နိုးတူးနှင့် ဆွဲမိ
နိုးတူးနှင့် ဆွဲမိ
အခန်း (တစ်)
တောအုပ်ကြီးရဲ့ အသက်ရှူသံဟာ ကျွန်တော့်အဖို့တော့ သီချင်းတစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။ သစ်ရွက်ခြောက်တွေပေါ် ခြေသံဖွဖွနင်းရင်း သားကောင်ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ရှာဖွေရတဲ့ မုဆိုးဘဝဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တကယ့်ဂုဏ်ယူမှုက ကျွန်တော်ရှာလာတဲ့ အမဲသားတွေကို ရွာထဲမှာ အသံစာစာနဲ့ လိုက်ရောင်းတတ်တဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမ "ဆွဲမိ" ပါ။
ဆွဲမိဟာ ရွာမှာတော့ အသားရောင်းတဲ့ မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော် တောထဲကပြန်လာရင် သူက အဆင်သင့်စောင့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ရလာတဲ့ ချေသား၊ ဆတ်သား၊ တောဝက်သားတွေကို သူက ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်တွေနဲ့ အပိုင်းပိုင်းဖျက်တယ်။ ပြီးရင်တော့ နှီးကြိုးလေးတွေနဲ့ သေသေချာချာ ချည်နှောင်တယ်။ အသားတွေက လတ်ဆတ်လွန်းလို့ နီရဲနေတာပဲ။ ငါးဆယ်သား တစ်တွဲကိုမှ နှစ်ဆယ့်ငါးကျပ် (တစ်စိတ်) ဆိုတဲ့ဈေးနဲ့ သူက ရွာစဉ်ပတ်ရောင်းတာ။
“နိုးတူးရေ... ရှင် ဒီနေ့တော့ အကောင်ကြီးကြီး ရလာတာပဲ” လို့ သူက ပြုံးပြီး ပြောတတ်တယ်။
သူ့အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ယူပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော်က တောကောင်ခြေရာခံတာ ကျွမ်းသလို၊ ထောင်ချောက်ဆင်တာလည်း ဝါသနာပါတယ်။ ကျွန်တော့်ထောင်ချောက်မှာ မိတဲ့သားကောင်တွေကြောင့် ဆွဲမိရဲ့ လည်ပင်းမှာ ရွှေကြိုးလေးတစ်မျှင်တောင် ဆင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တဲစုတ်လေးဟာ အချစ်တွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တာပေါ့။ ရွာကလူတွေက “ဆွဲမိတို့လင်မယားကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ” လို့ ပြောကြတိုင်း ကျွန်တော်ကတော့ ကျိတ်ပြီး ကြည်နူးနေမိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြည်နူးမှုတွေနောက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ကပ်ပါလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။
ကျွန်တော်တို့ အိပ်မက်တွေက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဆွဲမိကို နောင်တစ်ချိန်မှာ အသားမရောင်းခိုင်းတော့ဘဲ ကောင်းကောင်းထားချင်တာ၊ ရွာထဲမှာ အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ချင်တာ။ ဒါတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ တောထဲမှာ သားကောင်ကို ချောင်းမြောင်းရင်း၊ ဆွဲမိကတော့ ရွာထဲမှာ အသားတွဲလေးတွေ ဆွဲရင်း ကျွန်တော်တို့ဘဝကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။
အခန်း (နှစ်)
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ဆွဲမိ တစ်နေ့တခြား ပိန်ချုံးလာတယ်။ အသားတွေရောင်းပြီး ပြန်လာရင် မောနေတတ်တယ်။ ညဘက်ဆိုရင်လည်း တဟွတ်ဟွတ်နဲ့ ချောင်းဆိုးတတ်လာတယ်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တကြီး မေးမိတိုင်း သူက “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ပင်ပန်းလို့ပါ” လို့ပဲ ငြင်းခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ သူ အမဲသားတောင်းကို ရွက်ပြီး အိမ်ပြန်အလာ လမ်းခုလတ်မှာတင် မူးလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပြာပြာသလဲနဲ့ သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့ရတယ်။ ရွာက ဆေးဆရာက ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြတယ်။ သူ့ရောဂါက ရွာကဆေးနဲ့ မပျောက်နိုင်ဘူး၊ မြို့တက်ပြီး ကုမှရမယ်တဲ့။ မြို့တက်ကုဖို့ဆိုတာကလည်း ငွေက အတော်အသင့်လိုတာ။ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားသမျှ ရွှေကြိုးလေးရော၊ ရှိသမျှလေးတွေပါ ထုတ်ရောင်းလိုက်ပေမဲ့ မလောက်ငှခဲ့ဘူး။
ဆွဲမိကတော့ အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေပြီ။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေက အားငယ်ရိပ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ “ကျွန်မကြောင့် ကိုနိုးတူး ဒုက္ခရောက်နေပြီ” လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ ဆွဲမိကို ကယ်ရမယ်။ ကျွန်တော့်အသက်ကို ပေးရပေးရ ဆွဲမိ နေပြန်ကောင်းလာဖို့က အဓိကပဲ။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်တော် တောထဲကို ပိုပြီး အချိန်ကြာကြာ ဝင်ဖြစ်လာတယ်။ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရက်စက်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သားငယ်သမီးငယ်ရှိတဲ့ သားကောင်တွေကိုလည်း မရှောင်တော့ဘူး။ ငွေရဖို့ပဲ ကျွန်တော် သိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ တောထဲမှာ သားကောင်တွေက ရှားပါးလာတယ်။ ကျွန်တော် ထောင်ချောက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်ဆင်၊ အကောင်ကြီးကြီးမားမား မမိတော့ဘူး။ ဆွဲမိအတွက် ဆေးဖိုးကလည်း နေ့တိုင်း လိုနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ပူလောင်မှုတွေက အတောမသတ်နိုင်အောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (သုံး)
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် တောနက်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း တိုးဝင်သွားမိတယ်။ ရွာသားတွေ မသွားရဲတဲ့ “နတ်ကျွန်းတော” ဘက်ကိုပေါ့။ အဲဒီမှာ သားကောင်တွေ ပေါတယ်လို့ ကြားဖူးပေမဲ့ အန္တရာယ်လည်း အရမ်းကြီးတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ဆွဲမိရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်ရင်း ကျွန်တော် ရှေ့ကိုပဲ တိုးခဲ့တယ်။
အဲဒီညက ထူးထူးဆန်းဆန်းပဲ။ လပြည့်ညကြီးမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်လို့။ ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ အလွန်လှပတဲ့ ချေ (ဂျီ) တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီဂျီက သာမန်ဂျီတွေနဲ့မတူဘူး။ အမွှေးတွေက ရွှေရောင်သန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သေနတ်ကို အသာအယာ မိန်လိုက်တယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေက မြန်လာတယ်။ ဒါကို ရရင် ဆွဲမိအတွက် ဆေးဖိုးရပြီ။
ကျွန်တော် ခလုတ်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဂျီက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေလိုပဲ။ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ၊ ကရုဏာရိပ်တွေနဲ့။ သေနတ်သံ ဟိန်းထွက်သွားပြီး ဂျီက လဲကျသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သွေးတွေက နီရဲမနေဘဲ အမည်းရောင်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော် အနားကို ပြေးသွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီဂျီက လူစကားလိုလို အသံနဲ့ ညည်းတွားလိုက်သလို ခံစားရတယ်။
ကျွန်တော် ကြောက်စိတ်တွေ ဝင်လာပေမဲ့ ငွေကိုပဲ မျက်စိထဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ အဲဒီဂျီကို အိမ်သယ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်အိမ်မက်တွေက ခြောက်ခြားစရာ ဖြစ်လာတယ်။ အိမ်မက်ထဲမှာ ဆွဲမိက ကျွန်တော့်ကို “ကိုနိုးတူး... ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့” လို့ ငိုယိုပြီး ပြောနေတယ်။ ကျွန်တော် လန့်နိုးလာတိုင်း ဆွဲမိကတော့ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။
နောက်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် ထူးဆန်းတာတစ်ခု လုပ်မိတယ်။ ဂျီသားတွေကို ဖျက်ပြီး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရွာထဲမှာ လိုက်ရောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဆွဲမိကတော့ လှုပ်တောင် မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့အစား ကျွန်တော်ကပဲ ဝါးလုံးထိပ်မှာ ဂျီခေါင်းကို ချိတ်ပြီး ရွာထဲကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (လေး)
“ဂျီသားရမယ်ဗျို့... ဂျီသားရမယ်”
ကျွန်တော့်အသံက ရွာလမ်းတစ်လျှောက် ဟိန်းနေတယ်။ ရွာလူကြီးနဲ့ လမ်းမှာတွေ့တော့ သူက အံ့သြတကြီး ကြည့်တယ်။ “ဟဲ့ နိုးတူး... နင့်မိန်းမ ဘယ်သွားလို့လဲ” တဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ ရင်ထဲမှာ နင့်နေပေမဲ့ “ဆွဲမိလား... နေမကောင်းလို့ ဘကြီးရေ... ဂျီသားယူပါဦး” လို့ပဲ ဖြေနိုင်ခဲ့တယ်။
ရွာလူကြီးက တစ်တွဲဝယ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အကြွေးမရဘူးလို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။ တောကောင်တွေ ရှားလာပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုကို ကြောက်နေမိတယ်။ ဝါးလုံးထိပ်က ဂျီခေါင်းက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးကြည့်နေသလိုပဲ။ လူတွေက ဂျီခေါင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး “မရောင်းဘဲနဲ့ ဘာလို့ အလေးခံပြီး ချိတ်လာတာလဲ” လို့ မေးကြတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ပြသနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆွဲမိအတွက် ကျွန်တော် ပေးဆပ်နေရတဲ့ တန်ဖိုးလား။
အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် အသားတွေ အကုန်ရောင်းရတယ်။ ရလာတဲ့ ငွေတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး အိမ်ကို အမြန်ပြေးပြန်ခဲ့တယ်။ ဆွဲမိကို ဆေးကုပေးရမယ်။ မြို့ကို ခေါ်သွားရမယ်။ ကျွန်တော် အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အိမ်ထဲမှာ အသားညှော်နံ့တွေ သင်းနေတယ်။
“ဆွဲမိ... ကိုယ် ငွေတွေရလာပြီ”
ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်ပေမဲ့ ပြန်ထူးသံ မကြားရဘူး။ အိပ်ရာပေါ်မှာ ဆွဲမိက မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မီးဖိုချောင်ဘက်ကို ပြေးသွားမိတယ်။ အဲဒီမှာ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့တယ်။
ဆွဲမိဟာ မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ နှီးကြိုးလေးတွေရှိတယ်။ သူက အသားတွေကို အပိုင်းပိုင်းဖျက်ပြီး ချည်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီအသားတွေက ကျွန်တော်ယူလာတဲ့ ဂျီသားတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဆွဲမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသားတွေ ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ခြေထောက်က အသားတွေ၊ သူ့လက်မောင်းက အသားတွေကို သူကိုယ်တိုင် လှီးဖြတ်ပြီး ချည်နှောင်နေတာ။
“ကိုနိုးတူး... ကျွန်မတို့ ငွေလိုတယ်မလား။ အသားတွေ ရောင်းရမယ်လေ” လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြုံးလိုက်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက အဲဒီတောထဲက ဂျီရဲ့ မျက်ဝန်းတွေအတိုင်းပဲ။
အခန်း (ငါး)
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ပြီး ဆွဲမိအနားကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို ထိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဆွဲမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သစ်ရွက်ခြောက်တွေလိုပဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ သူချည်ထားတဲ့ အသားတွဲလေးတွေနဲ့ သူဆင်ထားတဲ့ ရွှေကြိုးလေးပဲ။
ကျွန်တော် အဲဒီမှာတင် မှင်တက်မိနေတုန်း ရွာသားအချို့ အိမ်ထဲကို ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်နေကြတယ်။ “နိုးတူး... မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” တဲ့။ ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာက အသားတွဲတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်မိန်းမ ဆွဲမိရဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ အရိုးတွေ ဖြစ်နေတယ်။
ရွာသားတွေ ပြောပြချက်အရ ဆွဲမိဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကတည်းက ဆုံးသွားခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်တော် မြင်နေရတာတွေ၊ ကျွန်တော် ရောင်းနေတာတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အာရုံချို့ယွင်းမှုတွေသာ ဖြစ်တယ်လို့ သူတို့က ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငွေတွေကတော့ အစစ်အမှန်တွေပဲ။ ကျွန်တော် ရောင်းခဲ့တဲ့ အသားတွေကရော... ဘယ်က အသားတွေလဲ။
ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော် သတ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ ဂျီဟာ ဆွဲမိရဲ့ အသက်နဲ့ ဆက်နွယ်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် ဆွဲမိကို ကယ်ချင်ဇောနဲ့ သတ်မိခဲ့တဲ့ သားကောင်ဟာ တကယ်တော့ ဆွဲမိရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုယ်စားပြု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အသားရောင်းပြီး ရလာတဲ့ ငွေတွေဟာ ဆွဲမိရဲ့ အသားတွေကို ရောင်းပြီး ရလာတဲ့ ငွေတွေပဲ။
ကျွန်တော်ဟာ မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်အချစ်ဆုံးလူကိုမှ ပြန်ပြီး ထောင်ချောက်ဆင်မိခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် အခုတော့ တောထဲမှာပဲ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေပါတယ်။ ရွာထဲကိုတော့ မသွားတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရွာသားတွေကတော့ ပြောကြတုန်းပဲ။ ညညဆိုရင် တောထဲကနေ “ဂျီသားရမယ်ဗျို့” ဆိုတဲ့ အော်သံကြီးကို ကြားရတတ်တယ်တဲ့။
ကျွန်တော်ဟာ ဆွဲမိကို ကယ်ချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘနဲ့ အသိဉာဏ်မဲ့မှုကြောင့် ဆွဲမိကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့မိပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုဟာ ဆွဲမိအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တအတွက် ဖြစ်နေခဲ့တာကို အခုမှ နောင်တရစွာနဲ့ သိရှိခဲ့ရပါတယ်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုမဟုတ်ဘဲ စွန့်လွှတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သင့်သည်။ အချို့သော ပေးဆပ်မှုများသည် အခြားသူကို ကယ်တင်ခြင်းထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုများကိုသာ ဖန်တီးပေးတတ်သည်။