မုန့်ဟင်းခါးနှင့် နို့
မုန့်ဟင်းခါးနှင့် နို့
နံနက်ခင်း၏ မြူနှင်းစအချို့က လမ်းမထက်မှာ အပြည့်အဝ မကွယ်ပျောက်သေး။ လေထုထဲမှာ စိမ့်အေးနေသည့် အထိအတွေ့နှင့်အတူ မုန့်ဟင်းခါးနံ့သင်းသင်းက လမ်းဆုံက ဆိုင်လေးဆီမှ လွင့်ပျံ့လာသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီးအပြန် ထိုဆိုင်လေးသို့ ဝင်ခဲ့မိသည်။ ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေက စည်ကားနေသည်။ စားပွဲဝိုင်းတိုင်းမှာ လူတွေပြည့်နေသဖြင့် ကျွန်တော် ခဏတာ တွေဝေသွားမိသည်။ သို့သော် ဆိုင်ထောင့်က စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် မိသားစုသုံးယောက် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဒီမှာ ထိုင်လို့ရမလား ခင်ဗျာ”
ကျွန်တော်က ခွင့်တောင်းလိုက်တော့ ဖခင်ဖြစ်သူဟု ထင်ရသော အမျိုးသားက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ကျွန်တော် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်တွင် သုံးနှစ်၊ လေးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူက ထိုင်ခုံကို မမီသဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန်ကို အားရပါးရ စားနေရှာသည်။ ကလေး၏ မျက်ဝန်းလေးတွေက တောက်ပနေပြီး ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေက စားနေသည့် အရှိန်ကြောင့် လှုပ်ခါနေသည်။
သူ့ဘေးတွင် အမေဖြစ်သူက မုန့်ဟင်းခါးကို ငုံ့စားနေသလို၊ အဖေဖြစ်သူကလည်း ဘာစကားမှ မပြောဘဲ စားနေကြသည်။ ထိုမိသားစုလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးလေး ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း တစ်ချိန်က ဒီလိုမိသားစုလေး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ နွေးထွေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အတိတ်၏ အမှားများက ကျွန်တော့်ကို ယနေ့တိုင် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။
“မုန့်ဟင်းခါး တစ်ပွဲပေးပါ၊ အကြော်စုံနဲ့”
ကျွန်တော် မှာလိုက်သည်။ ကလေးငယ်ကို ကြည့်နေရင်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းသော သံယောဇဉ်တစ်ခု ဖြစ်တည်လာသလိုပင်။ ကလေးက ဖြူဖြူချောချောလေး။ သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တူနေသလိုလို။ သို့သော် ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော့်ဦးနှောက်က ချက်ချင်း အဖြေမထုတ်ပေးနိုင်သေး။
ကျွန်တော့်ရှေ့က မိသားစုကတော့ ဆိတ်ဆိတ်ငြိမ်ငြိမ်ပင်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာက ခက်ထန်သလိုလို ရှိနေပြီး မိခင်ဖြစ်သူကတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ပုံစံမျိုး။ ကလေးလေးကတော့ ဘာမှမသိရှာဘဲ မုန့်ဟင်းခါးရည်တွေကို တဖတ်ဖတ်နှင့် သောက်နေသည်။ မြင်ရသူအဖို့ ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှသော်လည်း ထိုမိသားစုကြားမှာ ရှိနေသော လေထုကတော့ အနည်းငယ် လေးလံနေသလို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
ကျွန်တော့်အတွက် မုန့်ဟင်းခါး ရောက်လာသည်။ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ဇွန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင်...။
“ဖုန်း...”
မြေထည်ပန်းကန် ကွဲသွားသည့် အသံက ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ ကျွန်တော် လန့်သွားပြီး ကြည့်လိုက်တော့ စောစောက ကလေးလေး မတ်တတ်ရပ်စားနေသော မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေပြီ။ မုန့်ဟင်းခါးရည်တွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပျံ့ကြဲသွားပြီး ကလေး၏ ခြေထောက်လေးတွေပေါ်မှာလည်း ပေပွကုန်သည်။
ကလေးလေးက လန့်သွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးနှင့် သူ့အမေကို မော့ကြည့်သည်။ သူ ဘာမှမလုပ်ရသေးခင်မှာပင် ဘေးက အမေဖြစ်သူက ကလေး၏ ခေါင်းကို အရှိန်နှင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
“နင့်ကို ငါ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ။ ငြိမ်ငြိမ်စားပါဆိုတာကို။ အခုတော့ ကွဲပြီမဟုတ်လား”
ကလေးလေးက “အမေ... သား...” ဟု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံက ထွက်မလာ။ ပါးပြင်ပေါ်ကို လက်ဝါးစောင်းတစ်ချက် ထပ်မံ ကျရောက်သွားသည်။ ကလေးလေး ငိုသံစထွက်လာသည်။ သို့သော် ကလေး၏ ငိုသံကို တိတ်သွားစေသည်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်ပင်။
ဖခင်ဖြစ်သူက ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်ပြီး ကလေးကို ခြေထောက်နှင့် ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။ ကလေးလေးမှာ အားမရှိသော ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်လို ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ခွေခွေလေး လဲကျသွားသည်။ ကလေး၏ ငိုသံက ဆို့နင့်နေပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရှာသည်။ ဆိုင်ထဲက လူတွေ အားလုံး အံ့အားသင့်ကာ ကြည့်နေကြသော်လည်း ဘယ်သူမှ ဝင်မတားရဲကြ။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနှင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ စောစောက မြင်ခဲ့ရသော ချစ်စရာမြင်ကွင်းက ငရဲခန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဟေ့... ဟေ့... တော်ပါတော့ဗျာ။ ကလေးကိုကွယ်... ဒီလောက်တော့ မလုပ်ကြပါနဲ့”
ကျွန်တော် အော်လိုက်မိသည်။ ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထိုင်ခုံကနေ ထပြီး ကလေးလေးကို ပြေးထူပေးလိုက်သည်။ ကလေး၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေပြီး မျက်ရည်တွေကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေရှာသည်။
“မင်းတို့ကွယ်... ကလေးကို လုပ်ရက်လိုက်တာ။ သူက ဘာမှမသိသေးတဲ့ ကလေးပဲဟာ”
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရင်နေသည်။ ဒေါသထက် ဝမ်းနည်းမှုက ပိုများနေသည်။ သို့သော် ထိုမိဘနှစ်ဦးက ကျွန်တော့်ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။ အမေဖြစ်သူက ကလေးကို ကျွန်တော့်လက်ထဲကနေ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ဒါ ကျွန်မတို့ကိစ္စပါ။ ရှင် ဝင်မပါနဲ့”
သူမက ကလေးကို ဆွဲခေါ်ပြီး ဆိုင်ပြင်ကို ထွက်သွားသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကတော့ စားပွဲပေါ်ကို ပိုက်ဆံအချို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး “ပန်းကန်ဖိုးပါ တစ်ခါတည်း ရှင်းပေးခဲ့တယ်” ဟု ဆိုင်ရှင်ကို ပြောကာ ခပ်တည်တည်ပင် ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်လို ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့က မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန်က အငွေ့တွေ ထနေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဆက်စားချင်စိတ် အစအနပင် မရှိတော့။ မျက်စိထဲမှာ ကလေးလေး လဲကျသွားသည့် ပုံရိပ်က ဖယ်ဖျောက်မရအောင် စွဲထင်နေသည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းထဲမှာ တရိပ်ရိပ်နှင့် အတွေးတွေ များလာသည်။ ဒီကလေး ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။ လမ်းထဲရောက်ရင် သူတို့ ထပ်ရိုက်ကြဦးမလား။
ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်တော် နေမထိ ထိုင်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ စာအုပ်ဖတ်လျှင်လည်း ထိုကလေးမျက်နှာ၊ အိပ်မက်မက်လျှင်လည်း ထိုကလေး၏ ငိုသံ။ ကျွန်တော်သည် ထိုမိသားစုကို ပြန်ရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့က လမ်းထဲကို ဝင်သွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုရပ်ကွက်ထဲမှာပင် ရှိမည်ဟု တွေးမိသည်။
ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်တော့ သူတို့က ရပ်ကွက်အဖျားက တိုက်တန်းလျားလေးတစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြကြောင်း သိရသည်။ အဖေဖြစ်သူက အရက်သောက်တတ်ပြီး အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေသူ၊ အမေဖြစ်သူကတော့ ဈေးထဲမှာ ကူလီလုပ်ရသူဟု သိရသည်။ သူတို့ဘဝက ခက်ခဲလွန်းသဖြင့် ဒေါသတွေကို ကလေးပေါ် ပုံချနေကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ထိုအိမ်ရှေ့ကို သွားကြည့်မိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကလေးလေး အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်ဆော့နေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။ သူ့မှာ ကစားစရာရယ်လို့ မရှိ။ သဲပွင့်လေးတွေနှင့် ဆော့နေရှာသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဝေးကနေပဲ ကြည့်နေမိသည်။ တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော် မုန့်အချို့နှင့် နို့ဘူးအချို့ကို ဝယ်သွားမိသည်။
“သား... ဒီမှာ မုန့်စားမလား”
ကျွန်တော် ကလေးအနားကို တိုးသွားတော့ ကလေးက ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်ရန် ပြင်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြင်တော့ သူ မှတ်မိသွားပုံရသည်။ ဆိုင်မှာ သူ့ကို ကူညီခဲ့သည့် အဖိုးကြီးမှန်း သိသွား၍လားမသိ၊ သူ ရပ်နေသည်။
“မကြောက်ပါနဲ့ သားရယ်။ အဖိုးက မုန့်ပေးမလို့ပါ။ ရော့... ဒီမှာ နို့လေး သောက်လိုက်ဦး”
ကျွန်တော် နို့ဘူးကို ဖောက်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကလေးက တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ယူသောက်သည်။ သူ အငမ်းမရ သောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နင့်နေအောင် ခံစားရသည်။ ဒီကလေးလေး နို့ဝဝလင်လင် သောက်ခဲ့ရပါ့မလား။
ထိုစဉ် အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီး ထွက်လာသည်။ စောစောက မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်က အမေပင်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်နှာပျက်သွားသည်။
“ရှင် ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ကျွန်မတို့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ”
သူမအသံက အေးစက်နေသည်။ ကျွန်တော်က ပြုံးရန် ကြိုးစားရင်း...
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ညီမရယ်။ ကလေးကို သနားလို့ နို့လေး လာတိုက်တာပါ။ ကလေးက ငယ်ပါသေးတယ်၊ သူ့ကို အရမ်းမရိုက်ပါနဲ့ဗျာ”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူမ မျက်ဝန်းထဲမှာ အရည်အချို့ ဝေ့တက်လာသည်ကို ခဏတာ မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး...
“ရှင် ဘာမှမသိဘဲ ဝင်မပြောပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ ဘဝက ရှင့်လို ပြည့်စုံတဲ့သူတွေ နားလည်နိုင်တဲ့ ဘဝမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သွားပါတော့... နောက်ကို မလာပါနဲ့”
သူမက ကလေးကို ဆွဲပြီး အိမ်ထဲဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမှားတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်တော့်ဇနီးနှင့် သမီးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေကြောင့် စွန့်ပစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အခု ဒီမြင်ကွင်းတွေကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော့်သမီးလေးကော ဒီလိုပဲ ဒုက္ခရောက်နေမလားဆိုသည့် အတွေးက ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်နေသည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...။
တစ်ညတွင် ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေခိုက် ဖုန်းသံကြောင့် လန့်နိုးလာသည်။ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းဆက်မည့်သူ မရှိသလောက် ရှားပါးလှသဖြင့် ထူးဆန်းနေမိသည်။ ဖုန်းနံပါတ်က မသိသော နံပါတ်တစ်ခု။
“ဟယ်လို...”
“ဦး... ဦးလေးလား။ ကယ်ပါဦး... သားလေး... သားလေး သတိမေ့နေလို့”
တစ်ဖက်မှ အသံက တုန်ယင်နေပြီး ငိုသံပါနေသည်။ စောစောက အမျိုးသမီး၏ အသံမှန်း ကျွန်တော် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ကားကို အမြန်ထုတ်ကာ သူတို့အိမ်ဆီသို့ ပြေးခဲ့သည်။
အိမ်ရောက်တော့ မြင်ရသည့် မြင်ကွင်းက ရင်ကွဲနာကျစရာ။ ကလေးလေးက အိပ်ရာပေါ်မှာ မှိန်းနေသည်။ ကိုယ်လုံးလေးက ပူကျစ်နေပြီး မျက်နှာလေးက ဖြူလျော်နေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကတော့
“ဘာဖြစ်တာလဲ ညီမ”
“သူ့အဖေက... သူ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ပိုက်ဆံယူဆော့တယ်ဆိုပြီး ရိုက်တာ။ ကလေးက လဲကျသွားပြီး ခေါင်းနဲ့ စားပွဲစောင်းနဲ့ တိုက်မိသွားတယ်။ အခု သတိမရတော့ဘူး ဦးလေးရယ်”
ကျွန်တော် ကလေးကို အမြန်ပွေ့ချီပြီး ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံရောက်တော့ အရေးပေါ်ဌာနတွင် ကလေးကို ကုသမှု ပေးကြသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အပြင်ဘက်က ခုံတန်းလျားတွင် စောင့်နေကြသည်။ သူမကတော့ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုနေဆဲ။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိလာသည်။ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ဆွဲကြိုးလေး။ ထိုဆွဲကြိုးလေးမှာ ကျွန်တော် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က ကျွန်တော့်သမီးလေးကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးသည့် ဆွဲကြိုးလေးနှင့် အတော်လေး တူနေသည်။ ကျွန်တော့်ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာသည်။
“ညီမ... ခဏလောက်။ ဒီဆွဲကြိုးလေးက...”
ကျွန်တော် စကားကို ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။ မျက်ရည်တွေကြားကနေ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင် အခုမှ မှတ်မိတာလား အဖေ”
ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားသည်။
“မြတ်... မြတ်နိုး... သမီးလား”
“ဟုတ်တယ်... သမီးပါ။ အဖေ သမီးနဲ့ အမေကို ဒေါသတကြီး ရိုက်နှက်ပြီး အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့တဲ့နေ့က သမီးမှာ ဒီဆွဲကြိုးလေးပဲ ပါလာခဲ့တာ။ အခု အဖေ မြင်ပြီမဟုတ်လား။ အဖေ့ဆီက ဆင်းသက်လာတဲ့ ဒီဒေါသတွေ၊ ဒီအကြမ်းဖက်မှုတွေက သမီးဆီမှာလည်း အမြစ်တွယ်နေပြီ။ သမီးလည်း အဖေ့လိုပဲ... ကိုယ့်သားသမီးကို မထိန်းနိုင်တဲ့ ဒေါသတွေနဲ့ နှိပ်စက်မိနေပြီ။ သမီးတို့ မိသားစု ပျက်စီးသွားတာ အဖေ့ကြောင့်ပဲ”
ကျွန်တော် နံရံကို မှီချလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော် ရှာနေခဲ့သော သမီးလေးက ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော် မသိခဲ့။ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်မှာ ကလေးကို ရိုက်နှက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် စက်ဆုပ်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ထိုအမုန်းတရား၏ မျိုးစေ့ကို ချပေးခဲ့သူမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။
ဆေးရုံ၏ အေးစက်သော လေထုထဲမှာ နောင်တတွေက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုနေသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ဆရာဝန် ထွက်လာသည်။ ဆရာဝန်၏ မျက်နှာက မကောင်းလှ။
“ကလေးက... ဦးနှောက်ထဲမှာ သွေးယိုစိမ့်မှု ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့...”
ဆရာဝန်က စကားကို ဆုံးအောင် မပြောဘဲ ခေါင်းခါပြကာ ထွက်သွားသည်။ မြတ်နိုးကတော့ မြေပြင်ပေါ်ကို ပုံလျက်သား လဲကျသွားပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ ငိုဖို့ပင် အင်အားမရှိတော့။
ကျွန်တော့်မြေးလေး...။ ကျွန်တော် တစ်ခါပဲ နို့တိုက်ခဲ့ရသော မြေးလေး။ မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန် ကွဲသွားသည့်အတွက် ကမ္ဘာပျက်မတတ် အပြစ်ပေးခံခဲ့ရသော ကလေးငယ်လေး။ သူသည် ကျွန်တော့်အမှားတွေ၏ နောက်ဆုံးသားကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
ကျွန်တော် ဆေးရုံပြင်ပကို ထွက်လာခဲ့သည်။ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်က ပျိုးစပြုနေပြီ။ လမ်းဘေးက မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်လေးမှာတော့ လူတွေက ပုံမှန်အတိုင်း မုန့်ဟင်းခါး စားနေကြဆဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပန်းကန်ကို ဂရုတစိုက် ကိုင်နေသည်ကို မြင်တော့ ကျွန်တော့် မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာသည်။
တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်ဆိုသော ပန်းကန်တစ်ချပ်နှင့် မုန့်ဟင်းခါး တစ်ပွဲအတွက် ကျွန်တော်တို့သည် လူသားတစ်ယောက်၏ ဘဝနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ကြသည်။ ဒေါသဟူသော အဆိပ်ကို မေတ္တာဟူသော နို့ရည်နှင့် မဆေးကြောနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်သည် လမ်းဘေးက ခုံတန်းတစ်ခုမှာ ထိုင်ရင်း အိတ်ထဲတွင် ကျန်နေသေးသော နို့ဘူးလေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဖြူစင်လွန်းသော နို့ရည်တွေက ဘူးထဲမှာ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းကို သောက်မည့် ကလေးငယ်ကတော့ မရှိတော့။
အမှန်တရားကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ လက်ထဲမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘဲ ဆုံးရှုံးမှုတွေနှင့် နောင်တတွေသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ မုန့်ဟင်းခါးနံ့ကို ရတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ကွဲကြေသွားသည့် ပန်းကန်သံနှင့်အတူ ကလေးငယ်၏ ငိုသံကို ထာဝရ ကြားနေရတော့မည် ဖြစ်သည်။
သင်ခန်းစာ-
ဒေါသဖြင့် တည်ဆောက်သော ဆုံးမမှုသည် အမှန်တရားကို ဖျက်ဆီးရုံသာမက၊ သင်အချစ်ဆုံးသူများကိုပါ ထာဝရလက်လွှတ်ရစေတတ်သည်။ အရာရာကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် အချိန်က သင့်ကို စောင့်နေမည် မဟုတ်ပေ။