အကြွေပန်း
အကြွေပန်း
“မိစန်းဆုံးပြီ” ဆိုတဲ့ သတင်းစကားက ရပ်ကွက်ထဲမှာ လေပွေတစ်ခုလို ဝေ့ဝဲသွားတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ နေပူရှိန်က ပြင်းလွန်းလို့ မြေကြီးတွေတောင် အက်ကွဲနေတဲ့ ဒီလိုနေ့လယ်ခင်းမှာပဲ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကတော့ အချိန်မတန်ခင် ကြွေလွင့်သွားခဲ့ပြီပေါ့။ ကျွန်မတို့ ဘဝတွေက ရွှံ့နွံထဲက ပန်းတွေလိုပါပဲ။ ပွင့်ခွင့်ရဖို့ထက် နင်းခြေခံရဖို့က ပိုနီးစပ်နေတတ်တယ်။ မိစန်းဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း၊ အတူတူ လည်ပင်းဖက်ပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့သူ။ သူ့ဘဝက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လို ဆန်းကြယ်မနေပေမဲ့ ကြားရသူတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ ဆူးနဲ့ထိုးသလို နာကျင်စေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။
မိစန်းရဲ့ အိမ်ကို ကြည့်လိုက်ရင် အဖေဖြစ်သူက တစ်နေ့လုံး အရက်ပုလင်းနဲ့ မကွာတဲ့ အရက်သမားကြီး၊ အမေဖြစ်သူကလည်း ကျန်းမာရေးမကောင်းသလို အလုပ်အကိုင်လည်း မရှိရှာဘူး။ ညီမလေး မယ်အိနဲ့ မောင်လေး ဖိုးရှုပ်ကတော့ ဘာမှမသိသေးတဲ့ အရွယ်တွေ။ အဲ့ဒီတော့ တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ ဝမ်းရေးက အသက် နှစ်ကျော်ရုံရှိသေးတဲ့ မိစန်းရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာပဲ ပုံကျနေခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်၊ အဲ့ဒီနေ့က နေက တအားပူတာ။
“မိစန်းရေ... မိစန်း၊ သွားကြစို့လေ”
ကျွန်မ သူ့အိမ်ရှေ့ကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ မိစန်းက အိမ်ထဲကနေ ကပြာကယာ ထွက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ထမင်းပန်းကန်လေး တစ်လုံးပါတယ်။ ထမင်းဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ ငပိထောင်းလေး နည်းနည်းပဲ ပါတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။
“လာပြီ မိသုန်၊ ငါ ထမင်းစားနေလို့ပါ”
“ဘာဟင်းမှ မပါဘူးလား မိစန်းရယ်။ မနေ့က ငါတို့ ဝယ်လာတဲ့ ကြက်ဥအကွဲတွေက ကုန်သွားပြီလား” လို့ ကျွန်မက စိုးရိမ်တကြီး မေးမိတယ်။
မိစန်းက ဖျော့တော့တော့လေး ပြုံးရင်း “နေတိုင်း ကြက်ဥကြီးပဲ စားနေရတာ ငြီးငွေ့လို့ပါဟာ။ ဒီနေ့တော့ ငပိထောင်းနဲ့ပဲ စားချင်လို့” တဲ့။
သူ အလိမ်အညာတွေ ပြောနေမှန်း ကျွန်မ သိတာပေါ့။ သူက အဲ့ဒီလို လူစားမျိုး။ ကိုယ်တိုင် ငတ်ချင်ငတ်ပါစေ၊ သူ့မိသားစုအတွက်ဆိုရင် ရှိတာလေးကို ဖဲ့ပေးချင်တဲ့သူ။ သူ့မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးကို ကြက်ဥကျွေးခဲ့ပြီး သူကတော့ ငပိထောင်းနဲ့ ဗိုက်ဖြည့်နေတာ။ ပါးစပ်က ထမင်းကို ပလုတ်ပလောင်း စားရင်း ရေစိုနေတဲ့ လက်ကို ဝတ်ထားတဲ့ လုံချည်အဟောင်းလေးနဲ့ သုတ်လိုက်တဲ့ သူ့ပုံစံက အခုထိ ကျွန်မ မျက်စိထဲမှာ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။
“မြန်မြန်လာပါ မိသုန်ရ။ ငါတို့ နောက်ကျရင် ငဖြိုးတို့က အရင်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါဆို ငါတို့အတွက် ဘာမှ ကျန်မှာမဟုတ်ဘူး”
သူက ပီနံအိတ်ဟောင်းလေးကို ကောက်လွယ်ရင်း ကျွန်မကို လှမ်းခေါ်တယ်။ ညနေစာအတွက် ဆန်ဖိုးရှာဖို့ သူ့မှာ အချိန်မရှိဘူးလေ။ ကျွန်မတို့က လမ်းဘေးက ရေသန့်ဗူးခွံတွေ၊ ပလတ်စတစ်တွေကို လိုက်ကောက်ပြီး ရောင်းရတဲ့ ဘဝတွေမဟုတ်လား။ မိစန်းရဲ့ ရှေ့က သွားနေတဲ့ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သက်ပြင်းချမိတယ်။ သူ့အဖေကသာ လူတောတိုးအောင် နေမယ်ဆိုရင် မိစန်းလေး ခုလောက် ပင်ပန်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ တွေးနေမိတာ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ မိစန်းကို ရက်စက်ဖို့ပဲ ပြင်ဆင်နေခဲ့တာပေါ့။
နေက ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်ကနေ မီးနဲ့ထိုးသလို ပူလောင်နေတယ်။ တောင်ခြေကနေ တောင်ပေါ်ကို တက်ရတဲ့ လမ်းကလည်း မတ်စောက်လွန်းလို့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် နဖူးက ချွေးတွေက စိုရွှဲနေပြီ။ လည်ချောင်းတွေကလည်း ခြောက်ကပ်ပြီး ဟောဟဲလိုက်နေရတာပေါ့။
“မိသုန်ရေ... ဟိုးထိပ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းပေါ် တက်ကြည့်ရအောင်။ အဲ့ဒီမှာ ဘုရားဖူးတွေ များရင် ရေသန့်ဗူးခွံတွေ အများကြီး ရနိုင်တယ်”
ကျွန်မက မောလွန်းလို့ ခြေလှမ်းတွေတောင် မကြွချင်တော့ဘူး။ “ဟာ... မိစန်းရယ်၊ အမြင့်ကြီးပဲ။ နေကလည်း ပူလှချည်ရဲ့။ တခြားနေရာမှာပဲ ရှာရအောင်ပါ” လို့ ကျွန်မက ညည်းလိုက်မိတယ်။
မိစန်းက သူ့ရဲ့ ပီနံအိတ်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ရေသန့်ဗူး သုံးလေးဗူးပဲ ရှိသေးတာကို မြင်တော့ သူ့မျက်နှာလေး ညှိုးသွားတယ်။ ညနေကျရင် ဆန်ဝယ်ဖို့က ဒီထက်မက လိုသေးတာကိုး။ ကျွန်မက သူ့မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားလို့ “အေးပါ... သွားချင်ရင်လည်း သွားကြမယ်လေ” လို့ လိုက်လျောလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ မိစန်းရဲ့ မျက်နှာလေးက ဝင်းလက်သွားတာ။
တောင်ပေါ်ကို တက်လာတဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ ကားအကောင်းစားတစ်စီး ရပ်ထားပြီး မိသားစုတစ်စု အပန်းဖြေ စားသောက်နေကြတာကို ကျွန်မတို့ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မတို့နဲ့ ရွယ်တူလောက်ရှိမယ့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ပန်းရောင်ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ထားတာ။ အဲ့ဒီဂါဝန်လေးက အရမ်းလှတာပဲ။
“မိစန်း... ဟိုကောင်မလေး ဝတ်ထားတဲ့ ဂါဝန်လေးက လှလိုက်တာနော်။ ငါလည်း တစ်ခါလောက် ဝတ်ကြည့်ချင်လိုက်တာ” လို့ ကျွန်မက မနေနိုင်ဘဲ ပြောမိတယ်။
မိစန်းကလည်း လှမ်းကြည့်တယ်။ ပြီးတော့မှ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အင်္ကျီကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်တာ။ သူ့အင်္ကျီက ဘာအရောင်လဲဆိုတာတောင် ပြောလို့မရတော့ဘူး။ လျှော်ဖွတ်ဖန်များလွန်းလို့ အသားတွေတောင် ပါးလွှာနေပြီ။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သိမ်ငယ်စိတ်တွေ၊ ရှက်စိတ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏပါပဲ၊ သူက ခေါင်းကို မော့ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တယ်။
ကျွန်မတို့ အနားရောက်သွားတော့ အဲ့ဒီမိသားစုထဲက လူကြီးတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်တယ်။ “ဟိတ်... ကလေးတွေ၊ လာကြလေ။ ဒီမှာ အရိပ်ခိုဦး။ နေက အရမ်းပူနေတာ” တဲ့။ ကျွန်မတို့မှာ သူတို့နဲ့ နီးနီးကပ်ကပ်နေဖို့တောင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေမိတာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေက သူတို့ရဲ့ သန့်ရှင်းလှပတဲ့ လောကကြီးကို ညစ်နွမ်းသွားစေမလားလို့ ကြောက်မိတာလည်း ပါတာပေါ့။
“သမီးရေ... သူတို့ကို ကားနောက်ထဲက အအေးပုံးထဲက အအေးနဲ့ မုန့်တွေ ပေးလိုက်ဦး” လို့ အဲ့ဒီဦးလေးကြီးက သူ့သမီးကို ပြောလိုက်တယ်။
ဂါဝန်လှလှလေးနဲ့ ကောင်မလေးက ကျွန်မတို့ဆီကို အအေးဗူးနှစ်ဗူးနဲ့ မုန့်ထုပ်တွေ လှမ်းပေးလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဝမ်းသာအားရပဲ ချက်ချင်း ယူလိုက်မိတယ်။ အအေးဗူးကို ကိုင်လိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က လက်ထဲမှာတင် အေးစိမ့်သွားတာပဲ။ ကျွန်မကတော့ ချက်ချင်းပဲ ဖောက်ပြီး အားရပါးရ သောက်ချလိုက်တယ်။ အမောတွေ ပြေသွားသလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ မိစန်းကတော့ သူ့လက်ထဲက အအေးဗူးလေးကို အသာအယာလေး ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ဗူးအပြင်ဘက်မှာ သီးနေတဲ့ ရေစက်ကလေးတွေကို သူ ငေးကြည့်နေမိတာ။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ခြောက်ကပ်ပြီး ကွဲအက်နေတာတောင် သူကတော့ တစ်ငုံတောင် မသောက်သေးဘူး။
“သောက်လေ မိစန်းရဲ့၊ အရမ်းအေးတာပဲ” လို့ ကျွန်မက တိုက်တွန်းပေမဲ့ သူက ခေါင်းခါပြတယ်။
“မသောက်သေးပါဘူး မိသုန်ရယ်။ ခဏနေမှ သောက်မယ်” လို့ သူက ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ အအေးဗူးလေးဆီက မခွာဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မိစန်း ဘာတွေ တွေးနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်သင့်တာ။ သူက သူ့အတွက် မဟုတ်ဘဲ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးအတွက် သိမ်းထားချင်နေတာ။
တောင်ထိပ်ကို ရောက်တဲ့အထိ မိစန်းက အအေးဗူးကို မဖောက်ဘူး။ မုန့်ထုပ်လေးကိုလည်း သူ့ရဲ့ ပီနံအိတ်ထဲမှာ အသေအချာ ထည့်ထားတယ်။ ကျွန်မကတော့ အအေးလည်း သောက်ပြီးပြီ၊ မုန့်လည်း စားပြီးပြီမို့ လူက နည်းနည်း လန်းဆန်းလာတယ်။ မိစန်းကတော့ ဗိုက်လည်း ဆာ၊ ရေလည်း ငတ်နေပုံရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ခိုင်မာလွန်းလှတယ်။
“မိစန်း... နင် နည်းနည်းလောက်တော့ သောက်လိုက်ပါဟာ။ နင် မူးလဲသွားလိမ့်မယ်” လို့ ကျွန်မက စိုးရိမ်တကြီး ပြောမိတယ်။
သူက ဖျော့တော့တော့လေး ပြုံးပြတယ်။ “မလဲပါဘူး မိသုန်ရဲ့။ အအေးဗူးလေး ကိုင်ထားရတာနဲ့တင် ငါ အေးနေပါပြီ။ ဒါလေးကို အိမ်ယူသွားရင် မယ်အိနဲ့ ဖိုးရှုပ်က သိပ်ပျော်ကြမှာ။ သူတို့ တစ်ခါမှ အအေးဗူး မသောက်ဖူးကြဘူးလေ” တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ ကိုယ်တိုင်က ငတ်မွတ်နေပါလျက်နဲ့ သူတစ်ပါးအတွက် ငဲ့ညှာတတ်လွန်းတဲ့ သူ့စိတ်ထားကို ကျွန်မ မမီနိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့ ဘုရားပေါ်မှာ ရေသန့်ဗူးတွေ အများကြီး ကောက်ရခဲ့တယ်။ ပီနံအိတ်က တဖြည်းဖြည်း လေးလာတယ်။ နေကလည်း အရှိန်မပျက်သေးဘူး။ မိစန်းရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့လာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ သူ လမ်းလျှောက်တာလည်း ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်လာတယ်။
“ငါတို့ ပြန်ကြစို့ မိစန်း။ ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ” လို့ ကျွန်မက ပြောတော့ သူက သဘောတူတယ်။
တောင်အောက်ကို ပြန်ဆင်းတဲ့ လမ်းမှာ မိစန်းက ခဏခဏ နားနေရတယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပြင်းထန်လာသလို ရင်ဘတ်ကိုလည်း ဖိထားမိတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ မောလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ မိစန်းမှာ သူတစ်ပါးကို မပြောပြတဲ့ ဝေဒနာတွေ ရှိနေခဲ့တာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ သူက အမြဲတမ်း အားတင်းထားတတ်သူမို့လို့ သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ပြုံးပြီး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။
အိမ်အပြန်လမ်းမှာ မိစန်းက ကျွန်မကို တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “မိသုန်... ငါ တစ်ခါတလေကျရင်လေ၊ ဟိုဂါဝန်ဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးလို ဖြစ်ချင်မိတယ်ဟာ။ နေပူထဲမှာ ဗူးခွံမကောက်ရဘဲ အေးအေးဆေးဆေး မုန့်စားနေရတဲ့ ဘဝမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါက အကြွေပန်းလေးပဲ မဟုတ်လား။ ပွင့်ခွင့်မရဘဲ ကြွေသွားရမယ့် အကြွေပန်းလေးပေါ့” လို့ ပြောရင်း ရယ်လိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။
အဲ့ဒီညက မိစန်းတို့ အိမ်ဘက်ကနေ ရန်ဖြစ်သံတွေ ကြားရတယ်။ သူ့အဖေက အရက်မူးပြီး မိစန်း ရှာလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လုယူနေတာ။ မိစန်းကတော့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေရရှာတယ်။ “အဖေ... ဒါက မနက်ဖြန် မောင်လေးတို့ ကျောင်းမုန့်ဖိုးလေးပါ၊ မယူပါနဲ့” လို့ ပြောသံကို ကြားရတာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တကယ် ခံစားရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မိစန်းရဲ့ အားကိုးရာမဲ့ အသံလေးက ရှိုက်သံတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကလည်း ဆင်းရဲသားချင်းပဲ မဟုတ်လား။
နောက်ရက်တွေမှာ မိစန်း ကျန်းမာရေး သိသိသာသာ ဆိုးလာတယ်။ အလုပ်လည်း မထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို မြင်ရင် အမြဲပြုံးပြတုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာတော့ ဟိုနေ့က ဦးလေးကြီး ပေးလိုက်တဲ့ အအေးဗူးလေးက အစောင့်အရှောက်တစ်ခုလို ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ မသောက်ရက်ခဲ့တဲ့ အအေးဗူးလေးပေါ့။
မိစန်းရဲ့ အခြေအနေက တစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲ အဆိုးဆုံးကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ အိပ်ရာထဲကနေ မထနိုင်တော့ဘူး။ ချောင်းတွေ ဆိုးလိုက်တာမှ သွေးတွေတောင် ပါလာတဲ့အထိပဲ။ သူ့အမေကလည်း ငိုရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို သူ့အဖေကတော့ အိမ်မှာတောင် ရှိမနေဘူး။ ကျွန်မ မိစန်းဆီကို သွားလည်တဲ့အခါ သူက အားယူပြီး စကားပြောတယ်။
“မိသုန်... ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ကူညီပါလား”
သူ့အသံက အရမ်းတိုးလွန်းလို့ ကျွန်မ နားကို သူ့ပါးစပ်နား ကပ်ထားရတယ်။
“ပြောလေ မိစန်း၊ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”
“ငါ့ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ပိုက်ဆံ ငါးရာတန် နှစ်ရွက် ရှိတယ်။ အဲ့ဒါ ငါ ဗူးခွံကောက်ပြီး စုထားတာ။ အဖေ မသိအောင် ဝှက်ထားရတာ။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံလေးကို မောင်လေးတို့ ညီမလေးတို့အတွက် သိမ်းထားပေးပါနော်။ ပြီးတော့... ဟို အအေးဗူးလေးကိုလည်း သူတို့ကို တိုက်လိုက်ပါတော့။ ငါ... ငါ မသောက်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်”
သူ့စကားတွေက ကျွန်မကို ငိုအောင် လုပ်နေသလိုပဲ။ “နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ မိစန်းရယ်။ နင် နေကောင်းမှာပါ။ ငါတို့ အတူတူ ဗူးခွံတွေ ပြန်ကောက်ကြဦးမယ်လေ” လို့ ကျွန်မက လိမ်ညာပြီး အားပေးမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ မိစန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အဝေးတစ်နေရာကို ငေးကြည့်နေတယ်။ “ငါ သိတယ် မိသုန်။ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ ငါ့ဘဝမှာ သူတစ်ပါးအတွက်ပဲ လုပ်ပေးရင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တာကို ငါ မနောင်တရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ငါ့မောင်လေးတို့ကိုတော့ ငါ့လို မဖြစ်စေချင်ဘူးဟာ”
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့ကနေ မိစန်းအဖေ ပြန်လာတဲ့ အသံကြားရတယ်။ အရက်မူးနေပြီး ဆဲဆိုနေတာပေါ့။ မိစန်းက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူ ကြောက်နေတာ။ သူ့အဖေက
မိစန်းက မရှိဘူးလို့ ငြင်းပေမဲ့ သူ့အဖေက မယုံဘူး။ အိပ်ရာကို မွှေနှောက်ပြီး ရှာတော့တာပဲ။ ကျွန်မက ကြားကနေ တားပေမဲ့ ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မိစန်း ဝှက်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံ တစ်ထောင်ကို သူ့အဖေက တွေ့သွားတယ်။
“ဒီမှာ ရှိသားပဲ... နှမြောနေတာ” ဆိုပြီး ပိုက်ဆံကို ယူပြီး ထွက်သွားတယ်။
မိစန်းက အားမရှိတဲ့ကြားကနေ ငိုယိုပြီး လှမ်းခေါ်တယ်။ “အဖေ... မယူပါနဲ့။ အဲ့ဒါ မောင်လေးတို့အတွက်ပါ” လို့ အော်ရင်းနဲ့ပဲ သူ သွေးတွေ အန်ချလိုက်တာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်မဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ မေ့လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မိစန်းရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သွေးစက်တွေနဲ့အတူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီညမှာပဲ မိစန်း အဖျားတွေ အရမ်းတက်ပြီး သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံသွားဖို့ ပိုက်ဆံလည်း မရှိ၊ ကူညီမယ့်သူလည်း မရှိတဲ့ အခြေအနေမှာ မိစန်းက အသက်ကို လုရှူနေရရှာတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ဘုရားစာတွေ ရွတ်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကံကြမ္မာက အရမ်းကို ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်။
မနက်လင်းအားကြီး အချိန်မှာတော့ မိစန်းရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ ဒုက္ခလောကကြီးထဲကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီပေါ့။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး အသံတိတ် ငိုနေမိတယ်။ မိစန်းရဲ့ မျက်နှာလေးက အိပ်ပျော်နေသလိုပဲ အေးချမ်းနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုတွေ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကတော့ ဝိုင်းဝန်းပြီး သင်္ဂြိုဟ်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။ သူ့အဖေကတော့ သမီးဖြစ်သူ ဆုံးတာတောင် အရက်မူးနေတုန်းပဲ။ အသုဘအိမ်မှာ လူတွေက တီးတိုးတီးတိုးနဲ့ ပြောနေကြတယ်။ “မိစန်းလေးကတော့ သနားစရာပဲ၊ အချိန်မတန်ဘဲ ကြွေလွင့်သွားရတာ” တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက အချိန်မတန်ဘဲ ကြွေလွင့်သွားရတဲ့ အကြွေပန်းလေးတစ်ပွင့်ပေါ့။
ကျွန်မ မိစန်းရဲ့ အိပ်ရာဘေးကို သွားကြည့်မိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဟိုနေ့က ဦးလေးကြီး ပေးလိုက်တဲ့ အအေးဗူးလေးက ရှိနေတုန်းပဲ။ နေပူထဲမှာ ခက်ခက်ခဲခဲ သယ်လာပြီး သူ မသောက်ရက်ဘဲ သိမ်းထားခဲ့တဲ့ အအေးဗူးလေး။ ကျွန်မ အဲ့ဒီဗူးလေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်တော့ အအေးဓာတ်က မရှိတော့ဘူး။ နွေးနေပြီ။ မိစန်းရဲ့ စေတနာတွေလိုပဲ ဒီအအေးဗူးလေးကလည်း သူ့ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ။
ကျွန်မ မယ်အိနဲ့ ဖိုးရှုပ်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အအေးဗူးလေးကို ဖောက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဝေတိုက်လိုက်တယ်။ သူတို့လေးတွေကတော့ ဘာမှမသိဘဲ အအေးကို အရသာရှိရှိ သောက်နေကြတယ်။
“အစ်မကြီးက သမီးတို့ကို ပေးတာလား” လို့ မယ်အိက မေးတော့ ကျွန်မ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်... နင်တို့ မမ မိစန်းက နင်တို့အတွက် ပေးခဲ့တာ”
ကျွန်မ စကားကြောင့် မိစန်းရဲ့ ညီမလေးက ပြုံးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးက ကျွန်မ ရင်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ မိစန်းကတော့ ဒီအပြုံးလေးကို မြင်တွေ့ခွင့် မရတော့ဘူး။ သူ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံစားပြီး သူတစ်ပါးအတွက် ကောင်းအောင် လုပ်ပေးသွားခဲ့တဲ့ မိစန်းရဲ့ စတေးမှုက ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလို ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့။
မိစန်းကို သင်္ဂြိုဟ်တဲ့နေ့မှာ မိုးတွေ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာချလိုက်တယ်။ ကောင်းကင်ကြီးကလည်း မိစန်းအတွက် ငိုကြွေးပေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ မြေပုံလေးရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ကတိတစ်ခု ပေးခဲ့မိတယ်။ မိစန်းရဲ့ မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးကို ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက် စောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့ပေါ့။
အခုဆိုရင် မိစန်း မရှိတော့တာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နေပူထဲမှာ လမ်းလျှောက်တိုင်း၊ အအေးဗူးလေးတွေကို မြင်တိုင်း မိစန်းကို သတိရမိတယ်။ သူကတော့ မြေကြီးအောက်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ပျော်နေမှာပါ။ သူက ပန်းတစ်ပွင့်လို လှလှပပ မပွင့်ခဲ့ရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရနံ့ကတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း ကျန်ရှိနေဦးမှာပဲ။
လောကကြီးမှာ မိစန်းလို လူတွေ အများကြီး ရှိနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲပင်ပန်းနေပေမဲ့ သူတစ်ပါးအတွက်၊ မိသားစုအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို စတေးသွားကြတဲ့သူတွေ။ သူတို့တွေကတော့ လူတကာ နင်းခြေသွားတဲ့ လမ်းဘေးက အကြွေပန်းလေးတွေနဲ့ တူလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အကြွေပန်းလေးတွေသာ မရှိရင် ဒီလောကကြီးက အခုထက်ပိုပြီး ခြောက်ကပ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်မိတယ်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အနစ်နာခံခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားသူများ၏ ဘဝတွင် ရှင်သန်နိုင်မည့် အလင်းရောင်တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။