ရေတိမ်ကြာ
ရေတိမ်ကြာ
အိမ်ရှေ့ခန်းမှ သမီးနှစ်ယောက်၏ တခိခိရယ်မောသံများနှင့်အတူ သူတို့အဖေ၏ ဟာသနှောသော စကားသံများကို ကြားနေရသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောနေရင်း ကျွန်မ ပြုံးမိသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးသည် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်သာ တင်ကျန်ရစ်ပြီး နှလုံးသားထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားခြင်း မရှိသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ လက်များကို အဝတ်နှင့်သုတ်ကာ အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
"မေမေရေ... ဖေဖေ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြောင်းတွေ ပြောပြနေတာ သိပ်ရယ်ရတာပဲ သိလား"
သမီးကြီးက သူ့အဖေဘေးတွင် ကပ်ထိုင်ရင်း လှမ်းပြောသည်။ ကိုကိုကတော့ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို အသာခဲရင်း မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့်။ ပဲလှော်အိုးထဲ ခေါင်းစိုက်ကျခဲ့သည့် သူ၏ ငယ်ဘဝ အလွဲများကို သမီးတွေကို ပြန်ပြောပြနေခြင်းပင်။ ကျွန်မ ကိုကို့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိနှင့် "အေး... သမီးဖေဖေက အဲသလောက် အစားမက်တာ၊ အဲဒါသာကြည့်" ဟု ပြောလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ တရိပ်ရိပ် တက်လာသော အတိတ်၏ အရိပ်အယောင်များကို မနည်းထိန်းထားရသည်။
"ဖေဖေကတော့ ပြောပြီးပြီ၊ မေမေကော... မေမေ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြောင်း သမီးတို့ကို ပြောပြပါဦး"
သမီးငယ်လေး၏ အပြစ်ကင်းသော တောင်းဆိုမှုကြောင့် ကျွန်မ၏ အတွေးအာရုံတို့သည် ယခုအချိန်မှ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ပြန်လည်လွင့်ပါးသွားကြသည်။ သာဝတ္ထိမြို့နယ်ထဲက သပြေကုန်းဆိုသည့် ရွာကလေး။ ထိုရွာကလေးတွင် ကျွန်မ၏ ငယ်ဘဝနှင့်အတူ အဘွားဆိုသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ အဘွားသည် ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီး၏ အနွေးထွေးဆုံးသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
အဘွားသည် တောသူပီပီ ရိုးသားသည်။ အဖေ့ကို အချစ်ဆုံး ဖြစ်သဖြင့် အဖေ နယ်ပြောင်းရာနောက်သို့ တောင်းတစ်လုံးကို ခေါင်းပေါ်ရွက်ကာ တကောက်ကောက် လိုက်ပါတတ်သည်။ ကျွန်မ ကိုးနှစ်၊ ဆယ်နှစ်အရွယ်တွင် အဘွားရောက်လာလျှင် ထိုတောင်းထဲမှ ထွက်လာမည့် မုန့်နှစ်များ၊ မျှစ်ချဉ်များ၊ မုန့်လက်နှိပ်နှင့် မုန့်ဆီကြော်များကို ကျွန်မတို့ မြေးတစ်သိုက် အလုအယက် စောင့်စားခဲ့ကြဖူးသည်။
ထိုအမှတ်တရများသည် ကြည်နူးစရာ ကောင်းသလောက်၊ ထိုအမှတ်တရများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြောဖြစ်ခဲ့သော "သူ" ဆိုသည့် လူသားတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို လေးလံစေသည်။ ကျွန်မ ငယ်ဘဝအကြောင်း ပြောပြမည်ဆိုလျှင် အဘွားအကြောင်းသာမက "သူ့" အကြောင်းကိုပါ ထည့်ပြောရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုဇာတ်လမ်းသည် သမီးတို့အတွက်တော့ ရယ်စရာ ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်။ နာကျင်စရာ၊ နောင်တရစရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော "ရေတိမ်ကြာ" တစ်ပွင့်၏ ဘဝအကြောင်းသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
ကျွန်မ သမီးတို့ကို ခေါင်းလေးများ ပွတ်ပေးရင်း "မေမေ့အကြောင်းကတော့ နောက်မှပေါ့ သမီးရယ်၊ အဘွားလုပ်ကျွေးတဲ့ မုန့်တွေအကြောင်းပဲ ပြောပြမယ်" ဟု လွှဲဖယ်လိုက်ရသည်။ ရင်ထဲမှာတော့ ဆူးတစ်ချောင်းကို အမြစ်ကနေ ဆွဲနုတ်လိုက်သလို နာကျင်မှုက စူးကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။
သပြေကုန်းရွာကလေးကို ကျွန်မ ပြန်ရောက်တိုင်း အဘွား၏ အိမ်ကလေးဘေးတွင် နေထိုင်သော "ကျော်စွာ" ကို ကျွန်မ မြင်ယောင်တတ်သည်။ ကျော်စွာသည် ကျွန်မနှင့် ကစားဖော်ကစားဖက်သာမက၊ အဘွား၏ အလုပ်များကို ကူညီပေးတတ်သည့် မိဘမဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အဘွားက သူ့ကို မြေးအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်သည်။
"သီရိ... နင် မြို့တက်ရင် ငါ့ကို မေ့မသွားနဲ့ဦးနော်"
ကျော်စွာ ပြောခဲ့ဖူးသည့် ထိုစကားကို ကျွန်မ မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်မတို့သည် နုပျိုလွန်းသော အရွယ်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အဘွားက မုန့်လက်နှိပ်လုပ်လျှင် ကျော်စွာက မီးဖိုပေးတတ်သည်။ မုန့်နှစ်ကို ဒယ်အိုးပူပူပေါ် တင်လိုက်သည့်အခါ ထွက်လာသော မွှေးပျံ့သည့်ရနံ့များကြားတွင် ကျွန်မနှင့် ကျော်စွာ၏ ရယ်မောသံများ ရောယှက်နေခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ရှိခဲ့သော သံယောဇဉ်သည် ရိုးရှင်းသလောက် ခိုင်မာမည်ဟု ကျွန်မ ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် အဖေသည် အစိုးရဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး မြို့ပေါ်တွင် အခြေကျလာသောအခါ ကျွန်မတို့၏ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲကုန်သည်။ အဖေသည် ကျွန်မကို မြို့ကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်သည်။ အဆင့်အတန်းရှိသော လူတန်းစားထဲသို့ သွတ်သွင်းချင်သည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ကျော်စွာ ရှိနေသည်ကို အဖေ သိသည်။ အဘွားကလည်း ကျော်စွာ့ကို သဘောတူသော်လည်း အဖေ့ကိုတော့ မလွန်ဆန်ရဲခဲ့ရှာပါ။
"သီရိ... နင့်အဖေက နင့်ကို တော်ဝင်မင်းသားနဲ့ ပေးစားချင်တာ။ ကျော်စွာလို တောသားမျိုးနဲ့ဆိုရင် နင့်အဖေ ရင်ကျိုးလိမ့်မယ်"
အဘွားက ကျွန်မကို တိုးတိုးလေး သတိပေးတတ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွန်မနှင့် ကျော်စွာကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ စတင်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ မြို့ကို ပြန်ခါနီးတိုင်း ကျော်စွာသည် ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် ရပ်ကာ ကျွန်မကို ငေးကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ရှာသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မပြောဖြစ်ခဲ့သော စကားလုံးများ၊ တောင်းပန်မှုများ၊ လွမ်းဆွတ်မှုများ စုပြုံနေသည်ကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရသည်။
ကျွန်မတို့ ဖုန်းဆက်ခွင့် မရခဲ့ပါ။ ထိုခေတ်က စာတစ်စောင် ရောက်ဖို့ဆိုသည်မှာလည်း မလွယ်ကူလှ။ ကျွန်မ မြို့ရောက်ပြီး လပေါင်းများစွာ စာတစ်စောင်မှ မရခဲ့သောအခါ၊ ကျော်စွာ ကျွန်မကို မေ့သွားပြီဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ "လူအမြင်မှာတော့ အစိုးရဝန်ထမ်း သမီးလေး၊ တကယ်တော့ ရေတိမ်ထဲမှာ နစ်နေတဲ့ ကြာတစ်ပွင့်ပါပဲ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးခဲ့ဖူးသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်မှာ "စောင့်ဆိုင်းခြင်း" ကို မတတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် အဖေ့၏ ဖိအားများအောက်တွင် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ ကျော်စွာ့ဆီမှ စာမလာခြင်းသည် သူ ကျွန်မကို မချစ်တော့၍ဟုသာ အလွယ်တကူ ကောက်ချက်ချမိခဲ့သည်။
မြို့ပေါ်သို့ ရောက်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အဖေက ကိုကိုနှင့် ပေးစားရန် စီစဉ်သည်။ ကိုကိုသည် အဖေ့အလုပ်ရှင်၏ သားဖြစ်ပြီး ပညာတတ်၊ လူချော၊ အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်ရန် အင်အားမရှိခဲ့ပါ။ ကျော်စွာ့ထံမှ မည်သည့် သတင်းစကားမှ မရတော့သော ထိုနေ့ရက်များတွင် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည်လည်း ခြောက်သွေ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"သီရိ... မင်း ကျော်စွာ့ကို မေ့လိုက်စမ်းပါ။ သူက ရွာမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီတဲ့"
အဖေ၏ ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုပျက်သွားစေခဲ့သည်။ နာကျင်မှုသည် ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး "ငါလည်း သူ့ထက် သာအောင် နေပြမယ်" ဆိုသည့် အတွေးဖြင့် ကိုကိုနှင့် လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။ လက်ထပ်ပွဲသည် ခမ်းနားသည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ မျက်ဝန်းများကတော့ တစ်ဖက်သက် အလွမ်းများဖြင့်သာ ပြည့်နေခဲ့သည်။
ကိုကိုနှင့် လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် အဘွား ကွယ်လွန်သွားသည်။ အဘွား၏ ဈာပနသို့ သွားသည့်အခါ ကျွန်မ ရွာကို ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျော်စွာ့ကို ကျွန်မ ရွာထဲမှာ မတွေ့ရတော့ပါ။ သူ ဘယ်ရောက်သွားသလဲဟု မေးမိသည့်အခါတိုင်း ရွာသားများက ရှောင်လွှဲနေကြသည်။
ကျွန်မ အဘွား၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရင်း အဘွား အမြဲတမ်း အမြတ်တနိုး သိမ်းထားလေ့ရှိသော သံသေတ္တာလေးကို တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုသေတ္တာလေးထဲတွင် အဘွား၏ အဝတ်ဟောင်းများ ရှိနေမည်ဟု ကျွန်မ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ပတ်ပြန်လည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သေတ္တာထဲတွင် အထပ်လိုက် စည်းထားသော စာအိတ်များကို တွေ့ရသည်။ အားလုံးသည် ကျွန်မ၏ အမည်ဖြင့် ရေးထားသော စာများ ဖြစ်သည်။ ပေးပို့သူက "ကျော်စွာ"။ စာအိတ်တစ်ခုချင်းစီကို တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။
"သီရိ... နင့်အဖေက ငါ့ကို မြို့ကနေ ထွက်သွားဖို့ ငွေတွေပေးတယ်။ ငါ အဲဒီငွေတွေကို လက်မခံခဲ့ဘူး။ ငါ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး ရွာပြင်ထုတ်ခဲ့ပေမယ့် ငါ နင့်ကို စောင့်နေတုန်းပဲ။ ဒီစာတွေကို အဘွားကတစ်ဆင့် ပေးနိုင်ဖို့ ငါ ကြိုးစားနေတယ်"
"သီရိ... နင် လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်း ကြားရတယ်။ ငါ မယုံဘူး။ နင် ငါ့ကို စောင့်နေမယ်လို့ပဲ ငါ ထင်တယ်"
နောက်ဆုံးစာအိတ်ထဲတွင်မူ စာရွက်လေးတစ်ရွက်နှင့်အတူ ကျွန်မ ငယ်ငယ်က ကျော်စွာ့ကို ပေးခဲ့ဖူးသော အရုပ်ကလေး တစ်ရုပ် ပါလာသည်။
"သီရိ... နင် ပျော်ရင် ငါ ကျေနပ်ပါတယ်။ နင့်အဖေကိုလည်း ငါ မမုန်းပါဘူး။ သူက နင့်ကို ကောင်းစားစေချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။ ငါ ရွာမှာ ဆက်မနေနိုင်တော့လို့ နယ်စပ်ဘက်မှာ အလုပ်သွားလုပ်တော့မယ်။ နင် ငါ့ကို မေ့လိုက်ပါတော့"
ကျွန်မ စာများကို ဖတ်ရင်း လူမသိအောင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော လူသားသည် ကျွန်မအတွက်နှင့် အဖေ့၏ နှိပ်စက်မှုများကို ခါးစည်းခံခဲ့ရသည်။ အဖေသည် ကျွန်မကို အတုအယောင် သတင်းများပေးကာ ကျွန်မ၏ ဘဝကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့သည်။
ထိုထက် ပို၍ နာကျင်ရသည်မှာ အဘွားပင် ဖြစ်သည်။ အဘွားသည် ထိုစာများကို ကျွန်မလက်ထဲ မထည့်ပေးဘဲ အဘယ်ကြောင့် ဝှက်ထားခဲ့သနည်း။ အဘွားသည်လည်း အဖေ့ကို ကြောက်ခဲ့၍လား၊ သို့မဟုတ် ကျွန်မကို မြို့ပေါ်မှာ ကောင်းစားစေချင်၍လား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ၏ စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းတရားသည် ထိုသံသေတ္တာဟောင်းလေးထဲတွင် အသက်ရှူကျပ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်မ အဘွားအိမ်ရှေ့က ညောင်ပင်ကြီးအောက်သို့ ပြေးသွားမိသည်။ ကျော်စွာ အမြဲရပ်နေကျ နေရာလေးတွင် ယခုတော့ ဘယ်သူမှ မရှိတော့။ ရွာသားတစ်ယောက်က ကျွန်မကို တွေ့သောအခါ သနားစရာကောင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောပြသည်။
"ကျော်စွာက နယ်စပ်မှာ ကျောက်တွင်းထဲ မြေပြိုပြီး ဆုံးသွားတာ ကြာပြီ သီရိရဲ့။ သူ ဆုံးခါနီးအထိ နင့်နာမည်ကို တမ်းတသွားသတဲ့"
ထိုစကားသည် ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်မသည် ရေတိမ်ထဲမှာ လှပနေရုံသာ သိသော ကြာတစ်ပွင့် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရေနက်ထဲက နာကျင်မှုများကို ကျွန်မ မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ပြည့်စုံနေသယောင် ရှိသော်လည်း၊ အနှစ်သာရ အားလုံးသည် ထိုနေ့ကပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
ယခု ကျွန်မ အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုကိုက သမီးလေးတွေကို ဖက်ကာ ရယ်မောနေသည်။ ကိုကိုသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မကိုလည်း ချစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကိုကို မသိသော၊ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်သော အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျွန်မသည် ကိုကို့ဘေးတွင် ရုပ်ကလာပ်တစ်ခုလို ရှိနေသော်လည်း၊ ကျွန်မ၏ ဝိညာဉ်ကတော့ သပြေကုန်းရွာကလေးက ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကျော်စွာ့ကို စောင့်နေဆဲပင်။
ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ အဘွား သင်ပေးခဲ့သော မုန့်လက်နှိပ်ကို ပြန်လုပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဒယ်အိုးပူပူပေါ်က မုန့်နံ့သည် မွှေးပျံ့နေသော်လည်း ကျွန်မ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင်မူ မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။
"မေမေ... မုန့်ရပြီလား" သမီးကြီးက ပြေးဝင်လာသည်။
ကျွန်မ မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရပြီ သမီး... မေမေ မုန့်နှစ်ချပ် ပိုလုပ်ပေးထားတယ်"
သမီးလေးက မုန့်ကို အားပါးတရ စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ တွေးနေမိသည်။ ကျွန်မ၏ သမီးလေးတွေကိုတော့ ကျွန်မလို "ရေတိမ်ကြာ" တွေ မဖြစ်စေရဘူး။ သူတို့ ချစ်တဲ့သူကို သူတို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စောင့်ဆိုင်းနိုင်အောင်၊ လောကကြီးရဲ့ အတုအယောင်တွေကြားမှာ မျက်စိမကွယ်သွားအောင် ကျွန်မ ကာကွယ်ပေးမည်။
ကျွန်မသည် အတိတ်ကို ပြန်ပြင်၍ မရတော့သော်လည်း၊ ထိုနာကျင်မှုကိုတော့ လက်ခံပြီး ရှင်သန်နေရမည်သာ။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ပြီးပြည့်စုံသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လူအများက ထင်မြင်ကြသော်လည်း၊ ထိုပန်းချီကား၏ အောက်ခြေတွင်တော့ နောင်တဆိုသော အရောင်ရင့်ရင့်များဖြင့် ရေးဆွဲထားသည့် ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်ကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်။
အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချိန်မီ သိရှိခွင့်မရခြင်းကြောင့်သာ ရေတိမ်နစ်ခဲ့ရသော ကြာတစ်ပွင့်နှင့် တူလှသည်။ ကျွန်မသည် ထိုကြာတစ်ပွင့်အဖြစ်နှင့်ပင် ဘဝကို အဆုံးသတ်ရပေလိမ့်မည်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားသော မေတ္တာသည် တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ ငရဲတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ နောင်တဆိုသည်မှာ ပြန်ပြင်ခွင့်မရှိသော အချိန်များအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် အဖိုးအခသာ ဖြစ်သည်။