ပွဲတက်မယား
ပွဲတက်မယား
ခြံဝကိုရောက်တော့ ကျွန်မခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခနဲရပ်သွားမိတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးလည်း ဗုန်းဗုန်းလဲပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ကျွန်မကိုယ်တိုင် အမြတ်တနိုးဝယ်ခဲ့ပြီး သော့ပိတ်ထားခဲ့တဲ့ သန်လျင်က ဒီအိမ်လေးဟာ ခုတော့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလို့နေပြီ။ ခြံဝင်းထဲမှာ ပန်းအိုးလေးတွေ အစီအရီနဲ့၊ ပြတင်းပေါက်က ခန်းဆီးလိုက်ကာဖြူဖြူလေးတွေက လေတိုက်တိုင်း တလွင့်လွင့်။ လေထဲမှာလည်း ကျွန်မသိပ်ကြိုက်တဲ့ သနပ်ခါးပန်းနံ့သင်းသင်းလေးက ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မမနေခဲ့တာ ကြာပြီလေ။ ဘယ်သူကများ ကျွန်မခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လာနေနေတာလဲ။ ရင်ထဲမှာ ဒေါသထက် အံ့သြထိတ်လန့်မှုက ပိုကြီးစိုးနေတယ်။ ခြံဝမှာ အသစ်ချိတ်ထားတဲ့ ခေါင်းလောင်းလေးကို ခပ်နာနာလေး လှုပ်လိုက်မိတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ အိမ်ပေါ်ကနေ မိန်းမငယ်တစ်ယောက် ဆင်းလာတယ်။ သူမက သိပ်လှတာပဲ။ ဝင်းဝါတဲ့အသားအရေနဲ့ ယဉ်စိုနေတဲ့ ရုပ်ရည်လေးက မြင်သူတကာ ငေးလောက်စရာ။ သူမက ကျွန်မဆီကို ပြုံးပြုံးလေး လျှောက်လာတယ်။ ကျွန်မကတော့ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မယ့်အတိုင်း အံကြိတ်ထားရတယ်။
“ညီမ… ဒါ ကိုမြင့်သိန်းထွန်းအိမ်လား”
ကျွန်မ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြောလိုက်ပေမဲ့ လက်တွေက တုန်နေတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်မမ၊ ကိုကိုတော့ မရှိဘူးရှင့်”
“ကိုကို” တဲ့လား။ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တရားဝင်လင်ယောက်ျား၊ ကျွန်မရဲ့ မောင်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝကို ဒီမိန်းကလေးက “ကိုကို” လို့ ခေါ်နေတာလား။
“မမက သူ့မိတ်ဆွေပါ၊ သန်လျင်ဘက် ဘုရားဖူးလာရင်း ဝင်နှုတ်ဆက်တာ၊ အိမ်ပေါ်မှာ ခဏနားလို့ရမလား”
ကျွန်မ ဘာကိုရှာဖွေချင်နေတာလဲ ကျွန်မကိုယ်တိုင်မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ချင်တယ်။ သူမက ဖော်ဖော်ရွေရွေပဲ ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်ဖိတ်ခေါ်တယ်။ ကျွန်မ ဝယ်ခဲ့တုန်းက ခြေတံရှည် သစ်သားအိမ်အိုလေးဟာ ခုတော့ အရောင်အသွေးသစ်တွေနဲ့ လှပနေလိုက်တာ။ လှေကား ခုနစ်ထစ်ကို တက်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မခြေထောက်တွေက ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲရောက်တော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာတယ်။ ညာဘက်နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံကြီးတစ်ပုံ။ မောင်ရယ်၊ ခုနက မိန်းကလေးရယ်၊ ပြီးတော့ ရှစ်နှစ်သားအရွယ်လောက် ရှိမယ့် ကလေးလေးတစ်ယောက်ရယ်။ သူတို့သုံးယောက်သား ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေကြတဲ့ ပုံရိပ်က ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။
ကျွန်မ မောင်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ မောင်က ပဲခူးသား၊ ကျွန်မကလည်း ပဲခူးသူ။ ရပ်ကွက်ချင်းကပ်နေပြီး ကျောင်းအတူတူ တက်ခဲ့ကြတာ။ မောင်က ကျွန်မထက် နှစ်တန်းကြီးတယ်။ ရုပ်ချောပြီး လူရည်သန့်တဲ့ မောင့်ကို ကျွန်မတို့ကျောင်းက မိန်းကလေးတိုင်း စိတ်ဝင်စားခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ မောင်က ကျွန်မကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မအဖေက ရပ်ကွက်ထဲမှာ မျက်နှာပွင့်တဲ့ လူချမ်းသာတစ်ယောက်မို့ မောင့်ရဲ့ အလုပ်အကိုင် အဆင်ပြေဖို့၊ မောင် ရာထူးတက်ဖို့ ကျွန်မတို့ မိသားစုက အစစအရာရာ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာ။ ခုတော့ မောင်က ဌာနဆိုင်ရာမှာ အရာရှိကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ လူတကာက အားကျရတဲ့ ဇနီးမောင်နှံတွေပေါ့။ ပွဲတက်တိုင်း မောင့်ဘေးမှာ ဝင့်ဝင့်ထည်ထည် လိုက်ပါနိုင်တဲ့ “ပွဲတက်မယား” အဖြစ် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်လေးထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုတွေကို ရစရာမရှိအောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။
“မမ၊ ရေနွေးကြမ်းသောက်ပါဦး”
သူမက ကော်ဖီနဲ့ ရေနွေးကြမ်း လာချပေးတယ်။ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အမူအရာလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မေးခွန်းတွေ မေးမိတော့တယ်။
“ညီမ ဒီမှာနေတာ ကြာပြီလား”
“နှစ်နှစ်လောက် ရှိပြီမမ”
“ကိုမြင့်သိန်းထွန်းက ညီမ အမျိုးသားလား”
သူမက ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ “ဟုတ်ပါတယ်မမ”
“သူ့မှာ ဇနီးရှိတာ ညီမ မသိဘူးလား”
ကျွန်မရဲ့ တဲ့တိုးမေးခွန်းကြောင့် သူမ မျက်နှာလေး ပျက်သွားတယ်။ မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်စတွေ ဝဲတက်လာပြီး…
“သားသားကိုယ်ဝန်ရှိတော့မှ သိတာပါမမ။ ကလေးက အခု ရှစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကိုကိုက ပြောပါတယ်၊ ဟိုဘက်က မမက သူ့ကို အလုပ်အကိုင်အတွက်ပဲ အသုံးချတာပါတဲ့။ အချစ်မပါတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမို့ သူ မပျော်ဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ မမက ဂုဏ်သိက္ခာကြီးတဲ့သူမို့ သူ လမ်းခွဲလို့မရဘူးလို့ ပြောတယ်”
ကျွန်မ နားထဲမှာ အုန်းခနဲ မြည်သွားတယ်။ မောင်… မောင်က အဲဒီလို ပြောခဲ့တာလား။ ကျွန်မက မောင့်ကို အသုံးချတာလား။ ကျွန်မရဲ့ ငွေကြေး၊ ကျွန်မရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ မောင့်ကို လူလားမြောက်အောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာကို သူက အဲဒီလို မြင်တာလား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသထက် နာကျင်မှုက ပိုကြီးစိုးလာတယ်။ မျက်ရည်တွေကို အတင်းထိန်းထားရတာ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ်ပဲ။
“ကလေးက… မောင့်နဲ့ တထေရာတည်းတူတာပဲနော်”
ဓာတ်ပုံထဲက ကလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ပြောမိတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ မောင့်ရဲ့ မျက်ခုံး၊ မောင့်ရဲ့ နှာတံ၊ မောင့်ရဲ့ အပြုံးတွေကို ကလေးက အမွေရထားတာ။ ကျွန်မတို့မှာတော့ ကလေးမရခဲ့ဘူး။ ဆရာဝန်တွေနဲ့ ပြသခဲ့ပေမဲ့ ကံမပါခဲ့ဘူး။ အဲဒီအတွက် မောင့်ကို ကျွန်မ အမြဲတမ်း အားနာခဲ့တာ။ ခုတော့ မောင်က ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ဖြည့်ဆည်းခဲ့တာပေါ့။
“မမကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုကို့ကို ပြန်မပြောပါနဲ့နော်။ ညီမတို့က ဒီမှာတင် အေးအေးဆေးဆေး နေသွားမှာပါ။ ကိုကိုက ညီမတို့ကို အရမ်းချစ်တာ။ ညီမက သထုံက လှယဉ်ကျေးမယ် ပြိုင်ပွဲဝင်ရင်း မောင်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာပါ။ အဖေနဲ့အမေက ပင်စင်စားတွေဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို သိရင် ရင်ကျိုးမှာစိုးလို့ တိတ်တိတ်လေးပဲ နေခဲ့ရတာပါ”
သူမက တောင်းတောင်းပန်ပန် ပြောနေရှာတယ်။ သူမကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မကို ရန်သူလို မသတ်မှတ်ထားဘူး။ သူမ တကယ်မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ရိုးသားလွန်းနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ အိမ်ရှေ့က ကားသံကြားလိုက်ရတယ်။
မောင့်ရဲ့ ကားသံ။ ကျွန်မ မှတ်မိတာပေါ့။ မောင် ပြန်လာပြီ။ ရင်ခုန်သံတွေက အရူးအမူး မြန်လာတယ်။ ကျွန်မ ဒီနေရာမှာ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ မောင့်ကို ရင်ဆိုင်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ထွက်သွားရမလား။ ခြေလှမ်းတွေက တုံ့ဆိုင်းနေတုန်းမှာပဲ အိမ်ပေါ်ကို တက်လာတဲ့ ခြေသံပြင်းပြင်းတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“မိန်းမ… ကိုယ် ပြန်လာပြီ”
မောင့်ရဲ့ အသံက ပျော်ရွှင်မှုတွေ အပြည့်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ မောင်ဟာ ကျွန်မကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို တောင့်ခဲသွားတယ်။ မောင့်လက်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ မုန့်ထုပ်လေးတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်။ မောင့်မျက်နှာမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုက ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ ဆုလဒ်တစ်ခုပါပဲ။
“မောင်…”
ကျွန်မ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံက တိုးညှင်းပေမဲ့ လေထုထဲမှာတော့ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲလိုက်သလိုပဲ။ မောင်က ကျွန်မကို ကြည့်လိုက်၊ ဟိုမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်နဲ့ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေတယ်။ ဟိုမိန်းကလေးကတော့ အခြေအနေကို ရိပ်မိပုံရပြီး မျက်နှာလေး ဖြူလျော့သွားတယ်။
“နွယ်… မင်း… မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ”
မောင်က ကျွန်မကို နာမည်ခေါ်ပြီး မေးတယ်။ သူ့အသံမှာ နောင်တထက် ကြောက်ရွံ့မှုက ပိုနေတယ်။ ကျွန်မကတော့ ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။
“မောင် မေးတာ မှားနေပြီ။ ဒါ ကျွန်မ ဝယ်ထားတဲ့အိမ်လေ။ ကျွန်မ အိမ်ကို ကျွန်မ လာတာ ဘာဆန်းလို့လဲ။ မောင်ကသာ… ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
မောင်က ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ထဲကို ကလေးလေးတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာတယ်။
“ဖေဖေ… ပြန်လာပြီလား”
ကလေးလေးက မောင့်ဆီ ပြေးသွားပြီး ဖက်လိုက်တယ်။ မောင်က ကလေးကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ပြန်ဖက်ထားတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ဖဲ့ခြွေလိုက်သလိုပါပဲ။ ဒီကလေးက မောင့်ရဲ့ သွေးသား။ ဒီမိန်းကလေးက မောင့်ရဲ့ အချစ်ဦး မဟုတ်ရင်တောင် မောင် တကယ်မြတ်နိုးတဲ့သူ။ ကျွန်မကတော့… မောင့်အတွက် ဘာလဲ။ မောင့်ရဲ့ ရာထူးဂုဏ်ရှိန်အတွက် ဘေးကနေ အရောင်တင်ပေးရတဲ့ “ပွဲတက်မယား” သက်သက်ပဲလား။
“မောင်… ကျွန်မကို အမှန်အတိုင်းပြောပါ။ မောင် ကျွန်မကို တကယ်မချစ်ခဲ့ဘူးလား”
ကျွန်မ မေးခွန်းကို မောင်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘူး။ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးသွားတယ်။ ခဏအကြာမှ မောင်က ခေါင်းမော့လာပြီး ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ခံစားချက်တစ်မျိုး။
“နွယ်… မင်းက ကိုယ့်အတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပြီးပြည့်စုံမှုတွေအောက်မှာ ကိုယ် အသက်ရှူကျပ်ခဲ့ရတယ်။ မင်းတို့ မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးတွေ၊ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက ကိုယ့်ကို အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ထားသလို ခံစားရတယ်။ ဒီမှာကျတော့… ကိုယ်က လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခွင့်ရတယ်။ ဖခင်တစ်ယောက်၊ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ခွင့်ရတယ်”
မောင့်စကားတွေက ကျွန်မကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေက မောင့်အတွက်တော့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ မောင့်ကို ကြည့်ရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အိတ်ထဲက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။
“ဒါက ဘာလဲ နွယ်”
“မောင့်အတွက် လက်ဆောင်ပါ”
ကျွန်မ စာအိတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ မောင်က တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဖွင့်ကြည့်တယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက ဆေးရုံက စစ်ဆေးချက် မှတ်တမ်းတစ်ခု။
“မောင်… မောင် သိလား။ ကျွန်မတို့ ကလေးမရတာ ကျွန်မကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ မောင့်ကြောင့်လို့ ဆရာဝန်က ပြောခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မောင့်ရဲ့ သိက္ခာကို ငဲ့ပြီး ကျွန်မ တစ်သက်လုံး နှုတ်ပိတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မပဲ အပြစ်ရှိသလို၊ ကျွန်မပဲ ကလေးမရနိုင်တဲ့ မိန်းမလိုလို လူတကာကြားမှာ အပြောခံခဲ့တယ်”
မောင့်မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူဆော့သွားတယ်။ စာရွက်ကို ကြည့်ရင်း လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။
“ဒါဆို… ဒါဆို ဒီကလေးက…”
မောင်က ဘေးက မိန်းကလေးကို လှည့်ကြည့်တယ်။ မိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း ထိတ်လန့်မှုတွေနဲ့အတူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ချလိုက်တယ်။
“မောင်… မောင်က ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ။ မောင် ရချင်တဲ့ နွေးထွေးမှုဆိုတာ လိမ်ညာမှုတွေပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာပဲ။ မောင် ကျွန်မဆီက ထွက်သွားချင်လို့ ဒီကလေးကို မောင့်သားလို့ ယုံကြည်လိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမကပဲ မောင့်ကို လိမ်ခဲ့တာလား”
ကျွန်မ စကားဆုံးတော့ အခန်းထဲမှာ ရှိုက်သံတွေ ထွက်လာတယ်။ ဟိုမိန်းကလေး ငိုနေတာ။ သူမက မောင့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်နေတယ်။
“ကိုကို… ညီမကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ညီမ တကယ်ချစ်လို့ပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ညီမမှာ တခြားလမ်းမရှိလို့ပါ”
မောင်ကတော့ ကျောက်ရုပ်ကြီးလိုပဲ။ သူ အမြတ်တနိုး တည်ဆောက်ထားတဲ့ “စံအိမ်လေး” ဟာ ခုတော့ တစ်စစီ ပြိုကျသွားပြီ။ သူ တကယ်ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ သားလေးဟာလည်း သူ့ရဲ့ သွေးသားမဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကတော့ အဝေးကနေ ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ အေးစက်စက်နဲ့ နာကျင်နေမိတယ်။
ကျွန်မ အိမ်ပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာခဲ့တယ်။ မောင့်ရဲ့ ခေါ်သံကိုလည်း ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ခြံဝင်းထဲက သနပ်ခါးပန်းနံ့က ခုနကလို မမွှေးတော့ဘဲ အော်ဂလီဆန်စရာ ကောင်းနေသလိုပဲ။ လမ်းမပေါ်ကို လျှောက်လာရင်း ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။
ကျွန်မက ပွဲတက်မယားပါ။ လူတကာ အားကျရတဲ့၊ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့၊ အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂုဏ်ပုဒ်တွေ နောက်ကွယ်မှာတော့ ကျွန်မဟာ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ အခွံသက်သက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်မ မောင့်ကို ချစ်ခဲ့တာ အမှန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချစ်က မောင့်အတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မောင်ကလည်း ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အရှိန်အဝါကိုပဲ ချစ်ခဲ့တာ။
လမ်းထိပ်ကို ရောက်တော့ ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်စပြုနေပြီ။ ကျွန်မ နောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ရှေ့မှာ ဘာတွေရှိမလဲ ကျွန်မမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ “ပွဲတက်မယား” ဘဝကတော့ ဒီနေ့မှာတင် အပြီးတိုင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့တာက ဂုဏ်ရှိန်ဝါတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ရိုးသားတဲ့ အချစ်စစ်လေး တစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာက ကျွန်မအတွက်တော့ သိပ်ကို ဈေးကြီးလွန်းခဲ့ပါတယ်။
“သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူဝတ်ထားတဲ့ အဆောင်အယောင်တွေမှာ မဟုတ်ဘဲ သူကိုင်စွဲထားတဲ့ ရိုးသားမှုမှာပဲ ရှိတာပါ။ လိမ်ညာမှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဘယ်အရာမဆို တစ်နေ့မှာတော့ သဲနန်းတော်လိုပဲ ပြိုကျပျက်စီးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်”။