အကိုအရင်းရဲ့ နှိပ်စက်မှု
မျှော်လင့်ချက်ဆိုတဲ့ ကြိုးတန်းလေးတစ်ခုကို ဆွဲကိုင်ပြီး ရန်ကုန်ဆိုတဲ့ မြို့ကြီးဆီကို ကျွန်မ ခြေချခဲ့တာဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်ကပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ရိုးရှင်းခဲ့ပါတယ်။ အမေနဲ့ အဖေ့ကို လုပ်ကျွေးမယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့် အကိုအရင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့တင် လုံခြုံမှု အပြည့်ရှိခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီ လုံခြုံမှုဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ကြိုးကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
လှိုင်သာယာ စက်ရုံဇုန်ရဲ့ မနက်ခင်းတွေဟာ ဆူညံအေးစက်လွန်းပါတယ်။ မနက် ရှစ်နာရီဆိုတာနဲ့ စက်ရုံရဲ့ သံချောင်းခေါက်သံတွေ၊ စက်သံတွေကြားထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာကို နှစ်မြှုပ်လိုက်ရတယ်။ ညနေ ခုနစ်နာရီအထိ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အထည်တွေကို စစ်ရတာ၊ ချုပ်ရတာဟာ လူကို လူမှန်းမသိအောင် ပင်ပန်းစေပါတယ်။ ခြေဖဝါးတွေဟာ ညောင်းရုံတင်မကဘဲ အသားထဲကနေ စစ်ခနဲ စစ်ခနဲ နာကျင်လာတတ်တယ်။ ညပြန်လာရင် ဘာမှမလုပ်ချင်တော့ဘဲ ဒီအတိုင်း လဲလျောင်းပစ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အဲဒီလို ခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။
ကျွန်မတို့ နေတဲ့ အဆောင်ခန်းလေးထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ ပထမဆုံး မြင်ရတာက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ လွှတ်ပစ်ထားတဲ့ မုန့်ခွံတွေပါပဲ။ အကိုကတော့ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း "ပြန်လာပြီလား၊ ဗိုက်ဆာလှပြီ၊ မြန်မြန်ချက်တော့" လို့ပဲ ခပ်အေးအေး ပြောတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်နှာကို သူတစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်နေတာကိုလည်း သူသတိမထားမိဘူး။ အကိုဆိုတာ ညီမအတွက် မိုးကောင်းကင်တစ်ခုလို့ အမေ ပြောခဲ့ဖူးပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီမိုးကောင်းကင်ဟာ မှောင်မိုက်လွန်းတဲ့ မိုးတိမ်တွေပဲ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပါတယ်။
"အကို... ကျွန်မ ဒီနေ့ အရမ်းပင်ပန်းလာလို့၊ ဆိုင်ကပဲ တစ်ခုခု ဝယ်စားလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား" လို့ ကျွန်မ အားနာနာနဲ့ မေးမိတဲ့နေ့တွေ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကို့ဆီက ပြန်လာတဲ့ အဖြေကတော့ "ငါက အပြင်စာတွေ မကြိုက်ဘူး၊ နင်က မိန်းကလေးပဲ၊ အိမ်မှုကိစ္စလေး လုပ်တာ ဘာခက်နေလို့လဲ" ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းလို စိုက်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အတူတူ အလုပ်လုပ်နေတာချင်း အတူတူ၊ သူကတော့ ပြန်လာရင် အနားယူရတယ်၊ ကျွန်မကတော့ ဒုတိယ အလုပ်ချိန်ကို အိမ်မှာ ပြန်စရပြန်တယ်။ ဟင်းချက်၊ ထမင်းနွှေ၊ အခန်းသန့်ရှင်းရေး လုပ်ရုံတင်မကဘူး၊ အကို့ရဲ့ အတွင်းခံကအစ ခြေအိတ်အဆုံး ကျွန်မပဲ လျှော်ပေးရပါတယ်။ တွက်ကပ်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အသိအမှတ်ပြုခံချင်တာပဲ ရှိတာပါ။
ကျွန်မတို့ နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဆီနံ့တွေ၊ ချွေးနံ့တွေနဲ့ မွန်းကြပ်နေတတ်သလို ကျွန်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေဟာလည်း အဲဒီလိုပဲ ပိတ်လှောင်ခံထားရပါတယ်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ အကို့ရဲ့ ဟောက်သံကို နားထောင်ရင်း ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး ငိုမိတယ်။ ကျွန်မမှာ အားကိုးရာ မရှိဘူးလား။ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအားကိုးရာကပဲ ကျွန်မကို ပြန်ပြီး နှိပ်စက်နေတာပါ။ အကို့ကို ကြည့်လိုက်ရင် နောင်တတွေ၊ အမုန်းတွေဟာ ရောထွေးနေပြီး စိတ်ထဲမှာ ပြစ်မှားမိလာတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြောက်လန့်မိပါတယ်။
ဒုတိယအခန်း
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အကို့ရဲ့ အလိုလိုက်မှုကို ခံချင်တဲ့ စိတ်တွေက တောင်းဆိုမှုတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ သူက အလုပ်ကရတဲ့ လစာကို မိသားစုဆီ တစ်ပြားမှ မပို့ပါဘူး။ "ငါ့မှာ သုံးစရာ ရှိသေးတယ်" လို့ပဲ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အိမ်ကို ပိုက်ဆံပို့ဖို့ တာဝန်က ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ပခုံးပေါ် ကျရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ စက်ရုံကရတဲ့ လစာလေးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး အိမ်ကို ပို့ရတာ၊ အဆောင်ခပေးရတာ၊ အကို့အတွက် မုန့်ဖိုးပေးရတာတွေနဲ့တင် ကျွန်မမှာ ကိုယ့်အတွက်ဆိုပြီး အင်္ကျီအသစ်တစ်ထည်တောင် မဝယ်နိုင်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
"မိသန္တာ... နင့်လစာထဲက ငါးသောင်းလောက် ပေးပါဦး၊ ငါ အပြင်မှာ ပေးစရာလေး ရှိလို့" လို့ အကိုက တစ်ရက်မှာ ပြောလာပါတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီလက အမေ့အတွက် ဆေးဖိုး ပို့ပေးရမယ့်လပါ။ "အကို... ညီမ အိမ်ကို ပို့ရဦးမယ်လေ၊ အကို့လစာကော ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ" လို့ ကျွန်မ မဝံ့မရဲ မေးလိုက်မိတယ်။ အကို့မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်သွားပြီး အသံကလည်း မာထန်လာပါတယ်။
"နင်က အခုတော့ ငါ့ကို ပြန်တွက်ကပ်နေတာပေါ့လေ၊ ငါက နင့်ကို ဒီမြို့ကြီးမှာ စောင့်ရှောက်ပေးနေလို့ နင် အေးအေးဆေးဆေး နေရတာဆိုတာ မမေ့နဲ့၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်း နေလို့ရမယ် ထင်နေလား" ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံတွေ ပါလာပါတယ်။ အဲဒီ စကားလုံးတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ ကျောရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေတယ်။ အကိုဟာ ကျွန်မရဲ့ အကာအကွယ် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သံကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေမှန်း အဲဒီအချိန်မှာ ပိုပြီး သိသာလာပါတယ်။
အလုပ်ပြန်လာတဲ့အခါ ညစာချက်ဖို့ ပျက်ကွက်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူခိုင်းတာကို ချက်ချင်းမလုပ်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် အကိုက စကားနာထိုးတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေဆိုရင် ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ဖို့အထိ လက်ရွယ်တာမျိုးတွေလည်း ရှိလာတယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုက ပိုပြီး ပြင်းထန်ပါတယ်။ "နင်က ငါမရှိရင် ဘာကောင်မှ မဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကို သူက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြီး ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း စက်ရုံက စက်သံတွေနဲ့ အကို့ရဲ့ ကြိမ်းမောင်းသံတွေက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပါတယ်။
နယ်ကို ပြန်ဖို့ ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး "အမေ... သမီး ပြန်လာချင်ပြီ၊ ဒီမှာ အရမ်းပင်ပန်းတယ်" လို့ ပြောမိတဲ့အခါ အမေက "ညည်းအကို ရှိသားပဲအေ၊ မောင်နှမတွေ အတူတူရှိနေတာပဲ ကောင်းပါတယ်၊ ခဏတော့ သည်းခံလိုက်ပါဦး၊ အိမ်မှာကလည်း စပါးစျေးတွေ မကောင်းလို့ ခက်ခဲနေတာ" လို့ ပြန်ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဟာ စေ့ပိတ်သွားခဲ့ရတယ်။ အိမ်ကလည်း ကျွန်မကို အလုပ်သမားတစ်ယောက်လိုပဲ မြင်နေကြတာလား။ အကိုကကော ကျွန်မကို လူသားတစ်ယောက်လို မမြင်ဘူးလား။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လိုဏ်ဂူတစ်ခုထဲမှာ ပိတ်မိနေသလိုပါပဲ။
တတိယအခန်း
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိစီးမှုတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် တိုက်စားလာပါတယ်။ စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေရင်း မျက်စိတွေ ပြာဝေလာတာ၊ လက်တွေ တုန်လာတာတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ အမှားတစ်ခု လုပ်မိလိုက်ပါတယ်။ အထည်ပေါင်း ရာနဲ့ချီတဲ့ လိုင်းပေါ်မှာ ကျွန်မရဲ့ မဂ္ဂနီ အမှားကြောင့် အထည်တွေ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ မန်နေဂျာရဲ့ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းသံတွေ၊ ဒဏ်ကြေးတွေကြားမှာ ကျွန်မ ငိုင်ကျသွားခဲ့ရတယ်။ မျက်ရည်တောင် မကျနိုင်တော့တဲ့အထိ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲသွားခဲ့တာပါ။
အဲဒီနေ့က ညမိုးချုပ်မှ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်ပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အကို့ဆီက နှစ်သိမ့်မှုလေး တစ်ခုလောက် ရလိုရငြား မျှော်လင့်မိခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို ဆွံ့အသွားစေပါတယ်။ အကိုက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ အခန်းထဲမှာ အရက်သောက်နေကြတယ်။ အခန်းထဲမှာ ဆေးလိပ်နံ့တွေ၊ အရက်နံ့တွေနဲ့ မွမ်းမံနေပြီး ကျွန်မရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာတောင် သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ ပုလင်းခွံတွေ ပြန့်ကျဲနေပါတယ်။
"ဟော... မိသန္တာ ပြန်လာပြီပဲ၊ လာ... ငါ့သူငယ်ချင်းတွေအတွက် ဟင်းတစ်ခွက်လောက် မြန်မြန်လုပ်ပေးစမ်းပါဦး" လို့ အကိုက မူးဝေဝေနဲ့ လှမ်းပြောပါတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ပင်ပန်းနေတာကို သူတို့ မမြင်ကြဘူးလား။ ကျွန်မ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းထောင့်မှာ သွားထိုင်နေမိတယ်။ အကိုက ကျွန်မဆီ လျှောက်လာပြီး လက်မောင်းကို အတင်းဆွဲလှည့်လိုက်တယ်။
"ငါပြောတာ မကြားဘူးလား၊ နင်က အခုတော့ ငါ့မျက်နှာကို ဖျက်နေတာပေါ့လေ" ဆိုပြီး အကိုက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။ ဖြောင်းခနဲ မြည်သွားတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးလည်း မှောင်ကျသွားခဲ့တယ်။ အကို့သူငယ်ချင်းတွေက ဟန့်တားကြပေမဲ့ အကိုကတော့ တားမရ ဆီးမရ ဆဲဆိုနေတုန်းပါပဲ။ အဲဒီညက ကျွန်မ အဝတ်လျှော်တဲ့ နေရာလေးမှာပဲ တစ်ညလုံး ထိုင်ငိုနေမိတယ်။
စက်ရုံမှာလည်း အလုပ်က အဆင်မပြေ၊ အိမ်မှာလည်း အနားယူစရာ နေရာမရှိ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ချောက်ထဲကို ကျဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့တောင် စဉ်းစားမိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ နယ်က အမေနဲ့ အဖေ့ကို မျက်နှာပူမိပြန်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖြစ်က "ရှေ့တိုးရင်လည်း ထမ်းပိုး၊ နောက်ဆုတ်ရင်လည်း လှည်းတုပ်" ဆိုတာမျိုးပါပဲ။ အကိုအရင်းက နှိပ်စက်နေတာကို ဘယ်သူ့ကို ပြောပြရမလဲ။ ပြောပြရင်ကော ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဖွင့်သံတွေဟာ ဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပါတယ်။
စတုတ္ထအခန်း
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ မခံနိုင်တဲ့အဆုံးအထိ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေ့က လစာထုတ်တဲ့နေ့ပါ။ ကျွန်မရဲ့ လစာထဲက ဒဏ်ကြေးတွေ နုတ်လိုက်လို့ ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံလေးကို အိမ်ကို ပို့ဖို့အတွက် အိတ်ထဲမှာ သေချာ ထည့်ထားခဲ့တယ်။ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အကိုက အခန်းထဲမှာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သေတ္တာလေးကတော့ ပွင့်နေပြီး အထဲက ပိုက်ဆံတွေလည်း မရှိတော့ပါဘူး။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ တစ်လလုံး မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရခဲ့တဲ့ သွေးနဲ့ချွေးတွေပါ။ ဒါဟာ အမေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးတွေပါ။ ကျွန်မ အကို့ဆီ ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ သူက ဖုန်းမကိုင်ပါဘူး။ ညနက်မှ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အကို့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဖုန်းအသစ်တစ်လုံးနဲ့ တံဆိပ်ပါတဲ့ အင်္ကျီအိတ်တွေကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
"အကို... ကျွန်မ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးလိုက်မိတယ်။ အကိုကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ "ငါ ခဏယူသုံးလိုက်တယ်၊ နောက်လမှ နင့်ကို ပြန်ပေးမယ်၊ အခုတော့ ငါ့ကို စိတ်မရှုပ်စေနဲ့" လို့ ပြောပြီး အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိသမျှ သည်းခံခြင်းတွေ အကုန်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့တယ်။
"အကို... အကိုက လူမဟုတ်ဘူး၊ အကိုက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတာ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး အကို့ကို တွန်းဖယ်လိုက်မိတယ်။ အကိုက ဒေါသတကြီး ထလာပြီး ကျွန်မကို နံရံနဲ့ ဆောင့်တွန်းလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို သေလုမတတ် နာကျင်စေခဲ့ပါတယ်။
"နင် သိလား မိသန္တာ... အမေတို့က နင့်ကို ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းတာ ငါ့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ပဲ၊ နင်က ငါ့ရဲ့ ကျွန်ပဲ၊ နင် နယ်ပြန်သွားလည်း အမေတို့က နင့်ကို ပြန်လွှတ်မှာပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက သူတို့ရဲ့ သားဦးလေ၊ နင်ကတော့ သူတို့အတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးတဲ့ စက်ရုံပဲ" တဲ့။
ပဉ္စမအခန်း
အခုတော့ ကျွန်မ ရန်ကုန်ရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေမိပါတယ်။ အဆောင်ကိုလည်း ပြန်မသွားတော့ဘူး၊ အလုပ်ကိုလည်း မသွားနိုင်တော့ပါဘူး။ အကိုက ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး ငွေတိုးပေးတဲ့သူတွေဆီကနေ ပိုက်ဆံအများကြီး ချေးခဲ့တာပါ။ အဲဒီလူတွေ စက်ရုံကို လာရှာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မမှာ ဖြေရှင်းစရာ စကားလုံး မရှိခဲ့ပါဘူး။ အလုပ်ကလည်း ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်။ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်တော့လည်း အကိုက ကြိုတင်ပြီး ကျွန်မ အကျင့်ပျက်နေလို့ အလုပ်ပြုတ်တာပါဆိုပြီး လိမ်ပြောထားခဲ့တာကြောင့် အမေ့ဆီကနေ နှစ်သိမ့်မှုအစား ကြိမ်းမောင်းမှုတွေကိုပဲ ရခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်မမှာ ဘာမှမကျန်တော့ပါဘူး။ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ မိသားစုရဲ့ ယုံကြည်မှုလည်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ အကို့ကို ကြည့်လိုက်ရင်တော့ သူကတော့ ကျွန်မဆီကနေ ခိုးယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို သူက အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာပါ။
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မီးရောင်စုံတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ လူပိုတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်။ တစ်ခါတုန်းက ကျွန်မမှာ ရှိခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ မိသားစုအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေဟာ အခုတော့ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။ အကိုအရင်းက နှိပ်စက်တာဟာ သူစိမ်းတွေ နှိပ်စက်တာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒဏ်ရာက အသားထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ထဲမှာ ဖြစ်နေလို့ပါ။
ကျွန်မ ရထားသံလမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း တစ်ခုကိုပဲ စဉ်းစားနေမိတယ်။ ဘာလို့ ကျွန်မ ဒီလောက်အထိ အလိုက်သိခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ အစကတည်းက "ဟင့်အင်း" လို့ မပြောခဲ့တာလဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထားကောင်းမှုဟာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ကို ပြန်သတ်မယ့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာတတ်မှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
အခု ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိလိုက်တာတစ်ခုကတော့ သွေးသားဆိုတာ အမြဲတမ်း တော်စပ်မှု မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ သွေးသားကပဲ အဆိပ်အတောက် အဖြစ်ဆုံး အရာ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ပြန်ပြင်လို့မရအောင် ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပေမဲ့ ဒီကျိုးပဲ့နေတဲ့ အပိုင်းအစတွေကို ဆွဲကိုင်ပြီး ကျွန်မ ဘယ်ဆီကို ဆက်သွားရမလဲ မသိတော့ပါဘူး။ မိုးတွေ ရွာချလာပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေဟာ မိုးရေတွေနဲ့ ရောနှောသွားပြီး ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တော့တဲ့ နာကျင်မှုတွေအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။
သွေးသားဆိုတာ အကာအကွယ် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ကိုယ့်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နိုင်တဲ့ အဆိပ်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အလိုက်သိလွန်းခြင်းဟာ ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့် လမ်းစ မဖြစ်ပါစေနဲ့။