ဘဝအတွက် အဆုံးအဖြတ်

 ဘဝအတွက် အဆုံးအဖြတ်

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်၏ ရွှေရောင်သန်းနေသော နေခြည်နုနုတို့သည် ကျောင်းရုံးခန်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းကျရောက်နေသည်။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချမှတ်ထားပြီးပြီ။ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်တော့မည်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိနေသည်။ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကရုဏာတို့ကို အတိုင်းသား မြင်နေရသော်လည်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားကတော့ ခေါင်းမာလွန်းနေခဲ့သည်။

“ကိုလေးခန့် … ခင်ဗျားမှာ အညွန့်တလူလူနဲ့ သိလား။ ခင်ဗျား မကြာခင် ဘီအီးဒီသင်တန်း သွားတက်ရတော့မယ်။ ခင်ဗျားက စာလည်းတော်တယ်။ အမ်အီးဒီအထိ ရည်မှန်းထားတယ်ဆို။ ပြီးတော့ ရန်ကုန်မှာ အခြားသင်တန်းတွေလည်း တက်ချင်သေးတယ်ပြောတယ်။ ကွန်ပျူတာကိုလည်း လေ့လာချင်တယ်။ အခြေအနေပေးရင် နိုင်ငံခြားကို သွားချင်တယ်လို့လည်း ပြောသေးတယ်နော်”

ဆရာကြီး၏ စကားများက မှန်ပါသည်။ ကျွန်တော့်တွင် အိပ်မက်များစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ တက္ကသိုလ်တက်စဉ်ကတည်းက ထူးချွန်သော ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ပညာရေးလောကတွင် ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရန် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားခဲ့သူပါ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော်က ဒီရွာလေးသို့ တာဝန်ကျလာချိန်တွင် မကြင်စန်းကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ လင်သေဆုံးပြီး ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ရုန်းကန်နေရသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်က ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝမ်းနည်းနေသော မျက်ဝန်းများ၊ ဖိနပ်မပါဘဲ ဖုန်တောထဲတွင် ပြေးလွှားနေသော ကလေးနှစ်ယောက်၏ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို နာကျင်စေခဲ့သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်ဆရာ … ကျွန်တော့် ရည်မှန်းချက်တွေကို ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြင်စန်းတို့ သားအမိကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အင်အားမရှိဘူးဆရာ။ သူတို့ကို ကယ်တင်ချင်တာက ကျွန်တော့်အတွက် အရေးကြီးဆုံး တာဝန်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ”

ကျွန်တော် ပြောလိုက်သော စကားက ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင်။ ဆရာကြီးက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။

“ကိုလေးခန့် … ခင်ဗျား မကြင်စန်းကို ချစ်လို့ ယူမှာလား … ကယ်တင်ချင်လို့ ယူမှာလား”

ထိုမေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ခဏတာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားစေသည်။ ချစ်တာလား၊ သနားတာလား။ ကျွန်တော် သိသည်မှာ တစ်ခုတည်း။ သူမသည် အားကိုးရာမဲ့နေပြီး ကျွန်တော်ကသာ သူမကို ကူညီနိုင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။

“သူ့ကို သနားလို့ပါဆရာ” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

“သနားတာနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုတာ မတူဘူးဗျ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ နှစ်ယောက်ပေါင်းမှ တစ်ခုဖြစ်တာ။ ခင်ဗျားက သူ့ကို ဆွဲတင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ခင်ဗျားပါ နွံထဲ နစ်သွားနိုင်တယ်”

ဆရာကြီး၏ သတိပေးချက်ကို ကျွန်တော် နားမဝင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ပညာတတ်တစ်ယောက်ပဲ၊ ကျွန်တော့်မှာ အနာဂတ်ရှိတယ်၊ ကျွန်တော် ဒီမိသားစုကို ကောင်းကောင်း ထိန်းကျောင်းနိုင်မှာပါဟု အတွေးထဲတွင် အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားမိသည်။ ထိုညနေက ကျွန်တော် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်စပြုနေပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ရှေ့ခရီးသည်လည်း ထိုကဲ့သို့ မှောင်မိုက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထိုစဉ်က ကျွန်တော် အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။

မကြင်စန်းနှင့် ကျွန်တော် လက်ထပ်ပြီးနောက် ပထမခြောက်လခန့်သည် ထင်ထားသလောက် မဆိုးလှပါ။ ကျွန်တော့်၏ လစာလေးဖြင့် မကြင်စန်း၏ ဈေးဆိုင်လေးကို အရင်းအနှီး ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း ကျောင်းကောင်းကောင်း ထားပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရေရှည်တွင် အိမ်ထောင့်တာဝန်ဟူသည် ကျွန်တော် ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သိလာရသည်။

ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်၏ လစာသည် လူပျိုဘဝတုန်းက ပိုလျှံသော်လည်း၊ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ဇနီးသည်ကို ထောက်ပံ့ရန်မှာ မလောက်မင ဖြစ်လာသည်။ မကြင်စန်းသည် ကျွန်တော် ထင်သကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပါ။ သူမ၏ ဘဝကြမ်းတမ်းခဲ့မှုကြောင့်လားမသိ၊ စကားပြောလျှင် အသံမာမာ၊ ဆတ်ဆတ်ထိမခံတတ်သော စရိုက်များ ရှိလာသည်။

“ကိုလေးခန့် … ရှင့်စာအုပ်တွေပဲ ဖတ်မနေနဲ့ဦး။ ဟိုမှာ ကလေးတွေ ဝတ်ဖို့ အင်္ကျီအသစ်က လိုနေပြီ။ ရှင့်ဆရာကြီးဆီက လစာကြိုထုတ်လို့ မရဘူးလား”

တစ်ညတွင် စာကြည့်စားပွဲမှာ ထိုင်နေသော ကျွန်တော့်ကို မကြင်စန်းက လာပြောသည်။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာ တက်ချင်နေသည့် ကွန်ပျူတာသင်တန်းအတွက် ငွေစုနေသည်မှာ သုံးလရှိပြီ။ ထိုငွေလေးကို မကြင်စန်းက မြင်နေသည်။

“ကြင်စန်းရာ … ဒါက ငါ့ပညာရေးအတွက် စုထားတာလေ။ ကလေးတွေအတွက် ငါ လစာထဲက ခွဲထုတ်ပေးပါ့မယ်”

“ရှင့်ပညာရေးက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ အခုလည်း ဆရာပဲ၊ နောက်လည်း ဆရာပဲဟာကို။ ကျမတို့ သားအမိအတွက်တော့ ဒီငွေက အရေးကြီးတယ်”

ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် တစ်ချက် အောင့်သွားသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်၏ အိပ်မက်များကို နားမလည်ခဲ့ပါ။ သူမအတွက် ကျွန်တော်သည် ‘ကယ်တင်ရှင်’ တစ်ယောက်ထက် ‘ဝင်ငွေရှာပေးသူ’ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် စုထားသော ငွေလေးကို မကြင်စန်းအား ပေးလိုက်ရသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်တော့်၏ အနာဂတ်စီမံကိန်းများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လက်လွှတ်ခဲ့ရသည်။

ဘီအီးဒီသင်တန်း သွားတက်ရမည့် အချိန် ရောက်လာသော်လည်း ကျွန်တော် မသွားနိုင်ခဲ့ပါ။ မကြင်စန်းက သူမ တစ်ယောက်တည်း ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ဈေးဆိုင်ကို မနိုင်နင်းနိုင်ဟု အကြောင်းပြကာ ကျွန်တော့်ကို တားဆီးခဲ့သည်။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရုံးခန်းထဲခေါ်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်သည်။

“ကိုလေးခန့် … ခင်ဗျား အခွင့်အရေးကို ခင်ဗျား လက်လွှတ်လိုက်တာပဲ။ ဒီတစ်ခါ မတက်ဖြစ်ရင် နောက်နှစ်တွေမှာ ခင်ဗျား စာမလိုက်နိုင်တော့ဘူး”

ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်တွင် အိမ်ထောင့်တာဝန်ဟူသော သံခြေကျင်းကြီး ခတ်ထားသလို ခံစားနေရသည်။ ကျွန်တော်သည် ကယ်တင်ရှင် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မကြင်စန်း၏ အလိုကျ ရှင်သန်နေရသော အရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာသည်။ ညဘက်များတွင် စာအုပ်များကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးမိသည်။ ‘သနားလို့’ ဆိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသည် ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျွန်တော့်ဘဝသည် ဆိုးရွားသည်ထက် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ မကြင်စန်းနှင့် ကျွန်တော့်ကြားတွင် နားလည်မှုဟူသည် လုံးဝ မရှိတော့ပါ။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း သံသယဝင်တတ်ပြီး၊ ကျွန်တော် စာအုပ်ဖတ်နေလျှင်ပင် ‘ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူး’ ဟု ဆိုကာ ရန်ရှာတတ်သည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ မကြင်စန်း၏ အတိတ်မှ အရိပ်မည်းများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။ သူမ၏ လင်ဟောင်းဘက်မှ ဆွေမျိုးများက ကလေးနှစ်ယောက်ကို အကြောင်းပြကာ မကြာခဏ ငွေလာတောင်းတတ်ကြသည်။ မကြင်စန်းကလည်း သူတို့ကို ငွေပေးနေသည်ကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။

“ကြင်စန်း … ဒီငွေတွေက ငါတို့ အိမ်လစာပေးဖို့ စုထားတာလေ။ ဘာလို့ သူတို့ကို ပေးလိုက်ရတာလဲ”

“သူတို့က ကလေးတွေရဲ့ ဘကြီးတွေပဲ ကိုလေးခန့်။ ရှင့်မှာက သွေးသားမှ မတော်တာ။ ရှင်က ကျမတို့ကို တကယ်ချစ်တာမှ မဟုတ်တာ”

ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားရသည်။ ကျွန်တော်သည် သူမတို့အတွက် ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျွန်တော်သည် အမြဲတမ်း ‘သူစိမ်း’ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်၏ စေတနာကို သူမက ‘အထင်သေးမှု’ တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ကျောင်းတွင်လည်း ကျွန်တော့်အလုပ်တွင် အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပါ။ အိမ်က ပြဿနာများကြောင့် စိတ်တိုလွယ်လာပြီး၊ ကျောင်းသားများကို အော်ဟစ်မိလာသည်။ တစ်ချိန်က စမတ်ကျပြီး လူချစ်လူခင်ပေါသော ဆရာကိုလေးခန့်သည် ယခုအခါတွင်တော့ မျက်နှာညှိုးငယ်ပြီး အိုစာနေသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော် ဖုန်းထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော့်၏ တက္ကသိုလ်သူငယ်ချင်းများ နိုင်ငံခြားပညာသင်ဆုရရှိသွားကြောင်း သတင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူတို့၏ ပုံများကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် မကြင်စန်းက 

“ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ။ ဟိုက ကျောင်းဆရာမမနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလား”

သူမက ကျွန်တော့်ကို စွပ်စွဲပြီး ဖုန်းကို နံရံတွင် ပေါက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ဖုန်းလေး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွဲအက်သွားသလို၊ ကျွန်တော့်၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း စိတ်ဝိညာဉ်သည်လည်း 

သို့သော် ဘဝ၏ အဆိုးဆုံးအချိန်သည် ရောက်မလာသေးပါ။ တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော် ကျောင်းမှ အိမ်သို့ ပြန်လာချိန်၌ အိမ်ရှေ့တွင် သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် မကြင်စန်းနှင့် အရင်းအနှီး စကားပြောနေသည်။ ကျွန်တော် ဝင်သွားချိန်တွင် မကြင်စန်း၏ မျက်နှာသည် ပျက်သွားသည်။

“ဒါ ဘယ်သူလဲ ကြင်စန်း”

မကြင်စန်းက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် “ဒါ … ဒါက အောင်ထွန်းလေ။ ကျမ လင်ဟောင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ” ဟု ပြောသည်။

သို့သော် ထိုနေ့ညတွင် ကျွန်တော် မမျှော်လင့်သော အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရသည်။ မကြင်စန်း၏ လင်ဟောင်းသည် တောထဲတွင် သစ်လုံးပိပြီး သေဆုံးသွားသည်ဆိုခြင်းမှာ လိမ်ညာမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် တကယ်တော့ လူသတ်မှုတစ်ခုဖြင့် ထောင်ထဲတွင် ငါးနှစ်ကျနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယခု ထောင်မှ ပြန်လွတ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ကယ်တင်ခဲ့သော ‘သနားစရာ မုဆိုးမလေး’ သည် တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားခဲ့ခြင်းပင်။ သူမသည် ထောင်ကျနေသော လင်အတွက် ထောက်ပံ့ရန်နှင့် သူမ၏ ဘဝကို ခေတ္တခဏ အနားယူရန် ကျွန်တော့်ကို ‘လှေကားထစ်’ တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရှင် သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ကျမ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောတော့မယ် ကိုလေးခန့်။ ကျမ သူ့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ ကလေးတွေကလည်း သူ့ကလေးတွေပဲ။ ရှင်ကတော့ ကျမတို့အတွက် ငွေရှာပေးတဲ့ စက်တစ်ခုထက် မပိုပါဘူး”

မကြင်စန်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားလုံးများသည် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသလိုပင်။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ၊ ကျွန်တော့်၏ အိပ်မက်များ၊ ကျွန်တော့်၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ အားလုံးသည် သူမအတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ခဲ့ပါ။

“ဒါဆို ငါက ဘာလဲ ကြင်စန်း … ငါ မင်းကို ဘဝနဲ့ရင်းပြီး ကယ်တင်ခဲ့တာလေ”

“ရှင်က ကယ်တင်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်က ရှင့်ရဲ့ မာနကို ဖြည့်ဆည်းချင်တာပါ။ ‘ငါက လူတော်ကြီး၊ ငါက ကယ်တင်ရှင်ကြီး’ ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ကျမကို အထင်သေးပြီး ယူခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခု ရှင် လိုချင်တဲ့ ကယ်တင်ရှင်ဘွဲ့ ရပြီမလား။ အခုတော့ ထွက်သွားပေးပါ”

ထိုညက ကျွန်တော် အဝတ်အစား တစ်ထည်၊ နှစ်ထည်ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့သည်။ မကြင်စန်း၏ လင်ဟောင်းက အိမ်ထဲတွင် ဝင်ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့သော အိမ်၊ ကျွန်တော် ဝယ်ပေးထားသော ပရိဘောဂများကြားတွင် သူတို့ မိသားစု ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘဝကျိုးပျက်သွားသော လူပိုတစ်ယောက်အဖြစ် လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ ကျွန်တော် ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သွားမိသည်။ ကျွန်တော့်ပုံစံသည် လမ်းဘေးလူတစ်ယောက်နှင့် မခြားတော့ပါ။ ဆရာကြီးသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်မြင်ချင်း ဘာမှ မမေးဘဲ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးပြီးနောက်မှ သက်ပြင်းချကာ စကားပြောသည်။

“ကိုလေးခန့် … ခင်ဗျား အားလုံး သိလိုက်ရပြီပေါ့”

ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များက ထိန်းမရဘဲ ကျလာသည်။

“ကျွန်တော် မှားခဲ့တယ်ဆရာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ‘သနားခြင်း’ က ကျွန်တော့်ကို ကန်းစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူတစ်ပါးကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကိုယ်တိုင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ”

“ခင်ဗျားမှာ ဘာကျန်သေးလဲ”

“ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး ဆရာ။ အလုပ်ကလည်း ပျက်ပြီ။ သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး။ အိမ်မက်တွေလည်း ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝက အဖတ်ဆယ်လို့ မရတော့ဘူး ဆရာ”

ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို လာကိုင်သည်။

“ဘဝဆိုတာ အဆုံးအဖြတ်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ကိုလေးခန့်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ စေတနာဆိုတာလည်း အသိဉာဏ်နဲ့ မယှဉ်ရင် ဘေးဒုက္ခဖြစ်တတ်တယ်။ ခင်ဗျားက သူ့ကို ကယ်တင်ချင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်က ကယ်တင်ခြင်းခံရဖို့ လိုနေတာကို မမြင်ခဲ့ဘူး”

ကျွန်တော် ကျောင်းမှ ထွက်စာတင်လိုက်သည်။ ဒီရွာလေးတွင် ကျွန်တော် ဆက်နေရန် ခွန်အားမရှိတော့ပါ။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ကျွန်တော် ရည်မှန်းခဲ့သော ရန်ကုန်သည် မဟုတ်တော့ပါ။ ယခု ကျွန်တော် သွားရမည့် ရန်ကုန်သည် ဘဝကို သုညမှ ပြန်စရမည့်၊ အရှုံးသမားတစ်ယောက်၏ ခရီးပင် ဖြစ်သည်။

ဘူတာရုံတွင် ရထားကို စောင့်နေစဉ် ကျွန်တော် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ဆရာကြီးနှင့် စကားပြောခဲ့သည့် ညနေခင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထိုစဉ်ကသာ ဆရာကြီး၏ စကားကို နားထောင်ခဲ့လျှင်၊ ထိုစဉ်ကသာ ‘သနားခြင်း’ ထက် ‘အမှန်တရား’ ကို ရှေ့တန်းတင်ခဲ့လျှင်၊ ယနေ့ ကျွန်တော်သည် နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်နေသူ သို့မဟုတ် အောင်မြင်သော ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ရထားဥသြဆွဲသံက ကျွန်တော့်ကို သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။ ကျွန်တော် အတိတ်ကို ပြန်ပြင်၍ မရတော့ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အမှားဆုံးသော ‘အဆုံးအဖြတ်’ သည် ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာကြီးတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသင်ခန်းစာအတွက် ပေးလိုက်ရသော တန်ဖိုးကတော့ ကြီးမားလွန်းလှပါသည်။

သင်ခန်းစာ - စေတနာနှင့် သနားခြင်းသည် အသိဉာဏ်နှင့် မယှဉ်ပါက ကိုယ့်ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် နွံအိုင်တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သည်။