လူခြောက်မယား(စ/ဆုံး)
လူခြောက်မယား (စ/ဆုံး)
မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကျွေးပွဲက တခမ်းတနားရှိလှသည်။ ရွာလုံးကျွတ်နီးပါး မီးခိုးတိတ်အောင် ကျွေးမွေးထားသဖြင့် လာသမျှဧည့်သည်တို့၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်သံများက ညံစီနေသည်။ သို့သော် ထိုချီးမွမ်းသံများကြားတွင် ကျွန်မ၏နှလုံးသားမှာကား ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ အေးစက်တုန်ရီနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ဘေးတွင် သတို့သားရှိမနေပါ။ သတို့သား၊ သတို့သမီး ထိုင်ရမည့် ထိုင်ခုံနှစ်လုံးအနက် တစ်လုံးပေါ်တွင်ကား အဝါဖျော့ရောင် သတို့သားဝတ်စုံလေးတစ်ခုကို အကောင်အထည်ရှိသူ တစ်ယောက် ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ပုံဖော်တင်ထားသည်။ လူတွေက ထိုဝတ်စုံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိလုပ်ကြသူရှိသလို၊ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်သူများလည်း ရှိသည်။ ကျွန်မကတော့ ထိုဝတ်စုံကို ကြည့်ရသည်မှာ သေလူတစ်ယောက်၏ အသုံးအဆောင်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ မွန်းကြပ်လှသည်။
"သမီး... ဧည့်သည်တွေကို ပြုံးပြဦးလေ။ ညည်းမျက်နှာက သေရက်တိုက်ထဲက ထွက်လာတဲ့အတိုင်းပဲ"
အမေ့၏ ကပ်သီးကပ်သတ် ပြောဆိုသံကြောင့် ကျွန်မ ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်ရသည်။ အမေ့မျက်နှာကတော့ ပန်းပွင့်နေသလိုပင်။ လာသမျှ ဧည့်သည်တွေကို ရွှေဆွဲကြိုး အထပ်ထပ်၊ စိန်နားကပ် အလက်လက်ဖြင့် ဧည့်ခံနေသော အမေသည် ကျွန်မကို လူခြောက်တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပေးခဲ့ရခြင်းအတွက် နောင်တရဟန် မရှိချေ။ အမှန်တော့ ကျွန်မသည် လူသားတစ်ယောက်၏ ဇနီးမဟုတ်ဘဲ 'လူခြောက်' ဟုခေါ်သော၊ မွေးကတည်းက သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည့် သန့်နောင်ဆိုသော ဝိညာဉ်၏ မယားအဖြစ် ရောင်းစားခံလိုက်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်မတို့၏ အတိတ်က ဆင်းရဲလွန်းလှသည်။ အမေက လောင်းကစားကို စွဲလမ်းသူဖြစ်သဖြင့် ကျွန်မ ရှာသမျှ ငွေများသည် အမေ့၏ ဖဲဝိုင်းထဲတွင်သာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ စတိုးဆိုင်မှာ အရောင်းဝန်ထမ်း လုပ်ခဲ့စဉ်က တစ်နေ့ကုန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှာခဲ့သမျှ လုပ်ခလေးများသည် အိမ်ရောက်လျှင် အမေ့၏ ဆဲဆိုသံနှင့်အတူ ပါသွားစမြဲ။ ထိုအချိန်တွင်မှ ယောက္ခမဖြစ်မည့် ဦးဖိုးထူတို့ လင်မယား ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ သားဖြစ်သူ လူခြောက်ကလေးက ကျွန်မကို သဘောကျနေသည်ဟူသော အိပ်မက်အရ သူတို့က ကျွန်မကို လာတောင်းခဲ့ကြသည်။
"လူခြောက်မယား ဖြစ်ရမှာက ထီပေါက်တာထက် ကံကောင်းတာအေ့... ညည်း ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါလည်း စိတ်ကြိုက် သုံးနိုင်တော့မှာ"
အမေ့၏ ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မ၏ ဘဝကို မှန်ဘောင်ထဲက အသားခြောက်ကလေးတစ်ခုဆီသို့ ကပ်ရက်သား တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။ မင်္ဂလာပွဲပြီးသည်နှင့် ကျွန်မတို့ မြို့ပေါ်က အိမ်ကြီးတစ်လုံးဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုအိမ်ကြီးက လှပသလောက် အေးစက်လွန်းလှသည်။ အိမ်ကြီး၏
ကျွန်မသည် ထိုမှန်ဘောင်ကို ကြည့်တိုင်း ကြက်သီးမွှေးညင်းထမိသည်။ ညဖက်ဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်မ၏ အိပ်ယာဘေးတွင် ထိုင်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အေးစက်သော အထိအတွေ့တစ်ခုက ကျွန်မ၏ ပါးပြင်ကို လာရောက်ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရတိုင်း ကျွန်မ စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံပြီး ငိုကြွေးမိသည်။ ဒါက ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းမှမဟုတ်တာ။ ကျွန်မမှာ အိမ်မက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ကိုယ့်ကိုချစ်တဲ့ လူသားတစ်ယောက်နဲ့ အတူနေချင်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မက ဝိညာဉ်တစ်ခုရဲ့ အသုံးတော်ခံ၊ အမေ့အတွက် ငွေတွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေရပြီ။
ကျွန်မ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် အမေ့ကို အလိုလို နာကျည်းမိလာသည်။ အမေက ကျွန်မကို ကောင်းစားစေချင်တာထက် သူကိုယ်တိုင် ငွေရဖို့ကိုပဲ ကြည့်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ညတိုင်း ကျွန်မ မှောင်မည်းနေတဲ့
---
အိမ်ကြီးထဲတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိလာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မသည် ကိုသန့်နောင်ဆိုသော ထိုလူခြောက်ကလေးကို တဖြည်းဖြည်း မုန်းတီးလာမိသည်။ သူ့ကြောင့် ကျွန်မ၏ လူငယ်ဘဝတွေ ပျောက်ဆုံးကုန်ရသည်။ သူ့ကို ထမင်းကျွေးရသည်၊ အဝတ်အစား လဲပေးရသည်၊ ဂရုစိုက်ရသည်ဆိုသော ဝေယျာဝစ္စများကို ကျွန်မ ရွံရှာလာသည်။ အထူးသဖြင့် အမေက တစ်ပတ်တစ်ခါ အိမ်ကို လာသည့်အခါတိုင်း "သမက်ကလေးကို ကောင်းကောင်းပြုစုနော်၊ သူစိတ်ဆိုးရင် ငါတို့ စီးပွားပျက်ကုန်လိမ့်မယ်" ဟု မှာတမ်းခြွေတိုင်း ကျွန်မ ပေါက်ကွဲချင်လာသည်။
တစ်နေ့တွင် ကျွန်မ စိတ်ကို အဆုံးစွန်ထိ ထိန်းမရတော့ဘဲ ကိုသန့်နောင်ရှိသော မှန်ဘောင်ကို စတိုခန်းထဲသို့ သွားပစ်ထားလိုက်သည်။ ဒေါ်လှအုံတို့ ထည့်ပေးလိုက်သော အကူမိန်းကလေး မအေးပိုက တားသော်လည်း ကျွန်မ မနာယူခဲ့ချေ။
"မမစိမ်း... မလုပ်ပါနဲ့။ ကိုကြီးသန့်နောင်က မမစိမ်းကို တကယ်ချစ်ရှာတာပါ။ သူ မမစိမ်းကို ဘာမှလည်း ဒုက္ခမပေးပါဘူး"
"တော်စမ်း အေးပို... နင့်အစ်ကိုက အသားခြောက်ကလေးပဲ။ ငါက ဘာလို့ သူ့ကို ကုတင်ပေါ်မှာ တင်ထားရမှာလဲ။ ဒီအိမ်က ငါ့အိမ်။ ငါ့ဘဝကို ရင်းပြီး ရထားတဲ့အိမ်။ ငါ့သဘောအတိုင်းပဲ လုပ်မယ်"
ကျွန်မ ကိုသန့်နောင်ကို စတိုခန်းထဲက ဖုန်တွေကြားမှာ ပစ်ထားလိုက်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များ စတင်လာတော့သည်။ ကျွန်မ၏ ကျန်းမာရေးက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ယိုယွင်းလာသည်။ ခေါင်းကိုက်သည်၊ ကိုယ်လက်တွေ နာကျင်သည်၊ အမြဲတမ်း နုံးချိနေသည်။ သို့သော် အဆိုးဆုံးမှာ အိပ်မက်များပင် ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် လူငယ်တစ်ယောက်က ငိုယိုရင်း ကျွန်မဆီ လာတတ်သည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေနှင့်။
"စိမ်း... ကိုယ့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်ရက်စက်ရတာလဲ။ ကိုယ် စိမ်းကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ စိမ်းရဲ့ အမေကသာ ကိုယ့်ကို နှိပ်စက်နေတာပါ..."
ကျွန်မ အိပ်မက်ထဲက အသံကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ အမေက သူ့ကို ဘယ်လိုနှိပ်စက်နိုင်မှာလဲ။ အမေက သူ့ကို သမက်ကလေးဆိုပြီး အလိုလိုက်နေတာ မဟုတ်လား။ သို့သော် တစ်ရက်တွင် ကျွန်မ အမေ့ဆီကို အသိမပေးဘဲ သွားခဲ့သည်။ အမေ နေထိုင်သော တိုက်ခန်းရှေ့ရောက်သောအခါ အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားသံများကြောင့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။
"ဟဲ့ မို့မို့... ညည်းသမက်ကလေးက တကယ်ပဲ ဂဏန်းပေးတာ မှန်ရဲ့လား။ ငါတို့ကိုလည်း ပြောပြဦးလေ" အမေ့၏ ဖဲကစားဖော် တစ်ယောက်၏ အသံ။
"အမလေး... မှန်မှမှန်။ သူ့ကို ငါက အပ်နဲ့ထိုးပြီး ခြိမ်းခြောက်ထားတာလေ။ ငါ လောင်းကစားနိုင်အောင် မလုပ်ပေးရင် သူ့မယား စိမ်းနွယ်ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောထားတာ။ သူက စိမ်းနွယ်ကို သိပ်ချစ်တာဆိုတော့ ငါခိုင်းသမျှ အကုန်လုပ်ရတာပေါ့" အမေ့၏ အောင်နိုင်သူလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော ထိုစကားက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကို ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။
ကျွန်မ၏ အမေ... ကျွန်မကို မွေးထုတ်ခဲ့သော အမေက ကျွန်မ၏ အသက်ကို အပေါင်ထားပြီး ဝိညာဉ်တစ်ခုကို နှိပ်စက်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရီလာသည်။ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ရှုရသည်မှာ မွန်းကြပ်လွန်း၍ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်မကို ချစ်လှပါသည်ဆိုသော အမေသည် ကျွန်မကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းစားဖို့သာ လုပ်နေခဲ့ခြင်းပင်။
ကိုသန့်နောင်... သူက ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေခဲ့တာလား။ သူ အမေ့ဆီက နှိပ်စက်မှုကို ခံယူနေခဲ့တာက ကျွန်မကို အထိအခိုက် မရှိစေချင်လို့လား။ ကျွန်မ စတိုခန်းထဲမှာ သူ့ကို ပစ်ထားခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီး ရွံရှာမိလာသည်။ ကျွန်မ သိခဲ့ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို သတ်နေသလိုပင်။
---
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ စတိုခန်းဆီကို အပြေးသွားမိသည်။ ဖုန်တွေကြားထဲမှာ မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသော မှန်ဘောင်ကလေးကို ကောက်ယူလိုက်စဉ် ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိသည်။ မှန်ဘောင်ထဲက လူခြောက်ကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အနီစက်လေးတွေ၊ အပေါက်ရာလေးတွေ မြင်နေရသည်။ ဒါတွေက အမေ အပ်နဲ့ထိုးထားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေလား။
"ကိုသန့်နောင်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး"
ကျွန်မ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ပိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ အမေ့ကို ငွေတွေ ထပ်မပေးတော့ဘူး။ ဒီလူခြောက်ကလေးကိုလည်း အမေ့လက်ထဲက ကယ်ထုတ်ရမယ်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာသည်။ ကျွန်မ၏ အသားအရေတွေ ညှိုးနွမ်းလာပြီး မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက် ဖြစ်လာသည်။
"မမစိမ်း... အမေမို့မို့က တစ်ခုခု လုပ်ထားတာ ထင်တယ်။ မနေ့က သူ ဒီကိုလာတုန်းက မမစိမ်းရဲ့ အကျီအဟောင်းတစ်ထည်ကို ယူသွားတာ မြင်လိုက်တယ်" မအေးပိုက တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။
ကျွန်မ နားလည်လိုက်ပြီ။ အမေက ကျွန်မကို အမှန်တကယ် စုန်းအတတ်နဲ့ ဖြစ်စေ၊ တစ်ခုခုနဲ့ ဖြစ်စေ ချည်နှောင်ထားတာ။ သူ လိုချင်တဲ့ ငွေကို မရရင် ကျွန်မကို သေစေဖို့အထိ သူ စီစဉ်နေတာ။ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ အဝေးကလာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ် အချစ်ဆုံး၊ ကိုယ် အားကိုးရဆုံး လူဆီက လာတာပဲ။
ထိုညတွင် ကျွန်မ အိပ်မက်ထဲတွင် ကိုသန့်နောင်ကို ထပ်တွေ့ရသည်။ ယခင်ကထက် ပို၍ ပိန်လှီနေပြီး မျက်နှာတွင် သွေးမရှိတော့ချေ။
"စိမ်း... အမေတို့ဆီကို အကူအညီတောင်းပါ။ ကိုယ့်အမေ လာလိမ့်မယ်။ စိမ်းကို သူတို့ ကယ်ပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ် မရှိရင်လည်း စိမ်း ဘဝကို အဆင်ပြေအောင် နေပါနော်"
"ကိုသန့်နောင်... ကျွန်မကို မထားသွားပါနဲ့။ ကျွန်မ အမှားတွေကို ပြင်ခွင့်ပေးပါဦး" ကျွန်မ အိပ်မက်ထဲမှာ အော်ဟစ်နေမိသော်လည်း သူကတော့ မှောင်မည်းနေတဲ့ အမှောင်ထုထဲကို ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပြီ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျွန်မ၏ ယောက္ခမများဖြစ်သော ဒေါ်လှအုံတို့ လင်မယား ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာတွေက ပူလောင်နေသည်။ ကျွန်မကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒေါ်လှအုံက အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။
"ဟယ်... သမီးစိမ်းနွယ်။ ညည်း ရုပ်က ဘာလို့ ဒီလောက် အိုစာသွားတာလဲ။ ငါ့သားလေးရော... ငါ့သားလေးကော အဆင်ပြေရဲ့လား"
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငိုရုံသာ ငိုနေမိသည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝက အခုတော့ အမှိုက်တောင်းထဲက ပန်းတစ်ပွင့်လို ဖြစ်နေပြီ။ အမေကလည်း ထိုအချိန်တွင်ပင် အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အမေက ယောက္ခမတွေကို မြင်သည့်အခါ မျက်နှာချိုသွေးသော်လည်း ကျွန်မကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးတွေကတော့ အေးစက်လှသည်။
"ဪ... ခမည်းခမက်တို့ ရောက်လာတာလား။ သမက်ကလေးကတော့ အိပ်နေတယ်ရှင့်။ သူက သိပ်လိမ္မာတာ" အမေ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်စကားတွေက ကျွန်မကို ရွံရှာလွန်းလို့ အော့အန်ချင်လာစေသည်။
---
"တော်စမ်း... မို့မို့ဖြူ။ နင့်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို ရပ်လိုက်တော့။ ငါ့သား ငါ့ကို အိပ်မက်ပေးတယ်... နင် ငါ့သားကို နှိပ်စက်နေတာ အကုန်သိတယ်" ဒေါ်လှအုံက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အမေက ခဏတော့ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ကျုပ်က ကျုပ်သမက်ကို ဘာလို့ နှိပ်စက်ရမှာလဲ။ ရှင်တို့ ပေးထားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ သူတို့ လင်မယား ကောင်းကောင်းနေနေတာပဲလေ"
"ငွေကြောင့်... နင်က ငွေကြောင့် ငါ့သားကို ဒုက္ခပေးနေတာ။ အခု ငါ့သားကို ငါပြန်ခေါ်သွားမယ်။ ဒီမိန်းမယုတ်ဆီမှာ ငါ့သားကို တစ်စက္ကန့်တောင် မထားနိုင်ဘူး" ဦးဖိုးထူက ပြောရင်း အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။
ကျွန်မသည် အမေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "အမေ... အမေ ကျွန်မကို တကယ်ရော ချစ်ရဲ့လား။ ကျွန်မကို အသုံးချပြီး ကိုသန့်နောင်ကို နှိပ်စက်နေတာ အမေ မဟုတ်ဘူးလား"
အမေ့မျက်နှာက ပျက်သွားသည်။ သို့သော် သူက နောင်တရမည့်အစား ကျွန်မကို ပြန်၍ ဆဲဆိုတော့သည်။ "ညည်းက ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ငါမွေးလို့ ညည်း လူဖြစ်လာတာ။ ညည်း ဒီလောက် ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းနေရတာ ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ။ ငါ့ကျေးဇူးကို မသိတဲ့ သစ္စာမရှိတဲ့ အကောင်"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးစက်သွားသည်။ ကျေးဇူးတရားဆိုသော စကားလုံးကို အမေက သူ့ရဲ့ လောဘအတွက် အကာအကွယ် လုပ်နေသည်။ ဦးဖိုးထူတို့က ကိုသန့်နောင်ရှိသော မှန်ဘောင်ကို ပွေ့ချီပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် အမေက သူတို့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။
"မရဘူး... ဒီလူခြောက်ကို ခေါ်သွားလို့ မရဘူး။ သူက ကျွန်မ သမီးရဲ့ ယောကျာ်း။ ကျွန်မတို့ ပိုင်တာ"
"နင် မရှက်ဘူးလား မို့မို့ဖြူ။ နင်က လူသားလည်း မဟုတ်ဘူး... တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ယုတ်ညံ့သေးတယ်။ နင့်သမီးကို နင်က ကြက်ကလေး၊ ငှက်ကလေးလို ရောင်းစားထားပြီးမှ အခုတော့ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လာလုပ်နေတယ်ပေါ့လေ" ဒေါ်လှအုံက ပြောရင်း အမေ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်မသည် ဘေးကနေ ကြည့်နေမိသည်။ ကိုသန့်နောင်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မှန်ဘောင်ထဲတွင် သူက ငြိမ်သက်နေသည်။ သို့သော် ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူက ကျွန်မကို နှုတ်ဆက်နေသလို ခံစားရသည်။ 'စိမ်း... ကိုယ် သွားတော့မယ်နော်။ စိမ်းကို ကိုယ် အမြဲ ကာကွယ်ပေးခဲ့တာကို တစ်နေ့ကျရင် စိမ်း နားလည်မှာပါ' ဟူသော အသံက ကျွန်မ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ဦးဖိုးထူတို့က ကိုသန့်နောင်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။ အမေကတော့ နောက်ကနေ အော်ဟစ်ဆဲဆိုရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ထိုနေရာမှာပင် ဒူးထောက်လဲကျသွားသည်။ အမေက ကျွန်မဆီကို လျှောက်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
"ညည်းကြောင့်... ညည်း သူတို့ကို ခေါ်လိုက်လို့ ငါ့ရဲ့ ရွှေအိုးကြီး ပါသွားပြီ။ ညည်း သေလိုက်တာကမှ ကောင်းဦးမယ်"
အမေ့ရဲ့ စကားက ကျွန်မကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်။ ကျွန်မကို မွေးခဲ့တဲ့ မိခင်က ကျွန်မကို သေစေချင်နေတာပဲ။ ကျွန်မ နှလုံးသားထဲမှာ ရှိခဲ့သမျှ အမေ့အပေါ် သံယောဇဉ်တွေက အခုတော့ ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
---
ကိုသန့်နောင် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ရဲ့ စီးပွားရေးတွေ တစ်နေ့ချင်း ပြိုလဲလာခဲ့သည်။ ဆိုင်မှာ ဖောက်သည်တွေ မလာတော့သလို၊ အိမ်ကြီးကလည်း အကြွေးတွေကြောင့် သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရသည်။ အမေကတော့ သူ့မှာရှိတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ရောင်းပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး သူ့ဘာသာသူ အဆင်ပြေမည့်နေရာကို ရှာသွားခဲ့သည်။
ကျွန်မသည် ယခင်က နေခဲ့ဖူးသော ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က အိမ်လေးဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကျန်းမာရေးကလည်း မကောင်း၊ အလှအပတွေလည်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။ ကျွန်မသည် ညတိုင်း တစ်ယောက်တည်း အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်နေမိသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်မ စဉ်းစားမိသည်။ ကိုသန့်နောင်သည် လူခြောက်ကလေး တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကျွန်မတို့ ဘဝက ဘယ်လောက် လှပမလဲ။ သူက ကျွန်မကို အမေ့လက်ထဲကနေ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ကာကွယ်ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို မုန်းတီးခဲ့တာတွေ၊ နှိမ်ချခဲ့တာတွေအတွက် အခုတော့ နောင်တတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အမေ... အမေ့ကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား။ မိဘဆိုတာ သားသမီးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံ ဖြစ်ရမည့်အစား ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲမီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမေ့ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုက ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။
ကျွန်မသည် အခုတော့ ကိုသန့်နောင်ကို လွမ်းဆည်းမိလာသည်။ အသားခြောက်ကလေး တစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ်။ သူရှိစဉ်က ကျွန်မ အိမ်မက်ထဲမှာ လာပြီး နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တာတွေကို အခုတော့ ကျွန်မ တမ်းတနေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သူ့မိဘတွေဆီမှာ အေးချမ်းစွာ ရှိနေလောက်ပါပြီ။
ကျွန်မ၏ ဘဝသင်ခန်းစာက ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ငွေကြေးနောက်ကို လိုက်ရင်း ကိုယ့်ရဲ့ အနီးဆုံးလူက ကိုယ့်ကို သတ်တတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ရပြီ။ အချစ်ဆိုတာ အကောင်အထည် ရှိစရာ မလိုဘူးဆိုတာလည်း ကိုသန့်နောင်က သင်ပေးခဲ့သည်။
တစ်နေ့တွင် ကျွန်မ အမေ့ကို လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့သည်။ အမေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘဲ ဖရိုဖရဲနှင့် တောင်းစားနေရသော ဘဝသို့ ရောက်နေသည်။ အမေ ကျွန်မကို မြင်သော်လည်း မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ ကျွန်မ အမေ့ကို သွားမနှုတ်ဆက်ဖြစ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ရှိခဲ့တဲ့ နှောင်ကြိုးတွေက ပြတ်တောက်သွားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
ကျွန်မသည် အလုပ်အသစ်တစ်ခုကို ပြန်စခဲ့သည်။ ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ရှာဖွေစားသောက်ရင်း ကိုသန့်နောင်အတွက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ လုပ်ပေးဖြစ်သည်။ ကျွန်မရဲ့
အဆုံးသတ်မှာတော့ ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ရတာ တစ်ခုရှိသည်။ လောဘဆိုတဲ့ အဆိပ်က သားသမီး၊ မိဘ ဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်ကိုတောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သလို၊ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာဆိုတာကတော့ ဘဝခြားနေပါစေ... တစ်ဖက်လူကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အမြဲ အဆင်သင့် ရှိနေတတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။
(ပြီးပါပြီ)
သင်ခန်းစာ- "မိဘဖြစ်သော်လည်း လောဘကြီးလွန်းလျှင် သားသမီး၏ ငရဲ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး၊ စစ်မှန်သော မေတ္တာသည်သာ မမြင်ရသော အတားအဆီးများကြားမှ ကာကွယ်မှု ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။"