အပျော်မယ် မိန်းကလေး

 အပျော်မယ် မိန်းကလေး

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၏ လေထုသည် အေးစက်စိုထိုင်းနေသော်လည်း ရန်ကုန်မြို့လယ်က ဤလမ်းကြားလေးထဲတွင်မူ ဈေးပေါပေါ ရေမွှေးနံ့နှင့် အရက်နံ့တို့က ရောပြွမ်းနေမြဲဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ မျက်လုံးများအောက်က ကွင်းညိုညိုများကို မိတ်ကပ်ထူထူဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားရသည်။ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသည့် နှုတ်ခမ်းနီနီရဲရဲတစ်ချောင်းသည် ကျွန်မ၏ ဘဝကို ကိုယ်စားပြုနေသကဲ့သို့ပင်။ လှပနေရမည်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေရမည်၊ သို့သော် ထိုအလှအပများနောက်ကွယ်တွင် ပုပ်အက်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ကြပါ။

ကျွန်မကို လူတွေက 'နွယ်' ဟု ခေါ်ကြသည်။ အချို့ကလည်း ခနဲ့တဲ့တဲ့နှင့် 'အပျော်မယ်' ဟု ဆိုကြသည်။ ကျွန်မကတော့ ထိုအမည်နာမများကို ဂရုမမပြုနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်မအတွက် အရေးကြီးသည်မှာ မနက်ဖြန်တွင် ပေးဆပ်ရမည့် အကြွေးနှင့် နေမကောင်းဖြစ်နေသည့် အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးပင်ဖြစ်သည်။ ထိုညက ကျွန်မ၏ ဘဝထဲသို့ ကိုလင်း ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အခြားသော ယောက်ျားများကဲ့သို့ ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရမ္မက်ဇောဖြင့် ကြည့်သူမဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ဂရုဏာနှင့် အထီးကျန်မှုတစ်ခုကိုသာ ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရသည်။

"မင်း နာမည်က နွယ်လား" ဟု သူက တိုးညှင်းစွာ မေးခဲ့သည်။ သူ့အသံက အေးချမ်းလွန်းသဖြင့် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော လုံခြုံမှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုညက သူသည် ကျွန်မနှင့် စကားများစွာ ပြောခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝအကြောင်း၊ ကျွန်မ ဘာကြောင့် ဤလမ်းပေါ် ရောက်လာရကြောင်း၊ ကျွန်မ၏ အိမ်မက်များအကြောင်း။ သူသည် နားထောင်ပေးသူသက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ၏ နာကျင်မှုများကို မျှဝေခံစားပေးနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျွန်မတို့၏ ပတ်သက်မှုသည် ထိုညမှ စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် နေ့တိုင်းနီးပါး ကျွန်မဆီ ရောက်လာတတ်သည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်မကို မထိရက်မကိုင်ရက်သလိုမျိုး ဆက်ဆံတတ်သည်။ ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "နွယ်... မင်း ဒီဘဝကနေ ထွက်ရမယ်၊ ကိုယ် မင်းကို ကူညီမယ်" ဟု သူ ပြောတိုင်း ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် တုန်ယင်သွားတတ်သည်။ ကျွန်မလို အညတရ အပျော်မယ်တစ်ယောက်ကိုမှ သူက ဘာကြောင့် မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်ရသနည်း။ ကျွန်မကို ကျွန်မ မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း သူ့ကိုတော့ ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်မ၏ ပထမဆုံးသော အမှားဖြစ်သလို နောက်ဆုံးသော အမှားလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

အချိန်တွေ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကိုလင်းအပေါ် ကျွန်မ၏ အားကိုးမှုက ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ သူသည် ကျွန်မအတွက် အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ အတူတူ အနာဂတ်အကြောင်းတွေ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့ပြင်က အိမ်လေးတစ်လုံး၊ ပန်းခြံလေးတစ်ခု၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်၏ ရိုးရှင်းသော ဘဝလေး။ ကိုလင်းက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် သူ့တွင် ငွေကြေးအသင့်အတင့် ရှိသည်ဟု ကျွန်မ သိထားသည်။ သူက ကျွန်မ၏ အကြွေးများကို ဆပ်ပေးရန်နှင့် ဤအလုပ်မှ ထွက်ရန် အမြဲ တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် ပြဿနာက စတင်လာသည်။ ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေးကို ကျွန်မ၏ အလုပ်ရှင် 'ဒေါ်လေး' က ရိပ်မိသွားသည်။ "နွယ်... မင်း ဒီကောင်ကို ယုံနေတာလား၊ ယောက်ျားဆိုတာ အာသာပြေရင် ပစ်သွားမှာ၊ မင်းမှာ ဆပ်စရာ အကြွေးတွေ ရှိသေးတာ မမေ့နဲ့" ဟု သူမက ခဏခဏ သတိပေးတတ်သည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာသည်။ ကိုလင်းကိုလည်း အကြွေးကိစ္စ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြရန် ဝန်လေးနေမိသည်။ ကျွန်မကို ငွေအတွက်သာ သူနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု သူ ထင်သွားမည်ကို ကြောက်မိသည်။

တစ်နေ့တွင် ကိုလင်းက ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်ပြီး "နွယ်... ကိုယ်တို့ မကြာခင် ဒီကနေ ထွက်သွားရတော့မယ်၊ ကိုယ် အကုန်စီစဉ်ပြီးပြီ" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ပြောပြသည်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ကျခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုနေ့မှစ၍ ကိုလင်း ဖုန်းမကိုင်တော့ပါ။ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်။ ဖုန်းခေါ်သော်လည်း မအားပါဟူသော အသံကိုသာ ကြားနေရသည်။ မှ ပို့ထားသော စာများကိုလည်း သူက ပြသော်လည်း ပြန်စာမပို့ခဲ့ပါ။

ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ဝင်လာသည်။ သူ ကျွန်မကို ငြီးငွေ့သွားပြီလား။ သို့မဟုတ် သူ့မိသားစုက သိသွား၍ တားဆီးနေကြသလား။ အဆိုးဆုံးမှာ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ သံသယဝင်မိခြင်းပင်။ 'ငါက အပျော်မယ်တစ်ယောက်ပဲ၊ သူက ငါ့ကို တကယ် လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး' ဆိုသည့် အတွေးက ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေသည်။ ကျွန်မ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း ရာကျော်ကို သူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ထိုအချက်က ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။

တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကိုလင်း ကျွန်မဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်မ သိခဲ့သော ကိုလင်း မဟုတ်တော့ပါ။ သူ့မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေပြီး မျက်လုံးများက ကျွန်မကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့သလို ဖြစ်နေသည်။ "နွယ်... ကိုယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ်တို့ ခဏလောက် ဝေးနေရအောင်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုလင်း၊ ကျွန်မ ဘာမှားလို့လဲ" ဟု ကျွန်မ ငိုယိုပြီး မေးမိသည်။ သူက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေသည်။ "ကိုလင်းမှာ တခြားသူ ရှိနေပြီလား၊ ဟုတ်လား" ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတော့ သူက ငြိမ်သက်နေမြဲ။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ ကျွန်မက သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားသော်လည်း သူက ကျွန်မ၏ လက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ထုတ်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့ညက ကျွန်မ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် အရက်တွေ အလွန်အကျွံ သောက်ခဲ့သည်။ ကိုလင်းက ကျွန်မကို ကယ်တင်မည့်သူဟု ထင်ခဲ့သမျှသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုများက ကျွန်မကို အမှောင်ထဲသို့ ပိုမို တွန်းပို့လိုက်သည်။ ဒေါ်လေးက ကျွန်မဆီ ရောက်လာပြီး "တွေ့လား နွယ်... ငါ ပြောသားပဲ၊ အခုတော့ မင်းမှာ ဆပ်စရာ အကြွေးတွေပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဒီည ဧည့်သည်ကြီးတစ်ယောက် လာမယ်၊ မင်း သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ရင် အကြွေးတွေ အကုန်ကျေမယ်" ဟု ဆိုလာသည်။

ကျွန်မတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါ။ ကိုလင်းကို လက်တုံ့ပြန်ချင်သည့်စိတ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးချင်သည့်စိတ်တို့က စိုးမိုးနေသည်။ 'ဟုတ်ပြီ... ကျွန်မ အပျော်မယ်ပဲ၊ အမြဲတမ်း အပျော်မယ်ပဲ ဖြစ်နေရမှာ' ဟု ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်ပြီး ထိုအလုပ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ တန်ဖိုးကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် မြေစာကျွေးပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့် အချိန်ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုညက မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာနေသည်။ ကျွန်မသည် ဝတ်လစ်စလစ်နီးပါး အဝတ်အစားများဖြင့် ဧည့်သည်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဧည့်သည် ရောက်မလာမီ ဒေါ်လေးက 

ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ဘယ်သူလဲ။ ကိုလင်းလား။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပင် ကိုလင်း၏ အိမ်ကို လိပ်စာအတိုင်း လိုက်သွားခဲ့သည်။ မိုးရေထဲတွင် ကျွန်မ တုန်ရီနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်နိုင်ပါ။ ကိုလင်း၏ အိမ်ရှေ့ရောက်သောအခါ အိမ်ရှေ့တွင် နာရေးသတင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 'ဦးလင်းထက်' ဆိုသော အမည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျွန်မ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားမိသည်။ ကိုလင်း၏ ညီမဖြစ်သူက ကျွန်မကို တွေ့သောအခါ မျက်ရည်များဖြင့် ကြည့်ပြီး "မမက နွယ်လား... အစ်ကိုက မမအကြောင်း ခဏခဏ ပြောပြတယ်၊ သူ မဆုံးခင်အထိ မမအတွက်ပဲ စိတ်ပူသွားတာ" ဟု ပြောပြသည်။ ထိုအခါမှ ကျွန်မ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသည်။ ကိုလင်းတွင် ကုသ၍မရသော ဦးနှောက်ကင်ဆာ ဝေဒနာ ရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူ ကျွန်မကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သည်မှာ သူ သေတော့မည်ကို သိနေ၍ ကျွန်မကို အသားကျအောင် လုပ်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် ရှိသမျှ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ရောင်းချပြီး ကျွန်မ၏ အကြွေးများကို ဆပ်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မကို ဤဘဝထဲမှ ကယ်တင်ရန်အတွက် သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ ကြိုးစားသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မကမူ သူ့ကို သံသယဝင်ခဲ့သည်၊ သူ့ကို မုန်းတီးခဲ့သည်။ ထိုထက် ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုနေ့ညက ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးရန် ပြင်ဆင်ခဲ့မိခြင်းပင်။ ကျွန်မ သိလိုက်ရချိန်တွင် ကိုလင်းသည် ဤလောကထဲတွင် မရှိတော့ပါ။ သူ ချန်ထားခဲ့သော စာတိုလေးတစ်စောင်ကို ကျွန်မ ဖတ်လိုက်ရသည်။ "နွယ်... မင်းဟာ အပျော်မယ် မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး မိန်းကလေးပါ၊ ကိုယ် မရှိတဲ့နောက်မှာ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းပါ"

ယခုအခါ ကျွန်မသည် လွတ်လပ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ကိုလင်း ပေးခဲ့သော ငွေများဖြင့် ကျွန်မ မြို့ပြင်တွင် အပ်ချုပ်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားသည်။ အမေလည်း ကျန်းမာလာပါပြီ။ လူအများ၏ အမြင်တွင် ကျွန်မသည် သာမန် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နက်ရှိုင်းသော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေမြဲဖြစ်သည်။

ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမိဆဲဖြစ်သည်။ ကိုလင်းက ကျွန်မကို အလင်းထဲသို့ ဆွဲတင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်မက သူ့အပေါ် ယုံကြည်မှု အားနည်းခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်များ၊ သူ့အပေါ် ထားခဲ့သော အာဃာတများအတွက် ကျွန်မ မည်သည့်အခါမျှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ လွတ်လပ်မှုဆိုသည်မှာ ကျွန်မအတွက်တော့ အလွန်ပင် ခါးသီးလွန်းလှသည်။

ညနေခင်းတိုင်း ကျွန်မ ကိုလင်း၏ ဂူဗိမာန်လေးဆီသို့ သွားတတ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပန်းဖြူဖြူလေးများ ချထားရင်း ကျွန်မ တောင်းပန်စကားများ ဆိုမိသည်။ "ကိုလင်း... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေကို ကိုယ် ကယ်တင်ပေးခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်ပြီး သတ်ခဲ့မိတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။

ကျွန်မ ရရှိခဲ့သော သင်ခန်းစာမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ ယုံကြည်မှုအပေါ်တွင်သာ အခြေခံရမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ သံသယဆိုသည်မှာ အဆိပ်ထက်ပင် ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်။ ကျွန်မသည် ယခုအခါ လွတ်လပ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ကိုလင်း မရှိတော့သည့် ကမ္ဘာတွင် ကျွန်မ၏ လွတ်လပ်မှုသည် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ကျွန်မ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤနောင်တများကို ထမ်းပိုးရင်း၊ သူ ပေးခဲ့သော 'အသစ်သော ဘဝ' ကို တန်ဖိုးထားရင်းသာ ဖြတ်သန်းသွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ် သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် ဒေါသနှင့် သံသယများက မျက်စိကွယ်စေတတ်ပြီး၊ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မရှိတော့သည်မှာ ဘဝ၏ အခါးသီးဆုံး လက်တွေ့ပင် ဖြစ်သည်။