လူ့တစ်နပ်စား
လူ့တစ်နပ်စား
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးအချိန်တွေကို ပြန်ပြောင်းကြည့်မယ်ဆိုရင် အဲဒီညနေခင်းကစခဲ့တာလို့ပဲ ပြောရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် လူပျိုပေါက်အရွယ်တုန်းက ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှချင်ခဲ့တာ၊ ဝင်းဦးလို ဗလတောင့်တောင့်နဲ့ စပို့ရှပ်အင်္ကျီလေး ဝတ်ချင်ခဲ့တာဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မြောက်ပိုင်း လမ်းထဲက ဝိတ်ရုံလေးမှာ အလေးမရင်း၊ ချွေးတွေရွှဲနေတဲ့ကြားက ကိုယ့်လက်မောင်းကြွက်သားလေးတွေ ဖုထွက်လာတာကိုကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတွေ တိုးခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူကြီးတွေရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဗလငါးတန်နဲ့ ပြည့်စုံအောင်၊ စာဖတ်အောင်၊ စာရိတ္တကောင်းအောင် လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ အစ်ကိုကြီးတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကိုဝင်းဆိုတဲ့ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဝိတ်မနည်းပြသလို၊ စာဖတ်ဖို့လည်း တိုက်တွန်းခဲ့တာ အခုထိ နားထဲမှာ ကြားယောင်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေ၊ အဲဒီတန်ဖိုးတွေဟာ ဘယ်အချိန်မှာ စပြီး ယိုင်နဲ့သွားခဲ့တာလဲ။
ကျွန်တော် အလုပ်ထဲရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ လောကကြီးဟာ ကျွန်တော် အလေးမရုံမှာ သင်ခဲ့ရသလို ရိုးသားမနေတော့ဘူး။ အားရှိတဲ့သူက အနိုင်ရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ပါးနပ်တဲ့သူက အနိုင်ယူတဲ့ခေတ်ကို ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ အဖေ့ရဲ့ ဈေးဆိုင်လေးကို ကူရင်း၊ ညနေဆို ဝိတ်မရင်း၊ ချစ်သူ ‘ဖြူ’ နဲ့ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ မက်နေခဲ့တာပါ။ ဖြူက ကျွန်တော့်ကို အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်၊ “မောင်… လူဆိုတာ ကိုယ်လုံးတောင့်ရုံနဲ့ မပြီးဘူးနော်၊ စိတ်ဓာတ်လည်း မာကျောဖို့ လိုတယ်” တဲ့။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဖြူ့ရဲ့စကားတွေကို ကျွန်တော် အပေါ်ယံပဲ နားလည်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်တာရယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ ဒေါသနောက်ကို လိုက်မိတာရယ်ပါပဲ။ အဲဒီအားနည်းချက်ကိုပဲ ရင်းပြီး ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို ‘ကိုမြတ်’ ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက အသင်းအဖွဲ့တစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ ပရဟိတသမားကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပေါ့။
ကိုမြတ်က ကျွန်တော့်ကို စတွေ့ကတည်းက “ညီလေး ဗလက တောင့်သားပဲ၊ ဒီလိုလူငယ်တွေ ငါတို့အဖွဲ့မှာ လိုနေတာ” ဆိုပြီး မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း ပရဟိတဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသုံးဝင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့တာလေ။ အဖေ့ဆိုင်ကို ပစ်ထားပြီး ကိုမြတ်ခိုင်းတဲ့ ကိစ္စတွေကိုပဲ လိုက်လုပ်ပေးခဲ့မိတယ်။ ကိုမြတ်က ကျွန်တော့်ကို လူကြီးတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတယ်၊ နေရာပေးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့် ရလာတဲ့ နေရာလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာဟာ မြောင်းတစ်ခုထဲကို ဆင်းဖို့ အစပျိုးနေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ကိုမြတ်က ကျွန်တော့်ကို “ညီလေး… လူဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေတော့ တစ်နပ်စားဉာဏ် ရှိရတယ်၊ ဒါမှ အောင်မြင်မှာ” လို့ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူပြောတဲ့ ‘တစ်နပ်စား’ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော် လုံးဝ သဘောမပေါက်ခဲ့ပါဘူး။
ဘဝရဲ့ ဒုတိယ
ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲမှာ ဖြူ့ဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ စာပို့ရင်လည်း ‘’ ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတော့တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေက ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ အိမ်မှာ အဖေနဲ့ စကားမပြောဖြစ်တာ တစ်လကျော်ပြီ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ‘သား… မင်းမှားနေပြီ’ ဆိုတဲ့ ရိပ်ယောင်တွေ တွေ့နေရပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ အမှားကို အမှန်ထင်ပြီး ရှေ့ကိုပဲ တိုးနေခဲ့တယ်။ ကိုမြတ်က ကျွန်တော့်ကို မြေကွက်တစ်ခု ကိစ္စအတွက် လူစုခိုင်းတယ်။ “ညီလေး… ဒါက ရပ်ကွက်ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက်ပဲ၊ မင်းတို့ လူငယ်တွေက ရှေ့ကနေ တက်ကြွပေးမှ ဖြစ်မှာ” တဲ့။ ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်သူတွေ၊ ကျွန်တော့်ကို အားကိုးတဲ့ လူငယ်တွေကို စည်းရုံးပြီး အဲဒီမြေကွက်ထဲကို ဝင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီမှာတင် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဒေသခံတွေကြားမှာ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တရားမျှတမှုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ တကယ့်အမှန်တရားကတော့ ကိုမြတ်ဟာ အဲဒီမြေကွက်ကို ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုကို ရောင်းဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ကို နယ်ရုပ်တွေလို အသုံးချခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ကနေ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေချိန်မှာ သူကတော့ နောက်ကွယ်ကနေ ငွေထုပ်ပိုက်ပြီး လစ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ပဋိပက္ခတွေ ပြင်းထန်လာပြီး ရဲတွေရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကိုမြတ်ဆိုတဲ့ လူကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်နောက်က လူငယ်အချို့ပဲ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရတယ်။ အချုပ်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ ကိုမြတ်ပြောခဲ့တဲ့ “လူ့တစ်နပ်စား” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။ သူက တစ်ခါစားဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ရင်းသွားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူ့အတွက်တော့ ခဏတာ အသုံးချလို့ရတဲ့ ‘တစ်နပ်စာ’ ပဲ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
အချုပ်ကနေ အာမခံနဲ့ ပြန်လွတ်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးက ပြာကျနေခဲ့ပြီ။ အဖေက စိတ်သောကတွေနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ တစ်ပတ်ရှိပြီတဲ့။ ဆိုင်လေးလည်း အကြွေးတွေကြောင့် သိမ်းခံလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ခြံဝင်းလေးက ခြောက်ကပ်နေတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ဖြူ ထိုင်စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေမှာ အရင်လို ချစ်ခင်မှုတွေ မရှိတော့ဘူး၊ သနားစရာ ကောင်းလှတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလိုပဲ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ “မောင်… ကျွန်မ မောင့်ကို တားခဲ့သားပဲ၊ အခုတော့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးကုန်ပြီ” တဲ့။ ဖြူ့စကားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေနေသူတစ်ယောက်ပါ။ အဖေလည်းမရှိ၊ ဆိုင်လည်းမရှိ၊ ဖြူလည်း ကျွန်တော့်ဆီကနေ အပြီးတိုင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် မခဲ့တဲ့ ဝိတ်တွေ၊ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကြွက်သားတွေဟာ ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ အသားအရေတွေ တွန့်လိပ်ပြီး၊ ပိန်ကပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကို မှန်ထဲမှာ ကြည့်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ရွံရှာမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အခုလည်း ကိုမြတ်လို လူမျိုးတွေ နောက်ထပ် ပေါ်လာဦးမှာပါပဲ။ ပရဟိတ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားတဲ့၊ တစ်ပါးသူရဲ့ ဘဝကို တစ်နပ်စားဉာဏ်နဲ့ ဖျက်ဆီးမယ့် သူတွေပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလူတွေရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ လူပျိုပေါက်ဘဝကို နှမြောတသရင်း၊ ပြိုလဲနေတဲ့ ဘဝရဲ့ အပျက်အစီးတွေကြားမှာပဲ နေဝင်ချိန်ကို စောင့်နေရတော့တယ်။
ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး သင်ခန်းစာကတော့ ဒါပါပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ကိုယ့်ရဲ့ အသိဉာဏ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်။ လောကမှာ ကိုယ့်ကို အားပေးနေတဲ့သူတွေထက် ကိုယ့်ကို အသုံးချဖို့ ချောင်းနေတဲ့ ‘လူ့တစ်နပ်စား’ တွေက ပိုများတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိခဲ့ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ဘဝတစ်ခုလုံးက ကျိုးပျက်လို့ ကုန်ခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - လောကတွင် အသုံးချခံ လူတစ်ဦး မဖြစ်စေရန် ဗလငါးတန်ထက် အသိဉာဏ်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ပါ။ လူတစ်နပ်စားတို့၏ မြှောက်ပင့်မှုသည် ပျက်စီးခြင်း၏ အစဖြစ်သည်။