လင်မယားမဖြစ်ခင် ကျူးလွန်ကြသူများ
လင်မယားမဖြစ်ခင် ကျူးလွန်ကြသူများ
အပြင်ဘက်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညအမှောင်ထုထဲမှာ ကားဟောင်းလေးတစ်စီးထဲက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ သီချင်းသံတိုးတိုးဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို တစ်ချက်တစ်ချက် လာထိခတ်နေသလိုပဲ။ ဘေးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ မေ...။ မေ့ရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့သင်းသင်းလေးက ကားထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက လေးလံနေပေမဲ့ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုထဲမှာပဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုလားတောင့်တနေတဲ့ ဆန္ဒတွေက အပြည့်။ မေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးသော ချစ်သူ၊ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်ပြည့်တဲ့ညမှာ အရာအားလုံးက ထိန်းချုပ်လို့မရအောင် ဖြစ်သွားခဲ့တာ။
"ကို... ကျွန်မတို့ ဒီလိုလုပ်တာ မှားနေမလားဟင်"
မေ့ရဲ့ အသံလေးက တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အစုံမှာလည်း ဝေခွဲမရတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ လူကြီးချင်းလည်း စကားကမ်းလှမ်းထားပြီးသား၊ မကြာခင်မှာ လက်ထပ်ကြတော့မယ့်သူတွေပဲဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို အားပေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ ပါးပြင်လေးကို ဖွဖွလေးနမ်းလိုက်မိတယ်။
"မမှားပါဘူး မေရယ်... ကိုယ်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းချစ်ကြတာပဲလေ။ မကြာခင်မှာလည်း လက်ထပ်ကြတော့မှာ မဟုတ်လား"
အဲဒီညက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝမှာ အမှတ်တရအဖြစ်ဆုံးည ဖြစ်ခဲ့သလို၊ အမှားတစ်ခုကို စတင်ကျူးလွန်မိတဲ့ညလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ လင်မယားမဖြစ်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ဟာ နယ်ကျွံခဲ့ကြပြီ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ဖက်က ကြည်နူးနေသလို၊ တစ်ဖက်ကလည်း ဘာမှန်းမသိတဲ့ လေးလံမှုကို စတင်ခံစားလိုက်ရတယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာလည်း စိုးရိမ်ရိပ်တွေ ယှက်သန်းနေတာကို ကျွန်တော် တွေ့နေရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အချစ်ကို အရင်းပြုပြီး အနာဂတ်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ကြတာပါ။
အဲဒီနောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာသလိုလို ရှိပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း အပြစ်ရှိစိတ်တစ်ခုက အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ကပ်တွယ်လာတယ်။ ကျွန်တော် မအားလို့ ဖုန်းမကိုင်နိုင်တဲ့ အခါတိုင်း သူမဟာ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို ချစ်လွန်းလို့လို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့မိတာ။ အမှန်တော့ အဲဒီကတည်းက မေ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ဟာ အမှားတစ်ခုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားသလိုမျိုး၊ အချိန်မရွေး ပြိုကျပျက်စီးနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ ညတိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းပြောကြတယ်၊ အနာဂတ်အကြောင်းတွေ စီစဉ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေ့ရဲ့ အသံထဲမှာ နာကျင်မှု တစ်စွန်းတစ်စ ပါနေတာကို ကျွန်တော် ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။
သုံးလလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ မေဟာ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တာတွေ၊ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် ဖြစ်ပြီး ပြန်မဖြေတာတွေ များလာတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ပူပြီး မေ့ဆီ သွားတဲ့အခါတိုင်းလည်း သူမက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ။ မျက်လုံးချင်း ဆုံအောင် မကြည့်ဘူး။ အမြဲတမ်း ငိုထားပုံရတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ဖယ်နေတတ်တယ်။
"မေ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ ကိုယ့်ကို ပြောလေ။ ကိုယ်တို့ကြားမှာ ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလို့လဲ"
ကျွန်တော် စိတ်မရှည်စွာနဲ့ မေးမိတဲ့အခါ မေက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတတ်တယ်။
"ကို... ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရင် ကောင်းမလား"
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပဲ။ ဘာကြောင့်လဲ? ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ? ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးမှ၊ အရာအားလုံး ကျူးလွန်ခဲ့ပြီးမှ ဘာလို့ လမ်းခွဲစကား ပြောရတာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ အားမလိုအားမရဖြစ်မှုတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။
"မေ... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ကိုယ်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လိုတွေ နေခဲ့ကြတာလဲဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား။ အခုမှ လမ်းခွဲမယ် ဟုတ်လား"
ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားတွေက ရိုင်းစိုင်းသွားခဲ့မယ် ထင်တယ်။ မေက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတာက မေ့မှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေပြီလားဆိုတဲ့ သံသယပဲ။ အဲဒီသံသယက ကျွန်တော့်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ ဖုန်းကို စစ်ဆေးဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ မေ့နောက်ကို လိုက်ချောင်းကြည့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ထူးခြားတာ မတွေ့ရဘူး။ မေဟာ အိမ်နဲ့ ရုံးပဲ သွားလာနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ဖျော့တော့လာတယ်။
ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေ နည်းပါးလာပြီး အပြန်အလှန် အပြစ်တင်မှုတွေ၊ စိတ်ကုန်မှုတွေပဲ နေရာယူလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို သူမ မဖြေတော့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း 'စက်ပိတ်ထားပါသည်' ဆိုတဲ့ အသံပဲ ကြားရတော့တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောက်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မတို့ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် ကျွန်တော်ကပဲ တာဝန်ယူချင်ခဲ့တာ၊ သူမက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး မပေးတာလဲ။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် မေ့အိမ်ရှေ့မှာ မိုးထဲလေထဲ စောင့်နေမိတယ်။ မေ ပြန်လာတော့ ကျွန်တော် ရှေ့က ပိတ်ရပ်လိုက်တယ်။
"မေ... ဒီနေ့တော့ ကိုယ်တို့ကို အဆုံးသတ်ရအောင်။ မင်း ဘာကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ တခြားလူ ရှိနေပြီလား"
မေက ကျွန်တော့်ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စကားလုံးတွေက ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ "ကို့ကို ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောပြီး အိမ်ထဲ ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် မိုးထဲမှာ အကြာကြီး ရပ်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေဟာ ဘာမှတန်ဖိုးမရှိတော့သလို ခံစားရတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာတော့ မေဟာ လူချင်းတွေ့ဖို့ လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကိုပါ ထားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ နာကျင်မှုနဲ့ ဒေါသတွေကြားမှာ လောင်မြိုက်နေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက အမှားတွေအတွက် နောင်တရတာထက်၊ သူမရဲ့ သစ္စာဖောက်မှု (လို့ ကျွန်တော် ထင်နေတဲ့ အရာ) အတွက် ပိုပြီး နာကျင်ခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ အရက်ကိုပဲ အဖော်ပြုပြီး နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။
"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ မေ။ ငါတို့တွေ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ ညတွေကို မင်း ဘယ်လို မေ့ပစ်နိုင်တာလဲ"
ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးထဲမှာ အဲဒီစကားတွေပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဖုန်းတစ်ကိုယ် ဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒါက မေ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း စုစုဆီကပါ။
"ကိုဇေယျာ... မေ ဆေးရုံမှာ။ သူ သိပ်မကောင်းဘူး။ လာကြည့်ပေးပါဦး"
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒေါသတွေ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေပဲ နေရာယူလာခဲ့တယ်။ ဆေးရုံကို အရောက်သွားတဲ့အခါ ကုတင်ပေါ်မှာ ပိန်ချောင်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေတဲ့ မေ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ လက်မောင်းမှာ ဆေးပုလင်းတွေ ချိတ်ထားရတယ်။ ကျွန်တော် ကုတင်နားကို တိုးသွားပြီး မေ့ရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်မိတယ်။ မေက မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အားနည်းစွာ ပြုံးပြတယ်။
"ကို... လာသားပဲ"
"မေ... ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ"
မေက စကားမပြောနိုင်ဘဲ မျက်ရည်တွေပဲ စီးကျလာတယ်။ ဘေးနားမှာရှိတဲ့ စုစုက ကျွန်တော့်ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ဆေးမှတ်တမ်းတစ်ခု ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒီမှတ်တမ်းကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မေ့မှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာပါ။ အဲဒါထက် ပိုပြီး နာကျင်စရာကောင်းတာက မေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးလေးကို ဖျက်ချခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပဲ။
"သူ ရောဂါရှိမှန်း သိတဲ့အချိန်မှာ ကိုဇေယျာနဲ့လည်း နယ်ကျွံထားပြီးပြီ။ ပြီးတော့ ကိုဇေယျာ့ကလေးကို သူ လွယ်ထားရတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်တွေက ပြောတယ်၊ ဒီကလေးကို ဆက်ယူရင် မေ့ရဲ့ အသက်က ရက်ပိုင်းပဲ ခံတော့မယ်တဲ့။ မေက ကလေးကို ယူချင်ခဲ့ပေမဲ့ ရောဂါက ပြန့်နေပြီဆိုတော့ ကလေးကလည်း အသက်ရှင်ဖို့ မသေချာဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ကလေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတယ်... ကိုဇေယျာ့ကိုလည်း ရွံသွားမှာစိုးလို့၊ နာကျင်ရမှာစိုးလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ"
စုစုရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် မေ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ကျွန်တော် မေ့ကို အထင်လွဲခဲ့တာ။ အမှန်တော့ မေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှားအတွက် တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခခံနေခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် မေ့အနားမှာ နေ့ညမပြတ် ရှိနေပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် ကျွန်တော် နောင်တရမိပေမဲ့၊ အဲဒီအမှားကနေ ဖြစ်လာတဲ့ ကလေးလေးကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အနာဂတ်မဲ့ခြင်းပဲ။ မေကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး အားနည်းလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ အေးချမ်းမှု တစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေသလိုပဲ။
တစ်ညမှာတော့ မေက ကျွန်တော့်ကို အနားခေါ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
"ကို... ကျွန်မမှာ ကို့ကို ပြောစရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ အဲဒါကို သိရင် ကို ကျွန်မကို ပိုပြီး မုန်းသွားမလား မသိဘူး"
ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို လက်နဲ့ ပိတ်လိုက်မိတယ်။
"မပြောနဲ့တော့ မေ... ဘာပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ ကိုယ် မေ့ကို ချစ်တယ်။ အရာအားလုံးက ကိုယ့်အမှားတွေပဲ"
"မဟုတ်ဘူး ကို... နားထောင်ပါ။ ကျွန်မ သိခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က ကားတိုက်မှု တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာ မှတ်မိလား။ အဲဒီတုန်းက လမ်းဘေးက စက်ဘီးစီးသမား တစ်ယောက်ကို တိုက်မိပြီး ကို ကြောက်လို့ မောင်းပြေးခဲ့တာလေ"
ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ အဲဒီည... မိုးသည်းထန်နေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော် အရက်မူးပြီး ကားမောင်းလာရင်း လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အရမ်းကြောက်ပြီး မောင်းပြေးခဲ့တာပါ။ အဲဒီလူ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ စုံစမ်းဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။
"အဲဒီလူက... ကျွန်မရဲ့ အဖေပဲ ကို။ အဖေက အဲဒီနေရာမှာတင် ဆုံးသွားခဲ့တာ။ ကျွန်မ ကို့ကို စတွေ့ကတည်းက ဒါကို သိခဲ့တယ်။ ကို့ကားနံပါတ်ကို ကျွန်မ မှတ်မိနေခဲ့တာ"
ကျွန်တော့် နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးဟာ ကျွန်တော် သတ်ခဲ့တဲ့ လူရဲ့ သမီးဖြစ်နေတာလား။ ဒီအလှည့်အပြောင်းက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေတယ်။
"မေ... ဒါဆို ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ပြန်ချစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ကိုယ့်နားမှာ နေခဲ့တာလဲ"
"အစကတော့... ကို့ကို ကလဲ့စားချေချင်လို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကို့ကို တကယ် သိလာတဲ့အခါ၊ ကို့ရဲ့ စိတ်ရင်းကို မြင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ မရက်စက်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ကို့ကို တကယ် ချစ်မိသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အမှားက အဲဒီညမှာတင် စခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ကို။ အဖေ ဆုံးခဲ့တဲ့ညကတည်းက ကျွန်မတို့ကြားမှာ အမှားတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ကို့ကို ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေဟာ အဖေ့အတွက် အစားပြန်ပေးတာလို့လည်း တစ်ခါတစ်လေ တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးလေး ဆုံးရှုံးသွားတာဟာ အဲဒီအပြစ်ရဲ့ ဝဋ်ကြွေးလို့ပဲ ကျွန်မ ခံယူလိုက်ပါတယ်"
မေ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို သေလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေတယ်။ ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တာဟာ ကာမဂုဏ်အမှားတင် မဟုတ်ဘူး၊ လူသတ်မှုဆိုတဲ့ အမှားကြီးကပါ ပါဝင်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ဟာ အမှားတွေပေါ်မှာ နန်းတော်ဆောက်ခဲ့ကြတဲ့ လူမိုက်တွေပါ။
မေဟာ အဲဒီစကား ပြောပြီး နှစ်ရက်အကြာမှာပဲ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ လိုက်ပါပို့ဆောင်ခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ မိသားစုတွေက ကျွန်တော့်ကို မသိကြဘူး။ မေက ကျွန်တော့်ကို အားလုံးရဲ့ ရန်ကနေ ကာကွယ်ပေးသွားခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေ၊ ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေက ကျွန်တော့်ကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ နှိပ်စက်နေတယ်။ လင်မယားမဖြစ်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ရယူခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှု ခဏတာဟာ ဘဝတစ်ခုလုံးစာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ မေ့ရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း တောင်းပန်စကားတွေပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေမိတယ်။
"မေ... ကိုယ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခဲ့ကြတာ မှားသလား။ ဒါမှမဟုတ် အချိန်မတိုင်ခင် ရယူခဲ့ကြတာ မှားသလား။ ကိုယ်တို့ရဲ့ အချစ်က အပြစ်တွေနဲ့ စွန်းထင်နေခဲ့တာကို ကိုယ် ဘာလို့ စောစောက မသိခဲ့ရတာလဲ"
ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက... အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ဆိုကြပေမဲ့၊ အမှားတစ်ခုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အချစ်ဟာ ဘယ်တော့မှ မခိုင်မြဲဘူးဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ခဏတာ စိတ်အလိုကို လိုက်မိလို့ ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ကလေးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်၊ ချစ်သူရဲ့ ဘဝ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာ... အားလုံးဟာ အမှားတစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် အခုတော့ ရဲစခန်းကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ မေ ဖြစ်စေချင်တာက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ကျွန်တော် ဝန်ခံသင့်ပြီ။ ဒါမှလည်း မေ့ရဲ့ ဝိညာဉ် ငြိမ်းချမ်းမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ လင်မယားမဖြစ်ခင်မှာ ကျူးလွန်ခဲ့ကြသူတွေ ဖြစ်သလို၊ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတဲ့ လူမိုက်တွေလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဘဝမှာ အချစ်ထက် အရေးကြီးတာက တာဝန်ယူမှုနဲ့ အမှန်တရားပါ။ အချစ်ကို အကြောင်းပြပြီး အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ နောင်တရဲ့ အစပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပုံပြင်ဟာ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ပါလိမ့်မယ်။
သင်ခန်းစာ - စိတ်အလိုကို လိုက်ပြီး ကျူးလွန်မိတဲ့ အမှားတိုင်းမှာ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လဲလှယ်မှုတွေ ရှိနေတတ်ပြီး၊ အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုထားတဲ့ အချစ်ဟာ ဘယ်တော့မှ မပြည့်စုံနိုင်ပါဘူး။