သမီးဖြင့်သဘောမတူလို့ ယုတ်မာတဲ့ သမက်

 သမီးဖြင့်သဘောမတူလို့ ယုတ်မာတဲ့ သမက်

ကျွန်မ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး သီရိသည် ကျွန်မ၏ နှလုံးသား၊ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာဦးအစနှင့် အဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမကို မွေးဖွားသန့်စင်ချိန်မှစ၍ ဖခင်မရှိဘဲ မိခင်တစ်ဦးတည်း၏ ရင်ခွင်အောက်မှာ အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အသားအရေတို့ တွန့်လိပ်လာသော်လည်း သီရိ၏ မျက်နှာလေး ဝင်းပနေသည်ကို မြင်ရလျှင် ကျွန်မ ဘဝသည် ပြည့်စုံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုပြည့်စုံမှုများမှာ ကျော်ဇေယျဆိုသော လူငယ်တစ်ယောက် ကျွန်မတို့ ဘဝထဲ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် တစ်စစီ ပြိုကွဲစပြုခဲ့သည်။

“မေမေ... ဒါ သမီးရဲ့ ချစ်သူ ကျော်ဇေယျတဲ့။”

သီရိက သူ့လက်ကို တွဲပြီး ကျွန်မရှေ့မှာ ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်ပြခဲ့သည်။ ကျော်ဇေယျ၏ မျက်လုံးများထဲမှာ ကျွန်မ ဘာကိုမှ မမြင်ရ။ ရေပြင်လို ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ထိုရေပြင်အောက်မှာ မိကျောင်းတစ်ကောင် အောင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ကျွန်မ ရရှိခဲ့သည်။ လူကြီးတစ်ယောက်၏ အာရုံခံစားမှုသည် မှားခဲလှသည်။ သူ၏ အပြုံးသည် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်သာ ရှိပြီး မျက်လုံးများထဲမှာတော့ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။

“မေမေ... ကျော်ဇေယျက သမီးကို အရမ်းချစ်တာ။ သူက သမီးအပေါ်မှာ သိက္ခာရှိရှိနဲ့ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းထားတာပါ မေမေ။”

သီရိ၏ စကားသံများက ကျွန်မ၏ နားထဲမှာ ဆူးတစ်ခုလို စူးဝင်သွားသည်။ ကျော်ဇေယျ၏ နောက်ကြောင်းကို ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့်မိသည်။ သူသည် အလုပ်အကိုင် အတည်တကျမရှိ၊ လောင်းကစားနှင့် အရက်ကို အဖော်ပြုတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကြဲခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ ပန်းကလေးကို ဤကဲ့သို့သော ရွှံ့နွံထဲသို့ အကျမခံနိုင်ပါ။

“မေမေ သဘောမတူဘူး သီရိ။ ဒီလူဟာ နင့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့်လူ။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အချစ်ကို ငါမမြင်ဘူး။ အတ္တနဲ့ အမုန်းကိုပဲ မြင်နေရတယ်။”

ကျွန်မ၏ ခါးခါးသီးသီး ငြင်းဆန်မှုက ကျွန်မတို့ သားအမိကြားမှာ နံရံတစ်ခုကို စတင် တည်ဆောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သီရိသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်မကို စိမ်းကားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ ကျော်ဇေယျကတော့ ဘာစကားမှ မပြော။ ကျွန်မကို စိန်ခေါ်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့ကစပြီး ကျွန်မ၏ အိမ်ကလေးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းများက ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။

လူတစ်ယောက်သည် အချစ်မျက်မှန် တပ်ထားလျှင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က သတိပေးချက်များကို နားမဝင်တော့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သီရိသည် ကျွန်မ၏ တားမြစ်ချက်များကို ကျော်လွန်ကာ ကျော်ဇေယျနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ ခေါ်သော ဖုန်းများကို သူမ မကိုင်တော့။ က မက်ဆေ့ချ်များကို '' ဖြစ်အောင်ပင် မလုပ်တော့ဘဲ လျစ်လျူရှုလာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲမှာ အတူရှိနေသော်လည်း ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

“သမီး... မေမေ့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ မေမေက သမီးကောင်းစားဖို့ကိုပဲ ကြည့်တာပါ။”

တစ်ညတွင် သူမ၏ 

နောက်တစ်ပတ်အကြာတွင် ကျော်ဇေယျက ကျွန်မအိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့သည်။ သီရိ အပြင်သွားနေချိန် ဖြစ်သည်။ သူက ဧည့်ခန်းမှာ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ရင်း ကျွန်မကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ကြည့်သည်။

“အန်တီ... သီရိကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲနော်။ အန်တီ ဘယ်လောက်ပဲ တားတား ကျွန်တော်ကတော့ သူမပါဘဲ မနေနိုင်ဘူး။”

သူ၏ အသံမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ ကျွန်မကတော့ မယိမ်းမယိုင်ဘဲ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

“မင်း သီရိကို မချစ်ဘူး ကျော်ဇေယျ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို မျက်စိကျနေတာ။ ငါ့သမီးကို မင်းလိုလူနဲ့ ပေးမစားနိုင်ဘူး။”

သူက အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံမှာ သွေးအေးလွန်းလှသည်။ “ပိုင်ဆိုင်မှုလား? မဟုတ်ပါဘူး အန်တီ။ ကျွန်တော်က အန်တီ့ရဲ့ အမြတ်နိုးဆုံး အရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။”

ကျွန်မ ကြောရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားသည်။ သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ထိုနေ့ ညနေမှာပင် သီရိသည် အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ကနေ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ တားသော်လည်း သူမက ကျွန်မ၏ လက်ကို ဆောင့်ရုန်းပြီး ကျော်ဇေယျ၏ ဆိုင်ကယ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သီရိ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မ၏ အိမ်ကြီးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို ခြောက်ကပ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နေ့ရက်များသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်၊ တစ်လ... သီရိဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရ။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ဒီရေလို တက်လာသည်။

“သမီးလေး... မေမေ့ကို ဖုန်းပြန်ဆက်ပါဦး။ မင်း နေကောင်းရဲ့လား။ စားရဲ့လား။”

ကျွန်မ ပို့လိုက်သော မက်ဆေ့ချ်များမှာ '' ပြသော်လည်း ဖတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖုန်းကို '' ပြသွားတတ်သော်လည်း ပြန်စာ တစ်လုံးမှ ထွက်မလာခဲ့။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာ မီးစနှင့် ထိုးသကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်။ ကျော်ဇေယျသည် သီရိကို ဘယ်လိုများ ချုပ်ကိုင်ထားသနည်း။

တစ်ညတွင် ကျော်ဇေယျဆီက ဖုန်းဝင်လာသည်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရ ကိုင်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ သီရိ၏ အသံမဟုတ်ဘဲ ကျော်ဇေယျ၏ ခပ်ပြုံးပြုံး အသံဖြစ်သည်။

“အန်တီ... သီရိကို စကားပြောချင်လို့လား။ သူကတော့ အန်တီ့ကို မပြောချင်ဘူးတဲ့ဗျာ။ သူက အခု ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုနေရတာနဲ့တင် အလုပ်ရှုပ်နေလို့။”

“မင်း... မင်း ငါ့သမီးကို ဘာလုပ်ထားတာလဲ။ သီရိကို ဖုန်းပေးစမ်း။”

“ပေးလို့ မရသေးဘူး အန်တီ။ သူက အခု ကျွန်တော့်ကို ‘အရှင်သခင်’ လို့ ခေါ်ဖို့ သင်တန်းတက်နေရတာ။ အန်တီ သဘောမတူခဲ့တဲ့အတွက် သီရိကတော့ အခု အန်တီ့ကိုယ်စား ပေးဆပ်နေရပြီ။”

သူက ဖုန်းချလိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ သမီးလေး၊ နူးညံ့လှသော ကျွန်မ၏ သမီးလေးသည် ထိုမိစ္ဆာ၏ လက်ထဲမှာ ဘယ်လိုများ ညှဉ်းပန်းခံနေရပါလိမ့်။ ကျွန်မ ရဲစခန်းသို့ သွားတိုင်သော်လည်း သူတို့က ‘ကာယကံရှင်က သဘောတူပြီး လိုက်သွားတာမို့ ဝင်ပါလို့မရကြောင်း’ သာ ပြောခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ အမှားများလား။ ကျွန်မ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တားမြစ်ခဲ့မိခြင်းက သီရိကို ထိုငရဲထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းလား။

သုံးလခန့် ကြာပြီးနောက် ကျွန်မဆီသို့ လိပ်စာမပါသော စာအိတ်တစ်အိတ် ရောက်လာသည်။ စာအိတ်ထဲမှာ ဓာတ်ပုံအချို့ ပါလာခဲ့သည်။ ထိုဓာတ်ပုံများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် သီရိ၏ မျက်နှာလေးမှာ ညိုမည်းစွဲနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေသည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များမှာ ကြိုးရာများ ထင်ကျန်နေသည်။ နောက်ဆုံး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံမှာတော့ ကျော်ဇေယျက သီရိ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး ကျွန်မကို လှောင်ပြုံးပြနေသည့် ပုံဖြစ်သည်။

ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာ ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောပြွမ်းပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ယုတ်မာမှုဖြစ်သည်။ ကျွန်မ သဘောမတူခဲ့ခြင်းအတွက် သမီးကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းဖြင့် ကျွန်မကို လက်စားချေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်မသည် စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ ပုန်းအောင်းနေသည့် မြို့စွန်က အိမ်စုတ်လေးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် နှလုံးရောဂါအခံ ရှိသော်လည်း ထိုနေ့က မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ဘဲ ထိုအိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ချိန်တွင် အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာပျက်စေခဲ့သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ် ကျော်ဇေယျ။ ကျွန်မကို မရိုက်ပါနဲ့တော့။ မေမေ့ကို ကျွန်မ ဖုန်းမဆက်တော့ပါဘူး။”

သီရိ၏ အသံမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသလို အက်ကွဲနေသည်။ ကျွန်မ တံခါးကို အားကုန်တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲမှာ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ မည်သည့်မိခင်မှ မကြည့်ရက်နိုင်သော မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။ သီရိသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေး လဲနေပြီး ကျော်ဇေယျက သူမကို ခါးပတ်ဖြင့် ရိုက်နေသည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း။ ယုတ်မာလှချည်လား ကျော်ဇေယျ။”

ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ကျော်ဇေယျက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးပြသည်။

“ရောက်လာပြီလား အန်တီ။ ကြည့်ပါဦး... အန်တီ့ရဲ့ ရွှေမင်းသမီးလေးက အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျွန်မတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ အန်တီသာ အစကတည်းက သဘောတူခဲ့ရင် သူ ဒီလောက် ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ ဒါတွေအားလုံးက အန်တီ့ကြောင့် ဖြစ်ရတာ။”

ထိုစကားသည် ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို လှံဖြင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားရသည်။ သီရိက ကျွန်မကို မော့ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှာ အမုန်းတွေ ရှိနေမလားဟု ကျွန်မ ကြောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်ရသည်က ‘သနားခြင်း’ သာ ဖြစ်သည်။

“မေမေ... ပြန်သွားပါတော့။ သမီး... သမီးက သူ့ကို ချစ်မိသွားလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာ။ ဒါ သမီးရဲ့ ကံကြမ္မာပါ မေမေ။”

သူမသည် ထိုမျှ နှိပ်စက်ခံနေရသည့်တိုင်အောင် ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပါ။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျွန်မ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ကျော်ဇေယျ၏ နောက်ကွယ်က နံရံမှာ ကပ်ထားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ။ ထိုဓာတ်ပုံမှာ ကျွန်မ၏ ငယ်စဉ်က ဓာတ်ပုံဖြစ်ပြီး ဓာတ်ပုံပေါ်မှာ ကြက်ခြေခတ်ကြီး အနီရောင်ဖြင့် ခြစ်ထားသည်။

“မင်း... မင်း ဘယ်သူလဲ။” ကျွန်မ အသံတုန်ယင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျော်ဇေယျက ရယ်မောလိုက်သည်။ “အန်တီ မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် နှစ်ဆယ်က အန်တီတို့ ကုမ္ပဏီကနေ အလုပ်ထုတ်လိုက်လို့ မိသားစုလိုက် လမ်းဘေးရောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတဲ့ ဦးကျော်မြင့်ကိုလေ။ ကျွန်တော်က သူ့သားပါ။ ကျွန်တော့်အဖေ သေရတာ အန်တီတို့ကြောင့်။ အန်တီ့ရဲ့ လောဘကြောင့်။ အခု ကျွန်တော်က အန်တီ့ရဲ့ အသက်ထက် ချစ်တဲ့ သမီးကို ဖျက်ဆီးပြီး လက်စားချေတာ။”

ထိုအခါမှ အရာအားလုံးက ကွက်တိ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် သီရိကို ချစ်လို့ ယူခဲ့ခြင်း မဟုတ်။ ကျွန်မကို နာကျင်စေရန်အတွက် သီရိကို ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သီရိသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသော စက္ကူလေးတစ်ခုလို တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

“မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး ကျော်ဇေယျ။ ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆို။” သီရိက ငိုယိုပြီး အော်ဟစ်သည်။

ကျော်ဇေယျက သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို မုန်းတယ်။ မင်းရဲ့ မျက်နှာကို မြင်တိုင်း မင်းအမေကို မြင်နေရသလိုပဲ။ အခု အားလုံး ပြီးသွားပြီ။”

သူသည် သီရိကို ပစ်ထားခဲ့ကာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သီရိသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျသွားသည်။ ကျွန်မ သမီးလေးကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အေးစက်လွန်းလှသည်။

“မေမေ... သမီး မှားသွားတယ်။ သမီး မေမေ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ လူယုတ်မာကို အချစ်စစ် ထင်ခဲ့မိတယ်။ သမီး ဘဝကတော့ ပျက်စီးသွားပြီ မေမေ။”

ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သမီးကိုသာ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး ငိုကြွေးနေမိသည်။ ကျော်ဇေယျကို ရဲက ဖမ်းဆီးသွားသော်လည်း သီရိ၏ စိတ်ဒဏ်ရာများကတော့ မည်သည့်အခါမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါ။ သီရိသည် ထိုနေ့ကစပြီး စကားမပြောတော့ဘဲ ငေးငေးငိုင်ငိုင်သာ နေတော့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှာ တောက်ပခြင်းများ မရှိတော့။

ကျွန်မသည် သူမ၏ ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း တောင်းပန်နေမိသည်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် အတိတ်၏ အကျဉ်းသားများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ အမှားကြောင့် သမီးလေး ပေးဆပ်ခဲ့ရသလို၊ သမီးလေး၏ အချစ်ကြောင့် ကျွန်မတို့ မိသားစုလေး ပြိုကွဲခဲ့ရသည်။

ညနေခင်းများမှာ ကျွန်မတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတတ်ကြသည်။ စကားသံများ မရှိ။ ရယ်မောသံများ မရှိ။ ရှိနေသည်မှာ နောင်တနှင့် မပြေပျောက်နိုင်သော ဝေဒနာများသာ ဖြစ်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူသတ်လက်နက်တစ်ခုထက်ပင် ပိုမို ရက်စက်တတ်ကြောင်း ကျွန်မ နာကျင်စွာ သင်ယူခဲ့ရသည်။

သင်ခန်းစာ - “မျက်စိကန်းသော အချစ်သည် မိမိကိုယ်တိုင်သာမက မိမိချစ်ခင်ရသူများကိုပါ ငရဲတွင်းသို့ ဆွဲချသွားတတ်သည်။”