မင်္ဂလာမဆောင်ခင် ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့ ချွေးမ
မင်္ဂလာမဆောင်ခင် ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့ ချွေးမ
မင်္ဂလာဖိတ်စာတွေကို တစ်စောင်ချင်းစီ စားပွဲပေါ်မှာ စီထားရင်း ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဂုဏ်ယူမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ အခုထိ သတိရမိပါသေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား မင်းခန့်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာ၊ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးပါပဲ။ သူ့အတွက် ရွေးချယ်ပေးခဲ့တဲ့ ချွေးမလောင်းလေး ချူးဆိုတာကလည်း ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ အနေအထိုင် တတ်လွန်းလို့ အားလုံးက ဝိုင်းချီးမွမ်းကြတဲ့ မိန်းကလေး။ ဖြူဖြူသွယ်သွယ်၊ မျက်နှာလေးက အမြဲအေးချမ်းပြီး ကျွန်မကိုဆိုရင်လည်း အမေရင်းတစ်ယောက်လို အမြဲပြုစုတတ်သူပါ။
"အမေ... ဒီဖိတ်စာအရောင်လေးက ပိုလှတယ်နော်" လို့ ချူးက ကျွန်မဘေးမှာ ထိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တာကို ကျွန်မ မှတ်မိနေတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ကလေးတွေက နူးညံ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို နှိပ်ပေးနေတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ 'ငါတော့ သားရော ချွေးမပါ ကောင်းတာရပြီ' လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေခဲ့တာ။ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ နှစ်လအလိုမှာ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ပြင်ဆင်မှုတွေက အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက်။ ရွှေဆိုင်သွားလိုက်၊ အထည်ဆိုင် သွားလိုက်နဲ့ ကျွန်မတို့ သားအမိတွေ ပျော်ခဲ့ကြတယ်။
သားဖြစ်သူ မင်းခန့်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ပီပီ အလုပ်မှာလည်း ကြိုးစားသလို၊ ချူးအပေါ်မှာလည်း သိသိသာသာကို ကြင်နာတာ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မမှာ အပြုံးမပျက်ခဲ့ဘူး။ ချူးက ကျွန်မတို့အိမ်ကို နေ့တိုင်းနီးပါး လာကူညီတတ်တယ်။ ကျွန်မ နေမကောင်းရင်လည်း သူမကပဲ ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ပေးတာ၊ ခြေဆုပ်လက်နယ် ပြုစုတာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ချူးဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ သူမရဲ့ တည်ငြိမ်မှု၊ သူမရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေက ကျွန်မရဲ့ မာနကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့တယ်။ "ငါ့ချွေးမကတော့ ဘယ်သူနဲ့မှ မတူဘူး" လို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြွားချင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက အဲဒီအချိန်မှာတော့ အပြစ်ကင်းစင်နေခဲ့တာပေါ့။
မုန်တိုင်းဆိုတာ ကြိုတင်အချက်ပေးလေ့မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အဲဒီနေ့ကမှ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ တစ်လအလို၊ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုမှာ ချူးက ကျွန်မတို့အိမ်ကို ရောက်လာပြီး ရုတ်တရက် အော့အန်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပထမတော့ အစာမကြေတာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းနေပြီး ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ အပြည့်ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
"ချူး... နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ မေးလိုက်တဲ့ အသံက နည်းနည်းတော့ မာသွားတယ်။ သူမ ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမရဲ့ လက်အိတ်ထဲကနေ လိပ်ပြီး ထည့်ထားတဲ့ စက္ကူလေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒါက ဆေးစစ်ချက်တစ်ခု။ "ကိုယ်ဝန် ပတ်" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။ လက်ထဲက စက္ကူလေးက အပ်တစ်သောင်းနဲ့ ထိုးလိုက်သလို ကျွန်မကို နာကျင်စေတယ်။ "ဒါ... ဒါက ဘာလဲ။ နင်... နင် မင်္ဂလာမဆောင်ခင်မှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မိတော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ မြေခသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ချူးက ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်တယ်။
"အမေ... သမီး ရှင်းပြပါရစေ။ သမီး တကယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ကိုကိုနဲ့ သမီးက..."
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်မက သူမရဲ့ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်တယ်။ "ကိုကို ဆိုတာ ငါ့သားကို ပြောတာလား။ ငါ့သားက ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်မယ့်သူမဟုတ်ဘူး။ နင် ငါ့သားကို ဖျားယောင်းတာ မဟုတ်လား။ တော်တော့... ငါ ဘာမှ မကြားချင်တော့ဘူး"
ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သူမကို မြင်နေရတာကိုက ရွံရှာစရာ ဖြစ်လာတယ်။ အရင်က မြင်ခဲ့တဲ့ အေးချမ်းတဲ့ မျက်နှာလေးက အခုတော့ လှည့်စားတတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးလို ထင်နေမိတယ်။ မင်းခန့်ကို ဖုန်းဆက်တော့ သူက အလုပ်ထဲမှာမို့ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေက ချူးအပေါ်မှာ ပေါက်ကွဲခဲ့တယ်။ "မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်မယ်။ ငါ့သားကို နင်နဲ့မပေးစားနိုင်ဘူး။ အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမ" လို့ ကျွန်မ ပြောထွက်ခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေက ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ခဲ့သလဲဆိုတာ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ မတွေးမိခဲ့ဘူး။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့အိမ်က ငရဲခန်းတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းခန့် ပြန်လာတော့ သူက ချူးဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြီး ပြောရှာပါတယ်။ "အမေ... ဒါက ကျွန်တော့်အမှားပါ။ ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူပါရစေ" လို့ သူက တောင်းပန်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသက မလျော့ခဲ့ဘူး။ "နင်ကတော့ ယောက်ျားလေးပဲ၊ သူက မိန်းကလေးလေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားရမှန်း မသိတဲ့ မိန်းမကို ငါ့အိမ်ပေါ် ခေါ်မတင်နိုင်ဘူး" လို့ ကျွန်မ တွင်တွင်ငြင်းခဲ့တယ်။
ချူးဟာ ကျွန်မတို့အိမ်ကို နေ့တိုင်းလာပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ သူမ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း ကျွန်မ မကိုင်ဘူး။ ဗိုက်ဗာကနေ စာတွေ ပို့တယ်။ "အမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကိုကို့ကိုလည်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သမီးတို့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ပါ" တဲ့။ ကျွန်မက အဲဒီစာတွေကို "" လုပ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ သူမ လာတွေ့ရင်လည်း အိမ်တံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ သတင်းတွေ ထွက်လာမှာကိုပဲ ကျွန်မ ကြောက်နေခဲ့တာ။
"အမေ... ချူးကို ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ သူမမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး" လို့ မင်းခန့်က မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မက သူ့ကိုပါ ပါးရိုက်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနက မေတ္တာထက် ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တာ။ ချူးကတော့ အားမလျှော့ဘဲ ကျွန်မ ကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်လေးတွေ လာထားပေးတာ၊ အိမ်ရှေ့မှာ နာရီပေါင်းများစွာ စောင့်နေတာမျိုးတွေ လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်ခဲထက် ပိုမာနေခဲ့တယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ချူးက ကျွန်မဆီ စာတိုလေးတစ်စောင် ထပ်ပို့တယ်။ "အမေ... ကိုကို့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါနော်။ သမီး ရှေ့ဆက်ပြီး အမေ့မျက်နှာကို မညှိုးနွမ်းစေတော့ပါဘူး" တဲ့။ အဲဒါက သူမဆီက နောက်ဆုံးရတဲ့ စာပဲ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူမ ပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်မကတော့ 'အေးလေ... ထွက်သွားတာ ကောင်းတာပေါ့' လို့တောင် တွေးမိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ဖြူဖျော့လာတာ၊ သူ အစားမဝင်တာတွေကို ကျွန်မက ဝမ်းနည်းလို့ ဖြစ်တာလို့ပဲ ထင်နေခဲ့မိတာ။
မင်္ဂလာဆောင်ရမယ့်ရက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ အိမ်မှာတော့ ခြောက်ကပ်လို့။ မင်းခန့်ကလည်း အလုပ်မသွားနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ရာထဲမှာပဲ လဲနေတော့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ မင်းခန့် ရုတ်တရက် အသက်ရှူကျပ်ပြီး သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား တင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဆရာဝန် ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။
"လူနာက ဦးနှောက်အကျိတ် နောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေပါပြီ။ သူ ခံနိုင်ရည်ရှိနေတာတောင် အံ့ဩစရာပဲ"
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ ဆရာဝန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ "ဘာ... ဘာပြောတာလဲ ဆရာ။ ကျွန်မသားက ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့သူပါ"
"သူ သိနေတာ ကြာပါပြီ အန်တီ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆေးလာကုနေတာ ခြောက်လလောက် ရှိပြီ။ သူကတော့ သူ့အမေကို မပြောပါနဲ့ဦးဆိုလို့ ကျွန်တော်တို့ လျှို့ဝှက်ပေးထားတာ။ သူ အသက်ရှင်ဖို့ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး"
ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ အားမရှိတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ခွေခေါက်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းခန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်မဆီကို ဖိုင်တွဲလေးတစ်ခု လာပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ မင်းခန့်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီနဲ့ ချူး ရေးထားတဲ့ စာလေးတစ်စောင် ပါလာတယ်။
စာထဲမှာ ရေးထားတာက... "အမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကိုကိုက သူ မရှိတော့ရင် အမေ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကို သိပ်ကြောက်တာ။ ဒါကြောင့် သူက သမီးကို တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ အမေ့အတွက် မြေးလေးတစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့ချင်လို့တဲ့။ သမီး သိပါတယ်... ဒါဟာ အမှားဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို သမီး မငြင်းရက်ခဲ့ဘူး။ အမေ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ မဟုတ်ဘဲ အမေ့အတွက် အဖော်ရအောင် သမီးတို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ အမေ သမီးကို မုန်းလည်း ခံပါ့မယ်... ကိုကို့ကိုပဲ အမေ ချစ်ပေးပါ" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ငိုမိတယ်။ ကျွန်မက ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ သားက သေအံ့ဆဲဆဲမှာတောင် ကျွန်မအတွက် တွေးပေးခဲ့တာကို ကျွန်မကတော့ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတဲ့ အပေါ်ယံအရာတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးရက်တွေကို ငရဲဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ချူး... အဲဒီကလေးမလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေကို ခါးစည်းခံခဲ့တာ မင်းခန့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးချင်လို့ပဲ။ သူမကို ကျွန်မ ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ သူမကို မောင်းထုတ်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တွေက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး သတ်နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
မင်းခန့် ဆုံးသွားတာ သုံးလရှိပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကြီးကတော့ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်လို့။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ချူးကို လိုက်ရှာခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ မိဘအိမ်ကို သွားတော့လည်း သူတို့က ကျွန်မကို ရွံရှာစွာနဲ့ ကြည့်ပြီး "သမီးကို ခင်ဗျားတို့ သတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ" လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။ ချူးဟာ ကျွန်မတို့ဆီက အနှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားခဲ့တယ်တဲ့။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ အားလုံးရှိနေပေမဲ့ ဘာမှမရှိတော့သလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ မာနတွေက ကျွန်မကို အနိုင်ရခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုတော့ အရှုံးပေးလိုက်ရပြီ။ မင်းခန့်ရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မ တောင်းပန်စကားတွေ ပြောနေမိပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်တော့ဘူး။
တစ်ရက်မှာတော့ ချူးကို မြို့ထဲက ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တစ်ခုမှာ မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမဟာ အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး။ ပိန်ချောင်ပြီး မျက်ဝန်းတွေကလည်း အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူမဆီကို ပြေးသွားပြီး လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်မိတယ်။
"ချူး... အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သမီးရယ်။ အမေ မှားခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ပါနော်"
ချူးက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အသာအယာလေး ဖြုတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေရော၊ ဂရုမစိုက်မှုတွေပါ ရောပြွမ်းနေတယ်။
"အမေ... သမီးမှာ ခွင့်လွှတ်နိုင်တဲ့ နှလုံးသား မရှိတော့ဘူး။ ကိုကိုလည်း မရှိတော့ဘူး၊ သမီးရင်သွေးလည်း မရှိတော့ဘူး။ အမေ လိုချင်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေနဲ့ပဲ အမေ ဆက်နေလိုက်ပါတော့။ သမီးတို့ကတော့ အမေ့ကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားပါပြီ"
သူမ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ အော်ငိုမိတယ်။ အဲဒီကျောပြင်ဟာ ကျွန်မ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ နွေးထွေးမှုတွေနဲ့အတူ ထာဝရ ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ သူမ ပို့ခဲ့တဲ့ "" ဖြစ်နေတဲ့ စာဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ဖတ်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို နောင်တတွေနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ရတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
လူဆိုတာ အမှားလုပ်မိတတ်ပေမဲ့ အဲဒီအမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါမှာ အချိန်က နောက်ကျနေတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ရှေ့က စံပယ်ပင်လေးတွေ ပွင့်နေပေမဲ့ အနံ့ကတော့ အရင်လို မမွှေးတော့ဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာ မာနကြောင့် ပျက်စီးသွားရတဲ့ ဘဝတွေရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူတစ်ပါးရဲ့ အမြင် (သို့မဟုတ်) အပေါ်ယံ ဂုဏ်သိက္ခာတွေနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ မေတ္တာတရားထက် မာနကို ရှေ့တန်းတင်လိုက်တဲ့အခါ သင် ပြန်ရမှာက ထာဝရ နောင်တနဲ့ အထီးကျန်မှုသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။