ငယ်ကြောက်

 ငယ်ကြောက်

ဆရာကန်တော့ပွဲ၏ ဆူညံသံများကြားတွင် ကျွန်တော်သည် ထောင့်တစ်နေရာ၌ တစ်ယောက်တည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဂုဏ်ပြုခံနေကြသည့် ဆရာကြီး၊ ဆရာမကြီးများထဲမှ အသက် နှစ်အရွယ် ဆရာဦးချစ်ထွန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ကြည်နူးမှုတို့ ရောပြွမ်းကာ လှိုက်တက်လာသည်။ ဆရာ့မျက်နှာက အရင်လိုပဲ တည်ကြည်ဆဲ၊ သို့သော် အရင်ကလို ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ခက်ထန်မနေတော့ဘဲ အိုမင်းရင့်ရော်မှုနှင့်အတူ အေးချမ်းမှုတို့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ။ 

ကျွန်တော် ကျောင်းဆရာဖြစ်ခဲ့စဉ်က ဆရာနဲ့ တစ်ကျောင်းတည်း ပြန်ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်တော်က အလယ်တန်းပြ၊ ဆရာက မူလတန်းပြ။ အသက်အရွယ်အရ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ‘ဆရာလေး’ ဟု ပြန်ခေါ်သော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင်တော့ ဆရာ့ကို မြင်လိုက်တိုင်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက လေးတန်းကျောင်းသားဘဝကိုသာ ပြန်မြင်ယောင်မိစမြဲ။ 

ကျွန်တော်တို့ မြို့လေးမှာ ကြီးနှင့် လေးဆိုပြီး သာသနာပြုကျောင်း နှစ်ကျောင်းရှိခဲ့သည်။ မူလတန်းကျောင်းဖြစ်သော လေးမှ လေးတန်းအောင်လျှင် ကျောင်းကြီးကို ပြောင်းရသော်လည်း၊ ကျောင်းများ ပြည်သူပိုင်အသိမ်းခံရချိန်တွင် ကျွန်တော် လေးတန်းနှင့်ပင် ကျောင်းကြီးကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ အဲ့ဒီမှာပဲ စည်းကမ်းကြီးပြီး အရိုက်ကြမ်းသည်ဟု နာမည်ကျော်သော ဆရာဦးချစ်ထွန်းနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး ကျောင်းတက်ရသည့်နေ့ကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်။ ဆရာက “ကျောင်းဘယ်အချိန်တက်သလဲ” ဟု မေးသည့်အခါ၊ ကျွန်တော်က ကျောင်းလေး၏ အလေ့အကျင့်အတိုင်း “ကိုးနာရီခွဲ” ဟု ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် အော်ပြောလိုက်မိသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် “ရွှမ်း” ကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကျွန်တော့်ကျောပြင်တစ်ခုလုံး မီးခနဲ တောက်သွားသည်။

“မစူးစမ်း မဆင်ခြင် ရမ်းမပြောနဲ့”

ဆရာ့အသံက ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော့်မျက်ရည်များ ပေါက်ပေါက်ကျလာသလို၊ အဲ့ဒီနေ့ကတည်းက ဆရာ့ကို မြင်လျှင် “ငယ်ကြောက်” ဆိုသည့်အတိုင်း ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်လာတတ်သည့် အလေ့အကျင့်တစ်ခု စွဲမြဲသွားခဲ့သည်။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို စာမကျက်၍ ရိုက်သည်၊ စည်းကမ်းဖောက်၍ ရိုက်သည်။ တစ်ခါက ဝေသန္တရာဇာတ်တော်ကြီး သင်စဉ်က အိမ်ကစာမကျက်လာ၍ ကျောင်းပြင်ထုတ်ခံရပြီး သစ်ပင်အောက်မှာ စာသွားကျက်ခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က သစ်ပင်ပေါ်က ပြုတ်ကျသည့် ဇရက်လေးတစ်ကောင်ကို ကောက်တင်ပေးနေစဉ် ဆရာက မြင်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို သစ်ပင်ပေါ်က ဆွဲချကာ ဖုန်ခါပေးခဲ့ဖူးသည်။ “သေတော့မှာပဲ ဘာတက်လုပ်တာလဲ” ဟု ဆူပူသော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် မသိခဲ့။ ဆရာ့ကို ကြောက်လွန်းသဖြင့် ဆရာ့စေတနာကို မြင်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ ဆရာ့ရှေ့ရောက်လျှင် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေတတ်သည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ ကျွန်တော့်ဘဝကို တည်ဆောက်ခဲ့မိသည်။ 

အဲ့ဒီ “ငယ်ကြောက်” စိတ်ကပဲ ကျွန်တော့်တစ်သက်တာလုံးကို လွှမ်းမိုးထားလိမ့်မည်ဟု ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့ပါချေ။

ဘဝက အမြဲတမ်း ဖြောင့်ဖြူးနေသည်တော့ မဟုတ်။ ကျောင်းဆရာဘဝဖြင့် အခြေတကျဖြစ်လာပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် ချစ်ရသူ သီတာနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ သီတာက နူးညံ့ပြီး ကျွန်တော့်ကို အစစအရာရာ နားလည်ပေးသူ။ သို့သော် ကျွန်တော့်မှာ အားနည်းချက်တစ်ခုရှိသည်။ ထိုအားနည်းချက်ကတော့ တစ်စုံတစ်ဦးကို ကြောက်ရွံ့မိပြီဆိုလျှင် သို့မဟုတ် အာဏာရှိသူ တစ်ဦးဦး၏ ဖိအားကို ခံရပြီဆိုလျှင် ဘာကိုမှ ပြန်မပြောဝံ့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ခံတတ်သည့် အကျင့်ပင်။ 

ဆရာဦးချစ်ထွန်း သင်ပေးခဲ့သည့် “မစူးစမ်း မဆင်ခြင် ရမ်းမပြောနဲ့” ဆိုသည့် စကားကို ကျွန်တော်က လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့မိပုံရသည်။ ကျွန်တော်သည် မပြောရုံတင်မကဘဲ၊ တရားမျှတမှုမရှိသည့် ကိစ္စများတွင်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ပြောဆိုရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော့်ဆီသို့ ငယ်သူငယ်ချင်း ကိုကျော်သူ ရောက်လာသည်။ သူက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတောင်းသည်။ ကျွန်တော့်မှာ စုဆောင်းထားသည့် ငွေအနည်းငယ်ရှိသလို၊ ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်သည့် အိမ်လေးကလည်း မိဘများလက်ထက်ကတည်းက ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အိမ်လေးဖြစ်သည်။ ကိုကျော်သူက အိမ်ကို အပေါင်ထားပြီး ငွေထုတ်ချင်သည်ဟု ဆိုလာသည်။

“မင်းကို ငါယုံတယ်နော် ကျော်သူ၊ သီတာ့ကိုတော့ ငါမပြောရဲသေးဘူး” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။

ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် သီတာ့ကို ကြောက်နေသည်မဟုတ်။ သို့သော် သူမနှင့် စကားများရမည်ကို၊ သူမ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေရမည်ကို ကျွန်တော် ကြောက်နေမိသည်။ ပဋိပက္ခတစ်ခုခု ဖြစ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည့် ကျွန်တော့်၏ “ငယ်ကြောက်” စိတ်က ကြီးစိုးလာသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျော်သူ့ကို ယုံကြည်စွာဖြင့် အိမ်ဂရန်ကို ထုတ်ပေးလိုက်မိသည်။

လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေများ စတင်ဆိုးရွားလာသည်။ ကျော်သူ့ကို ဖုန်းဆက်၍မရတော့။ သူပြောခဲ့သည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းက အလိမ်အညာများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ စတင်လာသော်လည်း သီတာ့ကို ဖွင့်မပြောရဲခဲ့။ နေ့တိုင်း ကျောင်းသွားချိန်တွင် မျက်နှာပျက်နေတတ်သော်လည်း သီတာက မေးသည့်အခါ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျောင်းကကိစ္စလေးတွေပါ” ဟုသာ လိမ်ညာခဲ့မိသည်။

ဆရာဦးချစ်ထွန်းကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များက ကျွန်တော့်ကို စည်းကမ်းနှင့် ကြိမ်ဒဏ်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ လောကကြီးကတော့ ကျွန်တော့်ကို စည်းကမ်းမရှိသော ဒဏ်ချက်များဖြင့် ရိုက်နှက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ချေ။

ပြိုလဲခြင်းများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆင့်လာတော့သည်။ အိမ်ကို အကြွေးရှင်များ လာတောင်းသည့်နေ့တွင် သီတာ၏ မျက်နှာကို ကျွန်တော် မကြည့်ဝံ့ခဲ့။ 

“ရှင် … ရှင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ ကိုကို၊ ကျွန်မကို တစ်ခွန်းတောင် မတိုင်ပင်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ကို ပေါင်လိုက်ရတာလဲ”

သီတာ့အသံက တုန်ရီနေသည်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်။ ငယ်ငယ်က ဆရာဦးချစ်ထွန်းရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့နေခဲ့သလိုမျိုး သီတာ့ရှေ့တွင်လည်း ရုပ်တုတစ်ခုလို ငြိမ်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်၏ နှုတ်ဆိတ်နေမှုက သီတာ့ကို ပို၍ နာကျင်စေခဲ့သည်။ သူမက ငိုယိုကာ 

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျောင်းကိစ္စကလည်း ပြဿနာတက်လာသည်။ ကျော်သူက ကျွန်တော့်အမည်ကို သုံးကာ အခြားဆရာများဆီမှလည်း ငွေများချေးသွားခဲ့သဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ယူစစ်ဆေးသည်။

“ဆရာလေး … ဒါဟာ သိက္ခာပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စပဲ။ ဆရာလေးမှာ တာဝန်ရှိတယ်”

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲတွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးအစား ဆရာဦးချစ်ထွန်းကို မြင်ယောင်လာသည်။ ကျွန်တော် ဘာမှ မရှင်းပြနိုင်။ “ကျွန်တော် မသိပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း သူက လိမ်သွားတာပါ” ဟု တစ်ခွန်းမျှ မပြောမိခဲ့။ ကျွန်တော့်၏ အမြဲတမ်း နှုတ်ဆိတ်နေတတ်မှုကပင် ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် အလုပ်မှ ထွက်စာတင်လိုက်ရသည်။ သိက္ခာကို အသက်ထက် တန်ဖိုးထားသော ကျွန်တော့်အဖို့၊ ကျောင်းသားများ၏ ရှေ့တွင် မျက်နှာမပြဝံ့တော့။ အိမ်ကိုလည်း အပေါင်ဆုံးရန် နီးကပ်လာပြီ။ သီတာက ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောတော့ဘဲ နေ့တိုင်း ငိုနေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် မဖြေကြားရသေးသည့် ခေါ်ဆိုမှုပေါင်းများစွာ၊ မဖတ်ရသေးသည့် မက်ဆေ့ခ်ျပေါင်းများစွာဖြင့် ကျွန်တော့်ဘဝက ကျိုးပျက်စပြုလာပြီ။ ကျွန်တော်သည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း ငယ်ငယ်က ဇရက်လေးတစ်ကောင် သစ်ပင်ပေါ်က ပြုတ်ကျသလိုမျိုး၊ ကျွန်တော့်ဘဝကြီးလည်း မြေကြီးပေါ်သို့ တစစီ ပြုတ်ကျပျက်စီးနေသည်ကို အසරမဲ့စွာ စောင့်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဘဝ၏ အနိမ့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားသည့် အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရသည်။ 

ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးသွားသည့် ကိုကျော်သူသည် အမှန်တကယ်တော့ ကျွန်တော် လေးတန်းတုန်းက ဆရာဦးချစ်ထွန်းဆီမှာ ရိုက်ခံရလွန်းသဖြင့် ကျောင်းထွက်သွားခဲ့ရသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို အငြိုးဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်တော့်ကို ဆရာ့မျက်နှာသာပေးခံရသည့် ‘လူတော်လေး’ အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ မုန်းတီးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းက ဆရာ့အချစ်တော်ဆိုတော့ ဘဝမှာ အရမ်းအောင်မြင်နေမယ် ထင်နေတာ၊ အခုတော့ မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ လမ်းဘေးရောက်ရပြီပေါ့” ဟု ကျော်သူက ကျွန်တော့်ဆီသို့ ဖုန်းဆက်ကာ လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော့်ရင်ထဲ၌ တင်းကျပ်နေမှုများက ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော်သည် 

“ကိုကို … ကျွန်မ ကိုကို့ကို အားကိုးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကိုက ဘာမှ မပြောဘူး။ ကိုကို့ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေမှုတွေက ကျွန်မကို သတ်နေသလိုပဲ။ အိမ်ကိုတော့ ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက် ကာကွယ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ကိုကို့ကို ချစ်တဲ့ သီတာ”

သီတာသည် အိမ်ကို အသိမ်းမခံရစေရန် သူမ၏ မိဘပိုင် မြေကွက်လေးကို ရောင်းချကာ အကြွေးများ ဆပ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမကတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တစ်သက်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ထိုနှုတ်ဆိတ်မှုကပင် ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အလုပ်လည်းမရှိ၊ ဇနီးလည်းမရှိတော့သော ကျွန်တော့်ဘဝသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်အိုကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် အမှောင်ထဲတွင် ထိုင်ရင်း ငိုကြွေးမိသည်။ ဤသည်မှာ ဆရာဦးချစ်ထွန်း ပေးခဲ့သည့် ကြိမ်ဒဏ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ နာကျင်ရသော ဘဝ၏ ကြိမ်ဒဏ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ပြန်လည်တွေ့ဆုံကြသည့် ဆရာကန်တော့ပွဲတွင် ကျွန်တော် ဆရာဦးချစ်ထွန်း၏ ခြေဖဝါးနားသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိပုံရသည်။ ဆရာ့လက်အစုံက တုန်ရီစွာဖြင့် ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။

“ဘယ်လိုလဲ ဆရာလေး … နေကောင်းရဲ့လား”

ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို အားလုံး ဖွင့်ပြောပြချင်မိသည်။ ဆရာ့ကြောင့် ကျွန်တော် စည်းကမ်းရှိခဲ့သလို၊ ဆရာ့ကို ကြောက်ခဲ့ရသည့် အရှိန်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်ဘဝက ကျိုးပျက်ခဲ့ရပုံများကို ပြောပြချင်မိသည်။ 

“ဆရာ … ကျွန်တော် ဆရာ့စကားကို နားထောင်ခဲ့ပါတယ်။ မစူးစမ်းဘဲ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှကို မပြောမိခဲ့လို့ အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ ဆရာ” 

ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ 

“ငါ့တပည့် … ဆရာက မင်းတို့ကို စာတတ်အောင်၊ စည်းကမ်းရှိအောင်ပဲ သင်ပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။ ဘဝကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာတော့ မင်းတို့ကိုယ်တိုင် သင်ယူရမှာ။ ကြိမ်ဒဏ်ဆိုတာ နာကျင်စေဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ မှတ်မိစေဖို့ပဲ။ မင်းက ကြောက်စိတ်ကိုပဲ မှတ်ထားပြီး၊ ရဲရင့်မှုကိုတော့ မေ့ထားခဲ့ပုံရတယ်”

ဆရာ့စကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ထိုးခွင်းသွားသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ‘ငယ်ကြောက်’ စိတ်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် သတ္တိများကို အသုံးမပြုခဲ့မိ။ 

ဆရာကန်တော့ပွဲပြီး၍ အိမ်သို့ အပြန်လမ်းတွင် ကျွန်တော်သည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဇရက်လေးတစ်ကောင်သည် ဝါးပင်ထက်မှ ပျံတက်သွားသည်။ ကျွန်တော် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် အရာများအတွက် နောင်တရနေမည့်အစား၊ ကျန်ရှိနေသေးသည့် ဘဝအစိတ်

သီတာ့ဆီကို ကျွန်တော် သွားရမည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့မနေတော့ဘဲ၊ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်းစီ ပြောပြရမည်။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် အမှားတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း၊ တကယ့်လူကြီးတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ ကိုယ့်အမှားကို ဝန်ခံရဲပြီး ချစ်ရသူကို ပြန်လည်တောင်းပန်ရဲသည့် သတ္တိရှိရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ဘဝဆိုသည်မှာ ကျွန်တော်ငယ်စဉ်က ကြောက်ခဲ့ရသည့် ဆရာ့၏ ကြိမ်လုံးထက် ပို၍ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ချက်များကို ပေးတတ်သည်။ သို့သော် ထိုဒဏ်ချက်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန်မှာ ကြောက်ရွံ့နေဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ နာကျင်မှုမှတစ်ဆင့် သင်ခန်းစာယူကာ ပိုမိုခိုင်မာစွာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။

သင်ခန်းစာ။ ။ အတိတ်၏ ဒဏ်ရာများသည် သင့်ကို စည်းကမ်းရှိစေနိုင်သော်လည်း၊ ထိုဒဏ်ရာများက သင့်ကို ကြောက်ရွံ့မှုထဲတွင် ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားခွင့် မပြုပါနှင့်။ စကားပြောသင့်သည့်အချိန်တွင် နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် ရဲရင့်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိချစ်ရသူများကို ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။