နောင်တမရသော အပျက်မသမီး
နောင်တမရသော အပျက်မသမီး
လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ အရိပ်တွေ တုန်ယင်နေတတ်သလို ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာလည်း အမြဲတမ်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။ လူတွေက ကျွန်မကို မြင်ရင် နှာခေါင်းရှုံ့ကြတယ်။ "အပျက်မသမီး" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်က ကျွန်မရဲ့ နဖူးမှာ ကပ်မနေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာတော့ အထင်သားပါပဲ။ အမေဟာ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတယ်။ အမေ့ဆီကရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေဟာ အရက်နံ့တွေ၊ စီးကရက်နံ့တွေနဲ့ ညှော်နေတတ်ပေမဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ပဲ ကျွန်မကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်က ကိုကို့ကို တွေ့ခဲ့တဲ့နေ့ကစခဲ့တာ။ ကိုကိုက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သိတယ်။ အမေ့ရဲ့ အလုပ်ကိုလည်း သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ခိုင်ခိုင်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး "ကိုယ် မင်းကို ဒီနွံထဲက ဆွဲထုတ်ပေးမယ်၊ မင်းက ကိုယ်နဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဖြစ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် တိတ်တိတ်လေး တွေ့ခဲ့ကြတဲ့ ညတွေဟာ လိပ်ပြာလေးတွေ ပျံဝဲနေသလိုပါပဲ။ ကိုကိုက ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဂုဏ်ရှိတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတဲ့သူ၊ လူချစ်လူခင်ပေါတဲ့သူ။ ကျွန်မကတော့ ရွှံ့နွံထဲက ပန်းတစ်ပွင့်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူခိုင်းသမျှ၊ သူလိုချင်သမျှ အရာအားလုံးကို ကျွန်မ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာ။ အမေ ရှာကျွေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေထဲက ဖဲ့ပြီး ကိုကို့ရဲ့ စီးပွားရေး အဆင်မပြေမှုတွေမှာ ကျွန်မ ကူညီခဲ့တယ်။ "မင်းက ငါ့ရဲ့ အသက်ပဲ" လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်မိတာပါပဲ။ ကိုကိုဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှောင်လောကထဲက တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်လို့ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာထက် သေရမှာကို ပိုကြောက်ခဲ့တယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မကို ခဏခဏ သတိပေးတတ်တယ်။ "သမီး... ပန်းကောင်းကို လိုချင်တဲ့သူက ပန်းကိုပဲ ကြည့်တာ၊ ပန်းအောက်က ရွှံ့ကို ကြည့်တဲ့သူက ပန်းကို တန်ဖိုးထားမှာမဟုတ်ဘူး" တဲ့။ အမေ့စကားတွေကို ကျွန်မ နားမဝင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုကိုက ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တဲ့သူလို့ပဲ စွဲမြဲစွာ ယုံကြည်နေခဲ့မိတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ အခြေအနေတွေက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ငွေတိုးပေးစားတဲ့ အန်တီကြီးတစ်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး သူ့အိမ်က ငွေတွေနဲ့ ရွှေတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကိုကိုက ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဆက်လာခဲ့တယ်။ သူ တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်နေသလိုပဲ။ "နု... ကိုယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ၊ ကိုယ့်ကို ကယ်ပါဦး" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးတော့ သူက မပြောဘူး။ လူချင်းတွေ့မှ ပြောမယ်ဆိုပြီး ကျွန်မကို လူသူပြတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ခေါ်ခဲ့တယ်။ တွေ့တဲ့အချိန်မှာ ကိုကို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေတယ်။ "ကိုယ်... ကိုယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး နုရယ်၊ အဲဒီအန်တီကြီးက ကိုယ့်ကို အတင်းအကြပ် တောင်းနေလို့... ကိုယ် တွန်းလိုက်မိတာ" တဲ့။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ ကိုကိုဟာ လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလား။
ကိုကိုက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး တောင်းပန်တယ်။ "ဒီမှာ ကြည့်... ကိုယ် ရွှေအိတ်ကို ယူခဲ့တယ်၊ ဒါတွေကို ခဏ သိမ်းပေးထားပါ၊ ပြီးရင် ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ဝေးရာကို ထွက်ပြေးကြမယ်" တဲ့။ ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်က အန္တရာယ်ရှိမှန်း သိနေပေမဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်က အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။ အမေ့ကိုတောင် မပြောဘဲ အဲဒီရွှေအိတ်ကို ကျွန်မတို့ အိမ်နောက်ဖေးက မြေကြီးထဲမှာ မြှုပ်နှံခဲ့မိတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ ကိုကို့ဆီ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ ပို့ရင်လည်း ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ ရူးမတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။ သူ ကျွန်မကို ထားခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရဲတွေ ဖမ်းသွားပြီလားဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ တစ်ညချင်းစီကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကျော်ဖြတ်နေခဲ့ရတယ်။
ရက်သတ္တပတ် တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အထိ ကိုကို့ဆီက ဘာသတင်းမှ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့အိမ်ကို သွားကြည့်တော့ အိမ်က သော့ခတ်ထားတယ်။ သူ ဘယ်ပျောက်သွားတာလဲ။ တစ်ဖက်မှာလည်း ရဲတွေက ရပ်ကွက်ထဲမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်နေတယ်။ ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ခဲ့တယ်။ အမေက ကျွန်မရဲ့ ပျာယာခတ်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ထူးခြားနေမှန်း ရိပ်မိပုံရတယ်။ "သမီး... တစ်ခုခု ဖြစ်နေရင် အမေ့ကို ပြောနော်" လို့ အမေက တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုကို့ကို သစ္စာဖောက်လို့ မရဘူး။ ကိုကိုက ကျွန်မကို ကယ်ထုတ်မယ့်သူလေ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သတင်းတွေက ထွက်လာတယ်။ ကိုကို့ကို မြို့ပြင်က ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့အတူ တွေ့လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်း။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကို ဆူးနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းမဆက်နိုင်လောက်အောင် သူ အလုပ်ရှုပ်နေတာ အဲဒါကြောင့်လား။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို တွေ အထပ်ထပ် ပို့ခဲ့တယ်။ "ကိုကို... ဘယ်မှာလဲ၊ နု ကြောက်နေပြီ၊ ပိုက်ဆံတွေလည်း လာယူတော့" လို့ ပြောပေမဲ့ သူကတော့ လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် အသုံးချခံရတဲ့ သားကောင်သက်သက်ပဲ ဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်က တဇွတ်ထိုး ဆန်နေတုန်းပဲ။ သူ ကျွန်မဆီကို ပြန်လာမှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အချစ်ကို ကိုးကွယ်မိတာပါပဲ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို သတ်တော့မယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်မှာ မသိခဲ့ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ ရဲတွေ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထင်ထားတာက ရွှေအိတ်ကို ရှာတွေ့သွားလို့ ထင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်မကို လက်ထိပ်ခတ်ဖို့ လာတာ။ "မနု... ခင်ဗျားကို လူသတ်မှု၊ လုယက်မှုတွေနဲ့ ဖမ်းရပါလိမ့်မယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ဆွံ့အသွားတယ်။ ဘာကြောင့်လဲလို့ မေးတော့ ရဲအရာရှိက သက်သေတွေကို ထုတ်ပြတယ်။ ကိုကိုက ရဲစခန်းကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး သတင်းပေးခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်မက အမေ့အလုပ်ကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် အဲဒီအန်တီကြီးကို သတ်ခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း၊ သူက ကျွန်မကို တားပေမဲ့ မရဘဲ သူပါ အဖော်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့ရကြောင်း၊ သူ နောင်တရလို့ လာတိုင်တာဖြစ်ကြောင်း ထွက်ဆိုခဲ့တယ်တဲ့။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူနဲ့ ကျွန်မ အတူတူ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ကျွန်မ သူ့ဆီ ပို့ခဲ့တဲ့ "ပိုက်ဆံတွေ လာယူတော့" ဆိုတဲ့ တွေကို သက်သေအဖြစ် သူက ပေးလိုက်တာပါပဲ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မကို ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် တွင်းထဲကို တွန်းချလိုက်တာလား။ အမေကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျနေတယ်။ အမေက ရဲတွေရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး "ကျမသမီး မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျမ လုပ်တာပါ၊ ကျမသမီးကို လွှတ်ပေးပါ" လို့ အော်ဟစ် ငိုယိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သက်သေတွေက ခိုင်လုံနေပြီ။ ကိုကိုက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ။ သူက လူကြီးလူကောင်း ပုံစံနဲ့ အမှားကို ပြင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်မကတော့ "အပျက်မသမီး၊ လူသတ်သမီး" ဆိုတဲ့ ဘဝကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုကို့ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက ရဲစခန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဟန်ဆောင်ငိုပြနေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူက တစ်ချက်လေးတောင် မော့မကြည့်ရဲဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အခါးသီးဆုံး အမှန်တရားပါပဲ။
ထောင်နံရံတွေကြားထဲမှာ ကျွန်မ နေခဲ့ရတာ အခုဆိုရင် နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ အမေကတော့ ကျွန်မ ထောင်ထဲရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ စိတ်သောကနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ အမေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ လောကကြီးမှာ လုံးဝ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ကိုကိုလား... သူကတော့ အဲဒီရွှေအိတ်ထဲက တစ်ဝက်ကို ရဲတွေကို လာဘ်ထိုးပြီး လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူ အခုဆိုရင် တခြားမြို့မှာ အခြေချပြီး အိမ်ထောင်တွေ ဘာတွေတောင် ကျနေပြီတဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို နာကျည်းသလားလို့ မေးရင်... နာကျည်းတာထက် ပိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် "နောင်တမရဘူး" လို့ ပြောနေမိတာပါပဲ။
ကျွန်မ နောင်တမရတာက ကျွန်မ အပျက်မသမီး ဖြစ်ခဲ့တာကို မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အမေ့ကို ချစ်ခဲ့တာ၊ အမေ့အပေါ် သိတတ်ခဲ့တာကို နောင်တမရဘူး။ ကျွန်မ မှားသွားတာက လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာ။ အခု ကျွန်မ ဘဝက ပျက်စီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအပျက်အစီးတွေကြားထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခုတော့ သိလိုက်ရတယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို "အပျက်မသမီး" လို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ တကယ်တမ်း စိတ်ဓာတ် ပုပ်ခက်ပြီး ပျက်စီးနေတာက ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး၊ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ကိုကိုနဲ့ ဒီလောကကြီးသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမေဟာ သူ့ဘဝကို ရောင်းစားပြီး ကျွန်မကို လူလားမြောက်အောင် ကျွေးခဲ့ပေမဲ့၊ ကိုကိုကတော့ သူ့ရဲ့ လူဂုဏ်ထံမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ရောင်းစားခဲ့တာ။ ဘယ်သူက ပိုယုတ်ညံ့သလဲဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။
ကျွန်မ ထောင်က လွတ်လာတဲ့နေ့မှာ ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလွင်နေတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။ "အမေ... သမီး အမေ့သမီး ဖြစ်ရတာကို နောင်တမရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိခဲ့တာကတော့ သမီးဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ" တဲ့။ လေပြေလေးက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ကို တိုးဝှေ့သွားတယ်။ အဲဒါ အမေ့ရဲ့ အဖြေလားတော့ မသိဘူး။ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်လျှောက်မယ့် လမ်းမှာတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ပြီး အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ အပျက်မသမီး ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကိုတော့ ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ ထပ်ပြီး အပ်နှံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူတို့ရဲ့ မူလဇစ်မြစ်နဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့၊ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ သစ္စာတရားနဲ့သာ ဆုံးဖြတ်ပါ။ တစ်ခါတလေမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံတွေအောက်မှာ အမည်းဆုံး စိတ်ဓာတ်တွေ ပုန်းကွယ်နေတတ်ပြီး၊ ရွှံ့နွံတွေကြားထဲမှာ အစင်ကြယ်ဆုံး နှလုံးသားတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။