ပျက်စီးနေသောအိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ကြားလူ
ပျက်စီးနေသောအိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ကြားလူ
အိမ်ထဲမှာ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကိုတောင် ပြန်ကြားနေရလောက်အောင် ကျယ်လောင်လွန်းလှပါတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက နံရံကပ်နာရီရဲ့ တစ်ချက်ချက် မြည်သံဟာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံနဲ့ အပြိုင် စည်းချက်ဝါးချက်ကျနေသလိုပါပဲ။ ညဉ့်နက်လေပြီ။ စားပွဲပေါ်မှာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဟင်းလျာတွေကတော့ အငွေ့တောင် မထွက်တော့ဘဲ အေးစက်တောင့်တင်းနေကြပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာလည်း ဒီဟင်းလျာတွေလိုပါပဲ။ တစ်ချိန်က နွေးထွေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့ အရသာမရှိတော့တဲ့၊ စားမဝင်တော့တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လို့နေပါပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း မင်းမောင်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိခဲ့ပါပြီ။ အချစ်နဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးဟာ ဘယ်အချိန်မှာ စပြီး ယိုင်နဲ့သွားခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်မ သေချာမသိခဲ့ဘူး။ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ အခြေအနေတွေက ပြင်မရအောင် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကျွန်မ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ 'ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ' ဆိုတဲ့ စာတိုလေးဘေးမှာ '' ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးက ပြောင်လှောင်နေသလိုပဲ။ သူ ဖတ်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်မဖြေဘူး။ ဒီလိုမျိုး လျစ်လျူရှုခံရတာဟာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရတာထက် ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်ဆိုတာ အိမ်ထောင်ရှင်မတွေပဲ သိနိုင်လိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။
"မေ... နင် အိပ်မပျော်သေးဘူးလား"
ဖုန်းထဲက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းမလေး 'နှင်း'။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေဖြစ်ကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဖွင့်ဖော်၊ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ ဖြစ်ခဲ့သူပါ။ နှင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သလို ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်မှာလည်း အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း အနေနဲ့ ပါဝင်ပေးခဲ့သူပါ။ သူမက ကျွန်မထက် အများကြီး ပိုပြီး သွက်လက်ချက်ချာတယ်။ ကျွန်မ ငိုနေတဲ့အချိန်တိုင်း သူမဟာ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေပေးခဲ့တယ်။
"မအိပ်သေးဘူး နှင်းရယ်... သူ ခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး"
"အဲဒါကြောင့် ငါပြောသားပဲ မေရယ်။ မင်းမောင်က အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ နင် တစ်ခုခုကို ပြင်ဆင်ထားသင့်ပြီ။ ငါ့ကိုကြည့်... ငါ နင့်ဘက်မှာ အမြဲရှိနေတယ်လေ"
နှင်းရဲ့ အားပေးစကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ သဲထဲရေသွန်သလိုပါပဲ။ ခဏတာ စိတ်သက်သာရာရပေမဲ့ ရင်ထဲက အပူကတော့ ငြိမ်းမသွားဘူး။ မင်းမောင်ဟာ ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ချိန်က ရှိခဲ့တဲ့ ကြင်နာမှုတွေအစား အခုတော့ ငြီးငွေ့မှုနဲ့ စိမ်းကားမှုတွေပဲ အစားထိုးဝင်ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး နေရာယူလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မတို့ တစ်အိမ်တည်းမှာ အတူရှိနေတာတောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မမြင်ရတော့သလို ခံစားရတယ်။
"နှင်းရယ်... ငါ ဘာများမှားခဲ့လို့လဲ။ ငါ သူ့အပေါ် အစွမ်းကုန် ဂရုစိုက်ခဲ့တာပဲ။ သူ လိုလေသေးမရှိအောင် ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား"
ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အလိုအလျောက် စီးကျလာပြန်ပြီ။ နှင်းက ဖုန်းထဲကနေ သက်ပြင်းချသံကို ပေးလိုက်ပြီး -
"နင့်အမှားမဟုတ်ပါဘူး မေရယ်။ တချို့ယောက်ျားတွေက ရလေ လိုလေပဲ။ နင်က သိပ်ရိုးသားလွန်းလို့ အခုလို ခံစားနေရတာ။ မနက်ဖြန် ငါ နင့်ဆီ လာခဲ့မယ်။ နင့်ကို ကော်ဖီတိုက်ရင်း စိတ်ပြေလက်ပျောက် လျှောက်သွားကြတာပေါ့"
နှင်းရဲ့ စကားတွေကြောင့် ကျွန်မ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မမှာ နှင်းရှိနေလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီလို အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကြားမှာ ကျွန်မ ရူးသွားနိုင်တယ်။ မင်းမောင်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ညသန်းခေါင်ကျော်မှ ပြန်လာပါလိမ့်မယ်။ အရက်နံ့တွေနဲ့၊ လူစိမ်းတစ်ယောက်လို စိမ်းသက်တဲ့ ကိုယ်ဟန်တွေနဲ့။ ကျွန်မကတော့ အိပ်ပျော်ချင်ဟန်ဆောင်ရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်ပြီး မနက်ခင်းကို စောင့်နေရဦးမှာပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ ခိုင်ခံ့တဲ့ တိုက်အိမ်ကြီးလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာတော့ ခြပုန်းတွေ ကိုက်စားခံထားရတဲ့ သစ်သားတိုင်တွေလို တစ်ချက်လေး တွန်းလိုက်ရုံနဲ့ ပြိုကျတော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ရက်တွေ ကြာလာလေလေ မင်းမောင်ရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပြီး ထူးဆန်းလာလေလေပါပဲ။ သူ ဖုန်းကို လူမမြင်အောင် ဝှက်ထားတတ်လာတယ်။ ဖုန်းဝင်လာရင်လည်း ကျွန်မ မကြားရတဲ့ နေရာကို သွားပြောတတ်လာတယ်။ ကျွန်မ မေးရင်လည်း 'အလုပ်ကိစ္စပါ' ဆိုတဲ့ တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အဆုံးသတ်တတ်တယ်။ အရင်က ကျွန်မတို့ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ အခုတော့ သူနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ မြင်မရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေသလိုပါပဲ။
"နှင်း... ငါ မသင်္ကာဘူး။ သူ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ သေချာတယ်"
ကျွန်မ နှင်းနဲ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ ထိုင်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်မိတယ်။ နှင်းက သူမရဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်နေရင်းက ကျွန်မကို စာနာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တယ်။
"မေ... နင် တကယ်ပဲ သိချင်တာလား။ တကယ်လို့ သူ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတာဆိုရင် နင် ဘာလုပ်မှာလဲ"
နှင်းရဲ့ အမေးကြောင့် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ချက်အောင့်သွားတယ်။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ကျွန်မ မတွေးရဲဘူး။ မင်းမောင်ကို ကျွန်မ သိပ်ချစ်တာ။ သူ မရှိရင် ကျွန်မ ဘဝက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားမှာ။
"ငါ... ငါမသိဘူး နှင်းရယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို မရေမရာ ဖြစ်နေရတာက ပိုပြီး ငရဲကျသလိုပဲ"
"ကောင်းပြီလေ... နင် တကယ်သိချင်တယ်ဆိုရင် ငါ ကူညီမယ်။ မင်းမောင် သွားတတ်တဲ့ နေရာတွေကို ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကတစ်ဆင့် စုံစမ်းခိုင်းပေးမယ်။ နင်ကတော့ စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး ဘာမှမသိသလို နေနော်"
နှင်းရဲ့ အကြံပေးချက်ကို ကျွန်မ ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်မိတယ်။ အမှန်တော့ ကျွန်မ မင်းမောင်ကို ယုံချင်ပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေ၊ သူ ကျွန်မကို ကတိပေးခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ အဖိုးတန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝက ခါးသီးလွန်းတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းမောင်က အဝတ်အစားလဲရင်း ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ထဲကနေ လွင့်ကျလာတဲ့ ငွေလက်ခံဖြတ်ပိုင်းလေးတစ်ခုကို ကျွန်မ ကောက်ယူကြည့်လိုက်မိတယ်။ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်တစ်ခုက ဖြတ်ပိုင်း။ တန်ဖိုးက သိန်းရာကျော်တယ်။
ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ မွေးနေ့က ပြီးခဲ့တဲ့ လကတည်းက။ မင်းမောင်က ကျွန်မကို ဘာလက်ဆောင်မှ မပေးခဲ့ဘူး။ အလုပ်များလို့ပါဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ပဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့တာ။ ဒါဆို ဒီလက်ဝတ်ရတနာက ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။ ကျွန်မ နှင်းဆီကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ပို့လိုက်တယ်။
"နှင်း... ဒါကို ကြည့်စမ်း။ သူ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဝယ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူး"
နှင်းက ဖုန်းကို ချက်ချင်းပြန်ဖြေတယ်။ သူမရဲ့ အသံမှာ တုန်လှုပ်မှု အနည်းငယ် ပါနေသလိုပဲ။
"စိတ်အေးအေးထားပါ မေရယ်။ နင် အလောတကြီး မလုပ်နဲ့ဦး။ ငါ စုံစမ်းကြည့်ပေးမယ်။ မနက်ဖြန် သူ အလုပ်သွားရင် နင် သူ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ကြည့်မလား။ ငါ နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်လေ"
နှင်းရဲ့ အကြံပေးချက်အတိုင်း နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်မတို့ မင်းမောင်ရဲ့ ကားနောက်ကို တက္ကစီနဲ့ လိုက်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက တုန်နေတယ်။ ရင်ထဲမှာလည်း ဆုတောင်းနေမိတယ်။ 'မဟုတ်ပါစေနဲ့ မင်းမောင်ရယ်... ရှင် ကျွန်မကို သစ္စာမဖောက်ပါစေနဲ့' လို့။ ဒါပေမဲ့ ကားက ရပ်နားလိုက်တဲ့ နေရာက မြို့ပြင်က အပန်းဖြေ ဟိုတယ်တစ်ခုရှေ့မှာ။ မင်းမောင် ကားပေါ်က ဆင်းသွားတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ လက်ဆောင်ဘူးလေးတစ်ခု။
ကျွန်မ ကားထဲမှာတင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ နှင်းက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို ဖက်ထားပေးရင်း -
"တွေ့တယ်မလား မေ။ ငါ ပြောသားပဲ။ ယောက်ျားတွေက အတူတူပဲ။ လာ... ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်။ ဒီထက်ပိုပြီး ကြည့်မနေနဲ့တော့။ နင် ပိုနာကျင်ရလိမ့်မယ်"
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှမစားနိုင်၊ မသောက်နိုင်ဘဲ အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ မင်းမောင်ကို မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးချင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေးလိုက်ရင် အရာအားလုံးက လမ်းဆုံးသွားမှာကိုလည်း ကြောက်နေမိတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးစားရတာဟာ ကျိုးနေတဲ့ ဖန်သားပြင်ကို ကော်နဲ့ ကပ်နေရသလိုပါပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကပ်ပါစေ၊ အက်ကြောင်းတွေကတော့ ထင်ထင်ရှားရှား ကျန်နေဦးမှာပါ။
မင်းမောင် ညဉ့်နက်မှ ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာတော့ ပင်ပန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေထက် ကျေနပ်နေတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ခိုတွယ်နေသလို ကျွန်မ ခံစားရတယ်။
"မေ... မအိပ်သေးဘူးလား"
သူက ခပ်အေးအေးပဲ မေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အကြည့်ချင်း ဆုံတဲ့အခါ သူက မျက်လုံးကို ချက်ချင်း လွှဲလိုက်တယ်။
"ဒီနေ့ ဘယ်တွေသွားခဲ့လဲ မင်းမောင်"
ကျွန်မရဲ့ အသံက တိုးပေမဲ့ ပြတ်သားနေတယ်။ မင်းမောင်က အင်္ကျီချွတ်နေရင်း ခဏ ရပ်သွားတယ်။
"အလုပ်ကိစ္စနဲ့ မြို့ပြင် ခဏ သွားဖြစ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အလုပ်ကိစ္စလား... ဒါမှမဟုတ် တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့တာလား"
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် သူ တုန်လှုပ်သွားတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ချက်ချင်းပဲ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ ပြန်လုပ်လိုက်ပြီး -
"မေ... နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ နင်လည်း သိတာပဲ။ အပိုတွေ လျှောက်မတွေးစမ်းနဲ့"
"အပိုတွေ မဟုတ်ဘူး မင်းမောင်။ ရှင် ဝယ်ထားတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ ဖြတ်ပိုင်းကို ကျွန်မ တွေ့တယ်။ ဒီနေ့ ရှင် ဟိုတယ်ကို သွားတာကိုလည်း ကျွန်မ တွေ့တယ်။ ရှင် ဘယ်သူ့အတွက် အဲဒီလောက် ပေးဆပ်နေတာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ"
ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ မင်းမောင်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ သူ ဘာမှမငြင်းဘူး။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို
ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ အားကိုးရာက နှင်းပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မ နှင်းဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှင်းက ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်... အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်ပေမဲ့ သူမ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ '' တောင် မဖြစ်ဘူး။ နှင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ့မှာ သူမကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို သူမ သိရဲ့သားနဲ့။
ညဉ့်နက်လေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ အတွေးတွေက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလာလေလေပါပဲ။ ကျွန်မ မင်းမောင်ရဲ့ ဖုန်းကို ရှာကြည့်မိတယ်။ သူ ရေချိုးနေတုန်း ဖုန်းကို ကုတင်ဘေးမှာ ထားခဲ့တာ။ ဖုန်းမှာ ခတ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ကို ရိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပွင့်မသွားဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ရက်စွဲ... မရဘူး။ နောက်ဆုံး ကျွန်မ နှင်းရဲ့ မွေးနေ့ကို ရိုက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
''
ဖုန်း ပွင့်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက ရေခဲတုံးလို အေးစက်သွားတယ်။ ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ မင်းမောင်က နှင်းရဲ့ မွေးနေ့ကို ပေးထားရတာလဲ။ ကျွန်မ ထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတာက 'နှင်း' နဲ့ ပြောထားတဲ့ စာတွေ။
ကျွန်မ စာတွေကို ဖတ်ရင်း အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ နှင်းက မင်းမောင်ကို စာတွေ ပို့ထားတယ်။ 'ဒီနေ့ ဟိုတယ်မှာ တွေ့ရတာ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်' ၊ 'မေ ကတော့ သံသယ ဖြစ်နေပြီ၊ ရှင် ဂရုစိုက်နော်' ၊ 'ကျွန်မတို့ မကြာခင် အတူတူ နေရတော့မှာပါ' ဆိုတဲ့ စာသားတွေ။
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးနေတဲ့သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာတွေကို နားထောင်ပေးနေတဲ့သူကပဲ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ 'ကြားလူ' ဖြစ်နေတာလား။ ကျွန်မကို 'အဆင်ပြေသွားမှာပါ' လို့ ပြောရင်း မင်းမောင်နဲ့ ဟိုတယ်မှာ ချိန်းတွေ့နေခဲ့တာလား။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အမုန်းတရားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလာတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတာပဲ။ ကျွန်မဟာ သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ကစားပွဲထဲမှာ အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်လို ကစားခံခဲ့ရတာပါ။
မနက်ခင်းဟာ မလာစေချင်ဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေက ငိုလွန်းလို့ ဖောင်းအစ်နေပြီ။ မင်းမောင်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ အဝတ်အစားလဲပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်နေတယ်။ သူ ကျွန်မကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ဘူး။
"မင်းမောင်... ခဏ နေဦး"
ကျွန်မရဲ့ အသံက အရင်လို ပျော့ပျောင်းမနေတော့ဘူး။ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားနေတယ်။ သူ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားတယ်။
"မေ... ငါ အလုပ်နောက်ကျနေပြီ။ ညမှ ပြောကြရအောင်"
"အလုပ်နောက်ကျတာလား... ဒါမှမဟုတ် နှင်းနဲ့ ချိန်းထားတာ နောက်ကျမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား"
မင်းမောင်ရဲ့ ကိုယ်ဟန်က သိသိသာသာ တောင့်တင်းသွားတယ်။ သူ ကျွန်မဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုနဲ့အတူ အပြစ်ရှိတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့နေရတယ်။
"နင်... နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ"
"ရှင့်ဖုန်းထဲက စာတွေ အကုန်လုံး ကျွန်မ ဖတ်ပြီးပြီ။ နှင်းရဲ့ မွေးနေ့ကို ပေးထားတာကိုလည်း ကျွန်မ သိသွားပြီ။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာကြတာလဲ။ ကျွန်မက ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို သိပ်ယုံခဲ့တာ။ အခုတော့..."
ကျွန်မ စကားတောင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ဘူး။ မင်းမောင်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
"ဟုတ်တယ် မေ... ငါနဲ့ နှင်း ကြိုက်နေကြတာ ကြာပြီ။ ငါ နင့်ကို မချစ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်က သိပ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံလွန်းတယ်။ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လွန်းတယ်။ အဲဒါကပဲ ငါ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေခဲ့တာ။ နှင်းကတော့ ငါ့ကို နားလည်ပေးနိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်"
"နားလည်ပေးတာလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မအကြောင်း ရှင့်ကို အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောပြီး ရှင့်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာလား"
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် မင်းမောင်က ခေါင်းမော့ကြည့်လာတယ်။
"နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
"နှင်းက ရှင့်ကို ဘာတွေ ပြောခဲ့လဲ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ရှင့်အကြောင်းတွေ မကောင်းပြောခဲ့တာ၊ ရှင့်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာတွေ အားလုံးက သူမရဲ့ အစီအစဉ်တွေပဲ။ သူမက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အက်ကြောင်းတွေ ဖြစ်အောင် တမင် လုပ်ခဲ့တာ။ ရှင်ကတော့ သူမရဲ့ အကွက်ထဲမှာ ပိပိရိရိ မိသွားခဲ့တာပေါ့"
ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ နှင်း ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူမက မင်းမောင်ကို လာကြိုတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ နှင်းက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ဝင်လာပေမဲ့ ကျွန်မနဲ့ မင်းမောင်ရဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ အပြုံးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
"မေ... နင် ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ကျွန်မ သူမရဲ့ ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်ချလိုက်မိတယ်။ ဖြောင်းခနဲ မြည်သွားတဲ့ အသံက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ နှင်းက ပါးကို ကိုင်ရင်း အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်တယ်။
"ဒါက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့အတွက်။ နောက်တစ်ချက်က ငါ့အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့အတွက်"
ကျွန်မ နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မင်းမောင်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဖမ်းတားလိုက်တယ်။
"မေ... တော်တော့!"
မင်းမောင်က နှင်းဘက်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက
"နှင်း... နင် ပြောတော့ မင်းမောင်က ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးဆို။ မင်းမောင်က တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာဆို။ အခုတော့ အဲဒီမိန်းကလေးက နင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာပေါ့လေ။ ငါ့ကို နှစ်သိမ့်သလိုလိုနဲ့ ငါ့နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ ထိုးခဲ့တာပေါ့"
နှင်းက မျက်ရည်တွေ ဝေ့သီလာပြီး မင်းမောင်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်တယ်။
"မင်းမောင်... ကျွန်မ ရှင်းပြပါရစေ။ မေ ပြောတာတွေက..."
"မလိုတော့ဘူး နှင်း" မင်းမောင်က နှင်းရဲ့ လက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်တယ်။ သူ ကျွန်မကို တစ်ချက် ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တတွေ ရောယှက်နေတယ်။ "ငါတို့ အားလုံး မှားခဲ့ကြပြီ။ မေ... ငါ နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ ထင်တယ်"
ဟုတ်ပါတယ်။ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချလိုက်မိတယ်။ နာကျင်လွန်းလို့ ထွက်လာတဲ့ ရယ်သံပါ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြာပုံဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မင်းမောင်က ကျွန်မကို တားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသားပါ။ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ အချစ်တစ်ခုကို ကျွန်မ ပြန်ပြီး မပြင်ဆင်ချင်တော့ဘူး။ နှင်းဆီကလည်း ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် လာခဲ့တယ်။ တောင်းပန်တဲ့စာတွေ၊ ရှင်းပြချင်တဲ့ စာတွေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ခုမှ မဖတ်ခဲ့ဘူး။ '' ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးအောက်မှာ သူမကို မြှုပ်နှံလိုက်ပြီ။
သုံးလ ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ မြို့ပြင်က မြို့လေးတစ်မြို့မှာ အလုပ်သစ်တစ်ခုနဲ့ ဘဝသစ်ကို စတင်နေခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်တည်း နေရတာ တစ်ခါတလေ ပျင်းစရာကောင်းပေမဲ့ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတဲ့ လူတွေကြားမှာ နေရတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီး အေးချမ်းပါတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ မင်းမောင်ဆီက စာအိတ်လေးတစ်အိတ် ရောက်လာတယ်။ အထဲမှာ ကွာရှင်းစာချုပ်နဲ့အတူ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါလာတယ်။
'မေ... နင် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ငါနဲ့ နှင်း အတူတူ နေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကြားမှာ ယုံကြည်မှုဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ နင့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ သူမကို ငါ မယုံနိုင်တော့သလို၊ ငါ့ကိုလည်း သူမက မယုံကြည်နိုင်တော့ဘူး။ ငါတို့ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီ။ ငါ နင့်ကို သိပ်သတိရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ နင့်ဆီ ပြန်လာဖို့ မျက်နှာမရှိတော့ဘူး။ နင် စိတ်ချမ်းသာမယ့် လမ်းကိုပဲ ငါ ရွေးချယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့ဦး။ ငါဟာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနဲ့ မထိုက်တန်တဲ့ လူတစ်ယောက်မို့လို့ပါ'
ကျွန်မ စာကို ဖတ်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်။ ဝမ်းနည်းတာလား၊ ဝမ်းသာတာလား ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်လုံး ဒီကစားပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြတာပါပဲ။
ကျွန်မ ကမ်းခြေတစ်ခုကို သွားထိုင်နေမိတယ်။ လှိုင်းလုံးတွေက ကမ်းခြေကို ရိုက်ခတ်ပြီး ပြန်ဆုတ်သွားကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝလည်း ဒီလိုပါပဲ။ နာကျင်မှုတွေက ရိုက်ခတ်လာလိုက်၊ ပြန်ဆုတ်သွားလိုက်နဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကမ်းခြေမှာတော့ အမာရွတ်တွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက... အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ပျက်စီးဖို့အတွက် ကြားလူဆိုတာ ပြင်ပက ရောက်လာတာထက်၊ ကိုယ့်ရဲ့ အနီးဆုံး လူယုံတွေဆီကနေ အစပြုတာက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ တစ်ခါ ကွဲသွားရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ဆက်ဆက်၊ အက်ကြောင်းတွေကတော့ ထာဝရ ကျန်နေမှာပါ။
ကျွန်မ မင်းမောင် ပို့လိုက်တဲ့ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ခုနစ်နှစ်တာ အိမ်ထောင်ရေးကို နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်းပါပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်မကျတော့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး သန်မာစေခဲ့ပြီ။
နေဝင်ရိုးရီ အလှကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောမိတယ်။ 'မေ... နင် အစကနေ ပြန်စနိုင်ပါတယ်။ နင့်မှာ နင် ရှိနေတာပဲ' လို့။ အမှောင်ထုက ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးလာပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အလင်းရောင် အနည်းငယ် စပြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ ။ ။ အနီးဆုံးလူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုဟာ အဝေးဆုံးက ရန်သူထက် ပိုပြီး အသက်သေစေနိုင်ပါတယ်။ ယုံကြည်ခြင်းဆိုတာ တန်ဖိုးရှိပေမဲ့ မထိုက်တန်တဲ့သူကို ပေးမိရင်တော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်လိုက်ရတတ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူ ပေးတဲ့ ကတိတွေမှာ မဟုတ်ဘဲ သူ ဘယ်လောက်အထိ သစ္စာရှိသလဲဆိုတဲ့ အပြုအမူတွေမှာပဲ ရှိတာပါ။