စုန်းမကြီးဒေါ်အိုစာ (စ/ဆုံး)
စုန်းမကြီးဒေါ်အိုစာ
ကျွန်မနာမည် အိုဇာ။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို ‘စုန်းမကြီးဒေါ်အိုဇာ’ လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ ဒီအမည်နာမနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အတိတ်တွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေ ရှိနေသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ကြဘူး။ ကျွန်မ အသက် ငါးဆယ်ကျော်ပါပြီ။ အသားအရေတွေက တွန့်လိပ်နေပြီဖြစ်သလို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကလည်း အဖတ်ဆယ်မရအောင် ကြေမွပျက်စီးနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်မမှာ သားသမီးမရှိဘူး။ ဆွေမျိုးသားချင်းဆိုတာလည်း အဝေးမှာ။ တကယ်တော့ ကျွန်မဟာ ဒီရွာကလေးရဲ့ အစွန်အဖျားမှာရှိတဲ့ အိမ်အိုကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အကျဉ်းကျနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဒီလို အမှောင်ထုထဲ ဆွဲသွင်းခဲ့သူကတော့ ကျွန်မရဲ့ လင်သား ဦးဘကျော်ပါပဲ။ သူက အောက်လမ်းဆရာတစ်ယောက်။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က ကျွန်မဟာ ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ ရွာသူမလေးတစ်ယောက်ပါ။ ဦးဘကျော်ကို ကျွန်မ အရူးအမူး ချစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချစ်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲခန်းရဲ့ အစပျိုးခြင်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်မှန်သမျှကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ရဲ့ အောက်လမ်းပညာရပ်တွေထဲမှာ ကျွန်မကို အဖော်အဖြစ် ဆွဲသွင်းခဲ့တယ်။ သူပြောသမျှကို နားထောင်ရမယ်၊ သူခိုင်းသမျှကို လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မကို အောက်လမ်းနည်းနဲ့ နှိပ်စက်တတ်သေးတယ်။ အချစ်ဆိုတာထက် ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးပေါ့။
ဦးဘကျော် မြွေကိုက်ခံရလို့ သေဆုံးသွားတဲ့နေ့က ကျွန်မ ဝမ်းမနည်းခဲ့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ‘ငါ လွတ်ပြီ’ ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ဝင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မှားခဲ့ပါတယ်။ သူက သေသွားတာတောင် ကျွန်မကို လွတ်လပ်ခွင့် မပေးခဲ့ဘူး။ သူထားခဲ့တဲ့ အောက်လမ်းပညာတွေ၊ သူ မွေးထားခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ သူ့ရဲ့ အမွေအနှစ်မှန်သမျှက ကျွန်မရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို အလိုအလျောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ ‘ဆက်ခံသူ’ ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။ အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ အမှောင်ထုတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ တစ်ရွာလုံးက ကျွန်မကို ကြောက်ကြတယ်၊ မုန်းကြတယ်၊ ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီ အမုန်းတရားတွေကြားမှာပဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိုမင်းရင့်ရော်လာခဲ့ရတယ်။
ညက တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုတောင် ပြန်ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့က ကြက်ခြံထဲမှာ မွေးထားတဲ့ ကြက်မကြီးက တဖြတ်ဖြတ်နဲ့ အတောင်ပံခတ်နေတယ်။ ဒီကြက်မကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ အဖော်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အပြင်လောကက လူတွေအတွက်တော့ ဒီကြက်ဟာ စုန်းမကြီးမွေးထားတဲ့ ‘စုန်းကြက်’ ပေါ့။ တစ်နေ့မှာတော့ ရွာထဲက လူငယ်လေး လေးယောက် ကျွန်မအိမ်နားမှာ စကားပြောနေသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဖိုးတုတ်၊ ခွေးပု၊ မဲလုံးနဲ့ အောင်ပုတဲ့။ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ ကြက်မကြီးကို ခိုးစားဖို့ ကြံစည်နေကြတာ။
“ကိုခွေး... ဒေါ်အိုဇာတို့အိမ်မှာမွေးထားတဲ့ ကြက်မကြီးက အကောင်ကြီးပြီး ဆူဖြိုးနေတာပဲ... စားလိုက်ရရင်တော့ ဟင်း... ဟင်း”
ဖိုးတုတ်ရဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ စူးစူးဝါးဝါး မြည်ဟီးသွားတယ်။ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လို မမြင်ကြဘူး။ ကြောက်စရာသတ္တဝါတစ်ကောင်လိုပဲ မြင်ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုက လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို ထတက်လာတယ်။ ငါဟာ သူတို့ကို ဘာမှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါဘဲနဲ့ ဘာလို့ ငါ့အပေါ် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ချင်နေကြတာလဲ။ ဦးဘကျော်ရဲ့ အမွေတွေကြောင့် ငါဟာ လူတောမတိုးနိုင်တဲ့ ဘဝကို ရောက်ခဲ့ရတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား။
ညဉ့်နက်လာတော့ သူတို့ လေးယောက် ရောက်လာကြတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်းနဲ့ ထိုင်နေရင်း သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ သူတို့က ခြံထဲကို တိတ်တိတ်ကလေး ဝင်လာကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ ဦးဘကျော်ရဲ့ အသံကြီးက ပဲ့တင်ထပ်လာတယ်။ ‘အိုဇာ... မင်းကို စော်ကားတဲ့သူတွေကို ပညာပြလိုက်စမ်း။ မင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ပညာတွေ ရှိနေတာပဲ’ တဲ့။ ကျွန်မ မလုပ်ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားလာတယ်။ ကျွန်မ တတ်ထားတဲ့ ပညာနဲ့ မီးလုံးကြီးနှစ်လုံးကို ဖန်ဆင်းပြီး မိုးပေါ်ကို လွှတ်လိုက်မိတယ်။
“ဟာ... ဟိုမှာ... ဟိုမှာ...”
သူတို့တွေ အလန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြတာကို ကျွန်မ ကြည့်ရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ မလိုချင်တဲ့ စွမ်းအားတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းအားတွေကပဲ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေသလိုလို၊ ကျွန်မကို ပိုပြီး အထီးကျန်အောင် လုပ်နေသလိုလိုပါပဲ။
သူတို့တွေ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထဲကို ပြတင်းပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်မ သိတာပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ခွက်တစ်ခုထဲမှာရှိတဲ့ အနီရောင် အရည်တွေကို သောက်ပြလိုက်တယ်။ သူတို့အမြင်မှာတော့ ဒါဟာ သွေးတွေပေါ့။ တကယ်တော့ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးရည်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို လူတွေက ကြောက်အောင်၊ ရွံအောင် ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ဟန်ဆောင်နေမိတာလား။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အချစ်ကို မရနိုင်တော့တဲ့အတွက် အမုန်းနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကိုပဲ ကျွန်မ လက်ခံထားလိုက်တော့တာလား။
“ဟဲ့ မိစိမ်း... မိစိမ်း”
ကျွန်မ ခေါ်လိုက်တော့ မိစိမ်းဆိုတဲ့ ဝိညာဉ်မလေး ရောက်လာတယ်။ မိစိမ်းက ဦးဘကျော် လက်ထက်ကတည်းက ဒီအိမ်မှာ အစေခံရတဲ့ ဝိညာဉ်။ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မြင်နေရသလိုပဲ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ဦးဘကျော်ရဲ့ သားကောင်တွေပဲ မဟုတ်လား။
“အိုအို... ဘာခိုင်းမလို့လဲ”
“ငါ့ခြံထဲမှာ မသာလေးလေးယောက် ရောက်နေတယ်... သူတို့ကို ခြောက်လိုက်စမ်း”
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ နာကျင်နေပေမဲ့ ပါးစပ်ကတော့ အမိန့်ပေးလိုက်မိတယ်။ မိစိမ်းက လင်းနို့ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ဖန်ဆင်းပြီး သူတို့ကို လိုက်ခြောက်တော့ သူတို့တွေ ပြေးကြလွှားကြတာ မြင်ရတာ တစ်မျိုးတော့ စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစိတ်ကျေနပ်မှုက ခဏပါပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ပြန်ပြီး အထီးကျန်ရပြန်တာပဲ။
ညက နက်ရှိုင်းလာလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ အတွေးတွေက ပိုပြီး နာကျင်စရာကောင်းလာလေလေပါပဲ။ ဦးဘကျော်နဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကို ပြန်တွေးကြည့်မိတယ်။ သူ ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ခဲ့တာတွေ၊ နှိပ်စက်ခဲ့တာတွေ၊ ပြီးရင် ပြန်ချော့ခဲ့တာတွေ။ အဲဒါကိုပဲ ကျွန်မက အချစ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာလား။ သူ ကျွန်မကို ‘မင်းက ငါ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သေသွားရင်တောင် ငါ့ကိုပဲ လုပ်ကျွေးရမယ်’ လို့ ပြောခဲ့တာတွေက အခုတော့ တကယ်ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မဟာ သေလူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျွန်ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ ‘ကျွန်မ’ ဆိုတဲ့ ဖြစ်တည်မှု ပျောက်ဆုံးနေတာ ကြာပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားသွားတယ်။ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လူငယ်လေး လေးယောက်ထဲက အောင်ပုဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ပြန်လှည့်လာတယ်။ သူက တစ်ခြားသူတွေလို ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာမဟုတ်ဘဲ ခြံဝင်းထဲမှာ လဲကျနေတဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း ခွေးပုကို ပြန်လာထူတာ။ ခွေးပုက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မူးလဲသွားတာ ဖြစ်ပုံရတယ်။
ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်နေမိတယ်။ အောင်ပုက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းကို ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး ခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ သူ ကြောက်နေတာ သိသာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့သူငယ်ချင်းကို ပစ်မထားခဲ့ဘူး။ အဲဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို တစ်ချက် အောင့်သွားစေတယ်။ ‘အချစ်’ ဆိုတာ ဒါမျိုးလား။ ဘေးဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ တောင်တွယ်ထားပေးတာမျိုးလား။ ဦးဘကျော်ကတော့ ကျွန်မကို ဒုက္ခတွင်းထဲကိုပဲ အတင်းတွန်းပို့ခဲ့တာ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိစိမ်းက အောင်ပုဆီကို တဟုန်ထိုး ပြန်ဆင်းသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမိန့်မရှိဘဲနဲ့ မိစိမ်းက ရူးသွပ်နေသလိုပဲ။ ဦးဘကျော်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အောက်လမ်းစွမ်းအားတွေက မိစိမ်းကို ပိုပြီး ရက်စက်အောင် လုပ်နေသလား မသိဘူး။
“မိစိမ်း... ရပ်လိုက်စမ်း”
ကျွန်မ အော်လိုက်ပေမဲ့ မိစိမ်းက နားမထောင်ဘူး။ သူက အောင်ပုကို ရန်ပြုတော့မယ်။ အောင်ပုကတော့ သူ့သူငယ်ချင်းကို ပွေ့ထားရင်း မျက်စိမှိတ်ပြီး ‘ကယ်ပါ... ကယ်ပါ’ လို့ တိုးတိုးလေး ရွတ်နေတယ်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်မမှာရှိတဲ့ ပညာတွေက ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ သိတာ။ ကယ်တင်ဖို့ ကျွန်မ မသင်ခဲ့ရဘူး။
ကျွန်မ ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဦးဘကျော်ရဲ့ အမွေအနှစ်ဖြစ်တဲ့ ‘အသက်ဝင်အရုပ်’ ကို မီးရှို့လိုက်တယ်။ ဒီအရုပ်ဟာ မိစိမ်းကို ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့အရာဖြစ်သလို ကျွန်မကိုလည်း ဒီအိမ်ကြီးနဲ့ ချည်နှောင်ထားတဲ့အရာပါ။ အရုပ်က မီးစွဲသွားတဲ့အချိန်မှာ မိစိမ်းက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးလည်း လှုပ်ခါသွားတယ်။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကနေ သွေးတွေ အန်ထွက်လာတယ်။ ဒီပညာရပ်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာဟာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ဝိညာဉ်ကိုလည်း ထိခိုက်စေတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အောင်ပုက သူ့သူငယ်ချင်းကို ထမ်းပြီး ခြံထဲကနေ အမြန်ပြေးထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် လွတ်လပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
မိုးသောက်ယံ အလင်းတန်းလေးတွေ ဝင်လာတော့ ကျွန်မဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အင်အားမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေမိပြီ။ အိမ်ကြီးထဲမှာရှိတဲ့ အမှောင်ထုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဦးဘကျော်ရဲ့ အသံကြီးလည်း မကြားရတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အခုမှပဲ ‘အိုဇာ’ ဆိုတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်လာသလိုပဲ။
ကျွန်မ စဉ်းစားနေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို အမုန်းတရားတွေ၊ ထိန်းချုပ်မှုတွေကြားမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အကြာကြီး နေခဲ့မိတာလဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လွှတ်ပေးခြင်းဆိုတာကို ဘာလို့ အခုမှ သိရတာလဲ။ ဦးဘကျော်က ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက သူ့ရဲ့ အတ္တကိုပဲ ချစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း အဲဒါကို အချစ်လို့ ထင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ခဲ့မိတာ။
အပြင်မှာ ငှက်ကလေးတွေ အော်သံ ကြားနေရတယ်။ ကြက်မကြီးကလည်း ပုံမှန်အတိုင်း တွန်နေပြီ။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို ‘စုန်းမကြီး’ လို့ ဆက်ပြီး ခေါ်ကြဦးမှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းနေပြီ။
ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်တယ်။ သေခြင်းတရားက ကျွန်မဆီကို တိတ်တိတ်ကလေး ချဉ်းကပ်လာနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ကြောက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ငရဲခန်းထဲကနေ ထွက်ပေါက်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မ နောက်ဆုံးအကြိမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိတယ်။
“ကျွန်မ... လွတ်မြောက်ပြီ...”
အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားအောင် လုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့၊ နာကျင်စေဖို့ ‘အချစ်’ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို သုံးနေပြီဆိုရင်... အဲဒါ အချစ်မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါဟာ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ နာကျင်စရာ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချိန်မနှောင်းခင် အဲဒီအမှောင်ထုထဲကနေ လမ်းခွဲထွက်ခဲ့ဖို့ သတိထားကြပါ။
နိဂုံး။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းသာဖြစ်ပြီး ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် နာကျင်စေခြင်းတို့သည် အချစ်စစ်မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။