သေသူ့ကလဲ့စား

 သေသူ့ကလဲ့စား

မိုးရေစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ကျွန်မသည် ဒီတိုက်နယ်ဆေးရုံလေးကို ရောက်ခဲ့သည်မှာ တစ်လပင် မပြည့်သေးပါ။ မြို့ပြရဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုတွေနဲ့ ဝေးရာကို ထွက်ပြေးချင်ခဲ့သည့် ကျွန်မအတွက် ဒီရွာကလေးက အေးချမ်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ထိုအေးချမ်းမှု၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မတွေးမိခဲ့ပါ။ ထိုညက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။ လျှပ်စီးသံတွေက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်တော့ ရွာထဲ၌ လူသတ်မှုဖြစ်ပွားကြောင်း သတင်းက တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အသတ်ခံရသူမှာ အပျိုကြီး မအေးသင်။ သူမသည် တစ်ဦးတည်း အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်တတ်သော်လည်း ငွေတိုးချေးစားသဖြင့် ရွာထဲတွင် ရန်ငြိုးရန်စ အနည်းငယ်ရှိနိုင်သည်ဟု လူတွေက ပြောကြသည်။ ကျွန်မ ဆေးရုံကို အလောင်းရောက်လာချိန်တွင်တော့ ကျွန်မ၏ ခြေထောက်တွေ တုန်ရီနေခဲ့သည်။ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသေးသော ကျွန်မအတွက် ကျောက်ပျဉ်ဖြင့် အထုခံထားရသည့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အလောင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ရင်နင့်စရာပင်။

“ဒေါက်တာ… ကြည့်ရတာ တော်တော်ရက်စက်တာပဲဗျာ”

ကွန်ပေါင်ဒါ ဦးဘဟိန်း၏ အသံကြောင့် ကျွန်မ သတိဝင်လာသည်။ ဦးဘဟိန်းက အတွေ့အကြုံရင့်သူပီပီ အလောင်းကို စစ်ဆေးရာတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ကူညီပေးနေသည်။ သွေးညှီနံ့တွေ၊ ရွှံ့နံ့တွေနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ထို

မအေးသင်၏ အသုဘ ပြီးသွားသော်လည်း ရွာထဲတွင် ထိုကိစ္စက မပြီးဆုံးသေးပါ။ ရဲစခန်းက ဖိုးထောင်ဆိုသည့် လူငယ်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ဖိုးထောင်သည် မအေးသင်၏ အိမ်တွင် စာရင်းငှား လုပ်ကိုင်သူဖြစ်ပြီး အခင်းဖြစ်ပွားသည့်ညက မအေးသင်၏ အိမ်အနီးတွင် တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ဖိုးထောင်ကတော့ မျက်ရည်စက်လက်နှင့် သူမသတ်ကြောင်း အော်ဟစ် ငြင်းဆိုနေခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် ဆေးရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေရင်းဖြင့်ပင် ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲက မထုတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်လာသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မအေးသင်က ကျွန်မ၏ အနားကို ရောက်လာတတ်သည်။ သူမသည် ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်မ၏ လက်ကိုဆွဲကာ မြစ်ကမ်းနားတစ်နေရာကို ခေါ်သွားတတ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစက်တွေက ကျွန်မ၏ အင်္ကျီပေါ်တွင် စွန်းထင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် ကျွန်မကို လှေလေးတစ်စင်းပေါ် တင်ခေါ်သွားပြီး တစ်ဖက်ကမ်းက တဲအိုလေး တစ်လုံးဆီကို ညွှန်ပြတတ်သည်။

“ဒေါက်တာ… ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”

ဦးဘဟိန်း၏ အသံက ကျွန်မ၏ အတွေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြန်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် ကူညီတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရသည်။ ဖိုးထောင်ကို ဖမ်းလိုက်သည့်နေ့က ဦးဘဟိန်း၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။ ကျွန်မသည် ကျွန်မ၏ အိပ်မက်အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ထိန်ချန်ထားမိသည်။ သို့သော် ထိုအိပ်မက်က ပိုပြီး ပြတ်သားလာသည်။ မအေးသင်၏ မျက်လုံးများက ပိုပြီး နာကျင်စရာ ကောင်းလာသည်။ သူမသည် သူမကို သတ်သည့်သူကို ကျွန်မအား သိစေချင်နေသလား။ သို့မဟုတ် ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့သည်ကို ထောက်ပြချင်နေသလား။

နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘဲ စခန်းမှူးထံသို့ သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အိပ်မက်အကြောင်းကို ပြောပြသည့်အခါ စခန်းမှူးက ပထမတော့ မယုံကြည်သလို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ အခိုင်အမာ ပြောကြားချက်နှင့် ဒေသန္တရ အခြေအနေများအရ သူက လိုက်လံ စစ်ဆေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း လမ်းတွေကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။ မြစ်ကမ်းနား၊ လှေကလေး၊ တစ်ဖက်ကမ်းက တောအုပ်ငယ်။ အရာအားလုံးက အိမ်မက်ထဲကအတိုင်းပင်။

ကျွန်မတို့ တဲအိုလေးကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ရင်ခုန်သံတွေက ဗုံတီးသကဲ့သို့ မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။ တဲထဲသို့ ဝင်လိုက်သည့်အခါ အမှိုက်ပုံတွေအောက်တွင် ဝှက်ထားသော လက်ဝတ်လက်စားများနှင့် ပိုက်ဆံအိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပိုက်ဆံအိတ်တွင် မအေးသင်၏ အမည်ကို ထိုးထားသည်။ ကျွန်မ အသက်ရှူတွေ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဖိုးထောင်သည် ရဲလက်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း ဒီပစ္စည်းတွေက ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရောက်နေသနည်း။ ဒါဆိုလျှင် လူသတ်သမားက ဖိုးထောင် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသွားပြီ။

စခန်းမှူးက ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် ကျွန်မသည် တဲ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျနေသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရာက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်သွားစေသည်။ ထိုအရာသည် ဆေးရုံသုံး သွေးတိုင်းကိရိယာ၏ အစိတ်

ဆေးရုံသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဦးဘဟိန်းကို စခန်းမှူးက ခေါ်ယူစစ်ဆေးသည်။ ဦးဘဟိန်းသည် ပထမတော့ ငြင်းဆန်သော်လည်း ကျွန်မ တွေ့ခဲ့သည့် ကြယ်သီးနှင့် သူ၏ အင်္ကျီမှ လစ်ဟာနေသော နေရာကို ယှဉ်ပြလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ သူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ငိုကြွေးရင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ပါဘူး ဒေါက်တာ… ကျွန်တော့် သားလေး ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံ လိုနေလို့ပါ။ မအေးသင်ဆီမှာ သွားချေးတာ သူက အတိုးအများကြီး တောင်းရုံတင်မကဘူး ကျွန်တော့်ကို နှိမ်ချပြီး ပြောလိုက်လို့ စိတ်တိုပြီး လုပ်မိသွားတာပါ”

ဦးဘဟိန်း၏ စကားတွေက ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ဆူညံနေခဲ့သည်။ သူသည် သူတော်ကောင်း ယောင်ဆောင်ကာ ကျွန်မ၏ ဘေးတွင် အမြဲရှိနေခဲ့ပြီး အပြစ်မရှိသော ဖိုးထောင်ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့ခဲ့သည်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ကလည်း အလောင်းကို သေချာ မစစ်ဆေးခဲ့မိသည့်အတွက် ဒီလူသတ်သမားကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးခဲ့မိသည်။ ကျွန်မ၏ ပေါ့လျော့မှုက လူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ပို၍ ရင်နာစရာ ကောင်းသည်မှာ နောက်မှ သိလိုက်ရသော အမှန်တရားပင်။ မအေးသင်၏ အိပ်ခန်းထဲက ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကလေးကို ရဲတွေ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုထဲတွင် မအေးသင်က ဦးဘဟိန်း၏ သားအတွက် ပိုက်ဆံတွေကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရန် စီစဉ်ထားကြောင်း၊ ဦးဘဟိန်းကို သူမ၏ မောင်အရင်းကဲ့သို့ ချစ်ခင်ကြောင်း ရေးသားထားခဲ့သည်။ သူမသည် ဦးဘဟိန်းအား ငွေပေးရန် ပုလင်းထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သော်လည်း ဦးဘဟိန်းကတော့ စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် သူမကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုညက သူမ သေခါနီးအချိန်တွင် လက်ညှိုးညွှန်ပြခဲ့သည်မှာ သူမ၏ ဗီရိုထဲက ပိုက်ဆံတွေကို ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ဦးဘဟိန်းကတော့ ထိုအချက်ကို သူမ ကလဲ့စားချေရန် ပြင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဦးဘဟိန်းကို ရဲတွေ ခေါ်သွားချိန်တွင် ရွာလမ်းကလေးက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ဖိုးထောင်သည် အကျဉ်းထောင်မှ ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင်တော့ အရင်လို တက်ကြွမှုတွေ မရှိတော့ပါ။ လူတွေ၏ စွပ်စွဲချက်များနှင့် ရက်စက်သော စစ်ဆေးမှုတွေက သူ့ဘဝကို ရာသက်ပန် အမာရွတ် ထင်ကျန်စေခဲ့ပြီ။

ကျွန်မသည် ဆေးရုံရှေ့က ခုံတန်းလျားလေးတွင် ထိုင်ရင်း မိုးဖွဲဖွဲလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မအေးသင်သည် ကျွန်မ၏ အိပ်မက်ထဲသို့ နောက်ထပ် ရောက်မလာတော့ပါ။ သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားသဖြင့် ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီလား။ သို့မဟုတ် သူမ ယုံကြည်ခဲ့ရသော လူတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းနေဦးမည်လား။

ကျွန်မသည် ဆရာဝန် ဝတ်စုံကို ငေးကြည့်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆန်းစစ်နေမိသည်။ ကျွန်မ၏ တာဝန်ကျေပွန်မှု မရှိခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အပေါ်ယံ ဆုံးဖြတ်ချက်များက ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ် များခဲ့သလဲဆိုသည်ကို အခုမှ နားလည်လာခဲ့သည်။ အမှန်တရားသည် တခါတရံတွင် အလွန် နာကျင်စရာ ကောင်းတတ်သည်။ သို့သော် ထိုအမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက ပို၍ ရက်စက်သော အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ-

အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုခြင်းသည် မုသားကို အားပေးခြင်းထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး၊ နောင်တဟူသည် အချိန်လွန်မှ ရောက်လာတတ်သော အခါးဆုံး ဆေးတစ်ခွက်သာ ဖြစ်သည်။