တစ်ဖက်ရပ်အမိုး
တစ်ဖက်ရပ်အမိုး
စက်ချုပ်ခြေနင်းပြားကို နင်းနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေက အိုဟောင်းနေတဲ့ စက်သံနဲ့အတူ စည်းချက်ညီညီ လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ အပ်သွားက ပိတ်စပေါ်ကို တဒေါက်ဒေါက်နဲ့ ကျဆင်းနေတဲ့ အသံဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ နေ့စဉ်ဂီတလို ဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံတွေကို ဂရုမစိုက်အားဘဲ အာရုံစိုက်နေတုန်းမှာပဲ ရင်းနှီးလှတဲ့ အသံတစ်ခုက ကျွန်မရဲ့ အာရုံကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။
“အစ်မမိကြိုင်…နေကောင်းတယ်နော်´´
တစ်ဝမ်းကွဲမောင်ဖြစ်သူ အောင်ထွန်းရဲ့ နှုတ်ဆက်သံ။ ကျွန်မ စက်နင်းတာကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို အသာပင့်တင်လိုက်မိတယ်။ ဖုန်တွေ ဝဲနေတဲ့ အလင်းတန်းကြားမှာ အောင်ထွန်းက ပြုံးပြုံးကြီး ရပ်နေတာ။ သူ့မျက်နှာက မှော်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရလို့လားမသိဘူး၊ အရင်ကထက်စာရင် တော်တော်လေး ညိုညစ်နေပြီး ပါးချိုင့်တွေတောင် နည်းနည်း ချောင်ကျနေသလိုပဲ။
“လာဟေ့ အောင်ထွန်း ထိုင်။ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ”
ကျွန်မက အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ခင်းထားတဲ့ သင်ဖြူးဖျာလေးဆီကို လက်ညှိုးညွှန်ရင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။ သူက ပုဆိုးကို အသာပြင်ဝတ်ပြီး တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ သတင်းစာစက္ကူနဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ အထုပ်လေးကို ကျွန်မဆီ လှမ်းပေးတယ်။
“အမေက…. နင့်အတွက် ပဲလှော်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ဆင်တလယ်ဘက်ကဖိုကတဲ့´´
အထုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်တဲ့အခါ လက်ထဲမှာ နွေးကနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဆင်တလယ်က ပဲလှော်ဆိုရင် ကျွန်မ သိပ်ကြိုက်မှန်း အဒေါ်ကြီးက မှတ်ထားတာပဲ။
“ဪ…ငါ့အဒေါ်ကတော့ မှတ်ထားတာပဲ။ ငါကလည်း ပဲလှော်ဆို ဆင်တလယ်ကမှ ကြိုက်တာ။ ဒါနဲ့ ..ငါ့အဒေါ်ကြီးရော နေကောင်းလား´´
“ဒေါင်ဒေါင်မြည်ပါဗျာ´´ လို့ သူက ဖြေပေမယ့် သူ့အသံထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ခြောက်ကပ်ကပ် အသံမျိုး ပါနေသလားလို့ ကျွန်မ စက္ကန့်ပိုင်းလောက် တွေးမိလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်နှမတွေ ပြန်ဆုံရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက အဲဒီအတွေးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။
“နင်ရော ဘယ်တော့မှော်ထဲပြန်သွားမှာလဲ။´´
ကျွန်မ မေးခွန်းကို ကြားတော့ အောင်ထွန်းက အဝေးကို ခဏ ငေးကြည့်တယ်။ ပြီးမှ “ဒီမှာ တစ်လလောက်တော့ ကြာဦးမယ် အစ်မ။ ဟိုရောက်သွားရင် တော်တော်နဲ့ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး။ မှော်ထဲကရောက်ပြီးပြီးချင်း အမေ့ဆီလည်ရင်းကန်တော့ရင်း သွားတာကိုက တစ်ပတ်လောက်ကြာခဲ့တာ´´ လို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောရှာတယ်။
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ အောင်ထွန်းတစ်ယောက် ဒီတစ်ခေါက် မှော်ကပြန်လာတာ အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ ဟန်ကျနေပြီလို့ ထင်မိတာ။ ကျွန်မတို့လို လက်လုပ်လက်စားတွေအတွက် မှော်ဆိုတာ ကံထူးရင် သူဌေးဖြစ်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမဟုတ်လား။ ကျွန်မက အိမ်ရှင်မပီသစွာပဲ “ခဏထိုင်ဦး အောင်ထွန်း၊ နင် ထမင်းစားသွားရအောင် ငါ…ထမင်းပွဲပြင်လိုက်ဦးမယ်´´ လို့ ဆိုတော့ သူက လက်ကာပြတယ်။
“စားခဲ့ပြီ အစ်မ၊ နေ့လယ်စာစားပြီးမှ ဒီကိုထွက်လာခဲ့တာ´´
“ဘာလဲ ဝက်သားချက်နဲ့လား အောင်ထွန်းရဲ့´´ လို့ ကျွန်မက နောက်သလိုလိုနဲ့ မေးလိုက်မိတာ။ တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ ဟင်းအိုးထဲမှာက ဒီနေ့လည်း ဟင်းရွက်ဖူးလေးတွေရယ်၊ ငပိရည်ဖျော်လေးရယ်ပဲ ရှိတာလေ။
“အစ်မဘယ်လို့သိလဲ” လို့ သူက အံ့သြသလို မေးတော့ ကျွန်မက ရယ်လိုက်မိတယ်။ “မနေ့က မင်းယောက္ခမ ဝက်သားဝယ်နေတာတွေ့တာကိုး။ မင်းပြန်လာတာဆိုတော့ အကောင်းဆုံးတွေ ချက်ကျွေးမှာပေါ့”
“အင်း….ပြန်ရောက်ကတည်းက ဝက်သားချည်းချက်ကျွေးနေတာပဲ။ ဟင်းပြောင်းပါဦးဆိုမှ ဒီနေ့နေ့လယ်ကြက်သားပြောင်းချက်တာတဲ့ဗျာ´´
အောင်ထွန်းရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မနာလိုစိတ် မဟုတ်ပေမယ့် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ပြန်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ခိုးချလိုက်မိတယ်။ “အမယ် …ဝက်သားစားရတာများ ညည်းနေသေးတယ်။ ဝက်သားဈေးကြီးက ကြီးနဲ့။ ငါတို့များတော့ ဝက်သားအရသာကို မေ့နေပါပြီဟယ် ´´
ကျွန်မ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ အောင်ထွန်းရဲ့ သားလေး ဖိုးသောကြာက အိမ်ပေါ်ကို ဒုန်းဒုန်းဒုန်းနဲ့ ပြေးတက်လာတယ်။ ကလေးမျက်နှာက လတ်ဆတ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်လာလို့ ပျော်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အပြည့်ပဲ။
“ဟုတ်တယ် အန်တီမိကြိုင်ရေ၊ အဖေပြန်လာမှ သားတို့လည်း ဝက်သား၊ ကြက်သားမြင်ဖူးတာ။ အရင်ကကျောင်းထမင်းချိုင့်ဆို ကြက်ဥချည်းပဲ´´
ကလေးရဲ့ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက အိမ်ရှေ့ခန်းလေးထဲမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အောင်ထွန်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်သွားပြီး သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အကြည့်က တစ်မျိုးကြီးပဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထင့်ကနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် ဘာမှတော့ ပြန်မပြောမိခဲ့ဘူး။
“မင်းကဘာလာလုပ်တာလဲ။´´
အောင်ထွန်းက သားဖြစ်သူကို အသံမာမာနဲ့ မေးလိုက်တာကြောင့် ဖိုးသောကြာလေး ခမျာ တွန့်သွားရှာတယ်။
“အမေက…ပန်းထိုးအထည်တွေ အန်တီမိကြိုင်ဆီ လာပို့ခိုင်းတာအဖေ။ အန်တီမိကြိုင် …အမေက ပန်းထိုးရမယ့်အထည်တွေရှိရင် ပေးလိုက်ပါဦးတဲ့ ´´
ဖိုးသောကြာလေးက သူ့လက်ထဲက အထည်ထုပ်ကို ကျွန်မဘေးမှာ ချပေးတယ်။ ကျွန်မက အသာအယာပဲ အထည်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။ အောင်ထွန်းမိန်းမ မဌေးက လက်မှုပညာ ဝါသနာပါသူဆိုတော့ ကျွန်မဆီက အထည်တွေကို ယူယူပြီး ပန်းထိုးပေးလေ့ရှိတယ်။
“အန်တီ အထည်လေးတွေ လက်စသတ်လိုက်ဦးမယ်။ ညနေလောက်မှ အိမ်ကို အန်တီလာပို့မယ်လို့ သားအမေကိုပြောလိုက်နော်။´´
ကလေး ပြန်ဆင်းသွားတော့မှ အောင်ထွန်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးတွေက တစ်ခုခုကို တောင်းပန်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး စကားစလိုက်တယ်။
“ဒီတစ်ခေါက်… တော်တော်စုမိခဲ့ရဲ့လား အောင်ထွန်း။ မဌေးကတော့ နင်ပြန်လာတာ သိပ်ဝမ်းသာနေမှာပဲ”
အောင်ထွန်းက သူ့လက်ချောင်းတွေကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆုပ်နယ်နေရင်း ခေါင်းငုံ့ထားတယ်။ “ရပါတယ် အစ်မရာ။ အသက်ရှင်ရရုံပေါ့။ မှော်ထဲမှာက အရင်လိုမဟုတ်တော့ဘူး။ ကံစမ်းရတာထက် အသက်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်နေရတာက ပိုများတယ်”
သူ့စကားတွေက ဘာကြောင့် ဒီလောက်အေးစက်နေရတာလဲ။ အောင်ထွန်းဟာ အရင်က အရမ်းတက်ကြွတဲ့သူပါ။ အခုတော့ သူ့ပုံစံက တစ်ဖက်ရပ်အမိုးလိုပဲ၊ တစ်ဖက်က ကြည့်ရင် လုံခြုံသလိုရှိပေမယ့် တခြားတစ်ဖက်ကတော့ လေတိုက်ရင် ပြိုလဲတော့မယ့်အတိုင်း။
“အစ်မ… ကျွန်တော် ပြောစရာရှိလို့” သူက စကားကို အတော်ခက်ခဲစွာ စလိုက်တယ်။
“ပြောလေ အောင်ထွန်းရဲ့၊ ငါတို့က မောင်နှမတွေပဲဟာ”
“အစ်မဆီမှာ… ငွေငါးသောင်းလောက် ခဏချေးလို့ရမလား။ ကျွန်တော် မှော်ပြန်ဆင်းရင် အတိုးနဲ့ဆပ်ပါ့မယ်။ အခုက… အိမ်မှာ ဝက်သားတွေ ကြက်သားတွေ ဝယ်ကျွေးနေတာက သားလေးက ကျွန်တော့်ကို သူဌေးထင်နေလို့။ သူ့ရှေ့မှာ မျက်နှာမပျက်ချင်လို့ပါ အစ်မရာ”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ အောင်ထွန်းရယ်… နင် ဒီလောက်တောင် အခြေအနေဆိုးနေတာလား။ နင် ခုနကပြောတော့ ဝက်သားစားရတာ ညည်းနေတယ်ဆိုပြီး အခုကျတော့ မျက်နှာပန်းလှဖို့အတွက် ငွေချေးနေရပြန်ပြီ။
“အောင်ထွန်း… နင် ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း။ နင် မှော်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ”
သူက ခေါင်းကို ပိုငုံ့လိုက်တယ်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အလုပ်မဖြစ်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သားလေးကိုတော့ အဖေက အောင်မြင်နေတယ်လို့ပဲ သိစေချင်တယ်။ သူက အခုမှ ကျောင်းတက်ကာစ… သူ့အဖေကို အားကိုးချင်ရှာမှာ”
ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ စက်ချုပ်စင်လေးထဲက သော့ခတ်ထားတဲ့ သေတ္တာလေးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မ ခြိုးခြံစုဆောင်းထားတဲ့ ငွေလေးတွေ ရှိတယ်။ တစ်နေ့ကို ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်း စုခဲ့ရတဲ့ ငွေတွေ။ ကျွန်မ အောင်ထွန်းကို ငါးသောင်း ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
“ရော့… ဒါကို ယူသွား။ ဆပ်ဖို့မစဉ်းစားနဲ့ဦး။ နင်တို့ အဆင်ပြေအောင် အရင်နေ”
အောင်ထွန်းက ငွေကို ယူလိုက်တဲ့အခါ သူ့လက်တွေ တုန်နေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝေ့သလို ဖြစ်သွားပေမယ့် သူ ချက်ချင်းပဲ သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။
သူ ထွက်သွားတဲ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မကောင်းဘူး။ ကျွန်မတို့ဘဝတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေရတာလဲ။ အပြင်ပန်းမှာတော့ တစ်ဖက်ရပ်အမိုးအောက်မှာ လုံခြုံသလိုနဲ့၊ အတွင်းထဲမှာတော့ မိုးယိုနေတာကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဖုံးဖိနေကြရတယ်။
ညနေစောင်းတော့ ကျွန်မ မဌေးဆီ အထည်တွေ သွားပို့ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ရွာလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း စိတ်ထဲမှာ အောင်ထွန်းရဲ့ ပုံစံကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ရွာအစွန်က သူတို့အိမ်လေးဆီ ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ရှေ့မှာ ဖိုးသောကြာလေးက ဆော့နေတယ်။
“အန်တီမိကြိုင် လာပြီ” ကလေးက ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုတယ်။
အိမ်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မဌေးက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ အိမ်က အရင်အတိုင်းပါပဲ။ အမိုးက တစ်ဖက်ရပ်သွပ်မိုးလေး။ နေပူရင် ပူသလို၊ မိုးရွာရင် ရွာသလို ခံစားရမယ့် အိမ်လေး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်လေးထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရှိနေတယ်လို့ လူတွေက ထင်ကြမှာ။
“မဌေး… အထည်တွေ လာပို့တာ”
မဌေးက ထွက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက အောင်ထွန်း ပြန်ရောက်နေလို့ ထင်ပါရဲ့၊ အရင်ကထက်စာရင် နည်းနည်း လန်းဆန်းနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေအောက်က ကွင်းညိုညိုတွေကိုတော့ ဖုံးလို့မရဘူး။
“လာ အစ်မမိကြိုင်၊ ထိုင်ဦးလေ။ အောင်ထွန်းကတော့ အနောက်မှာ ရေချိုးနေတယ်”
ကျွန်မတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာ အိမ်နောက်ဘက်ကနေ အောင်ထွန်းရဲ့ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီချောင်းဆိုးသံက ရိုးရိုးချောင်းဆိုးသံ မဟုတ်ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲကနေ အောင့်အောင့်ပြီး ထွက်လာတဲ့ အသံမျိုး။
“အောင်ထွန်း နေမကောင်းဘူးလား မဌေး” ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
မဌေးရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ညှိုးသွားတယ်။ သူက အပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျွန်မနား တိုးကပ်လာတယ်။ “အစ်မရယ်… ကျွန်မဖြင့် ရင်လေးလိုက်တာ။ သူပြန်လာကတည်းက အဲဒီလိုပဲ။ ညညဆိုရင် ချောင်းဆိုးလိုက်တာမှ အိပ်တောင်မအိပ်ရဘူး။ မှော်ထဲမှာ ဖုန်တွေ အလုပ်လုပ်ရလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားရောဂါပဲလား မသိဘူး။ ဆေးခန်းသွားပြပါဆိုလည်း မသွားဘူး။ ပိုက်ဆံကုန်မှာ စိုးလို့တဲ့”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အောင်ထွန်း ခုနက ကျွန်မဆီမှာ ငွေလာချေးတာက ဝက်သားဝယ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘူးလား။
“သူက အစ်မဆီမှာ ငွေသွားချေးသေးလား” မဌေးက မေးတော့ ကျွန်မ ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။ အောင်ထွန်းက သူ့သိက္ခာကို ထိန်းချင်နေတာလေ။
“အော်… မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဒီအတိုင်း လာလည်တာပါ။ ပဲလှော်လာပေးတာ” လို့ ကျွန်မ မုသားသုံးလိုက်မိတယ်။
မဌေးက သက်ပြင်းချတယ်။ “သူကတော့ ဟန်ကိုယ်ဖို့နဲ့ အစ်မရယ်။ အိမ်မှာ ဝက်သားချက်ကျွေးနေတာတောင် သူကိုယ်တိုင် သိပ်မစားနိုင်ဘူး။ သားလေးကိုပဲ ထည့်ကျွေးနေတာ။ သူကတော့ ထမင်းဖြူကို ရေနွေးကြမ်းနဲ့ နယ်စားတာက များတယ်။ ကျွန်မ သိတာပေါ့… သူ ကျွန်မတို့ကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်လို့ ဟန်ဆောင်နေတာ”
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငြိမ်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အောင်ထွန်း အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို မြင်တော့ အံ့သြသွားသလိုပဲ။
“အစ်မ… ရောက်နေတာကြာပြီလား”
“မကြာသေးပါဘူး အောင်ထွန်း။ ဒါနဲ့ နင် ချောင်းတွေ အရမ်းဆိုးနေတယ်ဆို။ ဆေးခန်းသွားပြမှပေါ့”
အောင်ထွန်းက ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်လိုက်တယ်။ “အဖျားဖြတ်တာပါ အစ်မရာ။ ခဏနေရင် ပျောက်သွားမှာပါ။ မဌေးကလည်း အပိုတွေ လျှောက်ပြောနေတာ”
သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ရယ်မောသံနောက်က နာကျင်မှုကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ သူက ကျွန်မပေးလိုက်တဲ့ ငွေငါးသောင်းနဲ့ ဒီနေ့ညနေအတွက် ဝက်သား ထပ်ဝယ်လာပုံရတယ်။ အိတ်အမည်းလေးက စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတုန်း။ တစ်ဖက်ရပ်အမိုးအောက်က ဒီမိသားစုလေးဟာ လုံခြုံမှုအတုအယောင်တွေနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ခါးသီးနေရသလဲဆိုတာ ကျွန်မ တွေးရင်း ရင်နင့်မိတယ်။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ တစ်ရွာလုံး ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မ စက်ချုပ်နေတုန်း ဖိုးသောကြာလေး ပြေးလာပြီး ငိုယိုအော်ဟစ်နေတာ။
“အန်တီမိကြိုင်… ကယ်ပါဦး။ အဖေ… အဖေ သွေးတွေ အန်နေလို့”
ကျွန်မ လက်ထဲက အထည်ကို ပစ်ချပြီး အောင်ထွန်းတို့ အိမ်ဆီကို အပြေးသွားမိတယ်။ ရောက်တဲ့အခါ အခြေအနေက ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေပြီ။ အောင်ထွန်းက အိမ်ရှေ့ဖျာပေါ်မှာ လဲနေပြီး သူ့ဘေးမှာ သွေးစက်တွေနဲ့ ထွေးအန်ထားတာတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။ မဌေးကတော့ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ သူ့ယောက်ျားကို ပွေ့ထားရှာတယ်။
“အောင်ထွန်း… အောင်ထွန်း… သတိထားဦးလေ” ကျွန်မ အော်ခေါ်ပေမယ့် သူက မျက်လုံးလေး တချက်ပဲ ပွင့်လာတယ်။
ရွာက လူနာတင်ကားနဲ့ မြို့ဆေးရုံကို အမြန်တင်သွားကြရတယ်။ ကျွန်မလည်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ ဆရာဝန်တွေက စစ်ဆေးကြတယ်။ ခဏကြာတော့ ဆရာဝန်က ကျွန်မနဲ့ မဌေးကို ခေါ်ပြီး စကားပြောတယ်။
“လူနာက အဆုတ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေပြီ။ မှော်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက ဓာတုပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖုန်တွေကြောင့် ဖြစ်တာ။ သူ သိနေပုံရပါတယ်။ သူက ဆေးကုသမှု မခံယူဘဲ ဒီအတိုင်း အောင့်အောင့်ပြီး နေခဲ့တာ”
မဌေးကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို မတ်တတ်ရပ်နေမိတယ်။ အောင်ထွန်း… နင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်ရတာလဲ။
အောင်ထွန်း သတိပြန်ရလာတဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့နားကို သွားခဲ့တယ်။ သူက အသက်ရှူစက် တပ်ထားရပြီး စကားပြောဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အားယူပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ တုန်ရီနေတဲ့ လက်နဲ့ သူ့အင်္ကျီအိတ်ထဲက စက္ကူခေါက်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးတယ်။
ကျွန်မ အဲဒီစက္ကူခေါက်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ… အဲဒါက ဆေးစာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက သူ မှော်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီက ထုတ်ပေးထားတဲ့ အသိအမှတ်ပြုလွှာတစ်ခု။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလွှာရဲ့ နောက်ကျောမှာ သူ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေး ရှိတယ်။
“အစ်မ… ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မှော်ထဲမှာ ဘာမှ မစုမိခဲ့ဘူး။ ရောဂါရလာတော့ ကျွန်တော့်မှာ အိမ်ကို ပြန်လာဖို့ လမ်းစရိတ်တောင် မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အစ်မဆီက ချေးတဲ့ ငွေငါးသောင်းက ဝက်သားဝယ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီငွေက ကျွန်တော် သေသွားရင် မဌေးနဲ့ သားလေးအတွက် အသုဘစရိတ်နဲ့ ရက်လည်ဆွမ်းကျွေးဖို့ ချန်ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ရှေ့မှာတော့ အောင်မြင်တဲ့ အဖေတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ နေသွားချင်လို့ပါ”
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကို တူနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထုလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရဘဲ စီးကျလာတယ်။ အောင်ထွန်းရယ်… နင်ကတော့ သေခါနီးအထိ ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့ အနိမ့်ဆုံး အမိုးအောက်မှာ ခိုလှုံသွားခဲ့တာပဲ။ နင် ချေးခဲ့တဲ့ ငွေငါးသောင်းက နင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဝယ်ယူဖို့အတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နင့်မိသားစုရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက်လား။
ကျွန်မ အောင်ထွန်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူကတော့ အသာအယာ ပြုံးနေတယ်။ အဲဒီအပြုံးက အားလုံးကို လိမ်ညာခဲ့ရလို့ ကျေနပ်နေတဲ့ အပြုံးမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ချနိုင်ခဲ့တဲ့ အပြုံးမျိုး။
အောင်ထွန်း ဆုံးသွားတာ တစ်လပြည့်ခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ အောင်ထွန်းရဲ့ ရက်လည်တုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ ငွေလေးတွေကို မဌေးဆီ သွားပေးဖို့ ပြင်နေတယ်။ အောင်ထွန်းဟာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူ့မိသားစုကို ပူပန်စေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို တစ်ဖက်ရပ်အမိုးလိုပဲ၊ တစ်ဖက်ကနေ အားလုံးကို ကွယ်ကာပေးပြီး တခြားတစ်ဖက်ကတော့ မိုးဒဏ်လေဒဏ်ကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံသွားခဲ့တာ။
ကျွန်မ အောင်ထွန်းတို့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ မဌေးက စက်ချုပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မဆီကနေ သူ စက်ချုပ်သင်ယူနေတာပါ။
“အစ်မမိကြိုင်… လာလေ”
မဌေးရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ အရင်လို ပူဆွေးမှုတွေထက် ဘဝကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အားမာန်တွေ မြင်နေရတယ်။ ဖိုးသောကြာလေးကတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ပဲလှော်စားရင်း ကစားနေတုန်း။
“ဒါ… အောင်ထွန်း ရက်လည်တုန်းက ပိုတဲ့ ငွေလေးတွေ။ နင့်အတွက် ထားလိုက်ပါ” လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ ငွေထုပ်လေးကို ပေးလိုက်တယ်။
မဌေးက ငွေထုပ်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝဲလာတယ်။ “အစ်မသိလား… အောင်ထွန်းက ဆုံးခါနီးမှာ ကျွန်မကို ပြောသွားတယ်။ သူ ပြန်လာတာ သူဌေးဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့နဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်လေးကို အတူတူ ဖြတ်သန်းဖို့တဲ့။ သူ ကျွန်မတို့ကို လိမ်ခဲ့တာတွေအတွက်လည်း ခွင့်လွှတ်ပါတဲ့”
ကျွန်မ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကောင်းကင်မှာ တိမ်တွေက ညိုမှိုင်းနေပြီ။ မိုးရွာတော့မယ် ထင်ပါရဲ့။ အောင်ထွန်းတို့ရဲ့ တစ်ဖက်ရပ်အမိုးလေးကတော့ လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းထိုးနေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမိုးအောက်မှာ နေတဲ့သူတွေကတော့ အမှန်တရားကို သိသွားကြပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာလည်း တစ်ဖက်ရပ်အမိုးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတို့ဟာ ချစ်ရသူတွေအတွက်၊ သိက္ခာအတွက်၊ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုတွေအတွက် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပြီး တစ်ဖက်ရပ်အမိုးလေးတွေ ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မုန်တိုင်းလာတဲ့အခါ အဲဒီအမိုးတွေက ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။
ကျွန်မ အိမ်ပြန်လာတဲ့ လမ်းတလျှောက်လုံး အောင်ထွန်း ပေးခဲ့တဲ့ ပဲလှော်ထုပ်လေးကို သတိရနေမိတယ်။ အဲဒီပဲလှော်တွေက အခုတော့ အေးစက်ပြီး မာကျောနေလောက်ပြီ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝတွေလိုပါပဲ။ နွေးထွေးနေတုန်းမှာ တန်ဖိုးမထားမိဘဲ၊ အေးစက်သွားမှသာ အစအဆုံး ပြန်လည် တမ်းတနေမိကြတာ။
ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ စက်ချုပ်စင်လေးမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။ စက်နင်းတဲ့ အသံက တဒေါက်ဒေါက်နဲ့ ပြန်စတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဖက်ရပ်အမိုးလေးအောက်မှာ ကျွန်မဟာလည်း အမှန်တရားတွေကို ချုပ်လုပ်ရင်း၊ နာကျင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ရင်း ဘဝကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေရဦးမှာပါ။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတို့ဟာ တစ်ဖက်ရပ်အမိုးလိုပဲ၊ တစ်ဖက်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် နောက်တစ်ဖက်က ဒဏ်ရာတွေကို အသာတကြည် လက်ခံလိုက်ရတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ နောက်ကျမှ သိရတဲ့အခါ နောင်တဆိုတာထက် ပိုခါးသီးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။