မယားငယ်နဲ့ပွဲတက်တဲ့ ယောကျာ်း
မယားငယ်နဲ့ပွဲတက်တဲ့ ယောကျာ်း
မိုးသောက်ယံရဲ့ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ဟာ ပြတင်းပေါက်ကတစ်ဆင့် ကျွန်မတို့အိပ်ခန်းထဲကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုးဝင်လာတယ်။ ကုတင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နိုးလာရတဲ့ ဒီမနက်ခင်းဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ ကျင့်သားရခဲ့တဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ တစ်စုံတစ်ရာ ပျောက်ဆုံးနေသလိုပါပဲ။ ဘေးနားက လွတ်နေတဲ့ ခေါင်းအုံးကို လက်နဲ့စမ်းမိတော့ အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်မခင်ပွန်း မင်းခန့်တစ်ယောက် မနက်အစောကြီး လေယာဉ်မီဖို့အတွက် ခရီးထွက်သွားပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ သူက နယ်က ပရောဂျက်တစ်ခုအတွက် သုံးရက်လောက် သွားရမယ်လို့ ပြောခဲ့တာကိုး။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျွန်မဟာ မင်းခန့်ရဲ့ အရိပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူ အောင်မြင်ဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ သတင်းထောက်အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်၊ သူ ဂုဏ်တက်ဖို့အတွက် နောက်ကွယ်ကနေ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း ပီသစွာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကလည်း ကျွန်မကို အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားခဲ့တာပါ။ “သန္တာသာ ဘေးမှာမရှိရင် ကိုယ် ဒီနေ့လို အောင်မြင်မှာမဟုတ်ဘူး” လို့ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းကပဲ ကျွန်မရဲ့ စတေးမှုအားလုံးအတွက် အဖြေဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။
မနက်စာစားရင်း သူ့ဆီက ဖုန်းအလာကို စောင့်နေမိတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူ လေဆိပ်ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်နေကျ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ဖုန်းက တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ကျွန်မဘက်က အရင်ဆက်ကြည့်တော့လည်း ဖုန်းက စက်ပိတ်ထားတယ်။ အလုပ်တွေများနေလို့ ဖြစ်မှာပါလေလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်လိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး လေးလံနေတာကိုတော့ ဖျောက်ပစ်လို့မရဘူး။ အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်က တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီလို့ သတိပေးနေသလိုပဲ။
ညနေပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်းဖြစ်တဲ့ နွယ်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ နွယ်က မြို့ထဲက နာမည်ကြီး ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ကျင်းပနေတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေရဲ့ ညစာစားပွဲကို ရောက်နေတာ။
“သန္တာ... နင် ဒီည ပွဲကို မလာဘူးလား။ မင်းခန့် ရောက်နေတာ မြင်လို့”
နွယ့်စကားကြောင့် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
“နင် မှားတာနေမှာပါ နွယ်ရယ်။ မင်းခန့်က အခု နယ်မှာလေ။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်နေတာ”
“မမှားဘူး သန္တာ။ ငါ အခုပဲ သူ့ကို မြင်လိုက်တာ။ ခဏနေဦး... ငါ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ပို့လိုက်မယ်”
ဖုန်းကျသွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ ဗိုက်ဘာကနေ ပုံတစ်ပုံ ဝင်လာတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က ပုံကို ကြည့်လိုက်မိတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ မင်းခန့်ဟာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ ခန့်ညားစွာ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်မောင်းကို ချိတ်ထားတာက ကျွန်မမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မထက် အများကြီးနုပျိုပြီး လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ မင်းခန့်က ထိုမိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေတဲ့ ပုံစံဟာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့၊ သိပ်ကို ဂရုတစိုက်ရှိလှတဲ့ အကြည့်မျိုး။
ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ မင်းခန့် ခရီးထွက်တယ်ဆိုတာ လိမ်ညာမှုပဲလား။ ကျွန်မကို အိမ်မှာ ထားခဲ့ပြီး သူက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လူပုံအလယ်မှာ ပွဲတက်နေတာလား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့အတူ နာကျင်မှုတွေက လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ရိုက်ခတ်လာတော့တယ်။
ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ မသိတော့ဘူး။ အိမ်ထဲမှာပဲ ယောင်ချာချာနဲ့ လျှောက်သွားနေမိတယ်။ ခေါင်းထဲမှာတော့ ပွဲထဲက မင်းခန့်နဲ့ ဟိုမိန်းကလေးရဲ့ ပုံရိပ်တွေကပဲ နေရာယူထားတယ်။ ညစာစားပွဲကနေ သူ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို ကျွန်မ စောင့်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီညဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ နှစ်တာ သစ္စာတရားကို စစ်ဆေးမယ့် ညပဲလို့ ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်။
ကျွန်မ ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ မီးပိတ်ပြီး ထိုင်နေမိတယ်။ အမှောင်ထုထဲမှာ နာရီသံက တချက်တချက် မြည်နေတာဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံထက် ပိုကျယ်နေသလိုပဲ။ မင်းခန့်ဆီကို စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့လိုက်တယ်။ “အလုပ်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား မောင်... သန္တာ လွမ်းနေတယ်” လို့။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ “” ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်က အလင်းရောင်လေးဟာ အမှောင်ထဲမှာ သိပ်ကို လှောင်ပြောင်လွန်းနေတယ်။
ည နာရီကျော်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ ကားသံကြားလိုက်ရတယ်။ မင်းခန့် ပြန်ရောက်လာပြီ။ သူက တံခါးကို အသာအယာဖွင့်ပြီး ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မက မီးကို ဖွင့်လိုက်တော့ သူ လန့်သွားတာကို တွေ့ရတယ်။
“သန္တာ... မအိပ်သေးဘူးလား”
သူ့အသံက အေးဆေးနေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျာယာခတ်နေတယ်။ သူ့ဆီကနေ ကျွန်မ မရင်းနှီးတဲ့ မိန်းမသုံး ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေး ရနေတယ်။
“မောင်... နယ်က အလုပ်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား”
ကျွန်မက တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်တယ်။ သူက ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ...
“အင်း... အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ကျန်ခဲ့လို့ ကိုယ် အခုပဲ ရန်ကုန်ကို ခဏ ပြန်ဆင်းလာတာ။ မနက်ကျရင် ပြန်သွားရဦးမယ်”
လိမ်ညာမှု။ သူ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ လိမ်နေတာ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတဲ့ ဒေါသနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို မနည်းထိန်းထားရတယ်။
“အော်... ဟုတ်လား။ မောင် ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ မောင့်ကို တစ်ယောက်ယောက်က တွေ့လိုက်တယ်လို့ ပြောလို့။ ဒီည ဟိုတယ်က ပွဲတစ်ခုမှာလေ”
မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားတယ်။ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ကျွန်မကို ကြည့်နေတယ်။
“သန္တာ... အဲဒါကလေ...”
“ဘယ်သူလဲ မောင်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ”
ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေပေမဲ့ ပြတ်သားနေတယ်။ မင်းခန့်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
“သူ့နာမည်က ရွှေရည်တဲ့။ ကိုယ့်ရဲ့ လက်တွဲဖော်ပါပဲ”
“လက်တွဲဖော်? ဘယ်လို လက်တွဲဖော်မျိုးလဲ။ ကျွန်မက မောင့်ရဲ့ ဇနီးလေ။ မောင် လူပုံအလယ်မှာ လက်တွဲပြီး ပွဲတက်ရမှာက ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူ့ကို ခေါ်သွားရတာလဲ”
ကျွန်မ အော်ဟစ်မိတော့တယ်။ မျက်ရည်တွေကလည်း ထိန်းမရအောင် စီးကျလာတယ်။ မင်းခန့်ကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ရတာ ငြီးငွေ့နေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့...
“သန္တာ... မင်းက အိမ်ထဲမှာပဲ နေတာ ကြာပြီ။ အပြင်လောကက စီးပွားရေး ပတ်ဝန်းကျင်တွေနဲ့ မင်းနဲ့က မအပ်စပ်တော့ဘူး။ ရွှေရည်က ခေတ်မီတယ်၊ စကားပြောတတ်တယ်၊ ကိုယ့်အလုပ်အတွက် သူက ပိုပြီး အဆင်ပြေစေတယ်။ မင်း နားလည်ပေးစမ်းပါ”
နားလည်ပေးရမယ်တဲ့လား။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပြီး ချစ်ခဲ့တဲ့ ယောကျာ်းဆီက ဒီစကားကို ကြားရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးဘူး။ ကျွန်မ သူ့အတွက် စတေးခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ အလုပ်အကိုင်တွေ၊ လူငယ်ဘဝတွေဟာ အခုတော့ “မအပ်စပ်တော့ဘူး” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းအောက်မှာ အမှိုက်လို ဖြစ်သွားရပြီ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အဲဒီညကစပြီး အက်ကြောင်းထင်သွားခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က နောင်တရတဲ့ ပုံစံမပြတဲ့အပြင် ပိုပြီးတော့တောင် ပွင့်လင်းလာတယ်။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ၊ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ လူသိရှင်ကြား သွားလာနေတာတွေကို ကျွန်မ ဖုန်းထဲကနေပဲ မြင်နေရတော့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ အထီးကျန်စွာနဲ့ သေလူလို ရှင်သန်နေခဲ့ရတယ်။
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ကွာရှင်းစာချုပ် ကမ်းလှမ်းလာတယ်။
“သန္တာ... ကိုယ်တို့ ဒီထက်ပိုပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ မင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေကို ကိုယ် အကောင်းဆုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ ကိုယ် ရွှေရည်နဲ့ ဘဝသစ် စချင်တယ်”
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်ခံထားရသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ နှစ်တာ သစ္စာတရားဟာ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေနဲ့ အလဲအလှယ် လုပ်ခံလိုက်ရပြီ။ ကျွန်မ စာချုပ်ကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိတယ်။
“ကောင်းပြီလေ မောင်။ မောင် လိုချင်တဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ကျွန်မ ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သိထားပါ... မောင် အခု ရထားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေရဲ့ အုတ်မြစ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာဆိုတာကိုပေါ့”
ကျွန်မ စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်တယ်။ မင်းခန့်က စာချုပ်ကို ယူပြီး အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ သူ လှည့်တောင်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုဟာ ကမ္ဘာပျက်သလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုတွေကြားထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်မ မသိခဲ့သေးဘူး။
မင်းခန့်နဲ့ ကွာရှင်းပြီး သုံးလအကြာမှာ ကျွန်မဆီကို သူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက မင်းခန့်ရဲ့ ရှေ့နေတဲ့။ သူ့လက်ထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ပါလာတယ်။
“မသန္တာ... ဒါက ဦးမင်းခန့်က ကျွန်တော့်ကို မှာသွားတဲ့ စာပါ”
ကျွန်မ စာအိတ်ကို ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ စာထဲမှာ ပါတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ကျွန်မကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့တယ်။ မင်းခန့်မှာ ဦးနှောက်အကျိတ်တည်တဲ့ ရောဂါရှိနေပြီး သူ ရှင်သန်ဖို့ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူးတဲ့။ သူ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ရောဂါက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။
“သန္တာ... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါလို့ မပြောတော့ပါဘူး။ ကိုယ် သေတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ မင်းကို ကိုယ့်အနားမှာ ငိုပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့မှာကို ကိုယ် မလိုချင်ဘူး။ မင်းက သိပ်ချစ်တတ်တဲ့ မိန်းမဆိုတော့ ကိုယ်သေသွားရင် မင်း ဘယ်လောက်ထိ ကြေကွဲမလဲဆိုတာ ကိုယ် သိတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ့်ကို မုန်းပြီး ထွက်သွားနိုင်အောင် ကိုယ် ဇာတ်လမ်းဆင်ခဲ့တာပါ။ ရွှေရည်ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေးပါပဲ။ မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တာတွေက မင်းရဲ့ အနာဂတ်မှာ ကိုယ့်ကြောင့် ကျရမယ့် မျက်ရည်တွေကို ကြိုပြီး ထုတ်ပစ်လိုက်တာလို့ပဲ သဘောထားပေးပါ”
ကျွန်မ လက်ထဲက စာရွက်ကလေး မြေပြင်ပေါ်ကို လွင့်ကျသွားတယ်။ မင်းခန့်... မောင်က သိပ်ကို မိုက်မဲတာပဲ။ မောင် ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ချင်တယ် ဆိုတာက ကျွန်မကို နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့လား။ ကျွန်မတို့ရဲ့ နှစ်တာကို လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်တာဟာ ကျွန်မအတွက် ပိုပြီး ကြေကွဲဖို့ ကောင်းတယ်ဆိုတာ မောင် မသိခဲ့ဘူးလား။
ကျွန်မ မင်းခန့် ရှိနေတဲ့ ဆေးရုံကို အမြန်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ မင်းခန့်က ဒီလောကထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ အဖြူရောင် အိပ်ရာခင်းအောက်မှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးမိတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အေးချမ်းနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတွေ၊ အမေးစကားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတုန်းပဲ။
သူ ကျွန်မကို ပွဲတက်ပြီး ပြခဲ့တဲ့ ပြိုင်ဘက် မိန်းကလေးဟာ တကယ်တော့ ကျွန်မကို မုန်းအောင် လုပ်ဖို့ သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာတဲ့လား။ သူက ကျွန်မကို အမုန်းတွေနဲ့ လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့တယ်လို့ ထင်နေပေမဲ့ တကယ်တော့ ကျွန်မကို ထာဝရ မမေ့နိုင်တဲ့ နာကျင်မှုအကျဉ်းထောင်ထဲ ထည့်သွားခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ မင်းခန့် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို မဖြေဖျောက်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ဟာ သစ္စာတရားနဲ့ စတင်ခဲ့ပေမဲ့ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကြောင့် ကြေကွဲစရာ ကောင်းတဲ့ ဇာတ်သိမ်းနဲ့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရတယ်။
လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သူနဲ့အတူ အဆိုးအကောင်း ဝေမျှခံစားတာကို ဆိုလိုတာပါ။ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် ဆုံးဖြတ်ပြီး “သူ့အတွက်ပဲ” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ လိမ်ညာလှည့်ဖျားတာဟာ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ ဘယ်တော့မှ မကျေပျက်နိုင်တဲ့ အနာဂတ် အကြွေးတွေ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ မင်းခန့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ချစ်ခြင်းတရားကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။
မင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ကျွန်မကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ အနစ်နာခံခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တရားကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ လိမ်ညာမှုနဲ့ တည်ဆောက်တဲ့ ဘယ်လို စေတနာမျိုးမဆို နောက်ဆုံးမှာတော့ နောင်တဆိုတဲ့ အဆိပ်ခွက်ကိုပဲ လက်ဆောင်ပေးတတ်ကြတာပါလား။
အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ဦး၏နာကျင်မှုကို တစ်ဦးက ကာကွယ်ပေးခြင်းထက်၊ နာကျင်မှုများကို အတူတူရင်ဆိုင်ရင်း လက်တွဲမဖြုတ်ဘဲ လျှောက်လှမ်းခြင်းသာ ဖြစ်သင့်ပါသည်။ လိမ်ညာခြင်းဖြင့် ပေးဆပ်သော အနစ်နာခံမှုသည် လက်ခံရရှိသူအတွက် ထာဝရပျောက်ကွယ်မသွားနိုင်သော ဝေဒနာသာ ဖြစ်စေတတ်သည်။