မြည်းလိုကောင်များကို ရင်ဆိုင်နည်း
မြည်းလိုကောင်များကို ရင်ဆိုင်နည်း
မွန်းလွဲပိုင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် ဝရန်တာရှိ ထန်းလျက်အိုးလေးပေါ်သို့ ခပ်စောင်းစောင်း ကျရောက်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီချရင်း ဆရာ့ထံမှ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ရယူနေမိသည်။ ဆရာကတော့ အမြဲတမ်းလိုလို တည်ငြိမ်အေးဆေးသူပင်။ ထန်းလျက်ခဲလေးကို ပါးစပ်ထဲငုံရင်း သူပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်နားထဲတွင် ဝဲလည်နေဆဲ။
“မြည်းတစ်ကောင်က မင်းကိုကန်ရင် မင်းက အဲဒီမြည်းကို ပြန်ကန်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တရားစွဲမှာလား မောင်ကျော်စွာ”
ဆရာ့စကားက ရိုးရှင်းသယောင်ရှိသော်လည်း ထိုစဉ်က ကျွန်တော် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုစဉ်က ခံချင်စိတ်များဖြင့် တောက်လောင်နေသော လူငယ်တစ်ယောက်။ ကျွန်တော့်ကို လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် လူတကာမြင်အောင် စော်ကားထားသော ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခုကြောင့် ရင်ထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ ဆရာကတော့ ထိုဗီဒီယိုကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ လျစ်လျူရှုရန်သာ ပြောခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော သက်ဦးကို ကြည့်မိသည်။ သက်ဦးသည် ကျွန်တော့်၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျတိုင်းတွင် အတူရှိခဲ့သူဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ထားသူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သည် ဗိသုကာလုပ်ငန်းခွင်တွင် လက်တွဲလာခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမကတော့။
“ကိုကျော်စွာ... ဆရာပြောတာ မှန်တယ်ဗျ။ ဒီလိုလူတွေကို ဂရုစိုက်နေရင် ကိုယ်ပဲ အချိန်ကုန်တာ။ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ပရောဂျက်အသစ်အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်ရအောင်”
သက်ဦးက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း အားပေးစကားပြောသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်ဟု ထိုစဉ်က ကျွန်တော် ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော်တို့ တည်ဆောက်နေသော ‘အမွေအနှစ်ဟိုတယ်’ စီမံကိန်းသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော အိပ်မက်။ ထိုစီမံကိန်းအတွက် ကျွန်တော် နေ့မအိပ် ညမအိပ် ပုံစံထုတ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော့်၏ ဦးနှောက်နှင့် သွေးချွေးများ အားလုံး ထိုဒီဇိုင်းထဲတွင် ရှိနေသည်။
“မင်းရှိလို့ တော်သေးတာပေါ့ သက်ဦးရာ။ ဒီရက်ပိုင်း ငါ့စိတ်တွေ တော်တော်လေနေတာ။ အွန်လိုင်းက တိုက်ခိုက်မှုတွေကလည်း မရပ်ဘူး”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချရင်း ဖုန်းကို ဘေးချလိုက်သည်။ သက်ဦးက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြသည်။ ထိုအပြုံးသည် နွေးထွေးသည်ဟု ထိုအချိန်က ကျွန်တော် သတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ် ၎င်းသည် အဆိပ်ခတ်ထားသော ဓားတစ်လက်၏ အရောင်အဝါဖြစ်နေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့၏ ရင်းနှီးမှုသည် ခိုင်မာလွန်းလှသည်ဟု ကျွန်တော် တရားသေ တွက်ဆထားခဲ့မိသည်။
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများ စတင်လာသည်။ ကျွန်တော် ရေးဆွဲထားသော ပုံစံထုတ်ချက်များ၊ တင်ဒါအောင်မြင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များသည် ပြင်ပသို့ ပေါက်ကြားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အစည်းအဝေးများတွင် ကုမ္ပဏီအကြီးအကဲများ၏ အကြည့်များသည် ကျွန်တော့်အပေါ်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ယုံကြည်မှု မရှိတော့သယောင်။
“ကိုကျော်စွာ... ခင်ဗျားရဲ့ ဒီဇိုင်းက တခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုက တင်ထားတဲ့ ဒီဇိုင်းနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူနေတယ်လို့ သတင်းထွက်နေတယ်ဗျ။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
အထွေထွေမန်နေဂျာ၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားရသည်။ မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီဒီဇိုင်းကို ကျွန်တော်နှင့် သက်ဦး နှစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်မဟုတ်ပါလား။ ကျွန်တော် သက်ဦးကို လှည့်ကြည့်မိသော်လည်း သူက အောက်ကို ငုံ့နေသည်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာမှ မသိပါဘူး ဆရာ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာပါ”
ကျွန်တော့်အသံများ တုန်ရီနေသည်။ ထိုညက ကျွန်တော် သက်ဦးကို ဖုန်းခေါ်သော်လည်း သူ မကိုင်ပါ။ တစ်ကြိမ် မဟုတ်၊ နှစ်ကြိမ် မဟုတ်၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ။ မက်ဆေ့ခ်ျများ ပို့သော်လည်း ‘’ ပြရုံမှလွဲ၍ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိ။ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်တော့ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာပေါ်၌ ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ယခင်က ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်နေသော ဗီဒီယိုဖိုင်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော စွပ်စွဲချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော်သည် သူတစ်ပါး၏ ဒီဇိုင်းများကို ခိုးယူသူ၊ အောက်လက်ငယ်သားများအပေါ် အနိုင်ကျင့်သူအဖြစ် ပုံဖော်ထားသော ပို့စ်များ ဝေဝေဆာဆာ ရှိနေသည်။
အဆိုးဆုံးမှာ ထိုပို့စ်များကို မျှဝေပြီး “အမှန်တရားကို အားလုံးသိအောင် ချပြလိုက်ပါပြီ” ဟု ရေးသားထားသူမှာ သက်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ရပါသည်ဆိုသော၊ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အမြဲရှိခဲ့သော သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်ကို လူမြင်ကွင်းတွင် ဓားနှင့် ထိုးလိုက်ခြင်းပင်။ သူ၏ ဖေ့ဘွတ်ခ်ပေါ်တွင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် သီးသန့်ပြောထားသော စကားများကို အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားအောင် ဖြတ်ညှပ်ကပ် လုပ်ထားသည့် အသံဖိုင်များလည်း ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်တော် နေအိမ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ပိတ်အောင်းနေမိသည်။ ဖုန်းသံများ မြည်လာတိုင်း ကြောက်လန့်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝတွင် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အရှက်ရမှုနှင့် နာကျင်မှု။ ဆရာ့စကားကို သတိရမိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျွန်တော့်ကို ကန်လိုက်သည်မှာ မြည်းတစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် အသက်ထက် ချစ်ရသော ညီအစ်ကိုတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
ပြိုလဲခြင်း၏ အရသာမှာ ခါးသက်လွန်းလှသည်။ ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်မှ ခေတ္တရပ်နားထားလိုက်သည်။ ‘အမွေအနှစ်ဟိုတယ်’ စီမံကိန်း၏ တာဝန်ခံအဖြစ် သက်ဦးကို အစားထိုး ခန့်အပ်လိုက်သည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားသည်
ကျွန်တော် သက်ဦးရှိရာ ရုံးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို တွေ့သော်လည်း မအံ့သြသည့်အပြင် ခပ်အေးအေးပင် ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့လဲ သက်ဦး... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ”
ကျွန်တော့်အသံက ငိုသံပါနေသည်။ သက်ဦးက ထိုင်ရာမှထကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် ပြန်ပြောသည်။
“မင်းက အမြဲတမ်း တော်နေတာကိုး ကျော်စွာ။ လူတွေက မင်းကိုပဲ မြင်ကြတာ။ ငါက မင်းရဲ့ အရိပ်အောက်မှာပဲ နေခဲ့ရတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုရှိပြီ။ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ၊ မင်းရဲ့ ဆရာကြီးစတိုင်တွေကို ငါ ရွံလှပြီ”
“ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လို...”
“ညီအစ်ကို?” သူက လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။ “မင်းပေးတဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို စားနေရတဲ့ ညီအစ်ကိုလား။ မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ နောက်ကွယ်မှာ ငါ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခဲ့ရလဲ မင်းသိလား။ အခုတော့ အားလုံးက ငါ့လက်ထဲမှာပဲ။ မင်းကတော့ လူလိမ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သမိုင်းမှာ ကျန်ခဲ့တော့မှာ”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုမျှလောက်အထိ အမုန်းတရားများ ကိန်းအောင်းနေနိုင်သည်ကို ကျွန်တော် မသိခဲ့မိ။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့သမျှ၊ တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် လှည့်စားမှုများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွန်တော်သည် မှောင်မည်းနေသော
ညဉ့်နက်သော်လည်း အိပ်မရ။ သက်ဦးနှင့် ကျွန်တော် အတူတူ ရယ်မောခဲ့ဖူးသော ပုံရိပ်များက ခြောက်လှန့်နေသည်။ နှလုံးသားထဲတွင် စူးနစ်နေသော ဝေဒနာမှာ အသက်ရှူရသည်ပင် ခက်ခဲစေသည်။ အမှန်တရားအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ချင်သော်လည်း ကျွန်တော့်တွင် အင်အားမရှိတော့။ အားလုံးက သူ့ဘက်တွင်သာ ရှိနေသည်။
တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက် ဆရာ့ထံမှ ဖုန်းလာသည်။ ကျွန်တော် ဆရာ့ဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ ဆရာသည် ယခင်ကအတိုင်း ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေဆဲ။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဂရုဏာရိပ်များ ပိုမို ထင်ဟပ်နေသည်။
“ဆရာ... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး”
ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။
“ကျော်စွာ... မြည်းကန်တာကို ခံရတဲ့အခါ နာကျင်တာက သဘာဝပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမြည်းကို မင်းက ပြန်ပြီး ရန်သွားမူရင် မင်းလည်း မြည်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အခု မင်းကို ကန်လိုက်တာက မင်းရဲ့ အရင်းနှီးဆုံးလူ ဖြစ်နေလို့ ပိုနာတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ... မြည်းဟာ ဘယ်တော့မှ မြင်းမဖြစ်နိုင်ဘူး”
ထိုနေ့မှာပင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သက်ဦး တာဝန်ယူထားသော ‘အမွေအနှစ်ဟိုတယ်’ ဒီဇိုင်းသည် ဆောက်လုပ်ရေး အင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့၏ စစ်ဆေးမှုတွင် အဓိက ချို့ယွင်းချက်များ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သက်ဦးသည် ကျွန်တော့်ဒီဇိုင်းကို ခိုးယူခဲ့သော်လည်း ထိုဒီဇိုင်း၏ အတွင်းပိုင်း တွက်ချက်မှုဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူ ပြင်ဆင်လိုက်သော အစိတ်
သက်ဦးသည် အခက်တွေ့နေပြီ။ သူသည် ကျွန်တော့်ထံသို့ ဖုန်းဆက်လာသည်။ အသံများ တုန်ရီနေပြီး ယခင်က မောက်မာမှုများ မရှိတော့။
“ကိုကျော်စွာ... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး။ ဒီစီမံကိန်း ပျက်သွားရင် ကျွန်တော် ထောင်ကျနိုင်တယ်ဗျ။ ဒီဇိုင်းမှာ ဘာတွေ မှားသွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် မသိလို့ပါ”
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ခံစားချက်ကြီး ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော့်ကို လူရှေ့တွင် အရှက်ခွဲခဲ့သူ၊ ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူက ယခုတော့ ကျွန်တော့်ခြေရင်းသို့ တိုးဝင်လာပြန်ပြီ။
“မင်းကို ငါ ဘယ်လို ယုံကြည်ရမလဲ သက်ဦး”
“ကိုကျော်စွာ... ကျွန်တော် မှားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် မနာလိုဖြစ်မိလို့ပါ။ အခုတော့ အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းတိုက်ခိုက်နေကြပြီ။ ခင်ဗျားပဲ ကယ်နိုင်တာပါ”
ကျွန်တော် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားမိသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် လက်စားချေရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့စွာ ပြိုလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆရာ့စကားကို သတိရမိသည်။ မြည်းတစ်ကောင်ကို ပြန်ကန်ရမလား?
ကျွန်တော် သက်ဦးကို မကူညီခဲ့ပါ။ သို့သော် သူ့ကို တရားလည်း မစွဲခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့သည်မှာ တစ်ခုတည်းသာ။ ကျွန်တော့်ဆီတွင် ရှိနေသော မူရင်းတွက်ချက်မှု ဖိုင်များကို ကုမ္ပဏီအကြီးအကဲများထံသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်အတွက် မဟုတ်ဘဲ အဆောက်အဦး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက်သာ။ ကျွန်တော်သည် ထိုစီမံကိန်းမှ အပြီးတိုင် နုတ်ထွက်လိုက်သည်။
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ သက်ဦးသည် ခိုးယူမှု၊ လိမ်လည်မှုများဖြင့် ကုမ္ပဏီမှ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရရုံသာမက လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း နာမည်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မြားများသည် သူ့ဆီသို့ပင် ပြန်လည် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်ရှိ လူများကလည်း ယခင်က ကျွန်တော့်ကို ဆဲဆိုခဲ့သမျှ ယခု သက်ဦးဘက်သို့ လှည့်၍ ပြန်လည် ဆဲဆိုနေကြပြန်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုအရာများကို မကြည့်တော့ပါ။
ကျွန်တော်သည် မြို့ပြနှင့် ဝေးရာ အရပ်တစ်ခုတွင် အေးဆေးစွာ နေထိုင်နေမိသည်။ နှလုံးသားထဲက ဒဏ်ရာများကတော့ ပျောက်ကင်းသွားပြီဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အသားမာ တက်သွားခဲ့ပါပြီ။ သစ္စာဖောက်မှု၏ နာကျင်မှုသည် လူတစ်ယောက်ကို ရင့်ကျက်စေသည်ဟု ဆိုရမည်လား။
ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ဆရာ့ထံသို့ ကျွန်တော် ရောက်သွားပြန်သည်။ ဆရာက ထန်းလျက်ခဲလေးကို ပေးရင်း ပြုံးသည်။
“ဘယ်လိုလဲ ကျော်စွာ... မြည်းကို တရားစွဲခဲ့သေးလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဟင့်အင်း ဆရာ။ ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်။ မြည်းကန်တာကို ခံရလို့ နာကျင်ခဲ့ရပေမယ့် အဲဒီနာကျင်မှုက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး သတိရှိစေခဲ့တယ်။ မြည်းကို မြည်းမှန်း သိသွားတဲ့အတွက် နောက်တစ်ခါ အကန်မခံရအောင် ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုတာ သင်ခန်းစာရခဲ့ပါတယ်”
ဆရာက ကျေနပ်သည့်အသွင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကောင်းတယ်... လူဆိုတာ ကိုယ့်ကို ကန်တဲ့သူထက် ပိုမြင့်တဲ့ နေရာမှာ နေနိုင်ရမယ်။ သူ့အဆင့်အတန်းထဲအထိ ဆင်းပြီး ရန်မဖြစ်တာဟာ အကောင်းဆုံး ရင်ဆိုင်နည်းပဲ”
ကျွန်တော် အဝေးက တောင်တန်းကြီးများကို ငေးကြည့်မိသည်။ လူ့ဘဝတွင် အနီးဆုံးလူက သစ္စာဖောက်ခြင်းသည် အဆိုးရွားဆုံး ဝေဒနာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုဝေဒနာကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်းကသာလျှင် စစ်မှန်သော လွတ်မြောက်မှုပင်။ ကျွန်တော့်ကို စော်ကားခဲ့သော ဗီဒီယိုများ၊ ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သော သူငယ်ချင်း၊ ထိုအရာအားလုံးသည် ကျွန်တော့်ဘဝဟူသော စာအုပ်၏
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး သက်ဦး၏ နံပါတ်ကို အပြီးတိုင် ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ မုန်းတီးနေခြင်းသည်ပင် သူ့ကို အလေးထားရာ ရောက်နေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်တော် လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နေဝင်ချိန်၏ အလှတရားက ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းများအတွက် အားအင်သစ်များ ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
လူ့လောကတွင် မြည်းလိုကောင်များနှင့် တွေ့ကြုံရလျှင် ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုကောင်များ၏ အကန်ကို မခံရအောင် ခပ်ဝေးဝေးက ရှောင်ရှားရန်နှင့် အကယ်၍ အကန်ခံရလျှင်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မြည်းတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်မပြောင်းလဲမိစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ -
သင့်ကို နာကျင်အောင်လုပ်သူတိုင်းကို တုံ့ပြန်နေလျှင် သင်သည် ထိုသူနှင့် အဆင့်အတန်း တူသွားလိမ့်မည်။ အကောင်းဆုံးသော လက်စားချေခြင်းမှာ သူတို့ မလိုက်နိုင်သော အမြင့်သို့ ရောက်အောင်သွားပြီး သူတို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။