ကျောင်းသူတွေအပေါ်ရက်စက်တဲ့ဆရာ
ကျောင်းသူတွေအပေါ်ရက်စက်တဲ့ဆရာ
ကျွန်တော့်လက်ထဲက မြေဖြူခဲလေးဟာ တုန်ယင်နေခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ရဲ့ အစွန်အဖျားမှာရှိတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းမှာ စေတနာတွေ တပွေ့တပိုက်နဲ့ ရောက်ရှိလာခဲ့တဲ့ လူငယ်ဆရာတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော့်အတန်းထဲမှာ ချောဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူဟာ တောရွာကနေ မြို့တက်ပြီး ပညာလာသင်ရတဲ့၊ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေ တဖျတ်ဖျတ်တောက်နေတဲ့ ကလေးမလေးပါ။ သူတင်မကဘူး၊ သူ့သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်တဲ့ အေးအေးတို့၊ မြတ်နိုးတို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တပည့်တွေထက်ပိုတဲ့ ညီမလေးတွေလိုပါပဲ။
"ဆရာ... သမီး ဒီပုစ္ဆာလေး နားမလည်လို့"
ချောက ကျွန်တော့်ဆီကို စာအုပ်လေးကိုင်ပြီး လာမေးတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ အပြုံးတွေဟာ ကျွန်တော့်ကို ဒီအလုပ်အပေါ် ပိုပြီး တန်ဖိုးထားမိစေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအေးချမ်းမှုတွေနောက်ကွယ်မှာ မှောင်မိုက်တဲ့ အရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာနေတာကို ကျွန်တော်ပဲ အရင်ဆုံး သိလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီအရိပ်ကတော့ ကျောင်းရဲ့ အလှူရှင်ကြီးလို့ အမည်ခံထားတဲ့၊ မြို့မျက်နှာဖုံး ဦးဟိန်းထက်ပဲ။ သူက ကျောင်းက ကလေးမလေးတွေကို၊ အထူးသဖြင့် မိဘမဲ့တဲ့၊ ဆင်းရဲတဲ့ ကလေးမလေးတွေကို ကူညီချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူ့ရဲ့ ကာမကျော့ကွင်းထဲကို သွင်းလေ့ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။
ဦးဟိန်းထက်ရဲ့ ပစ်မှတ်က ချောနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေပြီ။ "ဆရာရယ်... ချောလေးကို ကျွန်တော် မွေးစားချင်တယ်၊ သူ့ပညာရေးအတွက် ကျွန်တော် တာဝန်ယူမယ်" လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို လာပြောတဲ့နေ့မှာ သူ့မျက်လုံးထဲက ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ အလိုရမ္မက်တွေကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်က ငြင်းခဲ့ပေမဲ့ သူက အာဏာရှိတယ်၊ ငွေရှိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သာမန် ဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို တိုက်ရိုက်ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အထက်လူကြီးတွေကအစ ဦးဟိန်းထက်ရဲ့ လက်အောက်မှာ။ ကျွန်တော် စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ဒီကလေးမလေးတွေ ဒီကျောင်းမှာ ဆက်ရှိနေရင်၊ ကျွန်တော့်အနားမှာ ဆက်ရှိနေရင် သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေ ဖျက်ဆီးခံရတော့မယ်။ သူတို့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားအောင်၊ ဒီမြို့ကနေ ဝေးရာကို ပြေးသွားအောင် လုပ်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သူတို့ အားကိုးရဆုံး လူတစ်ယောက်က သူတို့ကို ရက်စက်ပြဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေနေရာမှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဆဲဆိုသံတွေ အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
"စာမရရင် နောက်က ထိုင်မနေနဲ့... အပြင်ထွက်သွားစမ်း"
ကျွန်တော် ချောရဲ့ စာအုပ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ လန့်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကို ကျွန်တော် ရင်မဆိုင်ရဲလို့ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့မိတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ စမ်းရေလို ကြည်လင်နေတဲ့ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလိုပဲ။ 'သမီး... ဆရာ့ကို မုန်းလိုက်စမ်းပါ၊ မုန်းပြီး ဒီကျောင်းကနေ ထွက်သွားလိုက်ပါတော့' လို့ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ဖိနှိပ်တယ်။ အသေးအဖွဲကိစ္စကအစ လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲတယ်။ အတန်းထဲက ကျောင်းသူတွေအားလုံး ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လာကြတယ်၊ မုန်းလာကြတယ်။ တစ်ချိန်က "ဆရာ... ဆရာ" နဲ့ တကောက်ကောက်ပါခဲ့တဲ့ ကလေးမလေးတွေဟာ အခုတော့ ကျွန်တော်လာရင် လမ်းဘေးက ခွေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်သလို ရွံရှာတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ကုန်ကြပြီ။ ချောကတော့ ဇွဲမလျှော့သေးဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးရှာတယ်။
"ဆရာ... သမီး ဘာမှားလို့လဲဟင်၊ ဆရာ သမီးကို စိတ်ဆိုးနေတာလား"
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သူ့ကို ပါးရိုက်လိုက်မိတယ်။ ဖြန်းခနဲ မြည်သွားတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးတွေ ပူခနဲ ဖြစ်သွားသလို၊ ကျွန်တော့်နှလုံးသားလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့တယ်။
"နင့်မျက်နှာကို ငါမကြည့်ချင်ဘူး၊ နင်တို့လို ဆင်းရဲသားတွေဟာ စာသင်ဖို့ထက် လမ်းဘေးမှာ အမှိုက်ကောက်ဖို့ပဲ တန်တာ... ထွက်သွားစမ်း"
ကျွန်တော် အော်ထုတ်လိုက်တယ်။ ချောဟာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပြီး အတန်းထဲက ပြေးထွက်သွားတော့တယ်။ အဲ့ဒီညက ကျွန်တော် အိပ်လို့မပျော်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်လက်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း "ငါက တကယ်ပဲ ရက်စက်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလား" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကျွန်တော် ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးဟိန်းထက်က သူ့အိမ်ကို စာသင်ဖို့ ခေါ်ခိုင်းနေတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် ပိုပြီး ရက်စက်ပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရပြန်တယ်။
ကျောင်းက ကလေးမလေးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကျောင်းထွက်ကုန်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကို မခံနိုင်လို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပေါ့။ ဒါဟာ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ ရလဒ်ပဲ။ သူတို့ ဒီကျောင်းကနေ ထွက်သွားရင် ဦးဟိန်းထက်ရဲ့ လက်လှမ်းမမီတဲ့ အရပ်ကို ရောက်သွားနိုင်ခြေ ရှိတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ချောကတော့ ကျန်နေသေးတယ်။ သူ့မှာ တခြားသွားစရာ မရှိဘူး။
ဦးဟိန်းထက်က ကျွန်တော့်ကို ဖိအားပေးလာတယ်။ "ဆရာသုတ... ချောလေးကို ခေါ်ပေးဖို့ ပြောထားတာ ကြာပြီနော်၊ မင်းက ငါ့ကို အာခံနေတာလား" တဲ့။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် မကြာခင် သူ ချောကို အဓမ္မ နည်းလမ်းနဲ့ ယူတော့မယ်။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု လုပ်ရတော့မယ်။ အဲ့ဒီနေ့က မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ကျောင်းသူတွေရဲ့ အဆောင်ကို သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အေးအေးနဲ့ မြတ်နိုးတို့ကို အဆောင်ကနေ နှင်ထုတ်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ခဲ့တယ်။ "နင်တို့ လစာ မပေးနိုင်ရင် အဆောင်က ထွက်ကြတော့၊ ဒီမှာ အလကား ကျွေးထားဖို့ ငါ့မှာ တာဝန်မရှိဘူး" လို့ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အဲ့ဒီအဆောင်လစာတွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ ဦးဟိန်းထက်ဆီက ပိုက်ဆံမယူဘဲ ကျွန်တော့်လစာထဲက စိုက်ပေးထားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ကပဲ လူယုတ်မာ အဖြစ်ခံပြီး သူတို့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။
ချောကတော့ ကြောက်လန့်တုန်ယင်ရင်း ထောင့်မှာ ကပ်နေရှာတယ်။ ကျွန်တော် သူ့နားကို တိုးသွားပြီး သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားထုတ်ကို အပြင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။
"နင်ပါ ထွက်သွားတော့... ငါ့မျက်စိရှေ့က အခုချက်ချင်း ပျောက်သွားစမ်း"
သူ့ရဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ ရွံရှာနေတဲ့ အကြည့်တွေဟာ ကျွန်တော့်ကို သေလူတစ်ယောက်လို ခံစားရစေတယ်။ သူတို့အားလုံး မိုးထဲလေထဲမှာ ငိုယိုပြီး ထွက်သွားကြတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူမှုဘဝ... အားလုံးကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်ဟာ သူတို့ရဲ့ ရန်သူ အဖြစ်ခံလိုက်ရပြီ။
ရွာသားတွေက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းပြီး ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ "ကျောင်းသူတွေကို ညှဉ်းပန်းတဲ့ ဆရာယုတ်" ဆိုတဲ့ နာမည်က တစ်မြို့လုံး ပျံ့သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကလေးမလေးတွေ သူတို့ ရွာတွေကို ပြန်ရောက်သွားကြပြီ၊ တချို့လည်း ရန်ကုန်မှာ အလုပ်သွားလုပ်ကြပြီလို့ ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးဟိန်းထက်ကတော့ အညှိုးကြီးတယ်။ သူ လိုချင်တာ မရတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်နေတယ်။
တစ်ညမှာ ဦးဟိန်းထက်ရဲ့ လူတွေ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လူသူမရှိတဲ့ တောစပ်ကို ခေါ်သွားပြီး ရက်ရက်စက်စက် ဝိုင်းရိုက်ကြတယ်။
"မင်းက ငါ့အစာကို ဖျက်ဆီးတယ်ပေါ့လေ... မင်းကပဲ သူတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်တယ်ပေါ့"
ဦးဟိန်းထက်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဖိနပ်နဲ့ နင်းရင်း ပြောတယ်။ ကျွန်တော် သွေးတွေကြားထဲကနေ ရယ်လိုက်မိတယ်။
"ဟုတ်တယ်... သူတို့က မင်းလို လူယုတ်မာနဲ့ မတန်ဘူး... ငါက သူတို့ကို မုန်းအောင် လုပ်လိုက်တာ၊ သူတို့ ငါ့ကို မုန်းလို့ ဒီနေရာက ထွက်သွားတာဟာ ငါ့အတွက် အောင်ပွဲပဲ"
ဒေါသထွက်သွားတဲ့ ဦးဟိန်းထက်က သေနတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ရဲကားသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ အဲ့ဒီညမတိုင်ခင်ကတည်းက ဦးဟိန်းထက်ရဲ့ မကောင်းမှု မှတ်တမ်းတွေ၊ သူ ကျောင်းသူတွေကို ဘယ်လို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားတွေကို စုဆောင်းပြီး အထက်က လူကြီးတွေဆီကို ပို့ထားခဲ့ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝကို ရင်းပြီး သူ့ကို ဖမ်းဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာ။
သေနတ်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပူခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဝေဝါးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လဲကျနေရင်း ကောင်းကင်ယံက ကြယ်လေးတွေကို ကြည့်မိတယ်။ "သမီးတို့... ဆရာ့ကို အမြဲတမ်း မုန်းနေပေးပါ... ဆရာ့ကို သတိမရပါနဲ့တော့... သမီးတို့ လုံခြုံသွားရင် ဆရာ ကျေနပ်ပါပြီ" လို့ စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။
ဆယ်နှစ် ကြာပြီးနောက်...။
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတစ်ခုမှာ အမျိုးသမီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက်က စင်ပေါ်မှာ စကားပြောနေတယ်။ အဲ့ဒါ ချောပါ။ သူဟာ အခုဆိုရင် အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအကြောင်း ပြောရင်း သူ ခဏလောက် ရပ်သွားတယ်။
"ကျွန်မ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာဟာ... တစ်ချိန်က ကျွန်မကို အရမ်းရက်စက်ခဲ့တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ကြောင့်ပါ"
သူ့အသံမှာ နာကျင်မှုတွေ ပါနေတုန်းပဲ။ သူ မသိသေးဘူး။ သူ့ဆရာဟာ သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လူယုတ်မာ အဖြစ်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ။ သူ မသိသေးဘူး၊ သူ့ဆရာဟာ ထောင်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ အဲ့ဒီညကတည်းက အသက်ပေးသွားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ။ သူ မသိသေးဘူး၊ သူ့ဆရာရဲ့ အုတ်ဂူလေးဟာ မြို့ပြင်က သုသာန်လေးတစ်ခုမှာ အထီးကျန်စွာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ။
ကျွန်တော် အုတ်ဂူထဲကနေ ပြုံးနေမိမှာပါ။ ကျွန်တော် ရက်စက်ခဲ့လို့ သူ ကျောင်းက ထွက်သွားခဲ့ရတယ်၊ ကျွန်တော် ရက်စက်ခဲ့လို့ သူ ဒီမြို့ကနေ ဝေးရာကို ပြေးခဲ့ရတယ်၊ ကျွန်တော် ရက်စက်ခဲ့လို့ သူ ဒီနေ့လို အောင်မြင်နေတာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေဟာ သူ့အတွက်တော့ ခိုင်မာတဲ့ အကာအကွယ် တံတိုင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ချောရဲ့ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တစ်စက်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဖိုးတန်ဆုံး ဆုလာဘ်ပါပဲ။ သူ ကျွန်တော့်ကို မုန်းနေတာဟာ ကျွန်တော် သူ့ကို ချစ်ခဲ့တဲ့ သက်သေပါပဲ။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို "ကျောင်းသူတွေအပေါ် ရက်စက်တဲ့ ဆရာ" လို့ပဲ သတ်မှတ်ကြပါစေ။ ကမ္ဘာကြီးက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်ပါစေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ဘဝတွေဟာ ကောင်းကင်မှာ လင်းလက်နေတဲ့ ကြယ်တွေလို တောက်ပနေသရွေ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေးဆပ်ခြင်းဟာ ထိုက်တန်နေဦးမှာပါ။
အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်သလို၊ စေတနာဆိုတာလည်း အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကိုယ်တိုင်က လူယုတ်မာအဖြစ် မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး ကာကွယ်ပေးလိုက်ရတာမျိုးဟာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပေးဆပ်ခြင်းပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့နေရသော ရက်စက်မှုများနောက်ကွယ်၌ ထိုသူကို ကာကွယ်လိုသော အနစ်နာဆုံး ပေးဆပ်မှုများ ရှိနေတတ်သည်။ မြင်ရသော အပေါ်ယံ အလွှာထက် စိတ်နှလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကသာ ပို၍ အရေးကြီးပါသည်။