လူလိမ်မိသားစုရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
လူလိမ်မိသားစုရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
ကျွန်တော့်ဘဝဟာ တန်ဖိုးကြီးရေမွှေးနံ့တွေ၊ ဈေးကြီးပေးဝယ်ထားရတဲ့ ဝိုင်နီတွေနဲ့ ပိုးထည်တွေကြားမှာ စတင်ခဲ့တာပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော့်အဖေဟာ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး အမြတ်ထုတ်တတ်တဲ့ “လူလိမ်မိသားစု” ဆိုတာကို သိလာရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပါပြီ။ အဖေက ခေါင်းဆောင်၊ အမေက ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို နောက်ကနေ ပံ့ပိုးပေးရတဲ့ “အနာဂတ်ဆက်ခံသူ” ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေအိမ်ဟာ ခန့်ညားထည်ဝါပေမဲ့ အဲဒီအထဲမှာ နေထိုင်သူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကတော့ အေးစက်လို့နေပါတယ်။
“မင်းသူ... ဒီနေ့ ညစာစားပွဲမှာ မင်းက နုပျိုတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အားမာန်ကို ပြရမယ်၊ အဖေ့ရဲ့ စီမံကိန်းက မင်းအပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်နေတယ်”
အဖေက သူ့ရဲ့ နက်ကတိုင်ကို ပြင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြောပါတယ်။ အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မေတ္တာထက် လောဘက ပိုပြီး အရောင်တောက်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ လူတွေကို သူတို့မရှိတဲ့ အနာဂတ်တွေ၊ အိမ်မက်တွေကို ရောင်းစားနေကြတာပါ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်၊ ငါတို့ ဒီလို လိမ်ညာနေတာ ဘယ်အချိန်အထိလဲလို့။ ဒါပေမဲ့ အမေကတော့ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး “သားရယ်... ငါတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ၊ လောကကြီးက ရက်စက်တယ်၊ ကိုယ်က မနင်းရင် သူများက ကိုယ့်ကို နင်းသွားမှာ” လို့ အမြဲ နှစ်သိမ့်တတ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ မိသားစု သုံးယောက် စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်နေကြပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကြားမှာ မြင်မရတဲ့ နံရံကြီးတစ်ခု ခြားနေသလိုပါပဲ။ အမေက ဟင်းတွေကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ခူးခတ်ပေးနေပေမဲ့ အမေ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မမေးဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ စည်းကမ်းက “မေးခွန်းမမေးရ၊ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်” ဆိုတာပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ကြားက သံယောဇဉ်ဟာ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ ယှက်နွယ်နေတဲ့ ကြိုးတစ်မျှင်လိုပါပဲ၊ ပြတ်တော့မလိုလိုနဲ့ ခိုင်မြဲနေသယောင်ရှိခဲ့ပါတယ်။
အရာအားလုံးဟာ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ “စီးပွားရေး” ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ အဖေက ပိုပြီး စိတ်တိုလွယ်လာတယ်၊ အမေကတော့
တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော် အိမ်ကို အစောကြီး ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ အမေက ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် အနားကို သွားဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ အမေက ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ စကားပြောနေတာကြောင့် ရပ်တန့်လိုက်မိပါတယ်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အချိန်နည်းနည်းလောက် ထပ်ပေးပါ၊ သားကိုတော့ ဒါတွေ မသိစေချင်ဘူး”
အမေ့ရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ အသံက ကျွန်တော့်ရင်ကို စူးခနဲ ဖြစ်သွားစေပါတယ်။ ဘာကို မသိစေချင်တာလဲ? ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ? ကျွန်တော် ဘာမှမသိဘဲ
“အဖေ... ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့ စီမံကိန်းက လူတွေက ပိုက်ဆံပြန်တောင်းနေကြတယ်၊ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်” လို့ ကျွန်တော် ဖွဖွလေး ပြောလိုက်မိတယ်။
အဖေက ဝိုင်ခွက်ကို စားပွဲပေါ် ဘုန်းခနဲ ချလိုက်ပြီး “မင်းက ဘာသိလို့လဲ! ငါ အားလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်၊ မင်းရဲ့ အလုပ်ကိုပဲ မင်းလုပ်စမ်းပါ” လို့ အော်ဟောက်လိုက်ပါတယ်။ အမေကတော့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ဘာမှမပြောရှာဘူး။ အဲဒီညက အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ အဖေနဲ့ အမေ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ထားတဲ့ အရာတွေ များနေပြီလားဆိုတဲ့ သံသယစိတ်တွေက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မပျော်စေခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်မက်နန်းတော်ကြီးမှာ အက်ကြောင်းတွေ စတင်ထင်နေပြီဆိုတာကို အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။
ပြဿနာတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လာပါတော့တယ်။ အဖေ လိမ်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတွေက တရားစွဲဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ၊ ရဲတွေကလည်း အိမ်ကို ခဏခဏ လာမေးမြန်းနေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချိတ်ပိတ်ခံရတော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် အဖေက အလိမ်အညာတွေကို မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ သူတစ်ပါးဆီကနေ နောက်ထပ် ပိုက်ဆံတွေကို ရယူဖို့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ။
ကျွန်တော် အမေ့ဆီကို သွားပြီး “အမေ... ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးကြရအောင်၊ အရာအားလုံးကို ထားခဲ့ပြီး တစ်နေရာရာမှာ ရိုးရိုးသားသား သွားနေကြရအောင်” လို့ ငိုပြီး ပြောခဲ့မိတယ်။
အမေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အရမ်းကို နာကျင်စရာ ကောင်းပါတယ်။ “သား... အမေ့မှာ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး” တဲ့။ အမေ ပြောတဲ့ စကားကို ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ဘူး။ အမေက သူ့ရဲ့ အိတ်ထဲက ဆေးဘူးလေးတွေကို ထုတ်ပြတယ်။ အမေဟာ ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ခံစားနေရတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သားအဖနှစ်ယောက်ကို မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ရှာထားတဲ့ အလိမ်အညာ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးက အမေ့ရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် မဟုတ်ဘဲ အဖေ့ရဲ့ လောင်းကစားဝိုင်းတွေနဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကြားမှာ မျက်နှာပန်းလှဖို့အတွက်ပဲ အသုံးတော်ခံခဲ့ရတာပါ။
အဖေဟာ အမေ့ရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို သိသိကြီးနဲ့ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အဖေ့အပေါ် ထားတဲ့ လေးစားမှုတွေ အားလုံးဟာ
“မင်း... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ” လို့ ကျွန်တော် အဖေ့ကို အော်မေးမိတယ်။
အဖေကတော့ ခပ်အေးအေးပါပဲ။ “အမေက သေရမှာပဲလေ၊ ငါတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ မပျက်စီးဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်၊ မင်းအမေကလည်း ဒါကို လက်ခံပြီးသားပဲ” တဲ့။
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ မိသားစုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သားကောင်တွေလို အသုံးချနေကြတာပါ။ အမေကတော့ တစ်ဖက်မှာ တိတ်တိတ်လေး အားနည်းလာပြီး အဖေကတော့ လောဘဇောနဲ့ ရူးသွပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ မေတ္တာဆိုတာ လုံးဝ မရှိခဲ့တာကို ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်မှာမှ နာနာကျင်ကျင်ကြီး သဘောပေါက်လိုက်ပါတော့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ ရဲတွေ အိမ်ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြပါပြီ။ အဖေက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဆွဲပြီး နောက်ဖေးပေါက်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း အမေက ဧည့်ခန်းထဲမှာ လဲကျနေပါတယ်။ ကျွန်တော် အမေ့ဆီကို ပြေးသွားပြီး ထူလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အမေက ကျွန်တော့်လက်ထဲကို စာအိတ်အဟောင်းလေးတစ်အိတ် ထည့်ပေးပါတယ်။
“ဒါကို... ဒါကို ယူသွားပါ သား၊ ဒါ သားအတွက် အမေ သိမ်းထားပေးတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာပဲ”
အမေ့ရဲ့ အသံက တိုးဝင်သွားပြီး မျက်လုံးတွေက မှေးစင်းလာပါတယ်။ အဖေကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထိတ်လန့်စရာ အမှန်တရားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက အဖေ့ရဲ့ အလိမ်အညာ မှတ်တမ်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က မိဘမဲ့ဂေဟာကနေ အဖေတို့ ခိုးယူလာခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေပါ။
ကျွန်တော်ဟာ ဒီမိသားစုရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အဖေနဲ့ အမေက သူတို့ရဲ့ အလိမ်အညာ လုပ်ငန်းတွေမှာ အသုံးချဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို ကလေးဘဝတည်းက ခိုးယူပြီး သူတို့သားအရင်းလို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမေကတော့ ကျွန်တော့်အပေါ် တကယ်ပဲ သံယောဇဉ် တွယ်သွားခဲ့ပုံရပါတယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက် ရှိနေပါသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ အမေ တိတ်တိတ်လေး စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေစာရင်းစာအုပ်လေးပါ။ အမေက ကျွန်တော်တို့ လိမ်ထားတဲ့ လူတွေထဲက ဆင်းရဲတဲ့သူတွေကို အမေ့ဝေစုထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ပြန်လျော်ပေးနေခဲ့တာပါ။
“သား... သားက လူလိမ်မဟုတ်ဘူး၊ အမေတို့က သားကို လူလိမ်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ၊ အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”
အမေ အသက်ရှူရပ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ပါပြီ။ အမေဟာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အဖေ့ရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုတွေကို ခံခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော့်အတွက် သူခိုးယူခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေကို ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အမြဲ လေးစားခဲ့တဲ့ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ကို လူသားဒိုင်းတစ်ခုလို အသုံးချခဲ့တဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် အမေ့အလောင်းကို ဖက်ပြီး ငိုနေတုန်းမှာပဲ အပြင်ကနေ ရဲတွေ ဝင်လာကြပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှမခုခံတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီလေ။
အခုတော့ ကျွန်တော် သံတိုင်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရောက်နေပါပြီ။ အဖေကတော့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပေမဲ့ တစ်ပတ်အကြာမှာပဲ ကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်ပြီး ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ဇာတ်လမ်းကတော့ လူတွေကြားမှာ ဟာသတစ်ခုလို၊ သင်ခန်းစာတစ်ခုလို ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် နေ့တိုင်း အိပ်ရာဝင်တိုင်း အမေ့ကို သတိရတယ်။ အမေ လိမ်ခဲ့တဲ့ အလိမ်အညာတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အပေါ် ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကတော့ အစစ်အမှန် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ချင်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ခါးသီးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ပါးသူတွေရဲ့ မျက်ရည်တွေကို အရင်းအနှီးလုပ်ပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ နေခဲ့ကြလို့ အခုတော့ အဲဒီမျက်ရည်တွေကြားမှာပဲ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပြီ။
ကျွန်တော် ထောင်က ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီငွေစာရင်းစာအုပ်လေးထဲက ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်တော်တို့ကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတဲ့သူတွေဆီကို လိုက်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော် ပေးဆပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာမို့လို့ပါ။
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာကတော့ “လိမ်ညာမှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ လှပတဲ့ ဖန်ပုလင်းနဲ့ တူတယ်၊ တစ်နေ့မှာတော့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်စူးတတ်တယ်” ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့မိသားစုဟာ လူတွေကို လိမ်ခဲ့ကြပေမဲ့ အဆုံးသတ်မှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လိမ်ရင်းနဲ့ပဲ ဘဝတွေ ပျက်စီးခဲ့ကြရပါတယ်။
အခုတော့ ကျွန်တော် တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညတွေမှာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်မိတယ်... “အမေ... ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်ခေါ်ပေးပါ၊ ဒီတစ်ခါတော့ အလိမ်အညာတွေ မပါဘဲ အမေ့ကို ချစ်တယ်လို့ ပြောချင်လို့ပါ” လို့။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ထူးမယ့်သူ မရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖြစ်ဆိုးဟာ လောကကြီးအတွက်တော့ သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။
သင်ခန်းစာ - လိမ်ညာမှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ချစ်ခြင်းနှင့် ဘဝသည် အမှန်တရား၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် အရည်ပျော်သွားမည့် နှင်းရုပ်ထုမျှသာ ဖြစ်သည်။