အိမ်ထောင်ရေးဒုက္ခ ခံရတဲ့မိန်းမ
အိမ်ထောင်ရေးဒုက္ခ ခံရတဲ့မိန်းမ
ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အစကတော့ နွေဦးလို နွေးထွေးခဲ့တာပါ။ ကိုမင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအပေါ်မှာ အရမ်းကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး "ရွှေရည်ကို ကိုယ် တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ကတိစကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မဟာ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက် ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ကလေးထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ အပြည့်အနှက် ရှိနေခဲ့တာ။ မနက်ခင်းတိုင်း သူဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့ နိုးထရတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကနိဗ္ဗာန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အေးစက်လာခဲ့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး ကိုမင်းခန့် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အရင်ကဆိုရင် ရုံးဆင်းတာနဲ့ အိမ်ကို တန်းပြန်လာတတ်တဲ့ သူဟာ အခုဆိုရင် အလုပ်တွေ များနေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ညဉ့်နက်မှ ပြန်ရောက်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ထမင်းဟင်းတွေကိုလည်း သူ သိပ်မစားတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မေးကြည့်တိုင်း "ပင်ပန်းလို့ပါ ရွှေရည်ရယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ပဲ အမြဲ ဖြတ်ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ၊ သံသယတွေက တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို အမြဲကြည့်နေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မအတွက် နေရာ မရှိတော့သလိုပဲ။ အရင်က ကြင်နာတတ်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေအစား အခုတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကိုပဲ ကျွန်မ မြင်နေရတော့တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကိုမင်းခန့် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မကြည့်သင့်ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တားဆီးနေပေမဲ့လည်း လက်ကတော့ အလိုအလျောက် ဖုန်းဆီကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ "ဒီညလည်း လာခဲ့ဦးမလား" တဲ့။ ပို့ထားတဲ့သူက နာမည်မရှိဘူး၊ ဖုန်းနံပါတ်ပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်ကုန်ပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ရုံးသွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။ ကျွန်မ ပို့လိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို သူ "" ဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ ပြန်လည်း မဖြေတော့ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ ငရဲကျနေသလိုပါပဲ။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်၊ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်နဲ့ ရူးမတတ် ခံစားနေရတယ်။ ညနေ ရုံးဆင်းချိန် ရောက်တော့ သူ အိမ်ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်တော့ စက်ပိတ်ထားတယ်။ ညဉ့်နက်မှ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့အင်္ကျီမှာ မိန်းမသုံး ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေးကို ကျွန်မ ရလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ အလိုအလျောက် ဝေ့တက်လာခဲ့တယ်။ "ကိုမင်းခန့်... ရှင် ဘယ်သွားနေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး "အလုပ်ကိစ္စပါလို့ ပြောပြီးပြီပဲ။ ရွှေရည် ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလား" လို့ အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကျောခိုင်းပြီး အိပ်စက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မျက်လုံးမှိတ်လို့ မရခဲ့ဘူး။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ရှိုက်သံတွေကို သူ မကြားအောင် အားတင်းပြီး ထိန်းထားခဲ့ရတယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ ကိုမင်းခန့်ဟာ အိမ်နဲ့ ပိုပြီး ဝေးကွာလာလေလေပါပဲ။ သူဟာ ကျွန်မကို လူပိုတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလာတယ်။ စကားပြောရင်လည်း အမြဲတမ်း စိတ်တိုမာန်မဲတာမျိုးတွေ လုပ်လာတယ်။ ကျွန်မဟာ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်တယ်၊ အိမ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ထားတယ်၊ သူ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ထူးမလာခဲ့ဘူး။ သူကတော့ ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုကိုတောင် အသိအမှတ် မပြုချင်တော့တဲ့ ပုံစံပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ သူ့ကို ဖက်ထားဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် သူက ရုန်းထွက်သွားတတ်တယ်။ အဲဒီအခါမှာ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုဟာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရတာထက် ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်။
ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲလာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဟာ မှန်ထဲက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပြီး "ငါ ဘာမှားနေလို့လဲ" လို့ အမြဲ မေးမိတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့ သူ ကျွန်မကို ဒီလို ညှဉ်းပန်းနေရတာလဲ။ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ဒုက္ခဆိုတာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လျစ်လျူရှုခံရတာက ပိုပြီး ဆိုးရွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ သိတော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက "နင့်ယောက်ျားမှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေပြီလား စုံစမ်းကြည့်ဦး" လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်မ မယုံချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ မြင်နေရတဲ့ အခြေအနေတွေက ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် ယုံကြည်ခိုင်းနေသလိုပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အိတ်ထဲကနေ ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ ပြေစာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မ နောက်ထပ် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ တစ်ညမှာတော့ သူ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ အထုတ်အပိုးတွေ ပြင်ဆင်ပြီး စောင့်နေခဲ့တယ်။ "ကိုမင်းခန့်... ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ ရှင် ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ရှင် တွဲနေတဲ့ မိန်းမဆီကိုပဲ ရှင် သွားလိုက်ပါတော့" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး ပြောလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ ထိန်းမရအောင် စီးကျနေခဲ့ပြီ။ ကိုမင်းခန့်ဟာ ကျွန်မကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံး အဖြေပါပဲ။ သူ ငြင်းတောင် မငြင်းဘူး။ သူ ကျွန်မကို လုံးဝ လက်လွှတ်လိုက်ပြီပေါ့။ ကျွန်မ အိမ်ပေါ်က ဆင်းဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ ရေချိုးခန်းထဲကနေ အသံတချို့ ကြားလိုက်ရတယ်။ တစ်စုံတစ်ခု လဲကျသွားတဲ့ အသံမျိုး။
ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြေးဝင်သွားတဲ့အခါ ကိုမင်းခန့်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ သွေးတွေ ထွက်နေတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူ့ကို ထူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ထဲကနေ စာရွက်တချို့ ကျလာခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေဟာ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေပါ။ ကျွန်မ အမြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့... ကိုမင်းခန့်မှာ ဦးနှောက်အကျိတ် နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ သူ ရှင်သန်ဖို့ လပိုင်းပဲ လိုတော့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ရီလာခဲ့တယ်။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျနေတာတွေ၊ ရေမွှေးနံ့တွေ (အမှန်တော့ ဆေးရုံနံ့ကို ဖုံးဖို့ သူ ဆွတ်ထားတာ)၊ သူ ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်နေတာတွေ အားလုံးဟာ... သူ မရှိတော့တဲ့နောက် ကျွန်မ သူ့ကို မလွမ်းအောင်၊ ကျွန်မ အလွယ်တကူ စွန့်ခွာသွားနိုင်အောင် သူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာတွေပဲ။ သူ ကျွန်မကို အိမ်ထောင်ရေးဒုက္ခ ပေးနေတာ မဟုတ်ဘဲ သူ ခံစားနေရတဲ့ ငရဲကို ကျွန်မကို မဝေမျှချင်လို့ သူ့ဘာသာသူ အထီးကျန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့တာပါ။
နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရားဟာ ကျွန်မကို ရိုက်နှက်လိုက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှန်တရားဟာ သိပ်ကို နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကိုမင်းခန့်ကို ဆေးရုံ ပို့လိုက်ရပေမဲ့ သုံးရက်အကြာမှာပဲ သူ ကျွန်မကို ထားရစ်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ သူ မသေခင်မှာ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အားတင်းပြီး ဆုပ်ကိုင်ရင်း "ရွှေရည်... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ မင်းကို... နာကျင်အောင်... ကိုယ်... လုပ်ခဲ့ရတာ... မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းဟာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ သူ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး လေးလံနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အဝတ်ဗီရိုကို ရှင်းရင်းနဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူ နေ့တိုင်း ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာတွေ၊ ကျွန်မကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံမိတဲ့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်ထားတဲ့ စာသားတွေ၊ ကျွန်မကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ကြောင်း ရေးသားထားတဲ့ စာတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ အတူတူရှိဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်နေပါသေးလျက်နဲ့ သူ ဘာလို့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တာလဲ။ သူ ကျွန်မကို ကာကွယ်ချင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူ ကျွန်မကို အဆိုးရွားဆုံး နာကျင်မှုကို ပေးခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ ကျွန်မဟာ သူ့ကို အပြစ်တင်ရင်း၊ မုန်းတီးရင်းနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အမှန်တရားပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားရတာပါ။ အဲဒီအမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အချစ်ဟာလည်း အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့တော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဟုတ်ပါဘူး။ နာကျင်မှုတွေကို အတူတူ ဝေမျှခံစားခြင်းကသာ စစ်မှန်တဲ့ သစ္စာတရားဖြစ်ပြီး၊ ကာကွယ်ချင်လို့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေဟာ တခါတရံမှာ အချစ်ထက် ပိုပြီး ရက်စက်တတ်ပါတယ်။