အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမ
အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမ
ကျွန်မ၏ နဖူးပေါ်တွင် မြင်မရသော တံဆိပ်တစ်ခု အမြဲကပ်နှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုတံဆိပ်၌ "အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမ" ဟု အကြီးအကျယ် ရေးထိုးထားသည်။ လမ်းသွားလျှင်လည်း ထိုတံဆိပ်ကို လူတွေ မြင်နေကြသလား၊ ဈေးဝယ်လျှင်လည်း ထိုအသံက ကျွန်မနောက်က တကောက်ကောက် ပါနေသလားဟု ထင်မိသည်။ အထူးသဖြင့် မိုးအုံ့သော ညနေခင်းများတွင် ထိုခံစားချက်က ပို၍ လေးလံလာတတ်သည်။ တိုက်ခန်းလေးအတွင်းက တိတ်ဆိတ်မှုသည် ဆူညံသံများထက် ပို၍ နားငြီးလှသည်။
ကျွန်မနှင့် မင်းသူ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်တိတိ ရှိခဲ့သည်။ ထိုငါးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မသည် သူ့ကို ကမ္ဘာတစ်ခုလို ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ ခိုကိုးရာ၊ ကျွန်မ၏ လုံခြုံရာ၊ ကျွန်မ၏ အနာဂတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ထိုကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ မင်းသူသည် ကျွန်မကို အကြောင်းပြချက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံမပေးဘဲ ကျောခိုင်းသွားခဲ့သည်။ "ငါ မင်းကို မချစ်တော့ဘူး၊ ငါ့မှာ တခြားသူ ရှိနေပြီ" ဆိုသော စကားတစ်ခွန်းသည် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းသကဲ့သို့ နာကျင်စေခဲ့သည်။
ယနေ့တိုင် ကျွန်မ၏ ဖုန်းထဲတွင် မင်းသူ့ကို ပို့ခဲ့ပြီး ပြန်မလာသော စာတိုလေးများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ "ဘာလို့လဲ?"၊ "ကျွန်မ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ?"၊ "ပြန်လာခဲ့ပါ" ဆိုသော စာတိုလေးများအောက်တွင် '' ဆိုသော စာလုံးလေးက ရက်စက်စွာ နေရာယူထားသည်။ သူ ဖတ်သော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့။ ထို '' ဆိုသော စာလုံးသည် စကားလုံးတစ်သောင်းထက် ပို၍ နာကျင်စေမှန်း ကျွန်မ ထိုစဉ်ကမှ သိခဲ့ရသည်။
ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်မှာ သူ့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်မိခြင်းပင် ဖြစ်မည်။ သူ နောက်ကျမှ အိမ်ပြန်လာချိန်များတွင် အလုပ်များနေ၍ ဖြစ်မည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့သည်။ သူ့အင်္ကျီပေါ်က သူစိမ်းနံ့သာနံ့များကို ခံစားမိချိန်မှာတောင် "သူများတွေနဲ့ တိုးမိလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ဆင်ခြေပေးခဲ့သည်။ ထိုအယုံလွယ်မှုသည်ပင် ကျွန်မကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ကျွန်မသည် အထီးကျန်ခြင်း၏ အရသာကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မြည်းစမ်းနေရသော၊ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့တီးတိုးသံများကို ခေါင်းငုံ့ခံနေရသော အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တော့သည်။
ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည့် နေ့က ကောင်းကင်ကြီးသည် ယနေ့လိုပင် မည်းမှောင်နေခဲ့သည်။ မင်းသူသည် အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်ရင်း ကျွန်မကို တစ်ချက်ကလေးတောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။
"မင်းသူ... တကယ်ပဲ သွားတော့မှာလား။ ကျွန်မတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်တွေကရော..." ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေသည်။
"အိမ်မက်ဆိုတာ နိုးလာရင် ပျောက်သွားတာပဲ နှင်း။ မင်းလည်း လက်တွေ့ကို လက်ခံလိုက်ပါ။ ငါ့မှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ သူက မင်းထက် ငါ့ကို ပိုနားလည်ပေးနိုင်တယ်" ဟု သူက အေးစက်စွာ ပြောခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသထက် နာကျင်မှုက ပိုကြီးစိုးနေသည်။ ကျွန်မ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့မိသည်။ "ကျွန်မ ပြင်ပါ့မယ်။ မင်းသူ မကြိုက်တာရှိရင် အကုန်ပြင်ပါ့မယ်။ ကျွန်မကို ပစ်မသွားပါနဲ့" ဟု ငိုယိုကာ ပြောခဲ့သော်လည်း သူက ကျွန်မ၏ လက်ကို ခါချပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ မိဘများကလည်း "ငါတို့ သိက္ခာကို ငဲ့ဦးမှပေါ့ အေ၊ လင်ပစ်မကောင်မဆိုတဲ့ အသံကို ငါတို့ ဘယ်လို နားထောင်ရမလဲ" ဟု အပြစ်တင်ကြသည်။ သူငယ်ချင်းများကလည်း အစပိုင်းတွင် နှစ်သိမ့်ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်မ၏ ဖုန်းများကို မကိုင်ကြတော့ပေ။ လူတချို့က "သူ့မှာလည်း အပြစ်ရှိလို့ ယောက်ျားက ပစ်သွားတာပေါ့" ဟု နောက်ကွယ်တွင် တီးတိုးပြောကြသည်ကို ကြားရသည်။
ကျွန်မ၏ အကြီးမားဆုံး အမှားမှာ ကျွန်မ၏ တန်ဖိုးကို သူတစ်ပါး၏ လက်ထဲတွင် အပ်နှံထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ ထွက်သွားသောအခါ ကျွန်မ၏ တန်ဖိုးပါ ပါသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ညဘက်များတွင် အိပ်မပျော်ဘဲ ဆေးလိပ်နံ့ သင်းနေတတ်သော သူ့ခေါင်းအုံးလေးကို ဖက်ကာ ငိုကြွေးနေမိသည်။ ကျွန်မ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ အရှုံးပေးနေရသနည်းဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်သော်လည်း အဖြေက ရှိမနေခဲ့။ ကျွန်မသည် အချစ်၏ အကျဉ်းသား၊ အတိတ်၏ ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ဒဏ်ရာက ကျက်မသွားခဲ့။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က မင်းသူ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် လမ်းတွင် ဆုံခဲ့သည်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်မျိုး ထူးဆန်းနေသည်။
"နှင်း... မင်းသူ့အကြောင်း ဘာကြားသေးလဲ" ဟု သူက မေးသည်။
"မကြားပါဘူး။ သူလည်း သူ့အသစ်နဲ့သူ ပျော်နေမှာပေါ့" ဟု ကျွန်မက ရင့်ရင့်သီးသီး ပြန်ပြောမိသည်။
"နှင်း... တစ်ခါတလေကျတော့ မြင်ရတဲ့ အမှန်တရားက အစစ်မဟုတ်တတ်ဘူးနော်" ဟု ပြောကာ သူ ထွက်သွားသည်။
ထိုစကားသည် ကျွန်မကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ မြင်ရတဲ့ အမှန်တရားက အစစ်မဟုတ်ဘူးလား? ဒါဆို အစစ်က ဘာလဲ? ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ စတင်ဝင်ရောက်လာသည်။ မင်းသူသည် တကယ်ပဲ ဖောက်ပြန်ခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တာလား။
ကျွန်မ မင်းသူ့ကို လိုက်ရှာမိသည်။ သူနှင့် အတူရှိနေသည်ဟု သူပြောခဲ့သော အမျိုးသမီး၏ အကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် မင်းသူနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်သော၊ ငွေပေး၍ ငှားရမ်းထားသောသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူ ဘာကြောင့် ဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲ။
ထိုညက ကျွန်မ သူ့ဆီ စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့ပြန်သည်။ "ရှင် ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ခဲ့တာလဲ"။ ထိုစာကိုလည်း သူ ဖတ်သည်။ သို့သော် ပြန်မဖြေခဲ့။ ကျွန်မသည် သူ့ဆီက အဖြေကို စောင့်ရင်း မိုးလင်းခဲ့ရသည့် ညပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဒေါသများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။
အမှန်တရားသည် ကျွန်မ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေခဲ့သည်။ မင်းသူ၏ ရှေ့နေတစ်ယောက်က ကျွန်မထံသို့ စာအိတ်တစ်အိတ် လာပေးခဲ့သည်။ ထိုစာအိတ်ထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းအချို့နှင့် မင်းသူ၏ လက်ရေးနှင့် ရေးထားသော စာတိုလေးတစ်စောင် ပါရှိသည်။
"နှင်း... မင်း ဒီစာကို ဖတ်နေရချိန်မှာ ငါ မင်းနဲ့ ဝေးရာကို ထွက်သွားပြီ ဖြစ်မှာပါ။ ငါ မင်းကို မချစ်တော့လို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့ ထွက်သွားခဲ့တာပါ။ မင်းအဖေ ကုမ္ပဏီမှာ ငွေအလွဲသုံးစားလုပ်မှု ဖြစ်ခဲ့တာ မင်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းအဖေ ထောင်ကျရတော့မယ့် အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငါက အဲဒီအပြစ်တွေကို ငါ့ခေါင်းပေါ် လွှဲယူခဲ့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်လုံးကို ရောင်းပြီး မင်းအဖေရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ခဲ့ရတယ်။ မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောရင် မင်းက ငါနဲ့အတူ လိုက်ပြီး ဒုက္ခခံမှာ ငါ သိတယ်။ မင်းကို 'ရာဇဝတ်သား မယား' ဆိုတဲ့ ဘဝမျိုး မပေးချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါ မင်းအမုန်းခံပြီး ထွက်သွားခဲ့တာပါ။ မင်းကို အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမလို့ လူတွေက ကဲ့ရဲ့ကြပေမယ့် အဲဒါက ထောင်ကျနေတဲ့သူရဲ့ မိန်းမဆိုတဲ့ ဘဝထက်တော့ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယူဆခဲ့တယ်..."
ကျွန်မ၏ လက်ထဲက စာရွက်များ မြေပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားသည်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ မိသားစုကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူ၏ ဘဝ၊ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သူ၏ အချစ်ကို စတေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို မုန်းတီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်လုံးလုံး သူသည် တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခများစွာကို ရင်ဆိုင်နေခဲ့ရသည်။
"အခု မင်းသူ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ကျွန်မ ရှေ့နေကို အော်ဟစ်မေးမိသည်။
ရှေ့နေက ခေါင်းငုံ့ကာ "သူ ထောင်ထဲမှာ ဝေဒနာ ခံစားနေရတယ် နှင်း။ သူ့မှာ ကျောက်ကပ်ရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ။ မင်းကို မသိစေချင်လို့ သူ အမြဲတားခဲ့တာ"
ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံပြိုကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျလွန်းနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ မယုံကြည်မှု၊ ကျွန်မ၏ ဒေါသနှင့် ကျွန်မ၏ အတ္တများက သူ့ကို ပို၍ နာကျင်စေခဲ့မိပြီလား။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မင်းသူကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ သူသည် ယခင်ကလို ကျန်းမာသန်စွမ်းသူ မဟုတ်တော့။ ပိန်ချောင်ကာ အသက်ရှူရုံမျှသာ ရှိတော့သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
"ဘာလို့လဲ... မင်းသူရယ်။ ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ အနစ်နာခံခဲ့ရတာလဲ" ကျွန်မ သူ့လက်ကလေးကို ကိုင်ကာ မေးမိသည်။
သူက အားယူကာ ပြုံးပြသည်။ "မင်း... မျက်ရည်မကျပါနဲ့ နှင်း။ ငါ မင်းကို ပျော်စေချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာ။ အခု အမှန်တရားကို သိသွားပြီဆိုတော့ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"
သူ့စကားသံက တိုးညှင်းလွန်းလှသည်။ ထိုညမှာပင် မင်းသူသည် ကျွန်မ၏ လက်ထဲမှာတင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ထွက်သွားသောအခါ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ယခုတော့ "အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမ" မဟုတ်တော့ဘဲ "မုဆိုးမ" ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် ထိုဘွဲ့ထူးနှစ်ခုလုံးက ကျွန်မအတွက် နာကျင်စရာများသာ ဖြစ်သည်။
လူတွေကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သနားကြသည်။ တချို့ကလည်း "သူ့ယောက်ျားက တကယ်တော့ လူကောင်းကြီးပါလား" ဟု ချီးကျူးကြသည်။ သို့သော် ထိုချီးကျူးသံများသည် ကျွန်မအတွက် အလွန်နောက်ကျလွန်းခဲ့သော တေးသွားများသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်မသည် ထိုတိုက်ခန်းလေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လည်နေထိုင်ခဲ့သည်။ မင်းသူ ချန်ထားခဲ့သော ပစ္စည်းလေးများကို ကြည့်ရင်း သူ ကျွန်မအပေါ် ထားခဲ့သော အချစ်၏ အတိမ်အနက်ကို နေ့တိုင်း ခံစားနေရသည်။ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရသော သင်ခန်းစာမှာ အလွန်ခါးသီးလှသည်။ ကျွန်မတို့သည် တစ်ခါတလေတွင် အချစ်ကို ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် လဲလှယ်တတ်ကြသလို၊ အမှန်တရားကိုလည်း အထင်လွဲမှုများဖြင့် ဖုံးကွယ်တတ်ကြသည်။
နောင်တဆိုသည်မှာ ရှေ့က ကြိုမလာတတ်မှန်း ကျွန်မ သိခဲ့ရသည်။ အမှန်တရားသည် အချိန်မှန်မှ ရောက်မလာခဲ့လျှင် ထိုအမှန်တရားသည် ဒဏ်ရာတစ်ခုထက် ဘာမှ ပိုမထူးတော့ပေ။ ယခုတော့ ကျွန်မသည် မင်းသူ ပေးဆပ်ခဲ့သော "လွတ်လပ်မှု" ကို ပွေ့ပိုက်ရင်း၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့သော အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်ကာ၊ တိတ်ဆိတ်ခြင်းများကြားတွင် အသက်ရှင်နေရသော အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့သည်။
သင်ခန်းစာ။ ။ တစ်ခါတရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တရားကို သိမြင်နိုင်ရန် မျက်စိဖြင့်သာမက နှလုံးသားဖြင့်ပါ ကြည့်ရှုဖို့ လိုအပ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အမှန်တရားကို သိရှိချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ပေးဆပ်လိုက်ရသော တန်ဖိုးမှာ အချစ်ဆုံးသူ၏ အသက်ပင် ဖြစ်နေတတ်သည်။