စစ်ကြောင့် ပြန်ခွင့်မရှိတော့တဲ့အိမ်
စစ်ကြောင့် ပြန်ခွင့်မရှိတော့တဲ့အိမ်
ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ စွဲမြဲနေတဲ့ သစ်စေးနံ့နဲ့ ဖုန်နံ့တွေက အိမ်အသစ်ကလေးရဲ့ အသက်ရှူသံတွေလိုပါပဲ။ ဒီအိမ်ကလေးကို ဆောက်ဖို့ ကျွန်တော်နဲ့ သုတ နှစ်ယောက်သား ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းခဲ့ရသလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်အသားအရေပေါ်က အမာရွတ်တွေက သက်သေခံပါလိမ့်မယ်။ သုတဆိုတာက ကျွန်တော့်အတွက် သူငယ်ချင်းဆိုတာထက် ပိုတဲ့၊ ညီအစ်ကိုအရင်းအချာလို ယုံကြည်ရသူပါ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ဒီနယ်စပ်မြို့လေးမှာ အခြေချဖို့၊ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလေးတစ်ခုနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ဖို့ အိမ်မက်မက်ခဲ့ကြတာ။ အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာလေးမှာ ထိုင်ပြီး ကော်ဖီသောက်ရင်း နောင်ရေးကို တိုင်ပင်ခဲ့ကြတဲ့ ညတွေဟာ ခုထိ မျက်စိထဲမှာ ထင်ဟပ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်က အလုပ်ကြမ်းကို ပိုလုပ်ပြီး သုတကတော့ စာရင်းအင်းနဲ့ အပြင်လောက အဆက်အသွယ်တွေကို တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ "နေတိုး... မင်း ငါ့ကို ယုံတယ်မလား၊ ငါတို့ ဒီအိမ်မှာ တစ်သက်လုံး အတူတူ ကြီးပြင်းသွားကြမယ်" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားက ခုထိ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ကျွန်တော်က လူယုံလွယ်တဲ့ အားနည်းချက် ရှိသူပါ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူ၊ ကိုယ်နဲ့ နီးစပ်သူဆိုရင် ဘာမဆို ပုံအောပြီး ယုံကြည်တတ်တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆိုးဆုံး အမှားဆိုတာ အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။ အိမ်ကလေး ပြီးခါနီးအချိန်မှာပဲ မြို့ပြင်ကနေ သေနတ်သံတွေ စကြားလာရတယ်။ စစ်ပွဲဆိုတာ ဝေးဝေးမှာ ရှိနေတုန်းကတော့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမြောက်သံတွေက မြို့ထဲကို တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်မက်တွေဟာ တုန်လှုပ်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ကို စိုးရိမ်တာထက် အိမ်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘအိုကြီးနှစ်ယောက်ကို ပိုပြီး ပူပန်ခဲ့ရတယ်။ သုတကတော့ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ "ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ငါရှိတယ်၊ ငါအကုန်လုံးကို စောင့်ရှောက်ထားမယ်" လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို အားပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့မိတာ အမှန်ပဲ။
စစ်မီးက မြို့တံခါးကို လာခေါက်တဲ့ ညကစပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ မြို့ထဲကို လက်နက်ကြီးကျည်တွေ ကျလာတဲ့အခါ လူတွေအားလုံး ထွက်ပြေးကြရတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေက ကျန်းမာရေး မကောင်းတာကြောင့် သူတို့ကို အမြန်ဆုံး လုံခြုံတဲ့နေရာကို ပို့ဖို့ လိုအပ်နေပြီ။ "သုတ... ငါ့မိဘတွေကို ငါအရင် ခေါ်သွားမှ ဖြစ်မယ်၊ မင်းရော ငါနဲ့ လိုက်မလား" လို့ ကျွန်တော် မေးတော့ သူက ခေါင်းခါပြတယ်။ "မင်းသွားနှင့် နေတိုး၊ ငါ ဒီမှာ အိမ်ကို စောင့်ကြည့်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ရွှေတွေကို ငါ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ မရဘူး၊ ငါ အကုန်လုံးကို သေချာ သိမ်းထားပြီးမှ လိုက်လာခဲ့မယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် အချိန်အကြာကြီး မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စုဆောင်းသမျှ အရာအားလုံး၊ အိမ်ရဲ့ သော့တွေနဲ့ အဖိုးတန် ပစ္စည်းအားလုံးကို သုတရဲ့ လက်ထဲမှာ ယုံယုံကြည်ကြည် အပ်နှံခဲ့တယ်။ "ငါ့ကို ယုံတယ်မလား" လို့ သူက နောက်ဆုံးတစ်ခါ ထပ်မေးတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပြီး "မင်းကို မယုံရင် ငါ ဘယ်သူ့ကို သွားယုံရမလဲကွာ၊ အသက်ရှင်အောင် နေပါ၊ ပြီးမှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့" လို့ ပြောပြီး မိဘတွေကို ခေါ်ပြီး စစ်ဘေးရှောင် စခန်းရှိရာကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာ တိုက်ပွဲတွေကြား၊ ကျည်ဆန်တွေကြားကနေ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ သုတအတွက် စိုးရိမ်စိတ်တွေက တလှပ်လှပ်။ သူရော အဆင်ပြေရဲ့လား၊ အိမ်ကလေးကော ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား ဆိုတဲ့ အတွေးတွေက တရစပ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ရာက သုတပဲ။ သူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတင် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတဲ့သူလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့မိတယ်။
စစ်ဘေးရှောင်စခန်းမှာ နေရတဲ့ ရက်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ဟာ ငရဲလိုပဲ။ အစားအသောက် ဆင်းရဲတာထက် ပိုဆိုးတာက သတင်းအစအန မရတာပါပဲ။ ကျွန်တော် သုတဆီကို ဖုန်းခေါ်တာ ရာနဲ့ချီနေပြီ။ ဖုန်းက ဝင်ပေမယ့် သူ မကိုင်ဘူး။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းဝင်သွားပြီးမှ ပြန်ကျသွားတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် စာပို့ရင်လည်း "" ဖြစ်သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မလာတာမျိုးတွေက ကျွန်တော့်ကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်။ "သူ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆက်သွယ်ရေးတွေ မကောင်းလို့လား" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေရပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေပြီဆိုတာ သိနေတယ်။ မိဘတွေကလည်း နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်ချင်တယ်လို့ ပူဆာနေကြတယ်။ သူတို့ တသက်လုံး စုဆောင်းထားသမျှ အရာအားလုံး အဲဒီအိမ်မှာ ရှိနေတာကိုး။ ကျွန်တော် စခန်းမှာရှိတဲ့ တခြားသူတွေဆီကနေ မြို့ထဲက သတင်းတွေကို နားစွင့်ကြည့်မိတယ်။ မြို့ကတော့ ပျက်စီးနေပြီတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ လူတချို့ကတော့ လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး သက်သောင့်သက်သာ နေနေကြတယ်လို့ ကြားရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်က စပြီး အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။ "သုတ ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ၊ သူ ဘာလို့ ငါ့ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးလို ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။ စောင့်ရတာ ပင်ပန်းလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ကို ပြန်ကြည့်မယ်။ သုတကို သွားရှာမယ်။ အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ထပ် အမှားတစ်ခုဆီကို ဦးတည်နေမှန်း အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် မြို့ထဲကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ဝင်ခဲ့တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက ပြာပုံတွေ၊ ပျက်စီးနေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကလေးရှိရာ လမ်းထဲကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် မှင်တက်သွားမိတယ်။ လမ်းထဲက အိမ်အတော်များများက မီးလောင်ထားပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကလေးကတော့ သစ်လွင်တောက်ပစွာနဲ့ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားအကောင်းစားတွေနဲ့ လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ လူတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်သွေးတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ခြံစည်းရိုးနားကို ကပ်သွားတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့လူကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါ သုတပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိတဲ့ သုတ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထားပြီး ဟိုဘက်အဖွဲ့က အရာရှိကြီး တစ်ယောက်လို ဘေးမှာ လူခြံရံနဲ့ ရှိနေတာ။ ကျွန်တော် ခြံထဲကို ပြေးဝင်သွားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အစောင့်တွေက ဖမ်းဆီးလိုက်တယ်။ သုတက ကျွန်တော့်ကို မြင်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင် ခဏလေး မြင်လိုက်ရပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ တည်ငြိမ်သွားတယ်။ "သုတ... ဒါတွေက ဘာလဲ၊ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်မေးမိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်နားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောတယ်။ "နေတိုး... မင်း မလာသင့်ဘူး၊ ဒီအိမ်က အခု မင်းအိမ် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ဌာနချုပ် ဖြစ်သွားပြီ၊ မင်းအပ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေရောပဲ... အားလုံးက စစ်အတွက် အသုံးချပြီးပြီ" တဲ့။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ကို ရောင်းစားရုံတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဟိုဘက်ကို ပေးအပ်လိုက်တာလား။ "မင်း သစ္စာဖောက်တယ်... သုတ၊ ငါ မင်းကို ဘယ်လောက် ယုံခဲ့သလဲ" လို့ ကျွန်တော် မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ရှင်သန်ဖို့အတွက် သစ္စာဆိုတာ ရေလိုပဲ နေတိုး၊ ပုံသဏ္ဍာန် ပြောင်းရတာပဲ၊ မင်း အခု ပြန်သွားတာ ကောင်းမယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းပါ အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်" လို့ အေးစက်စက် ပြောပြီး ကျောခိုင်းထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီနေရာမှာတင် ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ အိမ်ကတော့ ရှိနေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ပြန်စရာ အိမ်မရှိတော့ဘူး။
စခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာ စကားလုံးတွေ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ မိဘတွေက "သား... အိမ်က အကောင်းအတိုင်း ရှိရဲ့လား" လို့ မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အိမ်ကတော့ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ပျော်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ အနာဂတ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ စစ်ပွဲက အိမ်တွေကိုတင် ဖျက်ဆီးတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေကိုပါ အဆိပ်ခတ်သွားတာပဲ။ သုတဟာ ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အခုတော့ သိလိုက်ပြီ။ အိမ်ဆိုတာ အုတ်တွေ၊ သစ်တွေနဲ့ ဆောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ ဆောက်ထားတာဆိုတာ။ အဲဒီယုံကြည်မှု ပြိုလဲသွားတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အိမ်မဲ့ဂေဟာမဲ့ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ အဝေးကနေ မြင်နေရတဲ့ မီးခိုးတန်းတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိတယ်။ စစ်ပွဲတွေ ပြီးသွားရင်တောင်မှ၊ အိမ်တွေကို ပြန်ပြင်ဆောက်လို့ ရရင်တောင်မှ၊ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပြန်ခွင့်မရှိတော့တဲ့ အိမ်တစ်လုံး ရှိနေပါပြီ။ အဲဒီအိမ်ကတော့ ကျွန်တော် အယုံကြည်ဆုံးလူရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာတရားတွေပါပဲ။ နာကျင်မှုတွေက အချိန်ကြာလာရင် လျော့ပါးသွားနိုင်ပေမယ့်၊ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာကတော့ သေရာပါ အမာရွတ် ဖြစ်နေဦးမှာပါ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတရံမှာ ရန်သူထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတာက ကိုယ်ယုံကြည်ရတဲ့သူရဲ့ အပြုံးနောက်က လောဘပဲ ဖြစ်တယ်။