြွေးတွေကို အကုန်ဆပ်ပေးခဲ့တာ။ နင့်ကို သူ မုန်းသွားအောင်၊ နင် သူ့ကို မေ့သွားအောင် သူ မင်းသမီးလေး တစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ သူက နင့်ကို ပေးဆပ်သူအဖြစ်ပဲ ရှိစေချင်ခဲ့တာ၊ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လင်းဟာ ကျွန်မဆီက ယူနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မအတွက် နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ ပေးဆပ်သွားခဲ့တာ။ သူ ယူသွားတယ်ဆိုတဲ့ ငွေတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ကို ဝယ်ယူဖို့အတွက် သုံးစွဲခဲ့တာပဲ။
ကျွန်မ လင်းရှိရာ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပေမဲ့ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ အဖြူရောင် ပိတ်စလွှမ်းထားတဲ့ လူနာတင်ကုတင်ပေါ်မှာ လင်းက အေးအေးလူလူ အိပ်မောကျနေပြီ။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ စုတ်တံကို ကိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ လက်တွေ မဟုတ်တော့ဘဲ ဖြူဖျော့ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေတယ်။
ကျွန်မ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အားရပါးရ ငိုချလိုက်တယ်။ "ဘာလို့လဲ လင်းရယ်... ဘာလို့ သွင်ကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ။ သွင်က ရှင်ပေးတာတွေကိုပဲ ယူချင်ခဲ့တာပါ။ ရှင်က ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ပေးဆပ်သွားရတာလဲ"
လင်းရဲ့ အလောင်းဘေးမှာ သူ နောက်ဆုံး ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေတယ်။ အဲဒီပန်းချီကားက ကျွန်မရဲ့ ပုံတူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးခြားတာက ကျွန်မရဲ့ နောက်ကျောမှာ ကောင်းကင်တမန်တောင်ပံတွေ ပါနေပြီး ကျွန်မက လင်းကို အလင်းရောင်တွေ ပေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ပုံရဲ့ အောက်မှာ စာတစ်ကြောင်း ရေးထားတယ်။
"သွင်က ပေးသူ၊ ငါက ယူသူ။ ဒါပေမဲ့ ပေးသူမှာလည်း ပေးဆပ်ခွင့် ရှိသလို၊ ယူသူမှာလည်း ပြန်ပေးဆပ်ခွင့် ရှိရမယ်။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ပေးဆပ်မှုကတော့ နင့်ရဲ့ လွတ်လပ်မှုပဲ ဖြစ်ပါစေ" တဲ့။
အခုတော့ ကျွန်မ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ လင်းပေးခဲ့တဲ့ ငွေကြေးတွေ၊ လွတ်လပ်မှုတွေနဲ့ ကျွန်မ ဘဝကို ပြန်စနေရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ လင်းနဲ့အတူ ပါသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ "ပေးသူနဲ့ ယူသူ မတည့်တော့တဲ့အခါ" ဆိုတာဟာ အမုန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကာကွယ်ချင်တဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ အချစ်ကြောင့် ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။
ပေးသူက ပေးလွန်းလို့ နာကျင်ရသလို၊ ယူသူကလည်း ယူရုံပဲ ယူနိုင်လို့ အားငယ်ခဲ့ရတာတွေကို ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးရုံသက်သက်လည်း မဟုတ်သလို၊ ယူရုံသက်သက်လည်း မဟုတ်ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုကို တစ်ယောက်က သိမှတ်ပြီး အတူတူ မျှဝေခံစားတာမျိုးမှသာ ခိုင်မြဲနိုင်တာပါ။
ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးစက်တွေကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချမိတယ်။ လင်း မရှိတော့တဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ကျွန်မဟာ အခုတော့ "ယူသူ" တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူ ပေးခဲ့တဲ့ အသက်၊ သူ ပေးခဲ့တဲ့ အနာဂတ်တွေကို ကျွန်မ တန်ဖိုးထားပြီး ရှင်သန်ရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပေးဆပ်မှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့ လင်းကတော့ ရှိမနေတော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ။ ။ အချစ်တစ်ခုမှာ တစ်ဖက်သတ် ပေးဆပ်ခြင်းက အဖြေမဟုတ်သလို၊ တစ်ဖက်သတ် ယူငင်ခြင်းကလည်း ရေရှည်မခံပါဘူး။ ပေးသူနဲ့ ယူသူကြားမှာ "နားလည်မှု" ဆိုတဲ့ တံတား မရှိတော့တဲ့အခါ ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ကြပါစေ၊ အဆုံးသတ်မှာတော့ နောင်တတွေနဲ့ပဲ ခွဲခွာကြရစမြဲပါ။ စောစီးစွာ ဖွင့်ဟပြောဆိုခြင်းဟာ နောက်ကျမှရတဲ့ နောင်တထက် အမြဲတမ်း သာလွန်ပါတယ်။