မိန်းမဆိုတာ
မိန်းမဆိုတာ
“မောင်ကျော်စွာ … လာဟေ့။ မင်းပျောက်နေတာကြာပြီ”
ဆရာ့အသံက ခြံဝင်းထဲက ခရေပင်တန်းအောက်မှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ကျွန်တော် ခြံစည်းရိုးတံခါးကို ခပ်ဖွဖွတွန်းဖွင့်ရင်း ဆရာ့ဆီကို တရွေ့ရွေ့လှမ်းလာခဲ့မိသည်။ ဆရာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ ဇိမ်ကျနေဆဲ။ ဘေးနားက ရေနွေးကြမ်းအိုးထဲက အငွေ့တလူလူက ညနေခင်းရဲ့ အေးစိမ့်စိမ့်လေထုထဲမှာ ကခုန်နေကြသည်။
“ဆရာရယ် … မနက်ဆိုလည်း အလုပ်သွားရ၊ ညဆိုလည်း ဘယ်မှာ ခြောက်နာရီကျော်ရင် အိမ်ပြင်ထွက်ရဲလို့လဲ။ မှောင်တာနဲ့ တစ်ရွာလုံး မီးခိုးတိတ် ရွာပျက်ကြီးလိုဖြစ်နေတာ”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဆရာက စာအုပ်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို ပင့်တင်သည်။ ဆရာ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို သနားဂရုဏာသက်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရသည်။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ထားရသလို၊ ကိုယ့်အိမ်တံခါးကိုယ် အမြန်ပိတ်ပြီး ကျောခင်းရတာကပင် အကြီးကျယ်ဆုံးသော လုံခြုံမှုဖြစ်နေသည်မဟုတ်လား။
“အေးကွာ … သိပါတယ်။ အလုပ်ပိတ်ရက်လေးလာပေါ့”
“အလုပ်ပိတ်ရက်လည်း အချိန်ပိုဆင်းနေရတယ်ဆရာ”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေးချလိုက်မိသည်။ လူကသာ ဆရာ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတာ၊ စိတ်ကတော့ စက်ရုံက စက်သံတွေကြားထဲမှာပဲ ရှိနေသေးသလို။ တစ်ပတ်လုံး ပင်ပန်းထားသမျှက ပခုံးပေါ်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံး တင်ထားသလို လေးလံနေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲကွ။ မင်းက ပိုက်ဆံတွေ ဒီလောက်တောင် လိုနေရတာလဲ” ဆရာက မေးသည်။
“ပိုက်ဆံရှာရတော့မယ်ဆရာ … မိန်းမယူတော့မလားလို့ပါ”
ဆရာက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်သည်။ ခဏကြာတော့မှ ခေါင်းကိုဖြည်းဖြည်းချင်း ခါရင်း “မင်းကွာ ခေတ်ပျက်ချိန်မှ မိန်းမကောက်ယူရတယ်လို့” ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။ ထိုအပြုံးက ခါးသက်သက်နိုင်လှသည်။ ခေတ်ပျက်ချိန်မို့လို့ပဲ အဖော်ရှိချင်တာ၊ ခေတ်ပျက်ချိန်မို့လို့ပဲ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရတာ မောလှပြီမို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုလှုံချင်မိတာပါ။
“အဲဒါကြောင့်ယူတာပဲလို့ နားလည်ပေးပါဆရာ”
ကျွန်တော် ဆရာ့ဆီက စာအုပ်တစ်အုပ်ငှားဖို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ညဂျူတီဆင်းတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် အိပ်မပျော်တဲ့ ညတွေမှာ စာဖတ်ခြင်းကသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်။ စာအုပ်ကို ယူပြီး ထပြန်ခါနီးမှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက မသိတာတွေကို မေးချင်စိတ်က တားမရဆီးမရ ဖြစ်လာသည်။
“ဆရာ … ဆရာ့ကို မေးစရာရှိလို့။ မိန်းမတွေအကြောင်း နည်းနည်းလောက်ပြောပြပါလားဆရာ”
ဆရာက ရယ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုအပြုံးက တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလို လွမ်းမောမှုတွေ ပါဝင်နေသည်။
“ငါမပြောချင်တဲ့အထဲမှာ အဲဒီအကြောင်းက ထိပ်ဆုံးကကွ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သိချင်တယ်ဆိုတော့လည်း ငါသိသလောက်ပေါ့။ မိန်းမတွေဆိုတာ သူတို့အသက်ဘယ်လောက်ကြီးကြီး၊ ငယ်ငယ်လေးတွေလို့ ထင်တတ်ကြတာမျိုး။ သူတို့ကို ဂရုစိုက်ရင် သူတို့က သိပ်ပျော်တာ၊ အေး … သူတို့ကို အရေးမစိုက်သလိုနေရင်တော့ စိတ်ဆိုးတတ်တယ်။ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ သွားပြီးတော့ ထိန်းချုပ်ဖို့ မကြိုးစားလေနဲ့၊ မင်းပြဿနာအကြီးကြီး တက်သွားလိမ့်မယ်။ သူတို့ကို နားလည်ပေးရင် မင်းနဲ့ တစ်သက်လုံး အဆင်ပြေမယ်။ ဆန့်ကျင်ရင်တော့ ပြဿနာအမြဲတက်မယ်”
ဆရာ့စကားတွေကို ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ အလွတ်မှတ်နေမိသည်။ ကျွန်တော် ချစ်ရတဲ့ "နှင်း" ကရော အဲဒီလိုပဲလား။ နှင်းက နုနုနယ်နယ်လေး။ ကျွန်တော့်ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်တတ်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကျွန်တော် သိပ်မြတ်နိုးသည်။
“စိတ်ဆိုးနေတဲ့ မိန်းမကို ရန်သွားဖြစ်ရတာ လေထန်နေတဲ့အထဲမှာ သတင်းစာဖတ်နေရသလိုပဲတဲ့။ သတင်းစာကို ဖတ်မနေနဲ့တော့၊ ဖက်သာထားလိုက် ငြိမ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပြောတာကွ”
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်မိသည်။ ချစ်ရင် အပြစ်မမြင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ နှင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်နိုင်မယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။ မိန်းမဆိုတာ အကာအကွယ် အစောင့်အရှောက်ခံချင်တဲ့ အမျိုး၊ ထိန်းချုပ်တာကို မကြိုက်တဲ့အမျိုး။ ကျွန်တော် နှင်းကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာရမည်။ သူမကို ရွှေပုံပေါ်မှာ မထားနိုင်ရင်တောင် စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားချင်သည်။
“မင်းယူမယ့်မိန်းမကို မင်းနဲ့တစ်သက်လုံး မြဲချင်ရင် သူတို့ကို ချစ်ပြ၊ ကြင်နာပြ၊ သနားပြ။ အေး … သူစိတ်ဆိုးအောင် မင်းတစ်ခုခု လုပ်မိပြီဆိုရင်လည်း ရင်မဆိုင်နဲ့ … ပြေးပေတော့”
ဆရာ့စကားတွေကို ရင်ထဲပိုက်ပြီး ကျွန်တော် ခြံဝင်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။ မှောင်ရီပျိုးစ ညနေခင်းက အေးစက်စက်ရှိလှသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ နှင်းနဲ့အတူ ထူထောင်မယ့် အနာဂတ်အိမ်ကလေးကြောင့် နွေးထွေးနေခဲ့မိသည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလှပဆုံးသော အစပျိုးခြင်းလို့ ထင်ခဲ့တာပေါ့။
ခြောက်လတာ အချိန်အတောအတွင်းမှာ ကျွန်တော်ဟာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ မနက် ခြောက်နာရီကနေ ည ဆယ်နာရီအထိ၊ တစ်ခါတလေ ညလုံးပေါက် အချိန်ပိုဆင်းသည်။ ကျွန်တော့်မျက်အိတ်တွေ ညိုမည်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သိသိသာသာ ပိန်ချောင်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဘဏ်စာအုပ်ထဲက တိုးလာတဲ့ ဂဏန်းတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ပြုံးနိုင်ခဲ့သည်။ နှင်းအတွက် မင်္ဂလာဦးလက်စွပ်လေး ဝယ်ပြီးပြီ။ ငါးရက်အတွင်း ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ကြတော့မည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နှင်းက တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တာမျိုး၊ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် ကြည့်ပြီးပြန်မဖြေတာမျိုးတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်တော် ဆရာ့စကားကို ပြန်ကြားယောင်မိသည်။ "သူတို့ကို အရေးမစိုက်သလိုနေရင် စိတ်ဆိုးတတ်တယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်နေလို့ သူမကို အချိန်မပေးနိုင်တာကို စိတ်ဆိုးနေတာ ဖြစ်မှာပါဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်မိသည်။
“နှင်း … ကိုယ် ဒီနေ့ အလုပ်စောစောဆင်းမယ်နော်။ တွေ့ရအောင်”
ကျွန်တော် မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်က ဘာမှ ပြန်မလာခဲ့။ အပြာရောင် "" ပြထားတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး လေးလံနေသည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလား။ ကျွန်တော် သူမဆီကို အပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမနေတဲ့ အဆောင်ရှေ့ကို ရောက်တော့ ကားအမည်းတစ်စီး အဆောင်ရှေ့မှာ ရပ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နှင်းက အဆောင်ပေါ်က ဆင်းလာသည်။ သူမ ဝတ်ထားတာက ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားတွေ။ သူမရဲ့ မျက်နှာကလည်း ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး လှပနေသလို၊ ပိုပြီးတော့လည်း အေးစက်နေသည်။ သူမ ကားပေါ်ကို တက်ခါနီးမှာ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်မိသည်။
“နှင်း!”
သူမ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အံ့သြမှုနဲ့အတူ ရွံရှာမှု အနည်းငယ်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အထင်ပဲလား။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ခွင်က ဝတ်စုံညစ်ညစ်နဲ့၊ ချွေးနံ့တွေနဲ့။ သူမကတော့ သင်းပျံ့တဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေနဲ့။
“ကိုကျော်စွာ … ဘာလာလုပ်တာလဲ”
သူမရဲ့ အသံက တစိမ်းဆန်လှသည်။ ကျွန်တော် ကမ်းပေးမယ့် လက်ဆောင်ဗူးလေးက လက်ထဲမှာ တုန်ရီနေသည်။
“ကိုယ့်ကို စိတ်ဆိုးနေတာလား နှင်း။ ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းများသွားလို့ပါ။ ဒီမှာ … နှင်းအတွက် လက်စွပ်လေး ဝယ်လာတယ်”
သူမက လက်စွပ်ဗူးကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ သက်ပြင်းချသည်။
“ကိုကျော်စွာ … ကျွန်မတို့ ခဏလောက် စကားပြောရအောင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ အခု ကိစ္စရှိလို့ သွားရဦးမယ်။ နောက်မှ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်”
သူမ ကားပေါ်တက်သွားသည်။ ကားက ဂျုန်းခနဲ မြည်ပြီး ထွက်ခွာသွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် ငိုင်ပြီး ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။ ကားထဲက ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်က နှင်းရဲ့ ပခုံးကို ဖက်လိုက်တာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု စူးခနဲ ဖြစ်သွားသလို၊ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာသည်။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အလုပ်ကို ပြန်မသွားနိုင်တော့။ ဆရာ့ဆီကိုပဲ ခြေဦးလှည့်မိသည်။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမမေး။ ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြီး အသာအယာ ပခုံးပုတ်ပေးသည်။
“ဆရာ … ကျွန်တော် သူမကို နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ သူမ ဘာလုပ်လုပ် အပြစ်မမြင်မိအောင် စိတ်ကို ထိန်းထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ခံရခက်နေတာလဲ”
ဆရာက မှောင်မည်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“မိန်းမဆိုတာ သူယောကျ်ားကို အစ်ကိုလို၊ မောင်လို၊ သူငယ်ချင်းလို တန်ဖိုးထားတတ်တယ်ဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ … အဲဒီထက် ပိုတဲ့ အရာတစ်ခုကိုလည်း သူတို့ လိုချင်တတ်ကြသေးတယ်ကွ။ အဲဒါက တည်ငြိမ်မှုနဲ့ လုံခြုံမှုပဲ။ မင်း ပေးနေတဲ့ လုံခြုံမှုက သူတို့ လိုချင်တဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ရင် သူတို့က တခြားတစ်နေရာမှာ သွားရှာတတ်ကြတယ်”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့။ ကျွန်တော် ပေးနိုင်တာက အချိန်ပိုတွေ ဆင်းပြီး ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်နဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အချစ်တစ်ခုပဲ ရှိသည်။ ဒါက သူမအတွက် မလုံလောက်ဘူးလား။
နောက်ရက်တွေမှာ ဘဝက တစ်စစီ ပြိုကွဲစပြုလာသည်။ အလုပ်ထဲမှာ စိတ်မပါတော့တာကြောင့် အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာသည်။ မန်နေဂျာက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သတိပေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ နှင်းရဲ့ အေးစက်စက် အသံတွေပဲ ကြားနေရသည်။
နှင်းဆီက ဖုန်းလာသည်။ တွေ့ချင်တယ်တဲ့။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်နဲ့ သွားတွေ့ခဲ့သည်။ သူမက ကဖေးတစ်ခုမှာ ထိုင်စောင့်နေသည်။ သူမရှေ့မှာ ချထားတဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်။
“ကိုကျော်စွာ … ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်”
စကားလုံးတွေက ရိုးရှင်းလွန်းသလောက် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူမကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ရှင် ရှာပေးနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ရှင် ပေးနေတဲ့ အချစ်တွေက ကျွန်မအတွက် အနှောင်အဖွဲ့တွေ ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မက ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို လိုချင်တာ။ အခု ကျွန်မ နိုင်ငံခြားသွားတော့မယ်။ သူနဲ့အတူ သွားမှာ”
“သူဆိုတာ … ဟိုနေ့က ကားပေါ်က လူလား”
သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ နောင်တဆိုတာ လုံးဝမရှိ။ မိန်းမဆိုတာ နားလည်ပေးရင် တစ်သက်လုံး အဆင်ပြေမယ်လို့ ဆရာပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ နားလည်ပေးမှုတွေကို ခြေတော်တင်ပြီး ကျော်သွားခဲ့ပြီ။
“ဒါက ရှင် ကျွန်မကို ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ။ ရှင် ပြန်ယူလိုက်ပါ”
သူမက စာအိတ်ကို တိုးပေးသည်။ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့။ တစ်လောကလုံး ချာချာလည်နေသလို။ ကျွန်တော် ခေါင်းမာမာနဲ့ ငြင်းဆန်ခဲ့တဲ့ အမှန်တရားက အခုတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အားနဲ့ ရိုက်ချလိုက်ပြီ။
“ကိုကျော်စွာ … ရှင်က လူကောင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမဆိုတာ လူကောင်းထက် ကိုယ့်ကို ဘဝအာမခံချက် အပြည့်အဝ ပေးနိုင်တဲ့သူကို ပိုရွေးတတ်ကြတယ်ဆိုတာ မှတ်ထားလိုက်ပါ”
သူမ ထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော် ထိုင်ခုံမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာချလာသည်။ လေထန်နေတဲ့ အထဲမှာ သတင်းစာဖတ်ရတာ ခက်ခဲတယ်လို့ ဆရာ ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အခုတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သတင်းစာတောင် မရှိတော့ဘဲ လေမုန်တိုင်းရဲ့ ရိုက်ပုတ်ခြင်းကိုသာ တကိုယ်တည်း ခံနေရတော့သည်။
ထိုနေ့က ကျွန်တော် အလုပ်ကို နောက်ကျပြီးမှ ရောက်သွားသည်။ အာရုံမစိုက်နိုင်မှုကြောင့် စက်ပစ္စည်းတစ်ခု ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ မန်နေဂျာက ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ခြောက်လပတ်လုံး အပင်ပန်းခံ ရှာထားသမျှ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ အလုပ်အကိုင်နဲ့ ချစ်သူ … အားလုံးဟာ တစ်နေ့တည်းမှာပဲ ဖုန်းဖုန်းလဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် အရက်တွေ သောက်မိသည်။ တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးတဲ့ အရက်တွေက လည်ချောင်းထဲမှာ ပူစပ်နေသော်လည်း ရင်ထဲက အနာထက်တော့ မပြင်းထန်ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝက ကျိုးပျက်သွားပြီ။ အိမ်လခ မပေးနိုင်တော့တာကြောင့်
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် နှင်းရဲ့ အဆောင်ရှေ့ကို တစ်ခေါက် ထပ်သွားမိသည်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ချင်မိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြတုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။
နှင်းက အဆောင်ရှေ့မှာ ငိုနေသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေနဲ့။ ဟိုယောကျ်ားက သူမကို ဆွဲလားရမ်းလား လုပ်နေသည်။
“မင်း ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ ယူထားပြီးမှတော့ ငါခိုင်းတာ လုပ်ရမှာပဲ။ နိုင်ငံခြားသွားမယ် ဟုတ်လား … မင်းကို ငါက ရောင်းစားမလို့ကွ”
ယောကျ်ားရဲ့ အော်ဟစ်သံက တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေသည်။ နှင်းက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တောင်းပန်နေရှာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ သနားမှုတွေ ရောပြွမ်းလာသည်။ ဆရာပြောခဲ့သလို "မိန်းမဆိုတာ အကာအကွယ် အစောင့်အရှောက်ခံချင်တဲ့ အမျိုး" မဟုတ်လား။ သူမ ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပေမဲ့၊ သူမ ဘေးဒုက္ခရောက်နေတာကိုတော့ ကျွန်တော် ကြည့်မနေနိုင်ခဲ့။
ကျွန်တော် အပြေးအလွှား သွားပြီး ဟိုယောကျ်ားကို လှမ်းထိုးလိုက်မိသည်။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်တော်က လူကောင်သေးသော်လည်း ဒေါသကြောင့် ခွန်အားတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုယောကျ်ားက ခါးကြားက ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ကိုကျော်စွာ … သတိထား!”
နှင်းရဲ့ အော်သံနဲ့အတူ ကျွန်တော့်ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော် လဲကျသွားသည်။ သွေးတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရဲရဲနီသွားသည်။ ထိုယောကျ်ားက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ထွက်ပြေးသွားသည်။
နှင်းက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို သူမရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ထွေးပွေ့ထားသည်။ သူမ ငိုနေသည်။
“ကိုကျော်စွာ … ဘာလို့လဲ … ကျွန်မအပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေရတာလဲ။ ကျွန်မ ရှင်ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို သူ့ကို ပေးလိုက်မိတာ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို လိမ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့”
ကျွန်တော် အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူရင်း ပြုံးမိသည်။ ဆရာပြောခဲ့တာ မှန်တာပေါ့။ "အချစ်စစ်ဆိုတာ သူဘာလုပ်လုပ် မင်းဘယ်လောက်ခွင့်လွှတ်နိုင်သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်" တဲ့။
“နှင်း … မိန်းမဆိုတာ … အမှားလုပ်တတ်ကြတာပဲ။ ကိုယ် … ခွင့်လွှတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းလာသည်။ နှင်းရဲ့ ငိုသံတွေက ဝေးကွာသွားသလို။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နိဂုံးလား။ အချစ်အတွက် အရာအားလုံး ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းလား။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် မျက်လုံးပွင့်လာတော့ ဘေးနားမှာ ဆရာ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။
“မင်းကတော့ွာ … တကယ်ပဲ အသည်းနှလုံးနဲ့ ရင်းပြီး ချစ်တဲ့ကောင်ပဲ”
“နှင်းရော ဆရာ …” ကျွန်တော့်အသံက တိုးဖျော့နေသည်။
“သူကတော့ မင်းအတွက် ဆေးဖိုးတွေ အကုန်ပေးပြီး ထွက်သွားပြီ။ မင်းကို သူ ရင်မဆိုင်ရဲဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းပေးလိုက်တဲ့ ဒဏ်ရာက သူ့ရင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး ရှိနေတော့မှာပါ။ မင်းက သူ့ကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တာကိုး”
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်လည်း မရှိတော့၊ ပိုက်ဆံလည်း မရှိတော့၊ ချစ်သူလည်း မရှိတော့။ ကျွန်တော့်ဘဝက ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာတစ်ခုက ရင်ထဲမှာတော့ ပေါ့ပါးနေသည်။
“ဆရာ … ဆရာပြောခဲ့တဲ့ မိန်းမတွေအကြောင်း ကျွန်တော် တော်တော်လေး နားလည်သွားပြီ ထင်တယ်”
ဆရာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောသည်။
“မိန်းမဆိုတာ ပဟေဠိတစ်ခုလိုပဲ ကျော်စွာ။ သူတို့ကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားတာထက်၊ သူတို့ကို ချစ်ပေးဖို့ပဲ လိုတာ။ မင်းကတော့ အဲဒီအလုပ်ကို အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမှာက … ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်တတ်ဘဲ သူများကို သွားချစ်တဲ့အခါ အခုလို ဘဝပျက်တတ်တယ်ဆိုတာပဲ”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်အပြင်က ကောင်းကင်ပြာကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။ နှင်းကတော့ သူမ လိုချင်တဲ့ လွတ်လပ်မှုတွေဆီ ထွက်ခွာသွားလောက်ပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီကျိုးပျက်နေတဲ့ ဘဝဟောင်းကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မိန်းမဆိုတာ … အချစ်ခံချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းတွေ အိုဗာလုပ်မပြနဲ့။ သူတို့က နားလည်တယ်။ ပါးတာမှ နပ်နပ်လေး။ ကျွန်တော် နှင်းကို အရမ်းတွေ အိုဗာလုပ်ပြီး ချစ်ပြခဲ့မိတာ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အယုံလွယ်တာနဲ့ အားနာတတ်တာပဲ မဟုတ်လား။
အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ပေမဲ့၊ သင်ခန်းစာတစ်ခုတော့ ရလိုက်သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းဆိုတာ ကိုယ့်ဘဝကို လောင်းကြေးထပ်ရတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုလိုပဲ။ နိုင်ရင် ကံကောင်းပေမဲ့၊ ရှုံးရင်တော့ အခုလို အသားကုန် နာကျင်ရတတ်သည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ နှင်းရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို သတိရမိသော်လည်း၊ သူမရဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တွေကိုတော့ မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားရမည်။ ဘဝဆိုတာ ပြိုလဲပြီးရင် ပြန်ထရတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထရပ်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အရင်က ကျော်စွာ မဟုတ်တော့တာ သေချာပါသည်။
မိန်းမဆိုတာ … သိပ်ကို နူးညံ့သလောက်၊ သိပ်လည်း ရက်စက်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေပါ။ သူတို့ကို ချစ်ဖို့ဆိုရင် ကိုယ့်နှလုံးသားကို သံမဏိလို ခိုင်မာအောင် အရင်လုပ်ထားရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်သွားပါတော့သည်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ။ ။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားခြင်းထက်၊ မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားရန် သင်ယူခြင်းက ပို၍ အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။